-
81 attingo
at-tingo (not adt-), tĭgi, tactum, 3, v. a. [tango] (ante-class. form attĭgo, ĕre, v. infra; attinge = attingam, acc. to Paul. ex Fest. p. 26 Müll.; v. Müll. ad h. l.; concerning attigo, āre, v. fin.), to touch, come in contact with; constr. with the acc.; poet. with ad.I.Lit.A.In gen.: mento summam aquam, vet. poët. ap. Cic. Tusc. 1, 5, 10: vestem, Att. ap. Non. p. 75, 32:B.Egone Argivum imperium attingam,
id. Trag. Rel. p. 166 Rib.:suaviter (omnia) attingunt,
Lucr. 4, 623:nec enim ullum hoc frigidius flumen attigi,
Cic. Leg. 2, 3, 6:prius quam aries murum attigisset,
Caes. B. G. 2, 32:pedibus terram,
Nep. Eum. 5, 5:quisquis (vas) attigerit,
Vulg. Lev. 15, 23:nos nihil tuorum attigimus,
id. Gen. 26, 29:(medicus) pulsum venarum attigit,
Tac. A. 6, 50:se esse possessorem soli, quod primum Divus Augustus nascens attigisset,
Suet. Aug. 5 (cf. Ov. Tr. 4, 3, 46: Tactaque nascenti corpus haberet humus, acc. to the practice of laying new-born children upon the ground; v. tollo).— Poet.: (Callisto) miles erat Phoebes, nec Maenalon attigit ( nor did there touch, set foot on) ulla Gratior hac Triviae, Ov. M. 2, 415:usque ad caelum attingebat stans in terrā,
Vulg. Sap. 18, 16.—With partic. access. ideas.1.To touch by striking, to strike; rarely in a hostile manner, to attack, assault:2.ne me attingas,
Plaut. As. 2, 2, 106;ne attigas me,
id. Truc. 2, 2, 21:ne attigas puerum istac caussā,
id. Bacch. 3, 3, 41 (quoted by Non. p. 75, 33):Si tu illam attigeris secus quam dignumst liberam,
Ter. Phorm. 2, 3, 91.—Of lightning: ICTV. FVLMINIS. ARBORES. ATTACTAE. ARDVERINT., Fragm. Fratr. Arval. Inscr. Orell. 961; cf.Fest. s. v. scribonianum, p. 333 Müll., and s. v. obstitum, p. 193: si Vestinus attingeretur, i. e. ei bellum indiceretur,
Liv. 8, 29; so Suet. Ner. 38.—In mal. part., aliquam, to touch:3.virginem,
Ter. Hec. 1, 2, 61; Cat. 67, 20.—To touch in eating, to taste, crop:4.nulla neque amnem Libavit quadrupes, nec graminis attigit herbam,
Verg. E. 5, 26.—Of local relations, to come to a place, to approach, reach, arrive at (class.;5.esp. freq. in the histt.): aedīs ne attigatis,
Plaut. Most. 2, 2, 37:ut primum Asiam attigisti,
Cic. ad Q. Fr. 1, 1, 8:cum primis navibus Britanniam attigit,
Caes. B. G. 4, 23:Siciliam,
Nep. Dion, 5, 3:Syriam ac legiones,
Tac. A. 2, 55:saltuosos locos,
id. ib. 4, 45:Urbem,
id. Or. 7 fin.:In paucis diebus quam Capreus attigit etc.,
Suet. Tib. 60; id. Calig. 44; id. Vesp. 4 al.—Transf., to touch, lie near, border upon, be contiguous to:II.Theseus... Attigit injusti regis Gortynia tecta,
Cat. 64, 75:Cappadociae regio, quae Ciliciam attingeret,
Cic. Fam. 15, 4, 4; id. Pis. 16 fin.:(stomachus) utrāque ex parte tonsillas attingens, etc.,
id. N. D. 2, 54, 135:eorum fines Nervii attingebant,
Caes. B. G. 2, 15:ITEM. COLLEGIA. QVAE. ATTINGVNT. EIDEM. FORO,
Inscr. Orell. 3314:attingere parietem,
Vulg. Ezech. 41, 6.—Trop.A.In gen., to touch, affect, reach:B.nec desiderium nos attigit,
Lucr. 3, 922 ( adficit, Lachm.):ante quam voluptas aut dolor attigerit,
Cic. Fin. 3, 5, 16:nimirum me alia quoque causa delectat, quae te non attingit,
id. Leg. 2, 1, 3:quo studio providit, ne qua me illius temporis invidia attingeret,
id. Fam. 3, 10, 10:si qua de Pompeio nostro tuendo... cura te attingit,
id. Att. 9, 11, A:erant perpauci, quos ea infamia attingeret, Liv 27, 11, 6: cupidus attingere gaudia,
to feel, Prop. 1, 19, 9:vox, sonus, attigit aures,
Val. Fl. 2, 452; Claud. B. Get: 412; Manil. 1, 326.—Esp.1.To touch upon in speaking, etc., to mention slightly:2.paucis rem,
Plaut. Truc. 4, 4, 11:summatim attingere,
Lucr. 3, 261:ut meos quoque attingam,
Cat. 39, 13:quod perquam breviter perstrinxi atque attigi,
Cic. de Or. 2, 49, 201; id. Fam. 2, 4 fin.:si tantummodo summas attigero,
Nep. Pelop. 1, 1:invitus ea, tamquam vulnera, attingo, sed nisi tacta tractataque sanari non possunt,
Liv. 28, 27:ut seditionem attigit,
Tac. A. 1, 35:familiae (Galbae) breviter attingam,
Suet. Galb. 3 al. —To touch, i. e. to undertake, enter upon some course of action (esp. mental), to apply one's self to, be occupied with, engage in, to take in hand, manage:3.quae isti rhetores ne primoribus quidem labris attigissent,
Cic. de Or. 1, 19, 87; cf. id. Cael. 12; id. Arch. 8:egomet, qui sero ac leviter Graecas litteras attigissem,
id. de Or. 1, 18, 82:orationes,
id. Or. 13, 41:poëticen,
Nep. Att. 18, 5; so Suet. Aug. 85:liberales disciplinas omnes,
id. Ner. 52:studia,
id. Gram. 9:ut primum forum attigi, i. e. accessi, adii,
applied myself to public affairs, Cic. Fam. 5, 8, 3:arma,
Liv. 3, 19:militiam resque bellicas,
Suet. Calig. 43:curam rei publicae,
id. Tib. 13:ad Venerem seram,
Ov. A. A. 2, 701.—(Acc. to I. B. 4.) To arrive somewhere:4.quod ab illo attigisset nuntius,
