-
1 diffīdentia
diffīdentia ae, f [diffidens], mistrust, distrust, diffidence: fidentiae contrarium est: rei, S.: non tam diffidentiā, futura quae imperavisset, quam, etc., S.* * *mistrust, distrust; unbelief; want of faith (Ecc); suspicion; disobedience -
2 diffīdo
diffīdo fīsus sum, ere [dis- + fido], to distrust, be diffident, be distrustful, despair: iacet, diffidit: sui, S.: sibi aliquā ratione: eius fidei: suis rebus, Cs.: exercitui, S.: summae rei, Cs.: armis, V.: cur M. Valerio non diffideretur, L.: me posse (tutum esse): Caesarem fidem servaturum, Cs.* * *diffidere, diffisus sum V SEMIDEPdistrust; despair; (w/DAT) lack confidence (in), despair (of) -
3 citrā
citrā adv. and praep. [citer]. I. Adv, on this side, on the hither side: (dextera) nec citra mota nec ultra, neither this way nor that, O.—On this side, nearer: id a capite arcessere: saepe etiam citra licet, not so far: paucis citra milibus, L.— Fig.: citra quam debuit, less than, O.— II. Praep. with acc, on this side of: esse citra Rhenum, Cs.: citra Leucadem stadia CXX: citra flumen intercepti, L.: natus mare citra, H.: exercitum citra <*>umen educere.—Before, short of: nec a postremā syllabā citra tertiam, before the third syllable.— Fig., of time, before, within: citra Troiana tempora, O.—Short of, inferior to, within, less than: Nec virtus citra genus est, unworthy of the family, O.: citra necem constitit ira, O.: citra fidem, i. e. reason for distrust, Ta.: fines, Quos ultra citraque, etc., H. — Without, aside, from, except: citra speciem, not ornamental, Ta.: citra Caledoniam (Britannia), Ta.* * *Ion this/near side of, towards; nearer; short of the mark/amount/degreeIIon this/near side of, short of; before; below, less than; without regard to -
4 in-dubitō
in-dubitō —, —, āre, to throw doubt upon, express distrust of: Viribus tuis, V. -
5 suspīciō or suspītiō
suspīciō or suspītiō ōnis, f [sub+ SPEC-], mistrust, distrust, suspicion: improborum facta suspitio insequitur: tanta nunc Suspitio de me incidit, T.: erat nemo, in quem ea suspitio conveniret: in suspitionem cadere: augetur Gallis suspicio, Cs.: te suspitione exsolvere, T.: offensionem suspitionis deponere: Maligna insontem deprimit suspicio, Ph.: multae causae suspitionum dantur: cum ad has suspiciones certissimae res accederent, Cs.: in eum suspitiost Translata amoris, T.: in suspitionem avaritiae venire: regni appetendi: belli suspicione interpositā, Cs.: iam tum erat suspitio, Dolo malo haec fieri omnia, T.: addit fuisse suspitionem, veneno sibi conscivisse mortem.— A notion, idea, suggestion: deorum: suspitionem nullam habebam te rei p. causā mare transiturum. -
6 suspīciōsē or suspītiosē
suspīciōsē or suspītiosē adv. with comp. [suspiciosus], in a suspicious manner, causing mistrust, suspiciously: quae argui suspitiose possunt, to excite distrust: suspitiosius dicere. -
7 absisto
ab-sisto, stĭti, no sup., 3, v. n. (like all the compounds of the simple active verb, used only in a neutr. signif.), to withdraw or depart from, to go away; constr. absol., with ab, or the simple abl. (not in Cic.).I.Lit.:II.quae me hic reliquit atque abstitit,
who has left me behind here, and gone off, Plaut. Truc. 2, 6, 32:ab signis,
Caes. B. G. 5, 17; v. Gron. ad Liv. 27, 45.— absol.:miles abstitit,
