-
1 acquiēscō, acquīrō
acquiēscō, acquīrō see ad-qui-. -
2 Braccae illae virides cum subucula rosea et tunica Caledonia-quam elenganter concinnatur!
• Those green pants go so well with that pink shirt and the plaid jacket!Latin Quotes (Latin to English) > Braccae illae virides cum subucula rosea et tunica Caledonia-quam elenganter concinnatur!
-
3 aqua
water. -
4 Dauentriensis
see Dauentriae -
5 absentia
-
6 Actinia
ENG sea anemonesNLD zeeanemonenGER Purpurseerosen, AktinienFRA actinies -
7 adtendo
attendo ( adt-, Dietsch), tendi, tentum, 3, v. a., orig., to stretch something (e. g. the bow) toward something; so only in Appul.: arcum, Met. 2, p. 122, 5.—Hence,I.In gen., to direct or turn toward, = advertere, admovere: aurem, Att. ap. Non. p. 238, 10; Trag. Rel. p. 173 Rib. (cf. infra, P. a.):II.attendere signa ad aliquid,
i. e. to affix, Quint. 11, 2, 29 (Halm, aptare); so, manus caelo, to stretch or extend toward, App. Met. 11, p. 263, 5:caput eodem attentum,
Hyg. Astr. 3, 20.—Far more freq.,Trop.A.Animum or animos attendere, or absol. attendere, also animo attendere, to direct the attention, apply the mind to something, to attend to, consider, mind, give heed to (cf.: advertere animum, and animadvertere; freq. and class.)1.With animum or animos: animum ad quaerendum quid siet, Pac. ap. Non. p. 238, 15:2.dictis animum, Lucil. ib.: animum coepi attendere,
Ter. Phorm. 5, 6, 28:quo tempore aures judex erigeret animumque attenderet?
Cic. Verr. 2, 1, 10:si, cum animum attenderis, turpitudinem videas, etc.,
id. Off. 3, 8, 35:animum ad cavendum, Nep Alcib 5, 2: jubet peritos linguae attendere animum, pastorum sermo agresti an urbano propior esset,
Liv. 10, 4: praeterea et nostris animos attendere dictis atque adhibere velis, Lucil. ap. Non. p. 238, 11:attendite animos ad ea, quae consequuntur,
Cic. Agr. 2, 15.—With a rel.-clause as object:nunc quid velim, animum attendite,
Ter. Phorm. prol. 24.—Absol.:3.postquam attendi Magis et vi coepi cogere, ut etc.,
Ter. Hec. 2, 2, 25:rem gestam vobis dum breviter expono, quaeso, diligenter attendite,
Cic. Mil. 9:audi, audi atque attende,
id. Planc. 41, 98; so id. de Or. 3, 13, 50; Phaedr. 2, 5, 6; Juv. 6, 66; 11, 16 al.—With acc. of the thing or person to which the attention is directed:Glaucia solebat populum monere, ut, cum lex aliqua recitaretur, primum versum attenderet,
Cic. Rab. Post. 6, 14:sed stuporem hominis attendite,
mark the stupidity, id. Phil. 2, 12, 30; so id. de Or. 1, 35, 161; Sall. J. 88, 2; Plin. Ep 6, 8, 8; Luc. 8, 623 al.: me de invidiosis rebus dicentem attendite. Cic. Sull 11, 33; id. Verr. 2, 1, 10:Quā re attendo te studiose,
id. Fin. 3, 12, 40:non attenderunt mandata,
Vulg. 2 Esdr. 9, 34; ib. Job, 21, 5; ib. Isa. 28, 23.— Pass.:versūs aeque prima et media et extrema pars attenditur,
Cic. de Or. 3, 50, 192. —With inf. or acc. and inf. as object: quid futurum est, si pol ego hanc discere artem attenderim? Pompon. ap. Non. p. 238, 17:non attendere superius illud eā re a se esse concessum,
Cic. Ac. 2, 34, 111.—With a rel.clause or a subjunct. with a particle:cum attendo, quā prudentiā sit Hortensius,
Cic. Quinct. 20, 63:Hermagoras nec, quid dicat, attendere nec... videatur,
id. Inv. 1, 6, 8:forte lubuit adtendere, quae res maxume tanta negotia sustinuisset,
Sall. C. 53, 2:Oro, parumper Attendas, quantum de legibus queratur etc.,
Juv. 10, 251:attende, cur, etc.,
Phaedr. 2, prol. 14:attendite ut sciatis prudentiam,
Vulg. Prov. 4, 1:Attendite, ne justitiam vestram faciatis etc.,
ib. Matt. 6, 1; ib. Eccli. 1, 38; 13, 10; 28, 30.— With de:cum de necessitate attendemus,
Cic. Part. Or. 24, 84.—With dat. (post-Aug.):sermonibus malignis,
Plin. Ep. 7, 26:cui magis quam Caesari attendant?
id. Pan. 65, 2; Sil. 8, 591:attendit mandatis,
Vulg. Eccli. 32, 28; ib. Prov. 7, 24:attendite vobis,
take heed to yourselves, ib. Luc. 17, 3; ib. Act. 5, 35; ib. 1 Tim. 4, 16.—So in Suet. several times in the signif. to devote attention to, to study, = studere:eloquentiae plurimum attendit,
Suet. Calig. 53:juri,
id. Galb. 5:extispicio,
id. Ner. 56.—With abl. with ab (after the Gr. prosechein apo tinos;eccl. Lat.): attende tibi a pestifero,
beware of, Vulg. Eccli. 11, 35:attendite ab omni iniquo,
ib. ib. 17, 11; ib. Matt. 7, 15; ib. Luc. 12, 1; 20, 46.—With animo (ante- and post-class. and rare):* B.cum animo attendi ad quaerendum, Pac., Trag. Rel. p. 79 Rib.: nunc quid petam, aequo animo attendite,
Ter. Hec. prol. 20:quid istud sit, animo attendatis,
App. Flor. 9: ut magis magisque attendant animo, Vulg. Eccli. prol.; so,in verbis meis attende in corde tuo,
ib. ib. 16, 25.—To strive eagerly for something, long for: puer, ne attenderis Petere a me id quod nefas sit concedi tibi, Att. ap. Non. p. 238, 19 (Trag. Rel. p. 173 Rib.).—Hence, attentus, a, um, P. a.A.Directed to something, attentive, intent on:B.Ut animus in spe attentus fuit,
Ter. And. 2, 1, 3:Quo magis attentas aurīs animumque reposco,
Lucr. 6, 920:Verba per attentam non ibunt Caesaris aurem,
Hor. S. 2, 1, 19:si attentos animos ad decoris conservationem tenebimus,
Cic. Off. 1, 37, 131:cum respiceremus attenti ad gentem,
Vulg. Thren. 4, 17:eaque dum animis attentis admirantes excipiunt,
Cic. Or. 58, 197:acerrima atque attentissima cogitatio,
a very acute and close manner of thinking, id. de Or. 3, 5, 17:et attentum monent Graeci a principio faciamus judicem et docilem,
id. ib. 2, 79, 323; 2, 19, 80; id. Inv. 1, 16, 23; Auct. ad Her. 1, 4:Ut patris attenti, lenonis ut insidiosi,
Hor. Ep. 2, 1, 172:judex circa jus attentior,
Quint. 4, 5, 21.—Intent on, striving after something, careful, frugal, industrious:unum hoc vitium fert senectus hominibus: Attentiores sumus ad rem omnes quam sat est,
Ter. Ad. 5, 3, 48:nimium ad rem in senectā attente sumus,
id. ib. 5, 8, 31:tum enim cum rem habebas, quaesticulus te faciebat attentiorem,
Cic. Fam. 9, 16, 7:paterfamilias et prudens et attentus,
id. Quinct. 3:Durus, ait, Voltei, nimis attentusque videris Esse mihi,
Hor. Ep. 1, 7, 91:asper et attentus quaesitis,
id. S. 2, 6, 82:vita,
Cic. Rosc. Am. 15, 44 Matth.:qui in re adventiciā et hereditariā tam diligens, tam attentus esset,
id. Verr. 2, 2, 48:antiqui attenti continentiae,
Val. Max. 2, 5, 5.— Comp.: hortor vos attentiori studio lectionem facere, * Vulg. Eccli. prol.—Hence, adv.: atten-tē, attentively, carefully, etc.:attente officia servorum fungi,
Ter. Heaut. 1, 1, 14;audire,
Cic. Phil. 2, 5; id. Clu. 3 fin.; id. de Or. 2, 35, 148; id. Brut. 54, 200:legere,
id. Fam. 7, 19:parum attente dicere,
Gell. 4, 15:custodire attente,
Vulg. Jos. 22, 5.— Comp.:attentius audire,
Cic. Clu. 23:acrius et attentius cogitare,
id. Fin. 5, 2, 4:attentius agere aliquid,
Sall. C. 52, 18:spectare,
Hor. Ep. 2, 1, 197:invicem diligere,
Vulg. 1 Pet 1, 22.— Sup.:attentissime audire,
Cic. de Or. 1, 61, 259. -
8 attendo
attendo ( adt-, Dietsch), tendi, tentum, 3, v. a., orig., to stretch something (e. g. the bow) toward something; so only in Appul.: arcum, Met. 2, p. 122, 5.—Hence,I.In gen., to direct or turn toward, = advertere, admovere: aurem, Att. ap. Non. p. 238, 10; Trag. Rel. p. 173 Rib. (cf. infra, P. a.):II.attendere signa ad aliquid,
i. e. to affix, Quint. 11, 2, 29 (Halm, aptare); so, manus caelo, to stretch or extend toward, App. Met. 11, p. 263, 5:caput eodem attentum,
Hyg. Astr. 3, 20.—Far more freq.,Trop.A.Animum or animos attendere, or absol. attendere, also animo attendere, to direct the attention, apply the mind to something, to attend to, consider, mind, give heed to (cf.: advertere animum, and animadvertere; freq. and class.)1.With animum or animos: animum ad quaerendum quid siet, Pac. ap. Non. p. 238, 15:2.dictis animum, Lucil. ib.: animum coepi attendere,
Ter. Phorm. 5, 6, 28:quo tempore aures judex erigeret animumque attenderet?