Plaut. Bacch. 2, 2, 19 (cf. id. ib. 3, 5, 3: si a me tetigit nuntius).—(Acc. to I. B. 5.) To come near to in quality, to be similar; or to belong to, appertain to, to concern, relate to:* 5.quae nihil attingunt ad rem nec sunt usui,
Plaut. Merc. 1, 1, 32:haec quemque attigit,
id. ib. 1, 1, 20:attingit animi naturam corporis similitudo,
Cic. Tusc. 4, 13, 30; id. Fam. 13, 7, 4; id. ad Q. Fr. 1, 1, 1:quae non magis legis nomen attingunt, quam si latrones aliqua sanxerint,
id. Leg. 2, 5:Segestana, Centuripina civitas, quae cum officiis, fide, vetustate, tum etiam cognatione populi Romani nomen attingunt,
id. Verr. 2, 5, 32:(labor) non attingit deum,
id. N. D. 1, 9, 22:primus ille (locus), qui in veri cognitione consistit, maxime naturam attingit humanam,
id. Off. 1, 6, 18; id. Tusc. 5, 33, 93; id. Fin. 5, 9.—Si quid eam humanitus attigisset (for the usu. euphemism, accidisset), if any misfortune had happened to her, App. Mag. p. 337.► Ne me attiga atque aufer manum, Turp.ap. Non. p. 75, 30 dub. (Rib. here reads attigas, Com. Rel. p. 98): custodite istunc, ne attigat, Pac., Trag. Rel. p. 105 Rib. -
82 attondeo
at-tondĕo (better than adt-), tondi, tonsum, 2, v. a. ( perf. redupl. sync. attodisse = attotondisse or attondisse, Verg. Cat. 8, 9:* attondi = attonderi,
Veg. Art. Vet. 2, 28, 36), to shave, shear, clip, crop (rare, and mostly poet.;syn.: tondeo, carpo, puto): rusticus Saturni dente relictam Persequitur vitem attondens,
pruning, he cuts off the vine around, Verg. G. 2, 407:caput attonsum,
Cels. 4, 3; and Vulg. Ezech. 44, 20:comam,
ib. Lev. 19, 27; so,ad cutem,
Scrib. Comp. 10.— Poet., to gnaw at, nibble:tenera attondent virgulta capellae,
Verg. E. 10, 7:attonsa arva,
i. e. fed down, Luc. 6, 84:prata,
Aus. Mos. 203.— Trop.: consiliis nostris laus est attonsa Laconum, shorn, [p. 197] i. e. diminished, lessened, vet. poët. ap. Cic. Tusc. 5, 17, 49 (as transl. of the Gr. Hêmeterais boulais Spartê men ekeirato doxan, Plut. 2, p. 1098):sic quoque attondentur,
cut off, Vulg. Nahum, 1, 12: attondere aliquem, i. e. to cheat, fleece (cf. admutilo), Plaut. Capt. 2, 2, 18;and in a pun: attonsae quidem ambae usque sunt (oves),
id. Bacch. 5, 2, 7; 5, 1, 9:metuo, si senex resciverit, Ne ulmos parasitos faciat, quae usque attondeant,
rough-hew me, id. Ep. 2, 3, 6 (cf. Horace's fuste dolat, S. 1, 5, 23). -
83 auguror
augŭror, ātus. 1, v. dep. (class. for the ante-class. and poet. act. augnro, āre, v. infra) [augur].I.To perform the services or fill the office of an augur, to take auguries, observs and interpret omens, to augur, prophesy, predict (hence with the acc. of that which is prophesied):II.Calchas ex passerum numero belli Trojani annos auguratus est,
Cic. Div 1, 33, 72; so id. ib. 1, 15, 27; id. Fam. 6, 6:avis quasdam rerum augurandarum causa esse natas putamus,
id. N D. 2, 64, 160; Suet. Oth 7 fin.; id. Gram. 1:in quo (scypho) augurari solet,
Vulg. Gen. 44, 5:augurandi scientia,
ib. ib. 44, 15; ib. Lev. 19, 26.—Transf from the sphere of religion,Ingen, to predict, forebode, foretell; or of the internal sense (cf. augurium, II. A.), to surmise, conjecture, suppose:► The act.Theramenes Critiae, cui venenum praebiberat, mortem est auguratus,
Cic. Tusc. 1, 40, 96:ex nomine istins, quid in provinciā facturus esset, perridicule homines augurabantur,
id. Verr. 2, 2, 6:in Persis augurantur et divinant Magi,
id. Div. 1, 41, 90: Recte auguraris de me nihil a me abesse longius crudelitate, Caes. ap. Cic. Att. 9, 16, A:futurae pugnae fortunam ipso cantu augurantur,
Tac. G. 3 al.:quantum ego opinione auguror,
Cic. Mur. 31, 65:quantum auguror coniectura,
id. de Or. 1, 21. 95; so,mente aliquid, Curt 10, 5, 13: Hac ego contentus auguror esse deos,
Ov. P. 3, 4, 80:erant, qui Vespasianum et arma Orientis augurarentur,
Tac. H. 1, 50:Macedones iter jaciendo operi monstrāsse eam (beiuam) augurabantur,
Curt. 4, 4, 5.subordinate form auguro, āre (by Plin. ap. Serv. ad Verg A. 7, 273, erroneously distinguished from this in signif.).1.(Acc. to I.) Sacerdotes salutem populi auguranto, Cic. Leg. 2, 8.— Trop.: oculis investigans astute augura, look carefully around you like an augur, Plant. Cist. 4, 2, 26.— Pass.: res, locus auguratur, is consecrated by auguries: certaeque res augurantur, Lucius Caesar ap. Prisc. p. 791 P.:2.in Rostris, in illo augurato templo ac loco,
Cic. Vatin. 10; so Liv. 8, 5: augurato ( abl. absol.), after taking auguries (cf. auspicato under auspicor fin.):sicut Romulus augurato in urbe condenda regnum adeptus est,
Liv. 1, 18; Suet. Aug. 7 fin. dub. Roth.—(Acc. to II.) Hoc conjecturā auguro, Enn. ap. Non. p. 469, 8 (Trag. v. 327 Vahl.); so Pac. ap. Non. l. l.; Att. ib.;Cic. Rep. Fragm. ib. (p. 431 Moser): praesentit animus et augurat quodam modo, quae futura sit suavitas, id. Ep. ad Caiv. ib. (IV. 2, p. 467 Orell.): si quid veri mens augurat,
Verg. A. 7, 273:quis non prima repellat Monstra deum longosque sibi mon auguret annos?
