-
21 Clod
Claudĭus ( Clōdĭus, like claudo and clodo, codex and caudex, plostrum and plaustrum, [p. 351] etc.), Claudĭa, Clōdĭa, the name of two very celebrated Roman gentes (one patrician, the other plebeian; cf. Suet. Tib. 1 and 2; Verg. A. 7, 708; Liv. 2, 16, 4).A.Claudius; so,1.App. Claudius Caecus (v. Appius).—2.The historian Q. Claudius Quadrigarius, a contemporary of Sulla and Sisenna, Vell. 2, 9, 6; Gell. 1, 7, 9.—Called simply Claudius, Liv. 8, 19, 13; 9, 5, 2.—3.The emperor Claudius;4. B.in full, Tiberius Claudius Drusus Nero Germanicus,
Suet. Claud. 1 sqq.; Tac. A. 11, 1 sqq.—Clodius. Thus the restless tribune of the people, and enemy of Cicero, P. Clodius Pulcher, who was killed by Milo; v. Cic. Mil.—II.Hence,A.Claudĭus ( Clōd-), a, um, Claudian, Clodian: Via Claudia (Clodia), a branch of the Via Cassia, Ov. P. 1, 8, 44; Front. Aquaed. 11.—Aqua Claudia, an aqueduct begun by the emperor Caligula, and finished by the emperor Claudius, Front. Aquaed. 13 sq.; Suet. Claud. 20 Bremi.—Tribus Claudia, beyond the Anio, named after the progenitor of the gens Claudia, Liv. 2, 16, 5; Verg. A. 7, 708; cf.B.Serv. in h. l.—Leges Clodiae,
proceeding from the tribune of the people, Clodius, Cic. Sest. 25 and 26; cf. Orell. Ind. Leg. s. h. v.—Claudĭānus, a, um, adj., of or pertaining to a Claudius (esp. to the emperor of this name):C.castra,
of App. Claudius Pulcher, Liv. 23, 31, 3: tonitrua, named after the same, Paul. ex Fest. p. 57, 10 Müll.:tempora,
of the emperor Claudius, Tac. A. 14, 11; id. H. 5, 12:cometa,
visible in his time, Sen. Q. N. 7, 21 and 29.—Clōdĭ-ānus, a, um, adj., pertaining to Clodius, the enemy of Cicero:crimen,
his murder, Cic. Mil. 27, 72:incendia,
caused by him, id. Q. Fr. 2, 1, 2:operae,
id. ib. 2, 3, 2. -
22 disicio
dīs-ĭcĭo (or dissĭcio, Lucr. 3, 639; less correctly, dis-jĭcio), jēci, jectum, 3, v. a. [jacio], to throw asunder; to drive asunder; to scatter, disperse (freq. in poets and historians, esp. since the Aug. per.; not in Cic., Plaut., or Ter.).I.In gen.:II.partibus disjectis disque supatis,
Lucr. 1, 651; cf. id. 1, 1020:materies,
id. 2, 939:vis animaï (with dispertita and discissa),
id. 3, 639:equi,
id. 5, 400:in vasta urbe lateque omnibus disjectis moenibus,
i. e. distributed, stretching out in various directions, Liv. 24, 2; cf. id. 24, 33 fin.:disjecta nube,
Plin. 2, 49, 50, § 134:nubes,
Ov. M. 10, 179:nubila,
id. ib. 1, 328:membra,
id. ib. 3, 724; cf.:corpora ponto (with age diversos),
Verg. A. 1, 70:rates,
id. ib. 1, 43; cf.:naves passim,
Liv. 30, 24:naves in aperta Oceani,
Tac. A. 2, 23 et saep.:frontem mediam mentumque securi,
Verg. A. 12, 308; cf.: scyphus in duas partes disjectus, Varr. ap. Gell. 3, 14, 3:crinem disjecta Venus,
with dishevelled hair, Sil. 5, 203;of money,
to squander, Val. Max. 3, 5, 2.—In partic.A.Milit. t. t., to disperse, scatter, rout the enemy:B.ea (phalange) disjecta,
Caes. B. G. 1, 25, 2; Liv. 44, 41; Pompeius ap. Cic. Att. 8, 12 B.: Sall. C. 61, 3; id. J. 50, 6; Nep. Milt. 2 al.:hostium disjecta frangere,
the scattered enemy, Amm. 29, 4.—Pregn., to dash to pieces, lay in ruins, destroy; to frustrate, thwart, bring to naught.1.Lit.:2.arcem a fundamentis,
Nep. Timol. 3, 3:moenia urbium,
id. ib. § 2; Ov. M. 12, 109:statuas,
Suet. Caes. 75:sepulchra,
id. ib. 81 al.:globum consensionis,
to dissolve, Nep. Att. 8, 4:pecuniam,
i. e. to squander, Val. Max. 3, 5, 2; cf. absol.: dide, disice, per me licet, Caecil. ap. Cic. Cael. 16, 37.—Trop. (i. q. discutere, II. B. 2.):dissice compositam pacem,
Verg. A. 7, 339; so,pacem,
Sil. 2, 295:rem,
Liv. 2, 35:consilia ducis,
id. 25, 14:cogitationem regiam,
Vell. 1, 10:exspectationem novarum tabularum,