Cic. Verr. 2, 1, 10:si, cum animum attenderis, turpitudinem videas, etc.,
id. Off. 3, 8, 35:animum ad cavendum, Nep Alcib 5, 2: jubet peritos linguae attendere animum, pastorum sermo agresti an urbano propior esset,
Liv. 10, 4: praeterea et nostris animos attendere dictis atque adhibere velis, Lucil. ap. Non. p. 238, 11:attendite animos ad ea, quae consequuntur,
Cic. Agr. 2, 15.—With a rel.-clause as object:nunc quid velim, animum attendite,
Ter. Phorm. prol. 24.—Absol.:3.postquam attendi Magis et vi coepi cogere, ut etc.,
Ter. Hec. 2, 2, 25:rem gestam vobis dum breviter expono, quaeso, diligenter attendite,
Cic. Mil. 9:audi, audi atque attende,
id. Planc. 41, 98; so id. de Or. 3, 13, 50; Phaedr. 2, 5, 6; Juv. 6, 66; 11, 16 al.—With acc. of the thing or person to which the attention is directed:Glaucia solebat populum monere, ut, cum lex aliqua recitaretur, primum versum attenderet,
Cic. Rab. Post. 6, 14:sed stuporem hominis attendite,
mark the stupidity, id. Phil. 2, 12, 30; so id. de Or. 1, 35, 161; Sall. J. 88, 2; Plin. Ep 6, 8, 8; Luc. 8, 623 al.: me de invidiosis rebus dicentem attendite. Cic. Sull 11, 33; id. Verr. 2, 1, 10:Quā re attendo te studiose,
id. Fin. 3, 12, 40:non attenderunt mandata,
Vulg. 2 Esdr. 9, 34; ib. Job, 21, 5; ib. Isa. 28, 23.— Pass.:versūs aeque prima et media et extrema pars attenditur,
Cic. de Or. 3, 50, 192. —With inf. or acc. and inf. as object: quid futurum est, si pol ego hanc discere artem attenderim? Pompon. ap. Non. p. 238, 17:non attendere superius illud eā re a se esse concessum,
Cic. Ac. 2, 34, 111.—With a rel.clause or a subjunct. with a particle:cum attendo, quā prudentiā sit Hortensius,
Cic. Quinct. 20, 63:Hermagoras nec, quid dicat, attendere nec... videatur,
id. Inv. 1, 6, 8:forte lubuit adtendere, quae res maxume tanta negotia sustinuisset,
Sall. C. 53, 2:Oro, parumper Attendas, quantum de legibus queratur etc.,
Juv. 10, 251:attende, cur, etc.,
Phaedr. 2, prol. 14:attendite ut sciatis prudentiam,
Vulg. Prov. 4, 1:Attendite, ne justitiam vestram faciatis etc.,
ib. Matt. 6, 1; ib. Eccli. 1, 38; 13, 10; 28, 30.— With de:cum de necessitate attendemus,
Cic. Part. Or. 24, 84.—With dat. (post-Aug.):sermonibus malignis,
Plin. Ep. 7, 26:cui magis quam Caesari attendant?
id. Pan. 65, 2; Sil. 8, 591:attendit mandatis,
Vulg. Eccli. 32, 28; ib. Prov. 7, 24:attendite vobis,
take heed to yourselves, ib. Luc. 17, 3; ib. Act. 5, 35; ib. 1 Tim. 4, 16.—So in Suet. several times in the signif. to devote attention to, to study, = studere:eloquentiae plurimum attendit,
Suet. Calig. 53:juri,
id. Galb. 5:extispicio,
id. Ner. 56.—With abl. with ab (after the Gr. prosechein apo tinos;eccl. Lat.): attende tibi a pestifero,
beware of, Vulg. Eccli. 11, 35:attendite ab omni iniquo,
ib. ib. 17, 11; ib. Matt. 7, 15; ib. Luc. 12, 1; 20, 46.—With animo (ante- and post-class. and rare):* B.cum animo attendi ad quaerendum, Pac., Trag. Rel. p. 79 Rib.: nunc quid petam, aequo animo attendite,
Ter. Hec. prol. 20:quid istud sit, animo attendatis,
App. Flor. 9: ut magis magisque attendant animo, Vulg. Eccli. prol.; so,in verbis meis attende in corde tuo,
ib. ib. 16, 25.—To strive eagerly for something, long for: puer, ne attenderis Petere a me id quod nefas sit concedi tibi, Att. ap. Non. p. 238, 19 (Trag. Rel. p. 173 Rib.).—Hence, attentus, a, um, P. a.A.Directed to something, attentive, intent on:B.Ut animus in spe attentus fuit,
Ter. And. 2, 1, 3:Quo magis attentas aurīs animumque reposco,
Lucr. 6, 920:Verba per attentam non ibunt Caesaris aurem,
Hor. S. 2, 1, 19:si attentos animos ad decoris conservationem tenebimus,
Cic. Off. 1, 37, 131:cum respiceremus attenti ad gentem,
Vulg. Thren. 4, 17:eaque dum animis attentis admirantes excipiunt,
Cic. Or. 58, 197:acerrima atque attentissima cogitatio,
a very acute and close manner of thinking, id. de Or. 3, 5, 17:et attentum monent Graeci a principio faciamus judicem et docilem,
id. ib. 2, 79, 323; 2, 19, 80; id. Inv. 1, 16, 23; Auct. ad Her. 1, 4:Ut patris attenti, lenonis ut insidiosi,
Hor. Ep. 2, 1, 172:judex circa jus attentior,
Quint. 4, 5, 21.—Intent on, striving after something, careful, frugal, industrious:unum hoc vitium fert senectus hominibus: Attentiores sumus ad rem omnes quam sat est,
Ter. Ad. 5, 3, 48:nimium ad rem in senectā attente sumus,
id. ib. 5, 8, 31:tum enim cum rem habebas, quaesticulus te faciebat attentiorem,
Cic. Fam. 9, 16, 7:paterfamilias et prudens et attentus,
id. Quinct. 3:Durus, ait, Voltei, nimis attentusque videris Esse mihi,
Hor. Ep. 1, 7, 91:asper et attentus quaesitis,
id. S. 2, 6, 82:vita,
Cic. Rosc. Am. 15, 44 Matth.:qui in re adventiciā et hereditariā tam diligens, tam attentus esset,
id. Verr. 2, 2, 48:antiqui attenti continentiae,
Val. Max. 2, 5, 5.— Comp.: hortor vos attentiori studio lectionem facere, * Vulg. Eccli. prol.—Hence, adv.: atten-tē, attentively, carefully, etc.:attente officia servorum fungi,
Ter. Heaut. 1, 1, 14;audire,
Cic. Phil. 2, 5; id. Clu. 3 fin.; id. de Or. 2, 35, 148; id. Brut. 54, 200:legere,
id. Fam. 7, 19:parum attente dicere,
Gell. 4, 15:custodire attente,
Vulg. Jos. 22, 5.— Comp.:attentius audire,
Cic. Clu. 23:acrius et attentius cogitare,
id. Fin. 5, 2, 4:attentius agere aliquid,
Sall. C. 52, 18:spectare,
Hor. Ep. 2, 1, 197:invicem diligere,
Vulg. 1 Pet 1, 22.— Sup.:attentissime audire,
Cic. de Or. 1, 61, 259. -
9 adpello
1.ap-pello ( adp-, Fleck., Halm (in Tac.); app-, Merk., B. and K., Rib., Weissenb., Halm (in Nep.), pŭli, pulsum, 3, v. a. and n., to drive, move or bring a person or thing to or toward.I.In gen.A. a.With ad:b.ad ignotum arbitrum me adpellis,
Plaut. Rud. 4, 3, 104:armentum ad aquam,
Varr. R. R. 2, 5, 15; cf. id. ib. 2, 2, 11:ad litora juvencos,
Ov. M. 11, 353: visum in somnis pastorem ad me appellere, to drive toward me, i. e. the herd, the flock, Att. ap. Cic. Div. 1, 22:turres ad opera appellebat,
Caes. B. C. 1, 26.—With in:c.in flumen,
Dig. 43, 13, 1.—With dat.:d.Hinc me digressum vestris deus appulit oris,
Verg. A. 3, 715.—With quo: quo numquam pennis appellunt Corpora saucae Cornices, * Lucr. 6, 752.—e.Absol.: dant operam, ut quam primum appellant, Lucil. ap. Non. p. 238, 28: postquam paulo appulit unda (corpus), drove a little toward me, brought near, Ov. M. 11, 717 al.—B.Trop.: animum ad aliquid, to turn, direct, apply:II.animum ad scribendum adpulit,
Ter. And. prol. 1; so id. ib. 2, 6, 15.—Also to bring into any condition:argenti viginti minae me ad mortem adpulerunt,
drove me to destruction, Plaut. As. 3, 3, 43; id. Bacch. 3, 1, 11.—A.. Esp. freq. as a nautical t. t., to bring or conduct a ship somewhere, to land (in Cic. only in this signif.); constr.: appellere navem, nave, or absol. in act. and pass.; also navis appellit, or appellitur (cf. applico, II.).a.With navem. [p. 141] abitu appellant huc ad molem nostram naviculam, Afran. ap. Non. p. 238, 24:b.cum Persae classem ad Delum appulissent,
Cic. Verr. 2, 1, 18:si ille ad eam ripam naves appulisset,
id. Phil. 2, 11, 26 Wernsd.:cum ad villam nostram navis appelleretur,
id. Att. 13, 21:Alexandrum in Italiam classem appulisse constat,
Liv. 8, 3; so id. 28, 42:naves appulsae ad muros,
id. 30, 10; 44, 44; 45, 5 al.—With nave:c.cum Rhegium onerariā nave appulisset,
Suet. Tit. 5; cf. Gron. ad Liv. 30, 10.—Act. absol.: huc appelle, * Hor. S. 1, 5, 12:d.ad insulam appulerunt,
Liv. 37, 21:cum ad litus appulisset,
Quint. 7, 3, 31:cum ad Rhodum appulisset,
Suet. Tib. 11; so id. Ner. 27.—Pass. absol.:e.alios ad Siciliam appulsos esse,
Cic. Verr. 2, 5, 28:ripae suorum appulsus est,
Vell. 2, 107.—Seldom in a neutr. sense:B.navis adpellit,
comes to land, arrives at, Tac. A. 4, 27:Germanici triremis Chaucorum terram adpulit,
id. ib. 2, 24; Suet. Aug. 98:Alexandrina navis Dertosam appulit,
id. Galb. 10. — Poet.:appellere aliquem: me vestris deus appulit oris,
Verg. A. 3, 715; so id. ib. 1, 377 (cf. id. ib. 1, 616: quae vis te immanibus applicat oris).—Trop.:2.timide, tamquam ad aliquem libidinis scopulum, sic tuam mentem ad philosophiam appulisti,
Cic. de Or. 2, 37:nec tuas umquam rationes ad eos scopulos appulisses,
id. Rab. Perd. 9, 25.appello ( adp-, Ritschl), āvi, ātum, 1 ( subj. perf. appellāssis = appellaveris, Ter. Phorm. 5, 1, 15), orig. v. n., as a secondary form of the preced. (cf.: jungere, jugare), to drive to or toward, to go to in order to accost, make a request, admonish, etc.; like adire, aggredi; hence like these constr. as v. a. with acc., to accost, address, to speak to, call upon (very freq. and class.).I.In gen. adgrediar hominem, adpellabo, Plaut. Most. 5, 1, 26:II.accedam atque adpellabo,
id. Am. 1, 3, 17:adeamus, adpellemus,
id. Mil. 2, 5, 10; cf. id. Poen. 5, 2, 22, 5, 2, 30; 5, 2, 32:te volo adpellare,
id. Aul. 2, 2, 23; id. Bacch. 5, 2, 50:quo ore appellabo patrem?