Val. Fl. 3, 356. -
84 avunculus
ăvuncŭlus (AVOMCVLVS and AVONCLVS, Fabr. Gloss. p. 227, a), i, m. dim. [avus; cf. Lith. avynas, uncle], a mother ' s brother, maternal uncle (a brother of the father, patruus).I.Lit.A.In gen., Cic. de Or. 2, 84, 341; Verg. A. 3, 343; Plin. 5, 8, 6, § 20; Vulg. Gen. 28, 2; 29, 10:B.uxor patrui vel avunculi,
ib. Lev. 20, 10; Isid. Orig. 9, 6, 17; cf. Dig. 38, 10, 10 P.—Hence,Esp.1.Avunculus magnus, a grandmother ' s brother (aviae frater), great-uncle, Cic. Brut. 62, 222; Dig. 38, 10, 1; 38, 10, 10; Isid. Orig. 9, 16, 26.—2.Avunculus major, a brother of the great-grandmother, greatgreat-uncle (proaviae frater), Dig. l. l. (in Isid. Orig. l. l., proavunculus).—3.Avunculus maximus, a brother of the great-greatgrandmother (abaviae frater), Dig. l. l. (in Isid. Orig. l. l., abavunculus).—In the histt. sometimes avunculus major = avunculus magnus, brother of the grandmother, Vell. 2, 59; Suet. Aug. 7; id. Claud. 3; and avunculus absol. = avunculus major, Tac. A. 2, 43; 2, 53; 4, 75.—II.Transf., the husband of the mother ' s sister, Sen. Cons. ad Helv. 17. -
85 blasphemo
blasphēmo, āre, v.a., = blasphêmeô (eccl. Lat.), to revile, reproach, Vulg. 1 Par. 20, 7; God and divine things, to blaspheme:Christum,
Prud. Apoth. 415:nomen Domini,
Tert. adv. Jud. 13 fin.; Vulg. Lev. 24, 11; id. Matt. 9. 3; 26, 65. -
86 blasphemus
blasphēmus, a, um, adj., = blasphêmos (eccl. Lat.), reviling, defaming: satelles, Prud. steph. 1, 75; and subst., of God and divine things, blasphemer, Tert. Res Carn. 26; Hier. Ep. 9; Vulg. Lev. 24, 14 (as transl. of the Heb.); id. 1 Tim. 1, 13. -
87 bruchus
brūchus, i, m., = brouchos or broukos, a kind of locust without wings, Prud. Ham. 229; Vulg. Lev. 11, 22 al. -
88 charadrius
chărā̆drĭus, ïi, m., = charadrios, a yellowish bird, Vulg. Lev. 11, 19; id. Deut. 14, 18. -
89 choerogryllus
choerogryllus, i, m., = choirogrullos, a kind of hare, Vulg. Lev. 11, 5; id. Deut. 14, 7. -
90 chytropus
chytrŏpūs, pŏdis, m., = chutropous, a pot or chafing-dish with feet for coals, Vulg. Lev. 11, 35. -
91 cidar
cĭdăris, is, f. ( cĭdar, aris, n., Auct. Itin. Alex. M. p. 64 Mai) [Persian; Heb. ; Gr. kidaris], = tiara orthê, an ornament for the head of Persian kings, a diadem, tiara:B.cidarim Persae vocabant regium capitis insigne,
Curt. 3, 3, 19.—The crown of the Prince of Israel (in prophetic vision), Vulg. Ezech. 21, 26.—II.A head-dress of the high-priest of the Jews (cf. the Talmud,), Hier. Ep. 64, n. 3; id. in Ezech. 7, 21, 25; Lact. 4, 14, 8 (as transl. of the Heb., Vulg. Zach. 3, 5); Vulg. Lev. 8, 9; 16, 4 al. -
92 cidaris
cĭdăris, is, f. ( cĭdar, aris, n., Auct. Itin. Alex. M. p. 64 Mai) [Persian; Heb. ; Gr. kidaris], = tiara orthê, an ornament for the head of Persian kings, a diadem, tiara:B.cidarim Persae vocabant regium capitis insigne,
Curt. 3, 3, 19.—The crown of the Prince of Israel (in prophetic vision), Vulg. Ezech. 21, 26.—II.A head-dress of the high-priest of the Jews (cf. the Talmud,), Hier. Ep. 64, n. 3; id. in Ezech. 7, 21, 25; Lact. 4, 14, 8 (as transl. of the Heb., Vulg. Zach. 3, 5); Vulg. Lev. 8, 9; 16, 4 al. -
93 cingo
cingo, xi, nctum, 3, v. a. [cf. Gr kullos, kurtos;I.Lat. curvus, and clingo,
Curt. Griech. Etym. p. 545 sq. ], to go round in a circle, to surround, encompass, environ, gird, wreathe, crown, etc. (class. in prose and poetry).PropA.In gen.:B.quid autem interius mente? Cingatur igitur corpore externo,
i. e. it must be enclosed in a body, Cic. N. D 1, 11, 27:non enim coronà consessus vester cinctus est, ut solebat,
id. Mil. 1, 1; cf.:judicium insolitā trepidum cinxere coronă,
Luc. 1, 321;tris (navīs) Eurus... Inhdit vadis atque aggere cingit harenae,
Verg. A 1, 112: cincta serpentibus Hydra, id. ib 7, 658: pennae ritu coepere volucrum Cingere utrumque latus, to cover, Ov M. 6, 718, apio fasces et secto cingere porro, Col. 10, 371.—Esp.1.To surround the body with a girdle, to gird on (the sword), to gird; esp. freq in pass. with abl., to be girded, encircled with something. iam quasi zonā, liene cinctus ambulo, Plaut Curc. 2, 1, 5; Curt. 3, 3, 19; cf.:2. a.cui lati clavi jus erit, ita cingatur, ut, etc.,
Quint. 11, 3, 138:ut cingeretur fluxiore cincturā,
Suet. Caes. 45:Hispano cingitur gladio,
Liv. 7, 10, 5; 38, 21, 13; Suet. Calig 49:ferro,
id. Aug. 35: ense, Ov F. 2, 13: cingor fulgentibus armis, Verg A. 2, 749; 11, 188, 11, 536; his cingi telis, id ib. 2, 520: ense latus cingit, Ov F. 2, 784; cf. Stat. Th. 4, 41:cinctas resolvite vestes, Ov M. 1, 382. filios balteis,
Vulg. Lev 8, 13.— Poet., in pass with acc. (cf. accingor, II., and Zumpt, Gr §458): inutile ferrum Cingitur,