Suet. Caes. 42. -
23 hosticum
hostĭcus, a, um, adj. [hostis].I.Of or belonging to an enemy, hostile (mostly poet. and in post-Aug. prose;II.not in Cic. or Cæs.): ager,
Liv. 44, 13:tellus,
Ov. P. 1, 3, 65:moenia,
Hor. C. 3, 2, 6:vindemia,
Ov. F. 4, 893:manus,
Plaut. Capt. 2, 1, 49; 2, 2, 61:ensis,
Hor. S. 1, 9, 31:incursiones, Col. praef. § 19: tumultus,
Flor. 3, 10, 17.—In neutr. as subst.: hostĭcum, i, the enemy's territory:castra in hostico incuriose posita,
Liv. 8, 38, 2:raptae ex hostico messes,
Plin. Pan. 29, 3:transire in hosticum,
Eum. Pan. ad Constant. 13; also enmity:hosticum spirare,
Tert. Mag. 35.—Of or belonging to a stranger, strange, foreign:hosticum hoc mihi domiciliumst, Athenis domus est,
Plaut. Mil. 2, 5, 40. -
24 hosticus
hostĭcus, a, um, adj. [hostis].I.Of or belonging to an enemy, hostile (mostly poet. and in post-Aug. prose;II.not in Cic. or Cæs.): ager,
Liv. 44, 13:tellus,
Ov. P. 1, 3, 65:moenia,
Hor. C. 3, 2, 6:vindemia,
Ov. F. 4, 893:manus,
Plaut. Capt. 2, 1, 49; 2, 2, 61:ensis,
Hor. S. 1, 9, 31:incursiones, Col. praef. § 19: tumultus,
Flor. 3, 10, 17.—In neutr. as subst.: hostĭcum, i, the enemy's territory:castra in hostico incuriose posita,
Liv. 8, 38, 2:raptae ex hostico messes,
Plin. Pan. 29, 3:transire in hosticum,
Eum. Pan. ad Constant. 13; also enmity:hosticum spirare,
Tert. Mag. 35.—Of or belonging to a stranger, strange, foreign:hosticum hoc mihi domiciliumst, Athenis domus est,
Plaut. Mil. 2, 5, 40. -
25 inimica
ĭnĭmīcus, a, um ( gen. plur.: ĭnĭmī-cūm, Plaut. As. 2, 2, 14), adj. [2. in-amicus], unfriendly, hostile, inimical.I.Adj.A.Of persons:B.quod eos infenso animo atque inimico venisse dicatis,
Cic. Verr. 2, 2, 61, § 149; id. Phil. 10, 10, 21; cf.:quam inimico vultu intuitur,
Plaut. Capt. 3, 4, 25:inter omnia inimica infestaque,
Liv. 22, 39, 13:Clodius inimicus est nobis,
Cic. Att. 2, 21, 6; 11, 10, 2; id. Div. in Caecil. 9, 28; cf. in sup.:Hannibal nomini Romano,
Nep. Hann. 7, 3; Cic. Fin. 1, 2, 4:animorum motus inimicissimi mentis,
Cic. Tusc. 4, 15, 34.—Of inanim. things, hurtful, injurious:2.raphani dentibus inimici,
Plin. 19, 5, 26, § 86:(naves) accipiunt inimicum imbrem,
Verg. A. 1, 123:odor nervis,
Hor. S. 2, 4, 53:maritare ulmos nisi validas inimicum (est),
Plin. 17, 23, 35, § 203.— Comp.:nec quidquam inimicius quam illa (oratio) versibus,
Cic. Or. 57, 194; id. Fam. 3, 8, 9. — Sup.:brassica stomacho inimicissima,
Plin. 20, 9, 38, § 96.—Like hostilis, hostile:II.nomina,
Verg. A. 11, 84:tela,
id. ib. 11, 809:insigne,
spoils of a vanquished foe, id. ib. 12, 944:terra,
id. ib. 10, 295:natura inimica inter se esse liberam civitatem et regem,
Liv. 44, 24, 2:in hostili terra, inter omnia inimica infestaque,
id. 22, 39, 13.—Substt.A.ĭnĭmīcus, i, m., an enemy, foe, Cic. Verr. 2, 2, 24, § 58:B.quis plenior inimicorum fuit C. Mario,
id. Prov. Cons. 8, 19; Nep. Them. 9, 4; id. Alc. 4, 1; 2, 6 al.:aliquem insectari tamquam inimicum et hostem,
Liv. 39, 28, 13:paternus,
hereditary, Paul. Sent. 2, 27, 1.—ĭnĭ-mīca, ae, f.:1.cujusquam inimica,
Cic. Cael. 13, 32.— Sup.:ubi vidit fortissimum virum inimicissimum suum, certissimum consulem,
greatest enemy, Cic. Mil. 9, 25; Nep. Eum. 6, 3; id. Dat. 5, 4; id. Hann. 12, 2; cf. Zumpt, Gram. § 410, and v. iniquus, II. B. fin. — Adv., in two forms.ĭnĭmīcē, in an unfriendly manner, hostilely, inimically:2.vide quam tecum agam non inimice,
Cic. Phil. 2, 14, 34:insectari aliquem,
id. N. D. 1, 3, 5.— Comp.:infestius aut inimicius consulere,
Liv. 28, 29, 8.— Sup.:inimicissime contendere,
Cic. Quint. 21, 66.—ĭnĭmīcĭter, adv., hostilely, inimically: accensus, Acc. ap. Non. 514, 22: commoti inimiciter, Claud. Quadrig. ap. Gell. 3, 8, 8; Enn. ap. Prisc. 1010 P. -