Ter. Heaut. 4, 3, 22; id. Phorm. 5, 8 (9), 22: Lucil. ap. Non. p. 238, 23 aliquem hilari vultu, Cic. Clu. 26, 72:hominem verbo graviore,
id. Verr. 2, 3, 58:legatos superbius,
id. Imp. Pomp. 5:homines asperius,
id. Agr. 2, 24:ibi a Virdumaro appellatus,
accosted, Caes. B. G. 7, 54:Adherbalis appellandi copia non fuit,
Sall. J. 22, 5 milites alius alium laeti appellant, id. ib. 53, 8, Tac. Agr. 40: senatu coram appellato, Suet Ner. 41; id. Tib. 29 al.:nec audet Appellare virum virgo,
Ov. M. 4, 682 al. —Also to address by letter:crebris nos litteris appellato,
Cic. Fam. 15, 20.—EspA.1.. Freq. with the access. idea of entreating, soliciting, to approach with a request, entreaty, etc., to apply to, to entreat, implore, beseech, invoke, etc.:2.vos etiam atque etiam imploro et appello,
Cic. Verr. 2, 5, 72, § 188 quem enim alium appellem? quem obtester? quem implorem? id. Fl. 2:quem praeter te appellet, habebat neminem,
id. Quint. 31; id. Fam. 12, 28:quo accedam aut quos appellem?
Sall. J. 14, 17:appellatus est a C. Flavio, ut, etc.,
Nep. Att. 8, 3:appellatis de re publicā Patribus,
Suet. Caes. 34.—Aliquem de aliquā re, to address one in order to incite him to something ( bad):3.aliquem de proditione, Liv 26, 38, 4: de stupro,
Quint. 4, 2, 98.—Also without de:aliquem,
Sen. Contr. 2, 15; Dig. 47, 10, 15, § 15.—In judic. language, t. t., to appeal to one, i. e. to call upon him for assistance (in the class. period always with acc.; also in Pandect. Lat. constr. with ad):B.procurator a praetore tribunos appellare ausus,
Cic. Quint. 20, 64:tribuni igitur appellabantur,
id. ib. 20, 63; so,praetor appellabatur,
id. Verr. 2, 4, 65; Liv. 9, 26:Volero appellat tribunos,
id. 2, 55; Plin. 1, praef. 10: mox et ipse appellato demum collegio ( after he had appealed to the college of the tribunes), obtinuit, etc., Suet. Caes. 23:adversarii ad imperatorem appellārunt,
Dig. 4, 4, 39 et saep.—To address in order to demand something, esp. the payment of money, to dun:C.Tulliola tuum munusculum flagitat et me ut sponsorem appellat,
Cic. Att. 1, 8 fin.; id. Quint. 12;with de pecuniā: appellatus es de pecuniā,
id. Phil. 2, 29; and without de: magnā pecuniā appellabaris a creditoribus, Quint. 5, 13, 12; Alphius ap. Col. 1, 7, 2.— Trop.:cupressus in Cretā gignitur etiam non appellato solo,
Plin. 16, 33, 60, § 142.—Later also appellare rem, to demand, claim something:mercedem appellas?
Juv. 7, 158.—To sue, inform against, complain of, accuse, to summon before a court:D.ne alii plectantur, alii ne appellentur quidem,
Cic. Off. 1, 25, 89; so,aliquem stupri causā,
Val. Max. 6, 1, 11 al. —To accost by any appellation (cf.:* E.centurionibus nominatim appellatis,
Caes. B. G. 2, 25); hence, to call by name, or to call, to term, entitle, to declare or announce as something (cf. prosagoreuô, and in Heb., to call, and also to name; appellare gives a new predicate to the subject, while nominare only designates it by name, without a qualifying word; cf. Hab. Syn. 958; Herz. ad Caes. B. G. 7, 4):vir ego tuus sim? ne me adpella falso nomine,
Plaut. Am. 2, 2, 181; so id. Mil. 2, 5, 26; Ter. Phorm. 5, 1, 15:aliquem patrem,
id. Hec. 4, 4, 30, pater a gnatis ne dulcibus umquam Appelletur, Lucr. 4, 1235; 1, 60; 5, 10:O Spartace, quem enim te potius appellem?
Cic. Phil. 13, 10:unum te sapientem appellant et existimant,
id. Am. 2, 6:hos viros bonos, ut habiti sunt, sic appellandos putemus,
id. ib. 5, 19:cum fruges Cererem appellamus, vinum autem Bacchum,
id. N D 2, 23, 60 suo quamque rem nomine appellare, id. Fam. 9, 22 al.:rex ab suis appellatur,
Caes. B. G 7, 4:me subditum et ex pellice genitum appellant,
Liv. 40, 9. quem nautae appellant Lichan, Ov. M. 9, 229 victorem appellat Acesten, declares him victor, Verg. A. 5, 540 al.—Hence, to call by name:quos non appello hoc loco,
Cic. Sest 50, 108: multi appellandi laedendique sunt, id Verr 2, 1, 60; id. Caecin. 19; so,appellare auctores,
to declare, name, Plin. 28, 1, 1, § 2.— Trop.:quos saepe nutu significationeque appello,
make known, Cic. Fam. 1, 9 fin. —Appellare litteras, to pronounce, Cic. Brut. 35, 133 (v. appellatio). -
10 appello
1.ap-pello ( adp-, Fleck., Halm (in Tac.); app-, Merk., B. and K., Rib., Weissenb., Halm (in Nep.), pŭli, pulsum, 3, v. a. and n., to drive, move or bring a person or thing to or toward.I.In gen.A. a.With ad:b.ad ignotum arbitrum me adpellis,
Plaut. Rud. 4, 3, 104:armentum ad aquam,
Varr. R. R. 2, 5, 15; cf. id. ib. 2, 2, 11:ad litora juvencos,
Ov. M. 11, 353: visum in somnis pastorem ad me appellere, to drive toward me, i. e. the herd, the flock, Att. ap. Cic. Div. 1, 22:turres ad opera appellebat,
Caes. B. C. 1, 26.—With in:c.in flumen,
Dig. 43, 13, 1.—With dat.:d.Hinc me digressum vestris deus appulit oris,
Verg. A. 3, 715.—With quo: quo numquam pennis appellunt Corpora saucae Cornices, * Lucr. 6, 752.—e.Absol.: dant operam, ut quam primum appellant, Lucil. ap. Non. p. 238, 28: postquam paulo appulit unda (corpus), drove a little toward me, brought near, Ov. M. 11, 717 al.—B.Trop.: animum ad aliquid, to turn, direct, apply:II.animum ad scribendum adpulit,
Ter. And. prol. 1; so id. ib. 2, 6, 15.—Also to bring into any condition:argenti viginti minae me ad mortem adpulerunt,
drove me to destruction, Plaut. As. 3, 3, 43; id. Bacch. 3, 1, 11.—A.. Esp. freq. as a nautical t. t., to bring or conduct a ship somewhere, to land (in Cic. only in this signif.); constr.: appellere navem, nave, or absol. in act. and pass.; also navis appellit, or appellitur (cf. applico, II.).a.With navem. [p. 141] abitu appellant huc ad molem nostram naviculam, Afran. ap. Non. p. 238, 24:b.cum Persae classem ad Delum appulissent,
Cic. Verr. 2, 1, 18:si ille ad eam ripam naves appulisset,
id. Phil. 2, 11, 26 Wernsd.:cum ad villam nostram navis appelleretur,
id. Att. 13, 21:Alexandrum in Italiam classem appulisse constat,
Liv. 8, 3; so id. 28, 42:naves appulsae ad muros,
id. 30, 10; 44, 44; 45, 5 al.—With nave:c.cum Rhegium onerariā nave appulisset,
Suet. Tit. 5; cf. Gron. ad Liv. 30, 10.—Act. absol.: huc appelle, * Hor. S. 1, 5, 12:d.ad insulam appulerunt,
Liv. 37, 21:cum ad litus appulisset,
Quint. 7, 3, 31:cum ad Rhodum appulisset,
Suet. Tib. 11; so id. Ner. 27.—Pass. absol.:e.alios ad Siciliam appulsos esse,
Cic. Verr. 2, 5, 28:ripae suorum appulsus est,
Vell. 2, 107.—Seldom in a neutr. sense:B.navis adpellit,
comes to land, arrives at, Tac. A. 4, 27:Germanici triremis Chaucorum terram adpulit,
id. ib. 2, 24; Suet. Aug. 98:Alexandrina navis Dertosam appulit,
id. Galb. 10. — Poet.:appellere aliquem: me vestris deus appulit oris,
Verg. A. 3, 715; so id. ib. 1, 377 (cf. id. ib. 1, 616: quae vis te immanibus applicat oris).—Trop.:2.timide, tamquam ad aliquem libidinis scopulum, sic tuam mentem ad philosophiam appulisti,
Cic. de Or. 2, 37:nec tuas umquam rationes ad eos scopulos appulisses,
id. Rab. Perd. 9, 25.appello ( adp-, Ritschl), āvi, ātum, 1 ( subj. perf. appellāssis = appellaveris, Ter. Phorm. 5, 1, 15), orig. v. n., as a secondary form of the preced. (cf.: jungere, jugare), to drive to or toward, to go to in order to accost, make a request, admonish, etc.; like adire, aggredi; hence like these constr. as v. a. with acc., to accost, address, to speak to, call upon (very freq. and class.).I.In gen. adgrediar hominem, adpellabo, Plaut. Most. 5, 1, 26:II.accedam atque adpellabo,
id. Am. 1, 3, 17:adeamus, adpellemus,
id. Mil. 2, 5, 10; cf. id. Poen. 5, 2, 22, 5, 2, 30; 5, 2, 32:te volo adpellare,
id. Aul. 2, 2, 23; id. Bacch. 5, 2, 50:quo ore appellabo patrem?