went away, Tac. 2, 31:ab ore scintillae absistunt,
burst forth, Verg. A. 12, 101:limine,
id. ib. 7, 610:luco,
id. ib. 6, 259. —Trop. with abl. (of subst. or gerund.) or the inf., to desist from an act, purpose, etc., to cease, to leave off (so, perh., first in the Aug. period, for the more common desisto):obsidione,
Liv. 9, 15 Drak.:bello,
Hor. S. 1, 3, 104:continuando magistratu,
Liv. 9, 34:sequendo,
id. 29, 33:ingratis benefacere,
id. 36, 35:moveri,
Verg. A. 6, 399:absiste viribus indubitare tuis,
cease to distrust thy strength, id. ib. 8, 403; cf.morari,
id. ib. 12, 676. -
8 diffidentia
diffīdentĭa, ae, f. [diffido], want of confidence, mistrust, distrust, diffidence (class.).—Without gen.:II.fidentiae contrarium est diffidentia,
Cic. Inv. 2, 54, 165; cf. id. Tusc. 4, 37, 80; so Quint. 5, 7, 1; 8 prooem. § 27; 9, 2, 72; Ov. R. Am. 543 al.— With gen.:diffidentiam rei simulare,
Sall. J. 60, 5:memoriae,
Quint. 11, 3, 142:causae,
Plin. Ep. 5, 1, 7:praesentium,
Tac. H. 1, 72:copiarum,
Suet. Oth. 9 al. —With a dependent clause (cf. diffido, no. b:non tam diffidentiā, futurum quae imperavisset, quam, etc.,
Sall. J. 100, 4.—Want of faith, disobedience (eccl. Lat.):ira Dei in filios diffidentiae,
Vulg. Ephes. 5, 6. -
9 diffido
dif-fīdo, fīsus (post-class. perf. diffidi), 3, v. n., to distrust; to be diffident or distrustful, to despair (freq. and class.).(α).With dat. (so most freq.):(β).eum potius (corrupisse), qui sibi aliqua ratione diffideret, quam eum, qui omni ratione confideret,
Cic. Clu. 23, 63:sibi,
Plaut. Rud. prol. 82; Cic. Prov. Cons. 16, 38:memoriae alicujus,
id. Part. Or. 17, 59:sibi patriaeque,
Sall. C. 31, 3:suis rebus,
Caes. B. G. 5, 41, 5:veteri exercitui,
Sall. J. 52, 6; 32, 5; 46, 1;75, 1: suae atque omnium saluti,
Caes. B. G. 6, 38, 2:summae rei,
id. B. C. 3, 94 fin.:perpetuitati bonorum,
Cic. Fin. 2, 27, 86:ingenio meo,
id. Mur. 30, 63:huic sententiae,
id. Tusc. 5, 1, 3: prudentiae tuae, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 6:rei publicae,
Cic. Fam. 5, 13, 3:illis (viris),
Ov. H. 10, 97:caelestibus monitis,
id. M. 1, 397 et saep.— Pass. impers.:cur M. Valerio non diffideretur,
Liv. 24, 8; so Tac. A. 15, 4.—With a dependent clause:* (γ).antiquissimi invenire se posse, quod cuperent, diffisi sint,
Cic. Ac. 2, 3; id. Quint. 24, 77; id. Or. 1, 3; 28, 97; Caes. B. G. 6, 36; Quint. 10, 1, 126 al.; cf.:quos diffidas sanos facere, facies,
Cato R. R. 157, 13:quem manu superare posse diffiderent,
Nep. Alcib. 10, 4.—With ne:(δ).ne terras aeterna teneret,
Lucr. 5, 980.—Rarely with abl. (after the analogy of fido and confido):(ε).diffisus occasione,
Suet. Caes. 3 Burm. and Oud.; so,paucitate suorum,
Front. Strat. 1, 8, 5 Oud.:paucitate cohortium (al. paucitati),
Tac. H. 2, 23:potestate,
Lact. 5, 20 (also Caes. B. C. 1, 12, 2, several good MSS. have voluntate; and id. ib. 3, 97, 2: eo loco, v. Oud. on the former pass.).—Absol.:(facis) ex confidente actutum diffidentem denuo,
Plaut. Merc. 5, 2, 15:jacet, diffidit, abjecit hastas,
Cic. Mur. 21, 45:ita graviter aeger, ut omnes medici diffiderent. id, Div. 1, 25, 53: de Othone, diffido,
id. Att. 12, 43, 2 al. —Hence, diffīdens, entis, P. a., without self-confidence, diffident, anxious, Suet. Claud. 35; id. Tib. 65. — Adv.: diffīdenter, without self-confidence, diffidently (very rare): timide et diffidenter attingere aliquid, * Cic. Clu. 1, 1:agere,