26 inimicum
ĭnĭmīcus, a, um ( gen. plur.: ĭnĭmī-cūm, Plaut. As. 2, 2, 14), adj. [2. in-amicus], unfriendly, hostile, inimical.I.Adj.A.Of persons:B.quod eos infenso animo atque inimico venisse dicatis,
Cic. Verr. 2, 2, 61, § 149; id. Phil. 10, 10, 21; cf.:quam inimico vultu intuitur,
Plaut. Capt. 3, 4, 25:inter omnia inimica infestaque,
Liv. 22, 39, 13:Clodius inimicus est nobis,
Cic. Att. 2, 21, 6; 11, 10, 2; id. Div. in Caecil. 9, 28; cf. in sup.:Hannibal nomini Romano,
Nep. Hann. 7, 3; Cic. Fin. 1, 2, 4:animorum motus inimicissimi mentis,
Cic. Tusc. 4, 15, 34.—Of inanim. things, hurtful, injurious:2.raphani dentibus inimici,
Plin. 19, 5, 26, § 86:(naves) accipiunt inimicum imbrem,
Verg. A. 1, 123:odor nervis,
Hor. S. 2, 4, 53:maritare ulmos nisi validas inimicum (est),
Plin. 17, 23, 35, § 203.— Comp.:nec quidquam inimicius quam illa (oratio) versibus,
Cic. Or. 57, 194; id. Fam. 3, 8, 9. — Sup.:brassica stomacho inimicissima,
Plin. 20, 9, 38, § 96.—Like hostilis, hostile:II.nomina,
Verg. A. 11, 84:tela,
id. ib. 11, 809:insigne,
spoils of a vanquished foe, id. ib. 12, 944:terra,
id. ib. 10, 295:natura inimica inter se esse liberam civitatem et regem,
Liv. 44, 24, 2:in hostili terra, inter omnia inimica infestaque,
id. 22, 39, 13.—Substt.A.ĭnĭmīcus, i, m., an enemy, foe, Cic. Verr. 2, 2, 24, § 58:B.quis plenior inimicorum fuit C. Mario,
id. Prov. Cons. 8, 19; Nep. Them. 9, 4; id. Alc. 4, 1; 2, 6 al.:aliquem insectari tamquam inimicum et hostem,
Liv. 39, 28, 13:paternus,
hereditary, Paul. Sent. 2, 27, 1.—ĭnĭ-mīca, ae, f.:1.cujusquam inimica,
Cic. Cael. 13, 32.— Sup.:ubi vidit fortissimum virum inimicissimum suum, certissimum consulem,
greatest enemy, Cic. Mil. 9, 25; Nep. Eum. 6, 3; id. Dat. 5, 4; id. Hann. 12, 2; cf. Zumpt, Gram. § 410, and v. iniquus, II. B. fin. — Adv., in two forms.ĭnĭmīcē, in an unfriendly manner, hostilely, inimically:2.vide quam tecum agam non inimice,
Cic. Phil. 2, 14, 34:insectari aliquem,
id. N. D. 1, 3, 5.— Comp.:infestius aut inimicius consulere,
Liv. 28, 29, 8.— Sup.:inimicissime contendere,
Cic. Quint. 21, 66.—ĭnĭmīcĭter, adv., hostilely, inimically: accensus, Acc. ap. Non. 514, 22: commoti inimiciter, Claud. Quadrig. ap. Gell. 3, 8, 8; Enn. ap. Prisc. 1010 P. -
27 inimicus
ĭnĭmīcus, a, um ( gen. plur.: ĭnĭmī-cūm, Plaut. As. 2, 2, 14), adj. [2. in-amicus], unfriendly, hostile, inimical.I.Adj.A.Of persons:B.quod eos infenso animo atque inimico venisse dicatis,
Cic. Verr. 2, 2, 61, § 149; id. Phil. 10, 10, 21; cf.:quam inimico vultu intuitur,
Plaut. Capt. 3, 4, 25:inter omnia inimica infestaque,
Liv. 22, 39, 13:Clodius inimicus est nobis,
Cic. Att. 2, 21, 6; 11, 10, 2; id. Div. in Caecil. 9, 28; cf. in sup.:Hannibal nomini Romano,
Nep. Hann. 7, 3; Cic. Fin. 1, 2, 4:animorum motus inimicissimi mentis,
Cic. Tusc. 4, 15, 34.—Of inanim. things, hurtful, injurious:2.raphani dentibus inimici,
Plin. 19, 5, 26, § 86:(naves) accipiunt inimicum imbrem,
Verg. A. 1, 123:odor nervis,
Hor. S. 2, 4, 53:maritare ulmos nisi validas inimicum (est),
Plin. 17, 23, 35, § 203.— Comp.:nec quidquam inimicius quam illa (oratio) versibus,
Cic. Or. 57, 194; id. Fam. 3, 8, 9. — Sup.:brassica stomacho inimicissima,
Plin. 20, 9, 38, § 96.—Like hostilis, hostile:II.nomina,
Verg. A. 11, 84:tela,
id. ib. 11, 809:insigne,
spoils of a vanquished foe, id. ib. 12, 944:terra,
id. ib. 10, 295:natura inimica inter se esse liberam civitatem et regem,
Liv. 44, 24, 2:in hostili terra, inter omnia inimica infestaque,
id. 22, 39, 13.—Substt.A.ĭnĭmīcus, i, m., an enemy, foe, Cic. Verr. 2, 2, 24, § 58:B.quis plenior inimicorum fuit C. Mario,