Verg. A. 2, 511: cinctaeque ad pectora vestes Bracchia docta movent, Ov M. 6, 59.—Without case: Syrinx, Ov M. 1, 695;puer alte cinctus,
Hor. S. 2, 8, 10.—Hence, in late Lat. cinctus = armis instructus, armatus, armed, equipped, enrolled:cinctus in aliā militiā,
Dig. 39, 1, 38; cf. ib. 39, 1, 25.—As a girding up of the Roman dress was necessary in pursuits requiring physical action, hence, cingor (cf accingor), to make one ' s self ready for any thing, to prepare:cingitur, certe expedit se,
Plaut. Am. 1, 1, 152;cingitur ipse furens certatim in proelia Turnus,
Verg. A. 11, 486; cf.supra,
Quint. 11, 3, 138; Hor S. 2, 8, 10; Ov. M. 6, 59.—Of the head:b.muralique caput summum cinxere coronā,
Lucr. 2, 607; cf.Ov A. A. 3, 392 tempora floribus,
Hor. C. 3, 25, 20;Verg A. 5, 71: spicis,
Tib. 2, 1, 4 et saep.:comam lauro,
Hor. C. 3, 30, 16; cf.:Graias barbara vitta comas,
Ov. Tr. 4, 4, 78; Verg. A. 12, 163: de tenero cingite flore caput, Ov F 3, 254.— Poet.:Atlantis, cinctum assidue cui nubibus atris Piniferum caput et vento pulsatur et imbri,
Verg. A. 4, 248; 7, 658; Prop. 4 (5), 1, 61.—To encircle other parts of the body:3.cujus lacertos anuli mei cingant,
Mart. 11, 100, 2.—Of places, to surround, encircle, invest, enclose (the prevailing signif. in prose, esp. in the histt.; syn.: circumdo, claudo): (Tellus) oras maris undique cingens, Lucr. 6, 633; Cat. 64, 185; 64, 286:4.flumen Dubis paene totum oppidum cingit,
Caes. B. G. 1, 38 provincia mari cincta, Cic. Fl. 12, 27:urbe portus ipse cingitur et continetur,
id. Verr. 2, 5, 37, § 96 Zumpt:quod moenibus cingebatur,
Tac. A. 13, 41:quae (terra) magnā ex parte cingitur fluctibus, speciem insulae praebet, etc.,
Curt. 3, 1, 13; 8, 10, 23; Ov A. A. 2, 469: cingitur insula tribus millibus passuum, i.e. has a circuit of, etc., Plin. 6, 12, 13, § 32.— Poet.:cinxerunt aethera nimbi,
covered, Verg. A. 5, 13:medium diem cinxere tenebrae,
Sen. Herc. Fur. 939.— Trop.;diligentius urbem religione quam ipsis moenibus cingitis,
fortify, Cic. N. D. 3, 40, 94.—In milit. lang., to surround a place or army for defence or in a hostile manner, to fortify, to invest, be set, besiege:5.coronā militum cincta urbs,
Liv. 7, 27, 7: castra vallo, id 7, 39, 8 equites cornua cinxere. covered, id. 23, 29, 3:ultimum agmen validā manu,
to cover, Curt. 4, 13, 30:urbem obsidione,
to besieye, Verg. A. 3, 52;dextera cingitur amni,
id. ib. 9, 469:(hostem) stationibus in modum obsidii,
Tac. A. 6, 34:cingi ab armis hostium,
Ov. P. 2, 8, 69; Tib. 2, 3, 37, Prop. 3 (4), 3, 42.—Trop Sicilia multis undique cincta persons. Cio. Imp. Pomp 11, 30.—To escort, to accompany inermi item regi praetor Achaeorum et unus ex purpuratis latus cingebant, Liv 32, 39, 8:C.dum latus sancti cingit tibi turba senatus, Ov P. 4, 9, 17: nec noscitur ulli, Agminibus comitum qui mode cinctus erat,
id. Tr. 1, 5, 30:cincta virgo matrum catervā, id M. 12, 216, Vell 2, 14, 1,
Tac. A. 1, 77;Sil 4, 448,
Claud. Rapt. Pros. 2, 322 —To peel off the bark around:cingere est deglabrare,
Dig. 47, 7, 6 Pr, cf. Plin 17, 24, 37, § 234 sqq. -
94 combustura
combustūra, ae, f [comburo], a burning (post-class.), Apic. 4, 4, § 179; Vulg. Lev. 13, 28; Macer de Rosa, 21. -
95 cremo
crĕmo, āvi, ātum, 1, v. a. [Sanscr. çar, çri, to boil, roast; cf. carbo], to burn, consume by fire (freq. and class.; cf. comburo).I.In gen.:II.ignis silvas cremarat,
Lucr. 5, 1242; cf.:poëtam igni,
Suet. Calig. 27 fin.:omnes collegas suos vivos,
Val. Max. 6, 3, 2; Curt. 4, 8, 9:damnatum poenam sequi oportebat, ut igni cremaretur,
Caes. B. G. 1, 4; Curt. 8, 9, 32; 5, 6, 7:urbem incendiis,
Plin. 17, 1, 1, § 5:cremare et diruere urbem,
Liv. 28, 19, 12:Ilium,
Hor. C. 4, 4, 53:lectum,
Suet. Caes. 84:libros,
id. Aug. 31:frondem et herbas,
Ov. M. 6, 457:rates,
id. ib. 14, 85 et saep.:in cinerem,
Plin. 20, 5, 20, § 41.—In partic.A.Of the burning of the dead:B.primus (Sulla) e patriciis Corneliis igni voluit cremari,
Cic. Leg. 2, 22, 57:mortali corpore cremato,
id. Div. 1, 23, 47:cujus (Catonis) a me corpus est crematum,
id. Sen. 23, 84; Plin. 7, 54, 55, § 187; Tac. G. 27; Suet. Aug. 100; Hor. Epod. 17, 79 et saep.—Of the burning of victims in sacrifices, Ov. M. 13, 637; id. F. 4, 639; Vulg. Lev. 5, 12.—C.Of things devoted, Liv. 41, 12, 6; 10, 29, 18. -
96 crepido
crĕpīdo, ĭnis, f. [krêpis].I.Prop., a ground, basis, foundation, a socle, pedestal, base, Plin. 36, 9, 14, § 66; Stat. S. 1, 1, 58:II.altaris,
Vulg. Lev. 1, 15.—Transf., an elevated enclosure, a high projection, an edge, brim, brink, border, dam, dike, pier, shore, bank, etc., Cic. Verr. 2, 5, 37, § 97; Varr. R. R. 3, 11, 2; Verg. A. 10, 653; Liv. 27, 18, 6; Curt. 5, 1, 28; Sen. Contr. 3, 17; Vitr. 4, 6, 3 et saep.—B.Trop.:omnia tamquam crepidine quādam comprehensione longiore sustinentur,