Ter. Heaut. 4, 3, 22; id. Phorm. 5, 8 (9), 22: Lucil. ap. Non. p. 238, 23 aliquem hilari vultu, Cic. Clu. 26, 72:hominem verbo graviore,
id. Verr. 2, 3, 58:legatos superbius,
id. Imp. Pomp. 5:homines asperius,
id. Agr. 2, 24:ibi a Virdumaro appellatus,
accosted, Caes. B. G. 7, 54:Adherbalis appellandi copia non fuit,
Sall. J. 22, 5 milites alius alium laeti appellant, id. ib. 53, 8, Tac. Agr. 40: senatu coram appellato, Suet Ner. 41; id. Tib. 29 al.:nec audet Appellare virum virgo,
Ov. M. 4, 682 al. —Also to address by letter:crebris nos litteris appellato,
Cic. Fam. 15, 20.—EspA.1.. Freq. with the access. idea of entreating, soliciting, to approach with a request, entreaty, etc., to apply to, to entreat, implore, beseech, invoke, etc.:2.vos etiam atque etiam imploro et appello,
Cic. Verr. 2, 5, 72, § 188 quem enim alium appellem? quem obtester? quem implorem? id. Fl. 2:quem praeter te appellet, habebat neminem,
id. Quint. 31; id. Fam. 12, 28:quo accedam aut quos appellem?
Sall. J. 14, 17:appellatus est a C. Flavio, ut, etc.,
Nep. Att. 8, 3:appellatis de re publicā Patribus,
Suet. Caes. 34.—Aliquem de aliquā re, to address one in order to incite him to something ( bad):3.aliquem de proditione, Liv 26, 38, 4: de stupro,
Quint. 4, 2, 98.—Also without de:aliquem,
Sen. Contr. 2, 15; Dig. 47, 10, 15, § 15.—In judic. language, t. t., to appeal to one, i. e. to call upon him for assistance (in the class. period always with acc.; also in Pandect. Lat. constr. with ad):B.procurator a praetore tribunos appellare ausus,
Cic. Quint. 20, 64:tribuni igitur appellabantur,
id. ib. 20, 63; so,praetor appellabatur,
id. Verr. 2, 4, 65; Liv. 9, 26:Volero appellat tribunos,
id. 2, 55; Plin. 1, praef. 10: mox et ipse appellato demum collegio ( after he had appealed to the college of the tribunes), obtinuit, etc., Suet. Caes. 23:adversarii ad imperatorem appellārunt,
Dig. 4, 4, 39 et saep.—To address in order to demand something, esp. the payment of money, to dun:C.Tulliola tuum munusculum flagitat et me ut sponsorem appellat,
Cic. Att. 1, 8 fin.; id. Quint. 12;with de pecuniā: appellatus es de pecuniā,
id. Phil. 2, 29; and without de: magnā pecuniā appellabaris a creditoribus, Quint. 5, 13, 12; Alphius ap. Col. 1, 7, 2.— Trop.:cupressus in Cretā gignitur etiam non appellato solo,
Plin. 16, 33, 60, § 142.—Later also appellare rem, to demand, claim something:mercedem appellas?
Juv. 7, 158.—To sue, inform against, complain of, accuse, to summon before a court:D.ne alii plectantur, alii ne appellentur quidem,
Cic. Off. 1, 25, 89; so,aliquem stupri causā,
Val. Max. 6, 1, 11 al. —To accost by any appellation (cf.:* E.centurionibus nominatim appellatis,
Caes. B. G. 2, 25); hence, to call by name, or to call, to term, entitle, to declare or announce as something (cf. prosagoreuô, and in Heb., to call, and also to name; appellare gives a new predicate to the subject, while nominare only designates it by name, without a qualifying word; cf. Hab. Syn. 958; Herz. ad Caes. B. G. 7, 4):vir ego tuus sim? ne me adpella falso nomine,
Plaut. Am. 2, 2, 181; so id. Mil. 2, 5, 26; Ter. Phorm. 5, 1, 15:aliquem patrem,
id. Hec. 4, 4, 30, pater a gnatis ne dulcibus umquam Appelletur, Lucr. 4, 1235; 1, 60; 5, 10:O Spartace, quem enim te potius appellem?
Cic. Phil. 13, 10:unum te sapientem appellant et existimant,
id. Am. 2, 6:hos viros bonos, ut habiti sunt, sic appellandos putemus,
id. ib. 5, 19:cum fruges Cererem appellamus, vinum autem Bacchum,
id. N D 2, 23, 60 suo quamque rem nomine appellare, id. Fam. 9, 22 al.:rex ab suis appellatur,
Caes. B. G 7, 4:me subditum et ex pellice genitum appellant,
Liv. 40, 9. quem nautae appellant Lichan, Ov. M. 9, 229 victorem appellat Acesten, declares him victor, Verg. A. 5, 540 al.—Hence, to call by name:quos non appello hoc loco,
Cic. Sest 50, 108: multi appellandi laedendique sunt, id Verr 2, 1, 60; id. Caecin. 19; so,appellare auctores,
to declare, name, Plin. 28, 1, 1, § 2.— Trop.:quos saepe nutu significationeque appello,
make known, Cic. Fam. 1, 9 fin. —Appellare litteras, to pronounce, Cic. Brut. 35, 133 (v. appellatio). -
11 operosus
ŏpĕrōsus, a, um, adj. [opera].I.Taking great pains, painstaking, active, busy, industrious, laborious (class.;B. II.syn.: laboriosus, industrius): senectus, opp. to languida atque iners,
Cic. Sen. 8, 26:colonus,
Ov. Nuce, 57:cultibus ambae,
id. Am. 2, 10, 5. — Poet. with Gr. acc.:Cynthia non operosa comas (al. comis),
Prop. 5, 8, 52.— Poet. with gen.:vates operose dierum,
in regard to, Ov. F. 1, 101.— Sup.:Syria in hortis operosissima,
exceedingly industrious in gardening, Plin. 20, 5, 16, § 33.—That costs much trouble, troublesome, toilsome, laborious, difficult, elaborate (syn. difficilis):A.labor operosus et molestus,
Cic. N. D. 2, 23, 59:artes,
handicrafts, id. Off. 2, 5, 17:opus,
id. Q. Fr. 2, 14, 1:res,
Liv. 4, 8:templa,
costly, sumptuous, Ov. M. 15, 667:moles mundi,
the artfully constructed fabric of the universe, id. ib. 1, 258:castaneae cibo,
hard to digest, Plin. 15, 23, 25, § 93:carmina,
elaborate, Hor. C. 4, 2, 31.— Comp.:ne quis sepulcrum faceret operosius, quam quod decem homines effecerint triduo,
Cic. Leg. 2, 26, 64:divitiae operosiores,
Hor. C. 3, 1, 48; 3, 12, 5.—Hence, adv.: ŏpĕrōsē.Lit., with great labor or pains, laboriously, carefully (class.):B.nec flat operose,
Cic. Or. 44, 149: vina condita, Ov F. 5, 269.— Comp.:dicemus operosius,
more precisely, Plin. 18, 26, 65, § 238.— -
12 abundo
ăb-undo, āvi, ātum, 1, v. n.I.Lit., of a wave, to flow over and down, to overflow (while redundo signifies to flow over a thing with great abundance of water, to inundate): apud abundantem antiquam amnem, Att. ap. Non. 192, 4 (Trag. Rel. p. 175 Rib.):II.flumina abundare ut facerent,
Lucr. 6, 267; cf. id. 1, 282; Verg. G. 3, 484; and in the beautiful figure in Plaut.: ripis superat mi atque abundat pectus laetitiā, for joy, my heart swells above its banks and overflows, Stich. 2, 1, 6:ita abundavit Tiberis, ut, etc.,
Liv. 30, 38, 10; cf.:quando aqua Albana abundāsset,
id. 5, 15, 11: so,fons in omnem partem,
Plin. 18, 22, 51, § 188.Transf.A.Poet., of plants, to shoot up with great luxuriance:B.de terris abundant herbarum genera ac fruges,
Lucr. 5, 920 (in Enn. ap. Macr. 6, 3, the better read. is obundantes, Enn. p. 65 Vahl.).In gen., to abound, to be redundant:C.sive deest naturae quippiam, sive abundat atque affluit,
Cic. Div. 1, 29, 61:abundabant et praemia et operae vitae,
Plin. H. N. 14, prooem. § 4.—Once with dat.:tenuioribus magis sanguis, plenioribus magis caro abundat,
Cels. 2, 10.To overflow with any thing, to have an abundance or superabundance of, to abound in (the most usual signif.); constr. with abl., and once poet. with gen. (cf. Rudd. II. p. 189 n.).(α).With abl.:(β).divitiis,
Ter. Heaut. 3, 2, 17:villa abundat porco, haedo, agno, etc.,
Cic. Sen. 16, 56:praeceptis philosophiae,
id. Off. 1, 1:ingenio, otio,
id. de Or. 1, 6, 22:mulier abundat audaciā,