id. Prov. Cons. 8, 19; Nep. Them. 9, 4; id. Alc. 4, 1; 2, 6 al.:aliquem insectari tamquam inimicum et hostem,
Liv. 39, 28, 13:paternus,
hereditary, Paul. Sent. 2, 27, 1.—ĭnĭ-mīca, ae, f.:1.cujusquam inimica,
Cic. Cael. 13, 32.— Sup.:ubi vidit fortissimum virum inimicissimum suum, certissimum consulem,
greatest enemy, Cic. Mil. 9, 25; Nep. Eum. 6, 3; id. Dat. 5, 4; id. Hann. 12, 2; cf. Zumpt, Gram. § 410, and v. iniquus, II. B. fin. — Adv., in two forms.ĭnĭmīcē, in an unfriendly manner, hostilely, inimically:2.vide quam tecum agam non inimice,
Cic. Phil. 2, 14, 34:insectari aliquem,
id. N. D. 1, 3, 5.— Comp.:infestius aut inimicius consulere,
Liv. 28, 29, 8.— Sup.:inimicissime contendere,
Cic. Quint. 21, 66.—ĭnĭmīcĭter, adv., hostilely, inimically: accensus, Acc. ap. Non. 514, 22: commoti inimiciter, Claud. Quadrig. ap. Gell. 3, 8, 8; Enn. ap. Prisc. 1010 P. -
28 Malevola
mălĕvŏlus ( mălĭv-), a, um, adj. [male-volo], ill-disposed towards any one, disaffected, envious, spiteful, malevolent.I.Adj. with dat., or in with acc. (class.):II. A.si omnibus est malevolus,
Cic. Fam. 2, 17, 7:Cato in me turpiter fuit malevolus,
id. Att. 7, 2, 7.— Transf., of things:sermones,
Cic. Fam. 3, 10, 10.—Mă-lĕvŏlus, i, m., an ill-disposed person, a foe, an enemy:B.omnium malevolorum, iniquorum, invidiosorum animos frangerem,
Cic. Balb. 25, 56:et invidi et malevoli et lividi,
id. Tusc. 4, 12, 28.— -
29 malevole
mălĕvŏlus ( mălĭv-), a, um, adj. [male-volo], ill-disposed towards any one, disaffected, envious, spiteful, malevolent.I.Adj. with dat., or in with acc. (class.):II. A.si omnibus est malevolus,
Cic. Fam. 2, 17, 7:Cato in me turpiter fuit malevolus,
id. Att. 7, 2, 7.— Transf., of things:sermones,
Cic. Fam. 3, 10, 10.—Mă-lĕvŏlus, i, m., an ill-disposed person, a foe, an enemy:B.omnium malevolorum, iniquorum, invidiosorum animos frangerem,
Cic. Balb. 25, 56:et invidi et malevoli et lividi,
id. Tusc. 4, 12, 28.— -
30 Malevolus
mălĕvŏlus ( mălĭv-), a, um, adj. [male-volo], ill-disposed towards any one, disaffected, envious, spiteful, malevolent.I.Adj. with dat., or in with acc. (class.):II. A.si omnibus est malevolus,
Cic. Fam. 2, 17, 7:Cato in me turpiter fuit malevolus,
id. Att. 7, 2, 7.— Transf., of things:sermones,
Cic. Fam. 3, 10, 10.—Mă-lĕvŏlus, i, m., an ill-disposed person, a foe, an enemy:B.omnium malevolorum, iniquorum, invidiosorum animos frangerem,
Cic. Balb. 25, 56:et invidi et malevoli et lividi,
id. Tusc. 4, 12, 28.— -
31 malevolus
mălĕvŏlus ( mălĭv-), a, um, adj. [male-volo], ill-disposed towards any one, disaffected, envious, spiteful, malevolent.I.Adj. with dat., or in with acc. (class.):II. A.si omnibus est malevolus,
Cic. Fam. 2, 17, 7:Cato in me turpiter fuit malevolus,
id. Att. 7, 2, 7.— Transf., of things:sermones,
Cic. Fam. 3, 10, 10.—Mă-lĕvŏlus, i, m., an ill-disposed person, a foe, an enemy:B.omnium malevolorum, iniquorum, invidiosorum animos frangerem,
Cic. Balb. 25, 56:et invidi et malevoli et lividi,
id. Tusc. 4, 12, 28.— -
32 malivolus
mălĕvŏlus ( mălĭv-), a, um, adj. [male-volo], ill-disposed towards any one, disaffected, envious, spiteful, malevolent.I.Adj. with dat., or in with acc. (class.):II. A.si omnibus est malevolus,
Cic. Fam. 2, 17, 7:Cato in me turpiter fuit malevolus,
id. Att. 7, 2, 7.— Transf., of things:sermones,
Cic. Fam. 3, 10, 10.—Mă-lĕvŏlus, i, m., an ill-disposed person, a foe, an enemy:B.omnium malevolorum, iniquorum, invidiosorum animos frangerem,
Cic. Balb. 25, 56:et invidi et malevoli et lividi,
id. Tusc. 4, 12, 28.— -
33 manicae
mănĭcae, ārum, f. [manus], the long sleeve of a tunic, reaching to the hand, and which therefore supplied the place of our glove.I.Lit.:II.et tunicae manicas (habent),