Cic. Or. 67, 224. -
97 defrico
dē-frĭco, cui, cātum and ctum (the former Catull. 37, 20; Col. 11, 2, 70; Plin. 28, 12, 50, § 188; the latter in Col. 6, 13, 1; 7, 5, 8; Sen. Ep. 87, 10), 1, v. a., to rub off, rub down; to rub hard, to rub (rare; mostly technical; not in Cic. and Caes.).I.Prop.: dentem, Catull. 37, 20; Ov. A. A. 3, 216:II.radicem,
Col. 12, 56, 1:dolia,
id. 11, 2, 70:lichenes pumice,
Plin. 26, 4, 10, § 21:papulam saliva,
Cels. 5, 28, 18; cf.vulnera,
Col. 6, 7, 4:corpora pecudum quotidie,
id. 6, 30, 1:fauces ceteraque membra,
Suet. Dom. 20 et saep.:vas aeneum defricabitur,
shall be scoured, Vulg. Lev. 6, 28: defricari, mid., to rub one's self, as in a bath, Auct. Her. 4, 10, 14.—Trop.: urbem sale multo, to lash well, Hor. S. 1, 10, 4.—Hence, * dēfrĭcātē, adv. (acc. to no. II.), with biting sarcasm: facete et defricate, Naev. ap. Charis. p. 178 P. -
98 depono
dē-pōno, pŏsŭi, pŏsĭtum, 3 ( perf. deposivi, Plaut. Curc. 4, 3, 4:I.deposivit,
id. Most. 2, 1, 35; Catull. 34, 8; inf. perf. deposisse, Verg. Cat. 8, 16; part. sync. depostus, Lucil. ap. Non. 279, 19, v. pono), v. a., to lay away, to put or place aside; to lay, put, or set down; to lay, place, set, deposit (freq. in all periods and sorts of writing).—Constr. with acc. alone; or acc. and locative or abl. with or without a prep.; or acc. and adv. of place where, or apud and personal name; rare and doubtful with in and acc. (cf. Krebs, Antibarb. p. 340 sq.). —Lit.A.In gen.:B.caput deponit, condormiscit,
Plaut. Curc. 2, 3, 81; cf.:caput terrae,
Ov. Am. 3, 5, 20:corpora (pecudes),
Lucr. 1, 259; cf.:corpora sub ramis arboris,
Verg. A. 7, 108:fessum latus sub lauru,
Hor. Od. 2, 7, 19:mentum in gremiis mimarum,
Cic. Phil. 13, 11, 24 et saep.:onus,
Cic. Rosc. Am. 4, 10; id. Sull. 23, 65; Front. Strat. 1, 5, 3 al.; cf.:onera jumentis,
Caes. B. C. 1, 80, 2:arma,
id. B. G. 4, 32 fin.; id. B. C. 3, 10, 9; Liv. 5, 2 al.; cf.:depositis in contubernio armis,
Caes. B. C. 3, 76, 2:arma umeris,
Verg. A. 12, 707:anulos aureos et phaleras,
Liv. 9, 46:coronam, and, shortly after, coronam Romae in aram Apollinis,
id. 23, 11:ungues et capillos,
i. e. to cut off, Petr. 104, 6; cf.comas (for which, shortly before, secuit capillos),
Mart. 5, 48, 6:crinem,
Tac. H. 4, 61 et saep.:argenti pondus defossā terrā,
Hor. S. 1, 1, 42:semina vel scrobe vel sulco,
to deposit in the earth, to plant, Col. 5, 4, 2; and:stirpem vitis aut oleae,
id. 1, 1, 5:malleolum in terram,
id. 3, 10, 19:plantas sulcis,
Verg. G. 2, 24 et saep.: exercitum in terram (for exponere), to land, Just. 4, 5, 8:hydriam de umero,
Vulg. Gen. 21, 46.— Poet. of bearing, bringing forth (as the putting off of a burden): (Latonia) quam mater prope Deliam Deposivit olivam, Catull. 34, 8; cf.:onus naturae,
Phaedr. 1, 18, 5; 1, 19, 4; to lay as a stake, wager: Dam. Ego hanc vitulam... Depono. Men. De grege non ausim quicquam deponere tecum... verum pocula ponam Fagina, Verg. E. 3, 31 sq.—In partic.1.Pregn., to lay up, lay aside, put by, deposit anywhere; to give in charge to, commit to the care of intrust to any one:2. a.non semper deposita reddenda: si gladium quis apud te sana mente deposuerit, repetat insaniens: reddere peccatum sit, etc.,
Cic. Off. 3, 25, 95; so,aliquid apud aliquem,
Plaut. Bac. 2, 3, 72; Cic. Fam. 5, 20, 2; id. Verr. 2, 4, 12, § 29; Caes. B. C. 3, 108 fin.; Quint. 5, 13, 49; 9, 2, 92; Tac. H. 1, 13; Liv. 38, 19, 2 et saep.; cf.:obsides apud eos,
Caes. B. G. 7, 63 al.:praedam in silvis,
id. ib. 6, 41; cf.:pecuniam in templo,
Liv. 44, 25:pecunias in publica fide,
id. 24, 18 fin.;also: liberos, uxores suaque omnia in silvas,
Caes. B. G. 4, 19 (dub.—al. in sylvis; id. B. C. 1, 23, 4 the true reading is in publico):impedimenta citra flumen Rhenum,
id. B. G. 2, 29, 4:saucios,
id. B. C. 3, 78, 1 and 5 et saep.:pretium in deposito habendum,
in charge, Dig. 36, 3, 5 fin.:si pro deposito apud eum fuerit,
ib. 33, 8, 8, § 5.—To put or bring down, lay upon the ground:b.scio quam rem agat: ut me deponat vino, etc.,
to make drunk, Plaut. Aul. 3, 6, 39.—Hence (because it was the custom to take a person who had just died out of bed and lay him on the ground), meton.: depositus, dead, just dead:c.jam prope depositus, certe jam frigidus,
Ov. Pont. 2, 2, 47:depositum nec me qui fleat ullus erit,
id. Tr. 3, 3, 40:DEPOSITVS IN PACE,
Inscr. Orell. 5014; cf. ib. 4874.—As subst.:depositus meus,
Petr. 133, 4.—Also, because the hopelessly sick were often laid on the earth, dying, given up, despaired of: jam tum depostu' bubulcus Expirans animam pulmonibus aeger agebat, Lucil. ap. Non. 279, 19:3.deponere est desperare, unde et depositi desperati dicuntur,