id. Clu. 84: cujus oratio omnibus [p. 14] ornamentis abundavit, id. Balb. 7:equitatu,
Caes. B. G. 7, 14:magna copiā frumenti,
id. ib. 8, 40:aquā, Auct. B. Alex. 1: et aequalium familiaritatibus et consuetudine propinquorum,
Cic. Tusc. 5, 20, 58:clientibus,
Quint. 5, 10, 26.— Poet.: amore abundas, you are too fortunate in love (successu prospero affluis, Don.), Ter. Phorm. 1, 3, 11; cf. Lucil.: ille abundans cum septem incolumis pinnis redit, ap. Don. Ter. l. c.—With gen.: quarum et abundemus rerum et quarum indigeamus, Lucil. ap. Non. p. 498, 7.—Esp., to abound in wealth, to be rich (cf. abundantia, II.):A.et absentes adsunt et egentes abundant,
Cic. Lael. 7, 23:Caietam, si quando abundare coepero, ornabo,
id. Att. 1, 4, 3.—Hence, ăbun-dans, antis, P. a., overflowing.Lit., of rivers, fluids, etc.:B.fluvius abundantior aestate,
i. e. fuller, Plin. 2, 103, 106, § 227:abundantissimus amnis,
Cic. Rep. 2, 19:menses (mulierum),
Plin. 22, 25, 71, § 147. —Transf.1.Existing in abundance, copious, abundant:2. (α).non adesā jam, sed abundanti etiam pecuniā sic dissolutus,
Cic. Quint. 12, 40.—With abl.:(β).vir abundans bellicis laudibus, Cn. Pompeius,
Cic. Off. 1, 22, 78:abundantior consilio, ingenio, sapientiā,
id. Pis. 26, 62:rerum copiā et sententiarum varietate abundantissimus,
id. de Or. 2, 14, 58.—With gen.:(γ).(via) copiosa omniumque rerum abundans,
Nep. Eum. 8, 5:lactis,
Verg. E. 2, 20:corporis, Claud. ap. Eutrop. 2, 380: pietatis,
id. IV. Cons. Hon. 113.—Absol.:b.non erat abundans, non inops tamen oratio,
Cic. Brut. 67, 238:abundantior atque ultra quam oportet fusa materia,
Quint. 2, 4, 7:abundantissima cena,
Suet. Ner. 42; cf. id. Calig. 17.—Also in a bad sense, of discourse, pleonastic, superabundant, Quint. 12, 10, 18; 8, 3, 56.— Hence, adv.:ex abundanti,
superabundantly, Quint. 4, 5, 15; 5, 6, 2; Dig. 33, 7, 12, § 46 al.—Esp., abounding in wealth, rich (syn. dives, opp. egens):(supellex) non illa quidem luxuriosi hominis, sed tamen abundantis,
Cic. Phil. 2, 27, 66:haec utrum abundantis an egentis signa sunt?
id. Par. 6, 1, § 43.—Hence, adv.: ăbundanter, abundantly, copiously:loqui,
Cic. de Or. 2, 35:ferre fructum,
Plin. 24, 9, 42.— Comp., Cic. Trop. 10.— Sup., Suet. Aug. 74. -
13 accuratio
accūrātĭo, ōnis, f. [accuro], accuracy, exactness, carefulness (very rare):mira in inveniendis componendisque rebus,
Cic. Brut. 67, 238:ad omnem accurationem = accuratissime,
Veg. 1, 56, 35. -
14 adaeque
ăd-aeque, adv., in like manner as, equally, so (most. ante- and post-class.; not in Cic.; and in Plautus always with the negatives nemo, numquam, neque, nullus, etc., by means of which the clause acquires a compar. signif.;hence, sometimes a compar. abl., and even a pleonastic compar., is allowed): numquam, ecastor, ullo die risi adaeque,
Plaut. Cas. 5, 1, 3: neque munda adaeque es, ut soles, id. Cist. 1, 1, 57; so id. Cas. 3, 5, 45; id. Capt. 5, 4, 2; id. Mil. Gl. 3, 1, 180:quo nemo adaeque antehac est habitus parcus,
id. Most. 1, 1, 29:quī homine hominum adaeque nemo vivit fortunatior,
id. Capt. 4, 2, 48:ut quem ad modum in tribunis consulari potestate creandis usi sunt, adaeque in quaestoribus liberum esset arbitrium populi,
Liv. 4, 43, 5 Weissenb., Hertz. (but Madv. here reads adaequari):alii, quos adaeque latrones arbitrabere,
App. 4, p. 145 fin.; so id. ib. 8, p. 216; 10, p. 238; Cod. Th. 8, 18, 4. -
15 adhibeo
ăd-hĭbĕo, ŭi, ĭtum, 2, v. a. [habeo], to hold toward or to, to turn, bring, add to; with ad, in, dat. or absol.I.In gen.A.Lit.:B.cur non adhibuisti, dum istaec loquereris, tympanum,
Plaut. Poen. 5, 5, 38:huc adhibete aurīs (ad ea) quae ego loquar,
id. Ps. 1, 2, 20:ad mea formosos vultus adhibete carmina,
Ov. Am. 2, 1, 37; cf. ib. 13, 15:manus medicas ad vulnera,
Verg. G. 3, 455:odores ad deos,
Cic. N. D. 1, 40:quos negat ad panem adhibere quidquam, praeter nasturtium,
to eat with it, Cic. Tusc. 5, 34:alicui calcaria,
id. Brut. 56 (cf. addere calcar, v. addo):manus genibus adhibet, i. e. admovet, genua amplexatur,
Ov. M. 9, 216:vincula captis,
to put them on them, id. F. 3, 293.—Trop.:II.metum ut mihi adhibeam,
Plaut. Men. 5, 6, 20; cf. Quint. 1, 3, 15:nunc animum nobis adhibe veram ad rationem,
Lucr. 2, 1023; Cic. Har. Resp. 10, 20:vacuas aurīs adhibe ad veram rationem,
Lucr. 1, 51; cf. Ov. M. 15, 238; Verg. A. 11, 315:ut oratio, quae lumen adhibere rebus debet, ea obscuritatem afferat,
Cic. de Or. 3, 13, 50:est ea (oratio) quidem utilior, sed raro proficit neque est ad vulgus adhibenda,
id. Tusc. 4, 28, 60:adhibere cultus, honores, preces, diis immortalibus,
id. N. D. 1, 2; cf. Tac. A. 14, 53:alicui voluptates,
Cic. Mur. 35:consolationem,
id. Brut. 96:omnes ii motus, quos orator adhibere volet judici,
which the orator may wish to communicate to the judge, id. de Or. 2, 45 al. —Hence = addere, adjungere, to add to:uti quattuor initiis rerum illis quintam hanc naturam non adhiberet,
Cic. Ac. 1, 11, 39:ad domesticorum majorumque morem etiam hanc a Socrate adventitiam doctrinam adhibuerunt,
id. Rep. 3, 3.Esp.A.Of persons, to bring one to a place, to summon, to employ (cf. the Engl. to have one up):B.hoc temere numquam amittam ego a me, quin mihi testes adhibeam,
Ter. Ph. 4, 5, 2; so Cic. Fin. 2, 21; Tac. A. 15, 14:medicum,
Cic. Fat. 12:leges, ad quas (sc. defendendas) adhibemur,
we are summoned, id. Clu. 52:nec, quoniam apud Graecos judices res agetur, poteris adhibere Demosthenem,
id. Tusc. 1, 5, 10:adhibebitur heros,
shall be brought upon the stage, Hor. A. P. 227:castris adhibere socios et foedera jungere,
Verg. A. 8, 56:aliquem in partem periculi,
Ov. M. 11, 447:in auxilium,
Just. 3, 6.—Adhibere ad or in consilium, to send for one in order to receive counsel from him, to consult one:C.neque hos ad concilium adhibendos censeo,
Caes. B. G. 7, 77, 3:in consilium,
Plin. Ep. 6, 11, 1; so also absol.:a tuis reliquis non adhibemur,
we are not consulted, Cic. Fam. 4, 7; so ib. 10, 25; 11, [p. 35] 7; id. Off. 3, 20; id. Phil. 5, 9; Caes. B. G. 1, 20; Suet. Claud. 35; cf. Cortius ad Sall. J. 113, and ad Cic. Fam. 4, 7, 15.—But sometimes adhibere in consilium = admittere in cons., to admit to a consultation. —So trop.:est tuum, sic agitare animo, ut non adhibeas in consilium cogitationum tuarum desperationem aut timorem,
Cic. Fam. 6, 1.—Adhibere aliquem cenae, epulis, etc., to invite to a dinner, to a banquet, etc., to entertain:D.adhibete Penatīs et patrios epulis, etc.,
Verg. A. 5, 62; so Hor. C. 4, 5, 32; Suet. Caes. 73; Aug. 74: in convivium, Nep. praef. 7.—And absol., to receive, to treat:quos ego universos adhiberi liberaliter dico oportere,
Cic. Q. Fr. 1, 5:Quintum filium severius adhibebo,
id. Att. 10, 12.—Adhibere se ad aliquid, to betake or apply one's self to a thing, i. e. to devote attention to it:E.adhibere se remotum a curis veram ad rationem,
Lucr. 1, 44 (cf. above I. A.); and absol.: adhibere se, to appear or to behave one's self in any manner:permagni est hominis, sic se adhibere in tanta potestate, ut nulla alia potestas ab iis, quibus ipse praeest, desideretur,