Verg. A. 9, 616:partem vestitus superioris in manicas non extendunt,
Tac. 17:notarius, cujus manus hieme manicis muniebantur,
Plin. Ep. 3, 5, 15: de pellibus, sleeves of skins or fur, Pall. 1, 43, 4: miror, tamdiu morari Antonium: solet enim accipere ipse manicas, fur-gloves or a muff, Cic. Phil. 11, 11, 26.—For soldiers in battle, as a protector against an enemy's weapon, an armlet, gauntlet, Juv. 6, 255.—Transf.A.A handcuff, manacle (cf. pedicae): quid si manus manicis restringantur? quid si pedes pedicis coarctentur? App Flor. 3, p. 357; Hor. Ep. 1, 16, 76:* 2.ubi manus manicae complexae sunt,
Plaut. As. 2, 2, 35:manicas alicui inicere,
id. Capt. 3, 5, 1:conectere,
id. Most. 5, 1, 17:manicisque jacentem Occupat,
Verg. G. 4, 439.—Trop., manacles, fetters: sic laqueis, manicis, pedicis mens irretita est, Lucil. ap. Non. 350, 25.—* B.A grappling-iron, with which an enemy's ship was held fast (usu. harpago), Luc. 3, 565. -
34 pilum
I.Lit.:II.pilum fabarium,
Cato, R. R. 10; 18: quasi tollenonem aut pilum Graecum reciproces planā viā, a pounder, in using which, one side was raised while the other was depressed, Plaut. Fragm. ap. Fest. s v. reciprocare, p. 274 Müll.:pinsente pilo praeferrato,
Plin. 18, 10, 23, § 97:pilo contusum,
Vulg. Exod. 27, 20.—Transf., the heavy javelin of the Roman infantry, which they hurled at the enemy at the commencement of the action, and then took to their swords:B.(caput) adfixum gestari jussit in pilo,
Cic. Phil. 11, 2, 5:pilum, haud paulo quam hasta, vehementius ictu missuque telum,
Liv. 9, 19; cf. Veg. Mil. 2, 15:milites e loco superiore pilis missis facile hostium phalangem perfregerunt,
Caes. B. G. 1, 25:pilorum hastarumque honore circumdatus,
Plin. Pan. 56, 5:in imperatorem suum legiones pila torserunt,
Sen. Ira, 3, 2, 4; cf. Tac. A. 15, 7: pilum praepilatum, having a blunt or rounded end, Auct. B. Afr. 72. They were also used in sieges, being hurled at the enemy from the walls;these were called pila muralia,
Caes. B. G. 5, 40; Tac. A. 4, 51.—Prov.:pilum inicere alicui,
to make an attack on one, Plaut. Most. 3, 1, 43.—Vis certe pila, i. e. to be primipilus of the triarii or veterans who carried two javelins each, Juv. 10, 94; v. Dict. of Antiq. p. 104. -
35 praetorius
praetōrĭus, a, um, adj. [id.].I.Of or belonging to the prœtor or prœtors, prœtorian:B.jus,
proceeding from the prœtor, consisting of his decisions, Cic. Off. 1, 10, 33:comitia,
the election of prœtor, Liv. 10, 22:potestas,
the office of a prœtor, Cic. Imp. Pomp. 24, 69:turba,
to be found about the prœtor, accustomed to wait upon him, id. Verr. 2, 1, 52, § 137:jus praetorium, quod praetores introduxerunt adjuvandi, vel supplendi, vel corrigendi juris civilis gratiā: quod et honorarium dicitur,
Dig. 1, 1, 7; Gai. Inst. 4, 34:pignus,
Dig. 35, 2, 32:tutor,
a guardian appointed by the prœtor Urbanus, Gai. Inst. 1, 184.—Subst.: praetōrĭus, ii, m.(α).One who has been prœtor, an exprœtor, Cic. Att. 16, 7, 1.—(β).One of prœtorian rank, Plin. Ep. 1, 14, 5.—II.Of or belonging to the proprœtor, proprœtorian:III.domus deferebantur,
his official residence in a province, Cic. Verr. 2, 5, 56, § 145:exercitus,
Flor. 3, 19, 11.—Of or belonging to a general: praetoria cohors, the cohort or body-guard attached to every general, a prœtorian cohort, Caes. B. G. 1, 40; cf.: praetoria cohors est dicta, quod a praetore non discedebat. Scipio enim Africanus primus fortissimum quemque delegit, qui ab eo in bello non discederent et cetero munere militiae vacarent et sesquiplex stipendium acciperent, Paul. ex Fest. p. 223 Müll.—Hence, derisively:scortatorum cohors praetoria,