Non. 279, 30: depositus modo sum anima, vita sepultus, Caecil. ap. Non. 279 (Com. v. 121 Rib.):ut depositi proferret fata parentis,
Verg. A. 12, 395 Serv.: texere paludes Depositum, Fortuna, tuum, Lucan. 2, 72;and transf.: mihi videor magnam et maxime aegram et prope depositam reip. partem suscepisse,
Cic. Verr. 2, 1, 2, § 5.—In post-Aug. lang. esp. freq. in the jurists, of buildings, etc., to pull down, take down, demolish, overthrow:II.aedificium vel arboris ramos,
Dig. 8, 2, 17 (shortly after, qui tollit aedificium vel deprimit); so id. 8, 2, 31; 41, 3, 23 fin. et saep.:deposita arx,
Stat. S. 1, 4, 91:statuas,
pull down, Spart. Sev. 14: tabulas, destroy, Capit. Max. duob. 12:adversarios tuos,
Vulg. Exod. 15, 7. —Trop.A.With a predominant notion of putting away, removing, etc., to lay down, lay aside, give up, resign, get rid of:B.studia de manibus,
Cic. Ac. 1, 1, 3:ex memoria insidias,
id. Sull. 6, 18:in sermone et suavitate alicujus omnes curas doloresque deponere,
id. Fam. 4, 6, 2:petitoris personam capere, accusatoris deponere,
id. Quint. 13 fin.; so,contentionem,
Liv. 4, 6; cf.certamina,
id. ib.;and, bellum,
Ov. M. 8, 47; Tac. H. 2, 37;opp. incipere,
Sall. J. 83, 1;opp. coepisse,
Liv. 31, 1;and with omittere,
id. 31, 31 fin.:deponere amicitias, suscipere inimicitias,
Cic. Lael. 21, 77:invidiam,
id. Agr. 2, 26, 69:simultates,
id. Planc. 31, 76:maerorem et luctum,
id. Phil. 14, 13:omnem spem contentionis,
Caes. B. G. 5, 19:consilium adeundae Syriae,
id. B. C. 3, 103:imperium,
id. B. G. 7, 33 fin.; id. B. C. 2, 32, 9; Cic. N. D. 2, 4, 11; Liv. 2, 28 al.; cf.provinciam,
Cic. Pis. 2, 5; id. Fam. 5, 2, 3;dictaturam,
Quint. 3, 8, 53; 5, 10, 71:nomen,
Suet. Ner. 41; Ov. M. 15, 543:famem,
id. F. 6, 530; cf.:sitim in unda vicini fontis,
i. e. to quench, id. M. 4, 98:morbos,
Plin. 7, 50, 51:animam,
i. e. to die, Nep. Hann. 1.—To depose from an office (late Lat.):C.te de ministerio tuo,
Vulg. Is. 22, 19.—(Acc. to no. I. B.) To deposit, intrust, commit to, for safe-keeping: populi Romani jus in vestra fide ac religione depono, Cic. Caecin. 35 fin.:aliquid rimosa in aure,
Hor. S. 2, 6, 46:aliquid tutis auribus,
id. Od. 1, 27, 18:eo scortum,
Tac. H. 1, 13.—Hence, dēpō-nens, entis, P. a., subst. (sc. verbum, lit., a verb that lays aside its proper pass. signif.), in the later grammar. a verb which, in a pass. form, has an act. meaning; deponent, Charis. p. 143 P.; Diom. p. 327 ib.; Prisc. p. 787 ib. sq. et saep.— dēpŏsĭtus, a, um, P. a., and esp. as subst. dēpŏsĭtum, i, n., any thing deposited or intrusted for safe-keeping, etc., a deposit, trust:reddere depositum,
Cic. Off. 1, 10, 31:si depositum non infitietur amicus,
Juv. 13, 60; cf. Dig. 36, 3, 5 al.:contempto Domino negaverit proximo suo depositum,
Vulg. Lev. 6, 2; 1 Tim. 6, 20 al. -
99 desero
1. 2.dē-sĕro, rŭi, rtum, 3, v. a. Lit., to undo or sever one's connection with another; hence, with esp. reference to the latter, to leave, forsake, abandon, desert, give up (cf. derelinquere; more restricted in signif. than relinquere, which denotes, in general, to depart from, to leave any one. Deserere, orig. in milit. lang., implies a cowardly running away; frequently used with prodere; also in the flg. phrase: deserere vitam; and later, absol. in the sense of to desert, etc.; cf. also: linquere, destituere, deficere, discedere—freq. and class.).I.Lit.A.In gen.:B.ut jurent omnes, se exercitum ducesque non deserturos neque prodituros,
Caes. B. C. 1, 76, 2; cf. id. ib. 2, 32, 7:deseritur a suis Varus,
id. ib. 1, 13, 3; cf. id. ib. 1, 15, 3; id. B. G. 5, 3, 6 al.:pignus,
Plaut. Capt. 2, 3, 75 et saep.:te amantem non deseram,
id. Ps. 1, 1, 101; cf. id. Mil. 4, 8, 53 et saep.:cum amici partim deseruerint me, partim etiam prodiderint,
Cic. Q. Fr. 1, 3, 5:me deseruisti ac dereliquisti,
id. Planc. 5, 13; cf. id. Verr. 2, 3, 51, and v. the foll.:Avaricum,
Caes. B. G. 7, 30, 2; cf.:cunctis oppidis castellisque desertis,
id. ib. 2, 29:fratrem ne desere frater,
Verg. A. 10, 600:thalamos ne desere pactos,
id. ib. 10, 649:bellum,
Just. 5, 2, 10:victoriam,
id. 14, 3, 6:milites insepultos,
Curt. 5, 13, 3:metu locum,
Tac. A. 1, 65 et saep.—Absol., in milit. lang., to desert, Nep. Eum. 5, 1; Sen. de Ira, 2, 10, 1; Tac. A. 13, 35; Quint. 9, 2, 85; Amm. Marc. 31, 7, 4; Dig. 49, 16, 3, § 7 sq. al.—II.Trop., to leave, desert, abandon:2.Petreius non deserit sese, armat familiam, etc.,
Caes. B. C. 1, 75, 2:suum jus,
Cic. Caecin. 35 fin.; cf.:desertarum derelictarumque rerum patrocinium suscipere,
id. N. D. 1, 5, 11:preces, promissa, spem, obsecrationem et fideles litteras alicujus,