Cic. Q. Fr. 1, 1, 7.—Adhibere aliquid ad aliquid, alicui rei, or with in and abl., to put a thing to a determinate use, to apply, to use or employ for or in any thing definite (therefore, with intention and deliberation; on the contr., usurpare denotes merely momentary use; cf. Cic. Lael. 2, 8; and uti, use that arises from some necessity, Herz. ad Caes. B. G. 1, 20):F.adhibere omnem diligentiam ad convalescendum,
Cic. Fam. 16, 9; cf. ib. 6; Nep. Att. 21:cautionem privatis rebus suis,
Cic. Att. 1, 19:medicinam aegroto,
id. ib. 16, 15:humatis titulum, i. e. inscriptionem addere,
Liv. 26, 25:belli necessitatibus patientiam,
id. 5, 6:fraudem testamento,
Suet. Dom. 2:curam viis,
id. Vesp. 5:fidem et diligentiam in amicorum periculis,
Cic. Clu. 42, 118:misericordiam in fortunis alicujus et sapientiam in salute reip.,
id. Rab. Perd. 2:flores in causis,
id. Or. 19:curam in valetudine tuenda,
Cels. 3, 18; and with de:curam de aliqua re,
Cic. Fam. 2, 7, 3: modum, to set a limit to, to set bounds to:vitio,
Cic. Tusc. 4, 17:sumptibus,
Suet. Ner. 16: cf. id. Aug. 100; id. Tib. 34:voluptati,
Quint. 9, 3, 74:memoriam contumeliae,
to retain it in memory, Nep. Epam. 7.—Adhibere aliquid, in gen., to use, employ, exercise:G.neque quisquam parsimoniam adhibet,
Plaut. Most. 1, 3, 79:fidem,
id. Rud. 4, 3, 104:celeritatem,
Cic. Fam. 10, 21, 2:calumniam, fraudem, dolum, id. Auct. Or. pro Dom. 14, 36: modum quemdam,
Cic. Tusc. 4, 17, 38; Suet. Calig. 2:nulla arte adhibita,
Caes. B. C. 3, 26:sollertiam, Tibull. 3, 4, 75: querelas,
Plin. Ep. 1, 12:adhibere moram = differre,
Pompon. Dig. 18, 6, 16.—In later Lat.: alicui aliquem, to bring up, quote one to another as authority for an assertion:is nos aquam multam ex diluta nive bibentis coërcebat, severiusque increpabat adhibebatque nobis auctoritates nobilium medicorum,
Gell. 19, 5, 3. -
16 ador
ădor, ŏris and ōris, n. [cf. 1. edo, edomai, Engl. to eat, Goth. ita, Sanscr. admi; and Ang.-Sax. ata = Engl. oat, and Sanscr. annam (for adnam) = food, corn], a kind of grain, spelt, Triticum spelta, Linn. (acc. to Paul. ex Fest.:Ador farris genus, edor quondam appellatum ab edendo, vel quod aduratur, ut fiat tostum, unde in sacrificio mola salsa officitur, p. 3 Müll.: Ador frumenti genus, quod epulis et immolationibus sacris pium putatur, unde et adorare, propitiare religiones, potest dictum videri,
Non. 52, 20):cum pater ipse domus palea porrectus in horna Esset ador loliumque,
Hor. S. 2, 6, 89: adŏris de polline, Aus. Mon. de Cibis, p. 238; Gannius ap. Prisc. p. 700:satos adŏris stravisse,
id. ib.:ardor adōris,
id. ib. (Ador is often indeclinable, acc. to Prisc. p. 785, 100 P.) -
17 Albuna
Albŭnĕa, also Albūna, ae, f. [v. albus], a fountain at Tibur gushing up between steep rocks (or poet., the nymph who dwelt there), near to which was the villa of Horace: domus Albuneae resonantis, * Hor. C. 1, 7, 12; * Verg. A. 7, 83; cf. Müll. Roms Camp. 1, 238 and 239.—2.A sibyl worshipped in a grove at Tibur, Lact. 1, 6, 12:Albuna,
Tib. 2, 5, 69, where now Müll. reads Aniena. -
18 Albunea
Albŭnĕa, also Albūna, ae, f. [v. albus], a fountain at Tibur gushing up between steep rocks (or poet., the nymph who dwelt there), near to which was the villa of Horace: domus Albuneae resonantis, * Hor. C. 1, 7, 12; * Verg. A. 7, 83; cf. Müll. Roms Camp. 1, 238 and 239.—2.A sibyl worshipped in a grove at Tibur, Lact. 1, 6, 12:Albuna,
Tib. 2, 5, 69, where now Müll. reads Aniena. -
19 an
1.ăn, conj. [etym. very obscure; v. the various views adduced in Hand, I. p. 296, with which he seems dissatisfied; if it is connected with the Sanscr. anjas, = Germ. ander, = Engl. other, we may comp. the Engl. other and or with the Germ. oder, = or]. It introduces the second part of a disjunctive interrogation, or a phrase implying doubt, and thus unites in itself the signif. of aut and num or -ne, or, or whether (hence the clause with an is entirely parallel with that introduced by num, utrum, -ne, etc., while aut forms only a subdivision in the single disjunctive clause; utrum... aut—an... aut, whether... or, etc.; cf. Ochsn. Eclog. p. 150; v. also aut).I.In disjunctive interrogations.A.Direct.a.Introd. by utrum (in Engl. the introd. particle whether is now obsolete, and the interrogation is denoted simply by the order of the words):b.Utrum hac me feriam an ab laevā latus?
Plaut. Cist. 3, 10:sed utrum tu amicis hodie an inimicis tuis Daturu's cenam?
id. Ps. 3, 2, 88; id. Pers. 3, 1, 13; id. Trin. 1, 2, 138; id. Cas. 2, 4, 11:Utrum sit annon voltis?
id. Am. prol. 56:quid facies? Utrum hoc tantum crimen praetermittes an obicies?
Cic. Div. in Caecil. 30 sq.:in plebem vero Romanam utrum superbiam prius commemorem an crudelitatem?
id. Verr. 1, 122; id. Deiot. 23; id. Fam. 7, 13:Utrum enim defenditis an impugnatis plebem?
Liv. 5, 3. —And with an twice:Utrum hoc signum cupiditatis tuae an tropaeum necessitudinis atque hospitii an amoris indicium esse voluisti?
Cic. Verr. 2, 115; id. Imp. Pomp. 57 sq.; id. Rab. 21.—With an three times:Utrum res ab initio ita ducta est, an ad extremum ita perducta, an ita parva est pecunia, an is (homo) Verres, ut haec quae dixi, gratis facta esse videantur?
Cic. Verr. 2, 61; 3, 83; id. Clu. 183; Liv. 21, 10; and seven times in Cic. Dom. 56-58.—With -ne pleon. (not to be confounded with cases where utrum precedes as pron.; as Cic. Tusc. 4, 4, 9):sed utrum tu masne an femina es, qui illum patrem voces?
Plaut. Rud. 1, 2, 16; id. Bacch. 1, 1, 42; id. Stich. 5, 4, 26:Utrum studione id sibi habet an laudi putat Fore, si etc.,
Ter. Ad. 3, 3, 28:Utrum igitur tandem perspicuisne dubia aperiuntur an dubiis perspicua tolluntur?
Cic. Fin. 4, 24, 67.—And affixed to utrum, but rarely:Utrumne jussi persequemur otium... an hunc laborem etc.,
Hor. Epod. 1, 7; Plin. 17, 1, 1, § 4; Quint. 12, 1, 40.—Introduced by -ne:c.quid fit? seditio tabetne an numeros augificat suos?
Enn. Trag. Rel. p. 23 Rib.:servos esne an liber?
Plaut. Am. 1, 1, 186:idne agebas, ut tibi cum sceleratis an ut cum bonis civibus conveniret?
Cic. Lig. 18; 23:custosne urbis an direptor et vexator esset Antonius?
id. Phil. 3, 27; id. Mur. 88; id. Sull. 22.—So with an twice,
Cic. Cat. 1, 28; id. Att. 16, 8;and five times,
id. Balb. 9.—Introduced by nonne:d.Nonne ad servos videtis rem publicam venturam fuisse? An mihi ipsi fuit mors aequo animo oppetenda?
Cic. Sest. 47; id. Sex. Rosc. 43 sq.; id. Dom. 26; 127.—So with an twice, Cic. Phil. 11, 36.—Introduced by num:e.si quis invidiae metus, num est vehementius severitatis invidia quam inertiae pertimescenda?
Cic. Cat. 1, 29; id. Mur. 76; id. Sest. 80:Num quid duas habetis patrias an est illa patria communis?
id. Leg. 2, 2.—Without introductory particle:B.quid igitur? haec vera an falsa sunt?
Cic. Ac. 2, 29, 95:quid enim exspectas? bellum an tabulas novas?
id. Cat. 2, 18:ipse percussit an aliis occidendum dedit?
id. Sex. Rosc. 74; id. Verr. 2, 106; id. Imp. Pomp. 53; id. Phil. 2, 27:eloquar an sileam?
Verg. A. 3, 37:auditis an me ludit amabilis Insania?