Cic. Cat. 2, 11, 24.—The emperors especially had cohorts as a body-guard:castra,
the camp of the prœtorians, Plin. 3, 5, 9, § 67; Suet. Tib. 37; Tac. A. 4, 2:cohortes navis,
the flag-ship, the admiral's ship, Liv. 26, 39:puppis,
Flor. 2, 7, 7:imperium,
the chief command, Cic. Div. 1, 32, 68: porta, the gate of the camp that opened from before the general's tent directly towards the enemy (opp. the porta decumana, which was on the side farthest from the enemy), Caes. B. C. 3, 94: praetoria porta in castris appellatur, quā exercitus in proelium educitur, quia initio praetores erant, qui nunc consules, et hi bella administrabant, quorum tabernaculum quoque dicebatur praetorium, Paul. ex Fest. p. 223 Müll. -
36 spolium
spŏlĭum, ii, n. [root spal- (skal-); cf.: populor, calamitas, calvus].I.Lit., the spoil of an animal, i. e. the skin or hide of an animal stripped off (so only poet. and very rare):II.pelles et spolia ferarum,
Lucr. 5, 954:serpentum,
id. 4, 62:leonis,
Ov. M. 9, 113; 3, 81:apri,
id. ib. 8, 426; id. H. 4, 100:pecudis (i. e. arietis Phrixei),
id. ib. 6, 13; cf. id. M. 7, 156:viperei monstri (i. e. Medusae),
id. ib. 4, 615.—Transf., the arms or armor stripped from a defeated enemy; hence, in gen., any thing taken from the enemy, booty, prey, spoil (the predom. signif. of the word; usu. in plur.; cf.: exuviae, praeda): Salmacida spolia sine sudore et sanguine, Enn. ap. Cic. Off. 1, 18, 61 (Trag. v. 36 Vahl.):(β).spolia ducis hostium caesi suspenso ferculo gerens in Capitolium ascendit ibique, Juppiter Feretri, inquit, haec tibi victor Romulus rex regia arma fero templumque dedico, sedem opimis spoliis, etc.,
Liv. 1, 10, 6 (v. opimus):spoliis decorata est regia fixis,
Ov. M. 8, 154:spoliorum causā hominem occidere... cruenta spolia detrahere,
Cic. Rosc. Am. 50, 145 sq.:multa spolia praeferebantur,
Caes. B. C. 2, 39:ad ejus spolia detrahenda,
Cic. Sest. 24, 54:indutus spoliis,
Verg. A. 10, 775:victores praedā Rutuli spoliisque potiti,
id. ib. 9, 450;4, 93: virtutis honor spoliis quaeratur in istis,
Ov. M. 13, 153:insignis spoliis Marcellus opimis Ingreditur,
Verg. A. 6, 855:spolia jacentis hostium exercitus peditibus concessit,
Liv. 44, 45:Q. Fabius spolia ducis Gallorum legens,
id. 5, 36; so,legere,
id. 5, 39; 8, 7; 27, 2 al.:spolia et praedas ad procuratores referre,
Tac. A. 12, 54 et saep.:(forum) exuviis nauticis et classium spoliis (i. e. rostris) ornatum,
Cic. Imp. Pomp. 18, 55; cf. Flor. 1, 11, 10:navalia,
Suet. Aug. 18 fin.: illud natura non patitur, ut aliorum spoliis nostras facultates, copias, opes augeamus, Cic. Off. 3, 5, 22; id. Rosc. Am. 3, 8:spoliis civium exstructa domus,
Tac. A. 15, 52:(delatores) sacerdotia et consulatus et spolia adepti,
id. H. 1, 2.—Sing.:quo nunc Turnus ovat spolio,
Verg. A. 10, 500:Actoris Aurunci spolium,
id. ib. 12, 94:Asiam, spolium regis Antiochi, recepi,
Sall. H. 4, 61, 11 Dietsch; Suet. Caes. 64; Just. 19, 3:fert secum spolium sceleris,
Ov. M. 8, 87:mendici spolium,
a beggar's rags, Petr. 13, 1.— Poet., in gen., = arma, arms, Ov. M. 13, 153. -
37 accipiō
accipiō cēpī, ceptus, ere [ad+capio], to take without effort, receive, get, accept. — Of voluntary taking, to take, accept, take into possession, receive: obsides, Cs.: divitias, N.: aliquid a patre, inherit, N.: suspitio acceptae pecuniae ob rem iudicandam (of a bribe): pecuniam per Volcatium, by the hands of: alqm gremio, V.: milites urbe tectisve, L.: sucos ore aut volnere, O. — Fig.: oculis aut pectore noctem, V.—To admit, let in: armatos in arcem, L.: alqm in amicitiam: (parentes) in civitatem, to citizenship, L.— To take under protection: (virginem) accepi, acceptam servabo, T.: taedā accepta iugali, i. e. wedded, O.