id. Att. 3, 19, 2:causam,
id. Sull. 20, 58; cf.:desertam ac proditam causam queri,
Liv. 2, 54:ullam officii partem,
Cic. Fin. 1, 7, 24; cf.officium (with praetermittere defensionem),
id. Off. 1, 9: susceptum officium, Caes. B. C. 3, 18:vitam,
Cic. Sest. 22 fin.; cf. id. de Sen. 20, 72:deditionem,
Sall. J. 70, 1:studia sapientiae,
Quint. 12, 2, 8:viam virtutis,
Hor. Od. 3, 24, 44:vestigia Graeca,
id. A. P. 287:fastidiosam copiam,
id. Od. 3, 29, 9.—Esp., leg. t. t.:B.vadimonia deserere,
to forfeit recognizance, fail to appear, Cic. Cat. 2, 3, 5; id. Quint. 23, 75 et saep.—So absol.:deserui, tempestatibus impeditus,
Quint. 3, 6, 78.—Of subjects not personal, to fail, forsake, etc.:A.genua hunc cursorem deserunt,
Plaut. Merc. 1, 2, 13; cf.:aliquem corpus, vires,
Tac. A. 6, 50:donec te deseret aetas,
Hor. Ep. 1, 20, 10:me lucerna,
Cic. Att. 7, 7 fin.:fama Curium Fabricium,
id. Tusc. 1, 46, § 110; cf.:nec facundia deseret hunc nec lucidus ordo,
Hor. A. P. 41 et saep.— Poet.:mensa deserit toros,
is removed from, Ov. H. 12, 52.— Pass.:deseremur potius a re familiari, quam a republica,
Cic. Att. 16, 3; cf. Caes. B. G. 5, 34, 2; Cic. Att. 3, 15:a tribunitia voce,
id. Clu. 40, 110; Vell. 2, 80; Just. 2, 4, 29 al.; and poet. with simple abl.:deseror conjuge,
Ov. H. 12, 161; Prop. 2, 7, 17:desertus viribus leo,
Phaedr. 1, 21, 3; Stat. Th. 4, 707; cf.suis,
Tac. A. 3, 20 fin.; Suet. Cal. 12.— With gen.:deserta natorum,
Stat. Th. 5, 608.—Hence, dēsertus, a, um, P. a., deserted; esp. of places, desert, solitary, waste.Adj. (cf.:B.vastus, inanis, solitarius): in locis desertis,
Caes. B. G. 5, 53, 4:urbes dirutae ac pene desertae,
Cic. Q. Fr. 1, 1, 8:deserta via et inculta,
id. Cael. 18:frequens an desertus locus,
Quint. 5, 10, 37:terra,
Vulg. Lev. 26, 33 et saep.—Of objects in solitary places:stipes,
Tib. 1, 1, 12 (21 M.):arbores,
Prop. 1, 20, 36.— Subst.: dē-serta, ae, f., the abandoned wife:multi filii desertae,
Vulg. Gal. 4, 27.— Comp.:reditus desertior,
Cic. Pis. 23, 55:nihil turpius ac desertius,
id. Q. Fr. 3, 1, 5.— Sup.:orae desertissimae,
id. Sest. 22, 50:solitudo,
id. Verr. 2, 5, 67 al. —Since the Aug. per. subst.: dēserta, ōrum, n., desert places, deserts, wastes, Verg. E. 6, 81; id. G. 3, 342; Plin. 5, 4, 4, § 26 al.—With gen.:Libyae deserta,
Verg. A. 1, 384; so id. G. 3, 291; Front. Strat. 1, 7, 7; Vulg. Isa. 52, 9 al.—In sing.: dēsertum, i, n. (eccl. Lat.):in deserto,
Prud. Apoth. 774; Hier. Ep. 125, 2; Vulg. Num. 1, 1; Luc. 3, 2 et saep. -
100 deserta
1. 2.dē-sĕro, rŭi, rtum, 3, v. a. Lit., to undo or sever one's connection with another; hence, with esp. reference to the latter, to leave, forsake, abandon, desert, give up (cf. derelinquere; more restricted in signif. than relinquere, which denotes, in general, to depart from, to leave any one. Deserere, orig. in milit. lang., implies a cowardly running away; frequently used with prodere; also in the flg. phrase: deserere vitam; and later, absol. in the sense of to desert, etc.; cf. also: linquere, destituere, deficere, discedere—freq. and class.).I.Lit.A.In gen.:B.ut jurent omnes, se exercitum ducesque non deserturos neque prodituros,
Caes. B. C. 1, 76, 2; cf. id. ib. 2, 32, 7:deseritur a suis Varus,
id. ib. 1, 13, 3; cf. id. ib. 1, 15, 3; id. B. G. 5, 3, 6 al.:pignus,
Plaut. Capt. 2, 3, 75 et saep.:te amantem non deseram,
id. Ps. 1, 1, 101; cf. id. Mil. 4, 8, 53 et saep.:cum amici partim deseruerint me, partim etiam prodiderint,
Cic. Q. Fr. 1, 3, 5:me deseruisti ac dereliquisti,
id. Planc. 5, 13; cf. id. Verr. 2, 3, 51, and v. the foll.:Avaricum,
Caes. B. G. 7, 30, 2; cf.:cunctis oppidis castellisque desertis,
id. ib. 2, 29:fratrem ne desere frater,
Verg. A. 10, 600:thalamos ne desere pactos,
id. ib. 10, 649:bellum,
Just. 5, 2, 10:victoriam,
id. 14, 3, 6:milites insepultos,
Curt. 5, 13, 3:metu locum,
Tac. A. 1, 65 et saep.—Absol., in milit. lang., to desert, Nep. Eum. 5, 1; Sen. de Ira, 2, 10, 1; Tac. A. 13, 35; Quint. 9, 2, 85; Amm. Marc. 31, 7, 4; Dig. 49, 16, 3, § 7 sq. al.—II.Trop., to leave, desert, abandon:2.Petreius non deserit sese, armat familiam, etc.,
Caes. B. C. 1, 75, 2:suum jus,
Cic. Caecin. 35 fin.; cf.:desertarum derelictarumque rerum patrocinium suscipere,
id. N. D. 1, 5, 11:preces, promissa, spem, obsecrationem et fideles litteras alicujus,
id. Att. 3, 19, 2:causam,
id. Sull. 20, 58; cf.:desertam ac proditam causam queri,
Liv. 2, 54:ullam officii partem,
Cic. Fin. 1, 7, 24; cf.officium (with praetermittere defensionem),
id. Off. 1, 9: susceptum officium, Caes. B. C. 3, 18:vitam,
Cic. Sest. 22 fin.; cf. id. de Sen. 20, 72:deditionem,
Sall. J. 70, 1:studia sapientiae,
Quint. 12, 2, 8:viam virtutis,