Hor. C. 3, 4, 5.—So an twice, Cic. Mil. 54;three times,
Plin. Ep. 2, 8;and six times,
Cic. Rab. 14; id. Pis. 40.—Indirect.a.Introduced by utrum:► So once only in Vulg.quid tu, malum, curas, Utrum crudum an coctum edim?
Plaut. Aul. 3, 2, 16; id. Cist. 4, 2, 11; id. Bacch. 3, 4, 1; id. Mil. 2, 3, 74:quaero, si quis... utrum is clemens an inhumanissimus esse videatur,
Cic. Cat. 4, 12:agitur, utrum M. Antonio facultas detur an horum ei facere nihil liceat,
id. Phil. 5, 6; id. Sex. Rosc. 72; id. Imp. Pomp. 42; id. Verr. 1, 105.aut for an: Loquimini de me utrum bovem cujusquam tulerim aut asinum, 1 Reg. 12, 3.—And with -ne pleon.:b.res in discrimine versatur, utrum possitne se contra luxuriem parsimonia defendere an deformata cupiditati addicatur,
Cic. Quinct. 92:numquamne intelleges statuendum tibi esse, utrum illi, qui istam rem gesserunt, homicidaene sint an vindices libertatis?
id. Phil. 2, 30.—Introduced by -ne:c.Fortunāne an forte repertus,
Att. Trag. Rel. p. 159 Rib. agitur autem liberine vivamus an mortem obeamus, Cic. Phil. 11, 24; id. Verr. 4, 73; id. Mil. 16:nunc vero non id agitur, bonisne an malis moribus vivamus etc.,
Sall. C. 52, 10.—So with an three times, Cic. Or. 61.—Introduced by an:d.haud scio an malim te videri... an amicos tuos plus habuisse,
Cic. Pis. 39.—Without introd. particle:C.... vivam an moriar, nulla in me est metus,
Enn. Trag. Rel. p. 72 Rib.:vivat an mortuus sit, quis aut scit aut curat?
Cic. Phil. 13, 33; 3, 18; id. Sex. Rosc. 88; id. Red. in Sen. 14.—Sometimes the opinion of the speaker or the probability inclines to the second interrogative clause (cf. infra, II. E.). and this is made emphatic, as a corrective of the former, or rather, or on the contrary:D.ea quae dixi ad corpusne refers? an est aliquid, quod te suā sponte delectet?
Cic. Fin. 2, 33, 107:Cur sic agere voluistis? An ignoratis quod etc.,
Vulg. Gen. 44, 15.—Hence, in the comic poets, an potius:cum animo depugnat suo, Utrum itane esse mavelit ut... An ita potius ut etc.,
Plaut. Trin. 2, 2, 31: id. Stich. 1, 2, 18; id. Trin. 2, 2, 25:an id flagitium est, An potius hoc patri aequomst fieri, ut a me ludatur dolis?
Ter. Eun. 2, 3, 94.—The first part of the interrogation is freq. not expressed, but is to be supplied from the context; in this case, an begins the interrog., or, or rather, or indeed, or perhaps (but it does not begin an absolute, i. e. not disjunctive, interrog.): De. Credam ego istuc, si esse te hilarem videro. Ar. An tu esse me tristem putas? (where nonne me hilarem esse vides? is implied), Plaut. As. 5, 1, 10: Ch. Sed Thaïs multon ante venit? Py. An abiit jam a milite? Ter. Eun. 4, 5, 7:E.An ego Ulixem obliscar umquam?
Att. Trag. Rel. p. 199 Rib.:An parum vobis est quod peccatis?
Vulg. Josh. 22, 17:est igitur aliquid, quod perturbata mens melius possit facere quam constans? an quisquam potest sine perturbatione mentis irasci?
Cic. Tusc. 4, 24, 54; cf. id. Clu. 22; id. Off. 3, 29: Debes hoc etiam rescribere, sit tibi curae Quantae conveniat Munatius; an male sarta Gratia nequiquam coit...? or is perhaps, etc., Hor. Ep. 1, 3, 31 K. and H. —So esp. in Cic., in order to make the truth of an assertion more certain, by an argumentum a minore ad majus:cur (philosophus) pecuniam magno opere desideret vel potius curet omnino? an Scythes Anacharsis potuit pro nihilo pecuniam ducere, nostrates philosophi non potuerunt?
Cic. Tusc. 5, 32, 89 sq.:An vero P. Scipio T. Gracchum privatus interfecit, Catilinam vero nos consules perferemus?
id. Cat. 1, 1; so id. Rab. Perd. 5; id. Phil. 14, 5, 12 Muret.; id. Fin. 1, 2, 5, ubi v. Madv.—It sometimes introduces a question suggested by the words of another: He. Mane. Non dum audisti, Demea, Quod est gravissimum? De. An quid est etiam anplius? Is there then etc., Ter. Ad. 3, 4, 21:sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. An me, inquam, nisi te audire vellem censes haec dicturum fuisse?
Cic. Fin. 1, 8, 28; 2, 22, 74; id. Tusc. 5, 26, 73; 5, 12, 35; id. Brut. 184; id. Fat. 2, 4; v. Madv. ad Cic. Fin. 1, 8, 28.—It sometimes anticipates an answer to something going before: At vero si ad vitem sensus accesserit, ut appetitum quendam habeat et per se ipsa moveatur, quid facturam putas? An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? shall we not say that, must we not think that etc., Cic. Fin. 5, 14, 38, ubi v. Madv.—An non. and in one word, annon (in direct questions more freq. than necne):F.isne est quem quaero an non?
Ter. Phorm. 5, 6, 12:Hocine agis an non?
id. And. 1, 2, 15:Tibi ego dico an non?
id. ib. 4, 4, 23:utrum sit an non voltis?
Plaut. Am. prol. 56:utrum cetera nomina in codicem accepti et expensi digesta habes annon?
Cic. Rosc. Com. 3 al. —Also in indirect questions = necne, q. v.:abi, vise redieritne jam an non dum domum,
Ter. Phorm. 3, 4, 5:videbo utrum clamorem opere conpleverint, an non est ita,
Vulg. Gen. 18, 21; 24, 21.—An ne, usually written anne, pleon. for an.a.In direct questions:b.anne tu dicis quā ex causā vindicaveris?
Cic. Mur. 26. —In indirect questions:II.nec. aequom anne iniquom imperet, cogitabit,
Plaut. Am. 1, 1, 19; id. Ps. 1, 1, 122:percontarier, Utrum aurum reddat anne eat secum simul,
id. Bacch. 4, 1, 4:Nam quid ego de consulato loquar, parto vis, anue gesto?
Cic. Pis. 1, 3:cum interrogetur, tria pauca sint anne multa,
id. Ac. 2, 29:Gabinio dicam anne Pompeio, an utrique,
id. Imp. Pomp. 19, 57; so id. Or. 61, 206:Quid enim interest, divitias, opes, valetudinem bona dicas anne praeposita, cum etc.,
id. Fin. 4, 9, 23 Madv.; August. ap. Suet. Aug. 69 al. (for the omission of the second disjunctive clause or the particle necne representing it, v. utrum;instances of this usage in eccl. Lat. are,
Vulg. Lev. 13, 36; 14, 36; ib. Num. 11, 23 al.).—In disjunctive clauses that express doubt, or.A.Utrum stultitiā facere ego hunc an malitiā Dicam, scientem an imprudentem, incertus sum. Ter. Phorm. 4, 3, 54:B.ut nescias, utrum res oratione an verba sententiis illustrentur,
Cic. de Or. 2, 13, 56:honestumne factu sit an turpe, dubitant,
id. Off. 1, 3, 9:nescio, gratulerne tibi an timeam,
id. Fam. 2, 5; Caes. B. G. 7, 5:pecuniae an famae minus parceret, haud facile discerneres,
Sall. C. 25, 3; so id. ib. 52, 10; Suet. Aug. 19; id. Tib. 10; id. Claud. 15:cognoscet de doctrinā, utrum ex Deo sit an ego a me ipso loquar,
Vulg. Joan. 7, 17; ib. Eccl. 2, 19 al.—An sometimes denotes uncertainty by itself, without a verb of doubting (dubito, dubium or incertum est, etc., vet in such cases the editors are divided between an and aut; cf. Mos. and Orell. ad Cic. Rep. 1, 12): verene hoc memoriae proditum est [p. 115] regem istum Numam Pythagorae ipsius discipulum, an certe Pythagoreum fuisse? Cic. Rep. 2, 15, where B. and K. read aut certe: Cn. Octavius est an Cn. Cornelius quidam tuus familiaris, summo genere natus, terrae filius;C.is etc.,
id. Fam. 7, 9 B. and K.:Themistocles quidem, cum ei Simonides an quis alius artem memoriae polliceretur, Oblivionis, inquit, mallem,
Simonides or some other person, id. Fin. 2, 32, 104; id. Fam. 7, 9, 3; id. Att. 1, 3, 2; 2, 7, 3; v. Madv. ad Cic. Fin. 2, 32, 104.—It often stands for sive (so esp. in and after the Aug. per.):D.quod sit an non, nihil commovet analogiam,
whether this be so or not, Varr. L. L. 9, § 105 Müll.; Att. ap. Prisc. p. 677 P.; Ov. R. Am. 797:saucius an sanus, numquid tua signa reliqui,
id. F. 4, 7:Illa mihi referet, si nostri mutua curast, An minor, an toto pectore deciderim,
Tib. 3, 1, 20; Tac. A. 11, 26:sive nullam opem praevidebat inermis atque exul, seu taedio ambiguae spei an amore conjugis et liberorum,
id. ib. 14, 59.—The first disjunctive clause is freq. to be supplied from the gen. idea or an may stand for utrum—necne (cf. supra, I. D.):E.qui scis, an, quae jubeam, sine vi faciat? (vine coactus is to be supplied),
how knowest thou whether or not he will do it without compulsion? Ter. Eun. 4, 7, 20:An dolo malo factum sit, ambigitur,
Cic. Tull. 23:quaesivi an misisset (periplasmata),
id. Verr. 4, 27:Vide an facile fieri tu potueris, cum etc.,
id. Fragm. B. 13, 2, 1:praebete aurem et videte an mentiar,
Vulg. Job, 6, 28: de L. Bruto fortasse dubitaverim an propter infinitum odium tyranni effrenatius in Aruntem invaserit, I might doubt whether or not, etc., Cic. Tusc. 4, 22, 50; id. Verr. 3, 76:Quis scit an adiciant hodiernae crastina summae Tempora di superi?