—To receive as a guest, entertain, welcome: Laurentes nymphae, accipite Aenean, V.: quam Delos orantem accepit, O.: (eum) in vestram fidem, into your confidence.— Ironically, to entertain, deal with, treat: indignis modis, T.: quo te modo accepissem, nisi iratus essem: eum male acceptum... coegit, etc. (of a defeated enemy), N.—In busines, to collect (money): a praetore pecuniam. — acceptus, P., received, collected: accepta pecunia. — Esp. in the phrase, referre acceptum (alqd), to credit, give credit for: amplius sestertium ducentiens acceptum hereditatibus rettuli, entered to the credit of inheritance, i. e. owe to bequests: alcui vitam suam referre acceptam, acknowledge that he owes his life, etc.: salutem imperi uni omnes acceptam relaturos, Cs. — In law: sponsionem acceptam facere, to discharge the bond, acknowledge payment of the sponsio.—Of involuntary taking, to receive, get, be the recipient of, take, submit to, suffer, bear: volnera tergo, V.: graviore volnere accepto, Cs.: cum semel accepit solem (leo), has felt the power of, H.: hunc metum, i. e. take this risk, T.: contumeliam, T. — Esp. of places, to admit, take in, receive, open to: Strophadum me litora primum Accipiunt, V.: nullae eum urbes accipiunt, nulla moenia, L.: illum unda accipit sinu vasto, V. — Fig., of perception and thought: quae accepi auribus, T.: mandata auribus: quem ipse accepi oculis animoque sensum, hunc, etc., the impression I received.—In gen., to take, hear, attend to, perceive, understand, learn: Accipe nunc Danaum insidias, listen to, V.: sicut ego accepi, as I have heard, S.: ut accepi a senibus: accipite... veterem orationem Archytae: quae postea acciderant, Cs.: reliquos ne famā quidem acceperunt, have not heard of them, Cs.: si te aequo animo ferre accipiet, T.: hoc sic fieri solere accepimus: ex parente ita accepi, munditias mulieribus convenire, S.: ut celeriter acciperet quae tradebantur, understood, N.— Absol: non recte accipis, T.: volenti animo de ambobus acceperant, had eagerly welcomed news of both, S.—In partic., of a word or pledge, take: accipe daque fidem, i. e. exchange solemn assurances, V.—Praegn., to take, interpret, explain: ad contumeliam omnia, to regard as an insult, T.: his in maius acceptis, being exaggerated, L.: hoc in bonam partem, take kindly: alqd durius: facinus severe accipere, with displeasure: aliter tuom amorem atque est, T.: aequo animo, S. — Accipere aliquid in omen, to regard a thing as an omen, accept the omen: id a plerisque in omen magni terroris acceptum, L.; but accipere omen, to receive as a ( favorable) omen, L.—With ellips. of omen: Accipio, adgnoscoque deos, I accept ( the omen) and, etc., V.—To accept, be satisfied with, approve: dos, Pamphile, est decem talenta. Pam. Accipio, T.: ‘equi te esse feri similem, dico.’ Ridemus et ipse Messius, ‘accipio,’ I allow it, exactly so, H.: ab hoste armato condicionem, Cs.— To take upon one, undertake, assume, undergo: bellum, quod novus imperator noster accipiat, in which... succeeds to the command: causam: eos (magistratūs): iudicium (of the defendant), stand the trial: iudicium accipere pro Quinctio, i. e. agree for Q. to stand trial.* * *accipere, accepi, acceptus V TRANStake, grasp, receive, accept, undertake; admit, let in, hear, learn; obey -
38 ad-orior
ad-orior ortus, īrī, dep., to approach as an enemy, fall upon, assail, assault, attack: a tergo Milonem: hominem tumultuosissime: tribunum gladiis: impeditos, Cs.: urbem vi, L.: oppugnatio eos atrocior adorta est, L. — To accost, address: cesso hunc adoriri, T. — To attack, undertake, engage in: nefas, V — With infin: dominam deducere, V.: virginem perlicere, L. -