Hor. Od. 3, 24, 44:vestigia Graeca,
id. A. P. 287:fastidiosam copiam,
id. Od. 3, 29, 9.—Esp., leg. t. t.:B.vadimonia deserere,
to forfeit recognizance, fail to appear, Cic. Cat. 2, 3, 5; id. Quint. 23, 75 et saep.—So absol.:deserui, tempestatibus impeditus,
Quint. 3, 6, 78.—Of subjects not personal, to fail, forsake, etc.:A.genua hunc cursorem deserunt,
Plaut. Merc. 1, 2, 13; cf.:aliquem corpus, vires,
Tac. A. 6, 50:donec te deseret aetas,
Hor. Ep. 1, 20, 10:me lucerna,
Cic. Att. 7, 7 fin.:fama Curium Fabricium,
id. Tusc. 1, 46, § 110; cf.:nec facundia deseret hunc nec lucidus ordo,
Hor. A. P. 41 et saep.— Poet.:mensa deserit toros,
is removed from, Ov. H. 12, 52.— Pass.:deseremur potius a re familiari, quam a republica,
Cic. Att. 16, 3; cf. Caes. B. G. 5, 34, 2; Cic. Att. 3, 15:a tribunitia voce,
id. Clu. 40, 110; Vell. 2, 80; Just. 2, 4, 29 al.; and poet. with simple abl.:deseror conjuge,
Ov. H. 12, 161; Prop. 2, 7, 17:desertus viribus leo,
Phaedr. 1, 21, 3; Stat. Th. 4, 707; cf.suis,
Tac. A. 3, 20 fin.; Suet. Cal. 12.— With gen.:deserta natorum,
Stat. Th. 5, 608.—Hence, dēsertus, a, um, P. a., deserted; esp. of places, desert, solitary, waste.Adj. (cf.:B.vastus, inanis, solitarius): in locis desertis,
Caes. B. G. 5, 53, 4:urbes dirutae ac pene desertae,
Cic. Q. Fr. 1, 1, 8:deserta via et inculta,
id. Cael. 18:frequens an desertus locus,
Quint. 5, 10, 37:terra,
Vulg. Lev. 26, 33 et saep.—Of objects in solitary places:stipes,
Tib. 1, 1, 12 (21 M.):arbores,
Prop. 1, 20, 36.— Subst.: dē-serta, ae, f., the abandoned wife:multi filii desertae,
Vulg. Gal. 4, 27.— Comp.:reditus desertior,
Cic. Pis. 23, 55:nihil turpius ac desertius,
id. Q. Fr. 3, 1, 5.— Sup.:orae desertissimae,
id. Sest. 22, 50:solitudo,
id. Verr. 2, 5, 67 al. —Since the Aug. per. subst.: dēserta, ōrum, n., desert places, deserts, wastes, Verg. E. 6, 81; id. G. 3, 342; Plin. 5, 4, 4, § 26 al.—With gen.:Libyae deserta,
Verg. A. 1, 384; so id. G. 3, 291; Front. Strat. 1, 7, 7; Vulg. Isa. 52, 9 al.—In sing.: dēsertum, i, n. (eccl. Lat.):in deserto,
Prud. Apoth. 774; Hier. Ep. 125, 2; Vulg. Num. 1, 1; Luc. 3, 2 et saep.
См. также в других словарях:
lev — lev … Dictionnaire des rimes
lev — lev·an; lev·ance; lev·ant; lev·arterenol; lev·el·er; lev·el·ism; lev·el·ly; lev·el·man; lev·er·et; lev·i·ga·tion; lev·i·ga·tor; lev·in; lev·i·tate; lev·i·ta·tion; lev·i·ta·tive; lev·i·ta·tor; lev·i·ty; lev·u·li·nate; lev·u·lin·ic; lev·u·lose;… … English syllables
Lev — can refer to several things:* Lev and LEV are common shortenings for Leviticus, the third book of the Hebrew Bible and of the Torah. * Lev means heart in Hebrew. * Lev is a male first name and sometimes last name of Slavic origin, which… … Wikipedia
Lev — puede referirse a: Lev, la moneda de Bulgaria. Lev, un nombre masculino de origen eslavo, que significa león. También se puede encontrar escrito Liev, Leo, o directamente traducido como León. Algunas personas que se llaman así son: Lev Alburt Lev … Wikipedia Español
lev — [ lɛv; lɛf ], plur. leva [ leva ] n. m. • 1922; mot bulgare ♦ Unité monétaire bulgare. ⊗ HOM. Lève. ● lev, leva nom masculin (mot bulgare) Unité monétaire principale de la Bulgarie. ● lev, leva (homonymes) nom masculin (mot bulgare) lève nom… … Encyclopédie Universelle
LEV — Cette page d’homonymie répertorie les différents sujets et articles partageant un même nom. {{{image}}} Sigles d une seule lettre Sigles de deux lettres > Sigles de trois lettres … Wikipédia en Français
lev|ée — lev|ee1 «LEHV ee», noun, verb, lev|eed, lev|ee|ing. –n. 1. a bank built to keep a river from overflowing: »There are levees in many places along the lower Mississippi River. SYNONYM(S): embankment … Useful english dictionary
lev|ee — lev|ee1 «LEHV ee», noun, verb, lev|eed, lev|ee|ing. –n. 1. a bank built to keep a river from overflowing: »There are levees in many places along the lower Mississippi River. SYNONYM(S): embankment … Useful english dictionary
LEV — bezeichnet einen männlichen Vor und Familien, siehe Lev (Name) Lew, die bulgarische Währung in internationaler Schreibweise Levitikus, das 3. Buch Mose in der Bibel LEV steht als Abkürzung für das Autokennzeichen für Leverkusen das… … Deutsch Wikipedia
Lev — bezeichnet einen männlichen Vor und Familien, siehe Lev (Name) Levitikus, das 3. Buch Mose in der Bibel LEV steht als Abkürzung für das Autokennzeichen für Leverkusen das Antiepileptikum Levetiracetam Low Emission Vehicle, ein US Abgasstandard… … Deutsch Wikipedia
Lev — m Russian: from the Russian vocabulary word lev lion, representing an early vernacular calque of LEO (SEE Leo). Variant (informal): Lyov. Cognate: Polish: Lew … First names dictionary