Hor. C. 4, 7, 17; Plin. Ep. 6, 21, 3; Quint. 2, 17, 38:Sine videamus an veniat Elias,
Vulg. Matt. 27, 49:tria sine dubio rursus spectanda sunt, an sit, quid sit, quale sit,
Quint. 5, 10, 53:dubium an quaesitā morte,
Tac. A. 1, 5; 6, 50; 4, 74:Multitudo an vindicatura Bessum fuerit, incertum est,
Curt. 7, 5:diu Lacedaemonii, an eum summae rei praeponerent, deliberaverunt,
Just. 6, 2, 4 et saep.—Since in such distrib. sentences expressive of doubt, the opinion of the speaker or the probability usually inclines to the second, i. e. to the clause beginning with an, the expressions haud scio an, nescio an, dubito an (the latter through all pers. and tenses), incline to an affirmative signification, I almost know, I am inclined to think, I almost think, I might say, I might assert that, etc., for perhaps, probably (hence the opinion is incorrect that an, in this situation, stands for an non; for by an non a negation of the objective clause is expressed, e. g. nescio an non beatus sit, I am almost of the opinion that he is not happy, v. infra, and cf. Beier ad Cic. Off. 1, Exc. XI. p. 335 sq.; Cic. uses haud scio an eleven times in his Orations;F.nescio an, four times): atque haud scio an, quae dixit sint vera omnia,
Ter. And. 3, 2, 45:crudele gladiatorum spectaculum et inhumanum non nullis videri solet: et haud scio an ita sit, ut nunc fit,
Cic. Tusc. 2, 17, 41; id. Fl. 26:testem non mediocrem, sed haud scio an gravissimum,
perhaps, id. Off. 3, 29:constantiam dico? nescio an melius patientiam possim dicere,
id. Lig. 9; id. Fam. 9, 19:ingens eo die res, ac nescio an maxima illo bello gesta sit,
Liv. 23, 16; Quint. 12, 11, 7 al.:si per se virtus sine fortunā ponderanda sit, dubito an Thrasybulum primum omuium ponam,
I am not certain whether I should not prefer Thrasybulus to all others, Nep. Thras. 1 Dähne:dicitur acinace stricto Darius dubitāsse an fugae dedecus honestā morte vitaret,
i. e. was almost resolved upon, Curt. 4, 5, 30:ego dubito an id improprium potius appellem,
Quint. 1, 5, 46; Gell. 1, 3 al.—Hence, a neg. objective clause must contain in this connection the words non, nemo, nullus, nihil, numquam, nusquam, etc.:dubitet an turpe non sit,
he is inclined to believe that it is not bad, Cic. Off. 3, 12, 50:haud scio an ne opus quidem sit, nihil umquam deesse amicis,
id. Am. 14, 51:eloquentiā quidem nescio an habuisset parem neminem,
id. Brut. 33: quod cum omnibus est faciendum tum haud scio an nemini potius quam tibi, to no one perhaps more, id. Off. 3, 2, 6:meā sententiā haud scio an nulla beatior esse possit,
id. Sen. 16; id. Leg. 1, 21:non saepe atque haud scio an numquam,
id. Or. 2, 7 al. —Sometimes the distributive clause beginning with an designates directly the opposite, the more improbable, the negative; in which case nescio an, haud scio an, etc., like the Engl. I know not whether, signify I think that not, I believe that not, etc.; hence, in the object. clause, aliquis, quisquam, ullus, etc., must stand instead of nemo, nullus, etc. (so for the most part only after Cic.): an profecturus sim, nescio, I know not (i. e. I doubt, I am not confident) whether I shall effect any thing, Sen. Ep. 25:2.opus nescio an superabile, magnum certe tractemus,
id. Q. N. 3, praef. 4; Caecil. ap. Cic. Fam. 6, 7, 6: haud scio an vivere nobis liceret, I know not whether we, etc., Cic. Har. Resp. 11, 22: doleo enim maximam feminam eripi oculis civitatis, nescio an aliquid simile visuris, for I know not whether they will ever see any thing of this kind, Plin. Ep. 7, 19; Val. Max. 5, 2, 9:nescio an ullum tempus jucundius exegerim,
I do not know whether I have ever passed time more pleasantly, id. 3, 1:namque huic uni contigit, quod nescio an ulli,
Nep. Timol. 1, 1; Sen. Contr. 3 praef.; Quint. 9, 4, 1:nostri quoque soloecum, soloecismum nescio an umquam dixerint,
Gell. 5, 20 al. Cf. upon this word Hand, Turs. I. pp. 296-361, and Beier, Exc. ad Cic. Am. pp. 202-238.an-, v. ambi.3.- ăn. This word appears in forsan, forsitan, and fortasse an (Att. Trag. Rel. p. 151 Rib.) or fortassan, seeming to enhance the idea of uncertainty and doubt belonging to fors, etc., and is regarded by some as the Greek conditional particle an, and indeed one of these compounds, forsitan, sometimes in the Vulgate, translates an; as, Joan. 4, 10; 5, 46; 8, 19; and in 3, Joan. 9, it still represents the various reading, an. -
20 Apollonia
Ăpollōnĭa, ae, f., = Apollônia.I.The name of several celebrated towns.A.In Ætolia, Liv. 28, 8, 9.—B.In Crete, Plin. 4, 12, 20, § 59.—C.In Thrace, on the Pontus Euxinus, Plin. 34, 7, 18, § 39; 4, 11, 18, § 42; Mel. 2, 2.—D.In Macedonia, Liv. 45, 28; Plin. 4, 10, 17, § 37.—E.In Illyria, Cic. Phil. 11, 11; Caes. B. C. 3, 12; Plin. 3, 23, 26, § 145.—F.In Cyrenaica, Plin. 5, 5, 5, § 31; Mel. 1, 8 al.—II.Derivv.A.Ăpollōnĭātes, ae, a native of Apollonia (in Crete):B.Diogenes Apolloniates,
Cic. N. D. 1, 12, 29.— Plur.: Ăpollōnĭātae, ārum, m., the inhabitants of Apollonia (in Caria), Plin. 5, 29, 29, § 109;in Illyria,
Cic. Pis. 35, 86; Liv. 33, 3, 10; Plin. 2, 106, 110, § 238.—Ăpollōnĭātes, ium, plur. m., the inhabitants of Apollonia (in Illyrĭa), Caes. B. C. 3, 12; Liv. 24, 40, 10; Plin. 3, 11, 16, § 100.—C.Ăpollōnĭensis, e, adj., belonging to Apollonia, Apollonian:D.civitas (in Sicily),
Cic. Verr. 2, 3, 43.— Plur.: Ăpollōnĭenses, ium, m., its inhabitants, Just. 9, 2.—Ăpollōnĭātĭcus, a, um, adj., the same: bitumen, dug in the neighborhood of Apollonia (in Epirus), Plin. 35, 15, 51, § 178.
См. также в других словарях:
238 av. J.-C. — 238 Années : 241 240 239 238 237 236 235 Décennies : 260 250 240 230 220 210 200 Siècles : IVe siècle … Wikipédia en Français
238 — Années : 235 236 237 238 239 240 241 Décennies : 200 210 220 230 240 250 260 Siècles : IIe siècle IIIe siècle … Wikipédia en Français
238 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 2. Jahrhundert | 3. Jahrhundert | 4. Jahrhundert | ► ◄ | 200er | 210er | 220er | 230er | 240er | 250er | 260er | ► ◄◄ | ◄ | 234 | 235 | 236 | 237 | … Deutsch Wikipedia
-238 — Années : 241 240 239 238 237 236 235 Décennies : 260 250 240 230 220 210 200 Siècles : IVe siècle av. J.‑C. … Wikipédia en Français
238 — Años: 235 236 237 – 238 – 239 240 241 Décadas: Años 200 Años 210 Años 220 – Años 230 – Años 240 Años 250 Años 260 Siglos: Siglo II – Siglo I … Wikipedia Español
238 a. C. — Años: 241 a. C. 240 a. C. 239 a. C. – 238 a. C. – 237 a. C. 236 a. C. 235 a. C. Décadas: Años 260 a. C. Años 250 a. C. Años 240 a. C. – Años 230 a. C. – Años 220 a. C. Años 210 a. C. Años 200 a. C. Siglos … Wikipedia Español
238 (число) — 238 двести тридцать восемь 235 · 236 · 237 · 238 · 239 · 240 · 241 Факторизация: 2×7×17 Римская запись: CCXXXVIII Двоичное: 11101110 Восьмеричное: 356 Шестнадцатеричное: EE … Википедия
238. Division (Deutsches Kaiserreich) — 238. Division Aktiv 16. Januar 1917–Januar 1919 Land Deutsches Reich Deutsches Reich … Deutsch Wikipedia
(238) Гипатия — Открытие Первооткрыватель Виктор Кнорре Место обнаружения Берлин Дата обнаружения 1 июля 1884 Альтернативные обозначения 1947 HA Категория Главное кольцо … Википедия
(238) hypatia — 238 Hypatia pas de photo Caractéristiques orbitales Époque 18 août 2005 (JJ 2453600.5) Demi grand axe 434,747×106 km (2,906 ua) Aphélie … Wikipédia en Français
238 Hypatia — (238) Hypatia 238 Hypatia pas de photo Caractéristiques orbitales Époque 18 août 2005 (JJ 2453600.5) Demi grand axe 434,747×106 km (2,906 ua) Aphélie … Wikipédia en Français