Liv. 32, 21, 8:incedere,
Amm. 26, 7, 13.— Comp.:timidius ac diffidentius bella ingredi,
Just. 38, 7, 4. -
10 suspicio
1.suspĭcĭo, spexi, spectum, 3, v. a. and n. [sub-specio].I. A.Lit.:B.cum caelum suspeximus,
Cic. N. D. 2, 2, 4; cf. id. ib. 2, 18, 49:caelum,
Suet. Tit. 10:summum de gurgite caelum,
Ov. M. 11, 506:astra,
Cic. Tusc. 1, 25, 62:ramos,
Ov. M. 14, 660:pisces qui neque videntur a nobis neque ipsi nos suspicere possunt,
Cic. Ac. 2, 25, 81. — Poet.: nubes suspexit Olympus, looked up at, i. e. rose into the clouds, Luc. 6, 477: quae tuam matrem (i. e. Pleiadem) tellus a parte sinistrā Suspicit, which looks, i. e. is situated towards, Ov. M. 2, 840:suspexit in caelum,
Cic. Rep. 6, 9, 9; 3, 2, 3.— Absol.:nec suspicit nec circumspicit,
Cic. Div. 2, 34, 72:formare vultus, respicientes, suspicientesque et despicientes,
Plin. 35, 8, 34, § 56.—Trop.* 1.In gen., to look up to a thing with the mind, to raise the thoughts up to:2.nihil altum, nihil magnificum ac divinum suspicere possunt, qui, etc.,
Cic. Lael. 9, 32.—In partic., to look up to with admiration, to admire, respect, regard, esteem, honor, etc. (opp. despicere, Sen. Vit. Beat. 25;II.syn. stupeo): eos viros suspiciunt maximisque efferunt laudibus, in quibus, etc.,
Cic. Off. 2, 10, 36:suspicit potentem humilis,
Vell. 2, 126, 2; Suet. Claud. 28:eloquentiam,
Cic. Or. 28, 97:naturam (with admirari),
id. Div. 2, 72, 148: honores praemiaque vestra, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 9, 2:argentum et marmor vetus aeraque et artes,
Hor. Ep. 1, 6, 18.—To look at secretly or askance; hence, by meton. (effectus pro causā), to mistrust, suspect (perh. only in participles; and most freq. in the part. perf.):a.Bomilcar suspectus regi et ipse eum suspiciens,
Sall. J. 70, 1.—Hence, suspectus, a, um, P. a. (acc. to suspicio, II.), mistrusted, suspected; that excites suspicion.Of persons, Plaut. Bacch. 4, 9, 81:b.habere aliquem falso suspectum,
id. ib. 3, 6, 43:quo quis versutior et callidior est hoc invisior et suspectior detractā opinione probitatis,
Cic. Off. 2, 9, 34:provincia de morbis,
Pall. 1, 16:ne super tali scelere suspectum se haberet,
Sall. J. 71, 5:in quādam causā suspectus,
Quint. 6, 3, 96:in morte matris,
Suet. Vit. 14:in eā (filiā),
id. Gram. 16; Tac. H. 1, 13:suspectus societate consilii,
Vell. 2, 35, 3:suspecti capitalium criminum,
Tac. A. 3, 60:nimiae spei,
id. ib. 3, 29 fin.:Licinius Proculus intimā familiaritate Othonis suspectus,
id. H. 1, 46:aemulationis,
id. A. 13, 9:proditionis,
Just. 5, 9, 12:sceleris,
Curt. 6, 8, 3.—With dat.:non clam me est, tibi me esse suspectam,
Ter. Hec. 4, 2, 1:meis civibus suspectus,
Cic. Cat. 1, 7, 17; id. Quint. 4, 14:cum filius jamjam patri suspectus esset de novercā,
id. Off. 3, 25, 94:nomine neglegentiae suspectum esse alicui,
id. Fam. 2, 1, 1: suspectissimum quemque sibi haud cunctanter oppressit. Suet. Tit. 6.—With inf.:suspectus consilia ejus fovisse,
Tac. H. 1, 46.—Of things, concr. and abstr.:2. 2.(in tyrannorum vitā) omnia semper suspecta atque sollicita,
Cic. Lael, 15, 52:(voluptas) invidiosum nomen est, infame, suspectum,
id. Fin. 2, 4, 12:res,
Liv. 41, 24, 17:ut quae suspecta erant, certa videantur,
Quint. 5, 9, 10:in suspecto loco,