39 ad - surgō (ass-)
ad - surgō (ass-) surrēxī, surrēctus, ere, to rise up, rise, stand up: adsurgite: querellis Haud iustis, V.: arbore fluctum Verberat adsurgens, rising to the oars, V.: adsurgentis dextrā Aeneae, towering, V.: quantus in clipeum adsurgat, against the (enemy's) shield, V.: ex morbo, i. e. recover, L.: alcui in curiam venienti, to rise (out of respect to): viro chorus omnis, V.: Tmolius adsurgit quibus, i. e. yields the palm, V.: decedi, appeti, adsurgi, i. e. to meet with signs of respect: cum adsurrectum ei non esset, L.—Poet.: turres, V.: septem in ulnas, seven ells high, V.: adsurgens fluctu Orion, V.: adsurgunt irae, V. -
40 adversārius (advor-)
adversārius (advor-) adj. [adversor], opposite, hostile, contrary: duces: multitudinis temeritati: rebus nox, unfavorable, Cs.: oratori opinio, injurious. — As substt. m. and f an opponent, adversary, enemy: acerrimus: multitudo adversariorum, N.: mulierum: adversaria, a female opponent. — Plur. n., the opponent's arguments, C.— Memoranda, a temporary note-book: negligenter scribere.
См. также в других словарях:
Enemy — or enemies may refer to:In television:* Enemies ( Buffy episode), a Buffy the Vampire Slayer episode * Enemies ( Stargate SG 1 ), the Season 5 premiere episode of the science fiction television series Stargate SG 1 * Enemies (The West Wing ), the … Wikipedia
enemy — enemy, foe denote an individual or body of individuals that is hostile or that manifests hostility to another. Enemy usually stresses antagonism that arises from a cherished hatred or a desire to harm or destroy, but it may suggest nothing much… … New Dictionary of Synonyms
Enemy — En e*my, n.; pl. {Enemies}. [OF. enemi, F. ennemi, from L. inimicus; in (negative) + amicus friend. See {Amicable}.] One hostile to another; one who hates, and desires or attempts the injury of, another; a foe; an adversary; as, an enemy of or to … The Collaborative International Dictionary of English
Enemy — Tempest of Violence Entwickler Anachronia Designer … Deutsch Wikipedia
Enemy — (Enemy Mine) est un film américain réalisé par Wolfgang Petersen, sorti en 1985. Sommaire 1 Synopsis 2 Fiche technique 3 Distribution … Wikipédia en Français
enemy — early 13c., from O.Fr. enemi (12c.), earlier inimi (9c.) enemy, adversary, foe, demon, the Devil, from L. inimicus hostile, unfriendly; an enemy (Cf. It. nemico, Cat. enamic, Sp. enemigo, Port. inimigo), from in not (see IN (Cf. in ) (1)) + amicu … Etymology dictionary
enemy — ► NOUN (pl. enemies) 1) a person who is actively opposed or hostile to someone or something. 2) (the enemy) (treated as sing. or pl. ) a hostile nation or its armed forces in time of war. 3) a thing that damages or opposes something: routine is… … English terms dictionary
enemy — [en′ə mē] n. pl. enemies [ME & OFr enemi < L inimicus, unfriendly, enemy < in , not + amicus, friend: see AMIABLE] 1. a person who hates another, and wishes or tries to injure him; foe 2. a) a nation or force hostile to another; military or … English World dictionary
Enemy — En e*my, a. Hostile; inimical. [Obs.] [1913 Webster] They . . . every day grow more enemy to God. Jer. Taylor. [1913 Webster] … The Collaborative International Dictionary of English
enemy — index adversary, foe, rival Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 enemy … Law dictionary
Enemy — Mine Film de science fiction de Wolfgang Petersen, d après la nouvelle de Barry Longyear, avec Dennis Quaid, Louis Gosset. Pays: États Unis Date de sortie: 1985 Technique: couleurs Durée: 1 h 48 Résumé Sur la planète Dracon, un… … Dictionnaire mondial des Films