i. e. uncertain, critical, dangerous, Liv. 21, 7, 7:in eā parte consedit, quae suspecta maxime erat,
Suet. Aug. 43:lacus Ambiguis suspectus aquis,
Ov. M. 15, 333:metuit accipiter Suspectos laqueos,
Hor. Ep. 1, 16, 51:periculum,
Suet. Dom. 14:suspectae horae (quartanae),
Sen. Ben. 6, 8, 1:tumores,
Plin. 20, 6, 23, § 55:aqua frigida,
id. 31, 6, 37, § 71:promissum suspectius,
Quint. 5, 7, 14.—With dat.:animi medicina pluribus suspecta et invisa,
Cic. Tusc. 3, 1, 1:suspectam facit judici causam,
Quint. 5, 13, 51.— Neutr., with subject-clause:crudele, suos addicere amores: Non dare, suspectum,
Ov. M. 1, 618.—suspīcĭo (in good MSS. and edd. also suspītĭo; v. Brambach s. v.; Fleckeis. in Rhein. Mus. viii. p. 225 sqq.; and so always in Plaut. and Ter. acc. to Fleck., and in Cic. acc. to B. and K.; but cf. contra Corss. Ausspr. 2, 359 sq.), ōnis. f. [1. suspicio], mistrust, distrust, suspicion.I.Lit.: improborum facta primo suspitio insequitur, [p. 1821] deinde sermo atque fama, tum accusator, tum judex, Cic. Fin. 1, 16, 50:(β).suspitionem et culpam ut ab se segregent,
Plaut. Trin. 1, 2, 42:tanta nunc suspitio de me incidit,
Ter. Ad. 4, 4, 7: redeunti ex ipsā re mi incidit suspitio;hem, etc.,
id. And. 2, 2, 22:in quā re nulla subest suspitio,
Cic. Rosc. Am. 10, 28:erat porro nemo, in quem ea suspitio conveniret,
id. ib. 23, 65:in quem ne si insidiis quidem interfectus esset, ulla caderet suspitio,
id. Att. 13, 10, 3:suspitionem populi sensit moveri,
id. Rep. 2, 31, 54; cf. id. Fam. 2, 16, 2:in suspitionem alicui venire,
id. Verr. 2, 5, 7, § 15; id. Fl. 33, 81; cf. Suet. Tib. 12:in suspitionem cadere,
Cic. Phil. 11, 10, 24:augetur Gallis suspicio,
Caes. B. G. 7, 45:suspitionem levare atque ab se removere,
Cic. Verr. 2, 3, 59, § 136:aliquem suspitione exsolvere,
Ter. Hec. 5, 2, 26:omnem offensionem suspitionis de aliquo deponere,
Cic. Fam. 13, 24, 2: suspitionem falsam saeviter ferre, Enn. ap. Non. 511, 5 (Trag. v. 349 Vahl.):maligna insontem deprimit suspicio,
Phaedr. 3, 10, 36:suspicione si quis errabit suā,
id. 3, prol. 45: audimus eum venisse in suspitionem Torquato de morte Pansae, Brut. ap. Cic. ad Brut. 1, 6, 2.— Plur.:in amore haec omnia insunt vitia: injuriae, Suspitiones, inimicitiae,
Ter. Eun. 1, 1, 15:multae causae suspitionum offensionumque dantur,
Cic. Lael. 24, 88:cum ad has suspiciones certissimae res accederent,
Caes. B. G. 1, 19:si minus honestas suspitiones injectas diluemus,
Cic. Inv. 1, 16, 22.—With gen. obj.:(γ).ne in suspitione ponatur stupri,
Plaut. Am. 1, 2, 27 (Ussing, suspicione):in aliquem suspitionem amoris transferre,
Ter. Heaut. 4, 5, 52:alicui suspitionem ficte reconciliatae gratiae dare,
Cic. Fam. 3, 12, 4:in suspitionem avaritiae venire,
id. Q. Fr. 1, 1, 4, § 14:in suspitionem conjurationis vocari,
id. Verr. 2, 5, 4, § 10:qui in suspitionem incidit regni appetendi,
id. Mil. 27, 72:belli subita suspitio,
id. Verr. 2, 5, 7, § 15:expellere aliquem suspitione cognationis,
id. Rep. 2, 31, 54:belli suspicione interpositā,
Caes. B. G. 4, 32:dare timoris aliquam suspicionem,
id. ib. 7, 54:habebit enim suspicionem adulterii,
Nep. Epam. 5, 5:ea res minime firmam suspitionem veneni habet,
excites, Cic. Clu. 62, 174.—With subject-clause:II.suspitio est mihi, nunc vos suspicarier, etc.,
Plaut. Ps. 1, 5, 149:jam tum erat suspitio, Dolo malo haec fieri omnia,
Ter. Eun. 3, 3, 8:addit fuisse suspitionem, veneno sibi conscivisse mortem,
Cic. Brut. 11, 43; cf. with quasi:unde nata suspicio est, quasi desciscere a patre temptasset,
Suet. Tit. 5.—Transf., in gen.1.A notion, idea, suggestion (very rare; cf.:2.opinio, conjectura): deorum,
Cic. N. D. 1, 23, 62: suspitione attingere intellegentiam aut maris aut terrae, id ib. 3, 25, 64:suspitionem nullam habebam te rei publicae causā mare transiturum,
id. Att. 8, 11, D, 1.—Objectively, an appearance, indication:ne quam suspicionem infirmitatis daret,
Suet. Tib. 72:nullā suspicione vulneris laesus,
Petr. 94 fin.:mulsa quae suspicionem tantum possit habere dulcedinis,
Pall. Jan. 15, 8.
См. также в других словарях:
Distrust — (or mistrust) is a formal way of not trusting any one party too much in a situation of grave risk or deep doubt. It is commonly expressed in civics as a division or balance of powers, or in politics as means of validating treaty terms. Systems… … Wikipedia
distrust — vb Distrust, mistrust are comparable both as verbs meaning to lack trust or confidence in someone or something and as nouns denoting such a lack of trust or confidence. Distrust, however, implies far more certitude that something is wrong than… … New Dictionary of Synonyms
distrust — dis*trust , v. t. [imp. & p. p. {Distrusted}; p. pr. & vb. n. {Distrusting}.] [Cf. {Mistrust}.] To feel absence of trust in; not to confide in or rely upon; to deem of questionable sufficiency or reality; to doubt; to be suspicious of; to… … The Collaborative International Dictionary of English
distrust — distrust, mistrust are largely interchangeable both as nouns and as verbs, although distrust is more common. Examples: (distrust) • He was labelled as a diehard and a bigot, when he actually distrusted the diehards and was himself distrusted by… … Modern English usage
distrust — dis*trust , n. 1. Doubt of sufficiency, reality, or sincerity; lack of confidence, faith, or reliance; as, distrust of one s power, authority, will, purposes, schemes, etc. [1913 Webster] 2. Suspicion of evil designs. [1913 Webster] Alienation… … The Collaborative International Dictionary of English
Distrust — Allgemeine Informationen Genre(s) Dark Metal Gründung 1992 Website http://www.distrust.de/ … Deutsch Wikipedia
distrust — [n] lack of faith in something disbelief, doubt, misdoubt, misgiving, mistrust, qualm, question, skepticism, suspicion, wariness; concepts 21,689 Ant. assurance, belief, certainty, confidence, credit, faith, surety, trust distrust [v] be… … New thesaurus
distrust — index apprehension (fear), cloud (suspicion), disbelieve, discount (disbelieve), discredit, dou … Law dictionary
distrust — early 15c. (v.); 1510s (n.), from DIS (Cf. dis ) + TRUST (Cf. trust). The etymologically correct form is MISTRUST (Cf. mistrust), in which both elements are Teutonic [Klein]. Related: Distrusted; distrusting; distrustful; distrustfully;… … Etymology dictionary
distrust — ► NOUN ▪ lack of trust. ► VERB ▪ have little trust in; regard with suspicion. DERIVATIVES distrustful adjective distrustfully adverb … English terms dictionary
distrust — [dis trust′] n. a lack of trust, of faith, or of confidence; doubt; suspicion vt. to have no trust, faith, or confidence in; doubt; suspect … English World dictionary