-
1 dis- or dī-
dis- or dī- praep., inseparable [DVA-], disbefore c, p, q, s, t, dī- before d, g, l, m, n, r, and v (but usu. dimminuō, sometimes disrumpo), dif- before f Before a vowel dis- becomes dir-; before i consonant, sometimes dī, sometimes dis-. Iacio makes dīsiciō or dissiciō.— Asunder, apart, away, in different directions ; see diffindo, discedo, dimitto, divido, etc.— Between, among, through ; see dinosco, diiudico, diligo, etc.—Fig., not, un - (reversing or negativing the primitive); see diffido, displiceo, dissuadeo, etc.— Exceedingly, utterly ; see differtus, dilaudo, dispereo. -
2 adrideo
ar-rīdĕo ( adr-, Lachm., B. and K., Halm, K. and H.; arr-, Fleck., Merk., Weissenb.), rīsi, rīsum, 2, v. n., to laugh at or with, to smile at or upon, especially approvingly.I.Lit., constr. absol. or with dat., more rarely with acc.; also pass. —(α).Absol.:(β).si non arriderent, dentis ut restringerent,
Plaut. Capt. 3, 1, 26:oportet lenam probam arridere Quisquis veniat, blandeque alloqui,
id. Truc. 2, 1, 14:cum quidam familiaris (Dionysii) jocans dixisset: huic (juveni) quidem certe vitam tuam committis, adrisissetque adulescens, utrumque jussit interfici,
Cic. Tusc. 5, 20, 60:Hic cum adrisisset ipse Crassus,
id. de Or. 2, 56, 229; id. Rep. 6, 12 fin.; Tac. Or. 42 fin.:Cum risi, arrides,
Ov. M. 3, 459:Cum adrisissent, discessimus,
Tac. Or. 42; so * Vulg. Dan. 14, 6.—With dat.:(γ).Tum mi aedes quoque arridebant,
Plaut. As. 1, 3, 55:si dentibus adrident,
Hor. A. P. 101:nulli laedere os, arridere omnibus,
Ter. Ad. 5, 4, 10; id. Eun. 2, 2, 19:vix notis familiariter arridere,
Liv. 41, 20.—With acc.:(δ). II.video quid adriseris,
Cic. N. D. 1, 28, 79: Cn. Flavius id adrisit, laughed at this, Piso ap. Gell. 6, 9 fin.: vos nunc alloquitur, vos nunc adridet ocellis, Val. Cato Dir. 108.—Trop.A.Subject., to be favorable, kindly disposed to one:B.cum tempestas adridet,
Lucr. 2, 32:et quandoque mihi Fortunae adriserit hora,
Petr. 133, 3, 12.—Object. (i. e. in reference to the effect produced), to be pleasing to, to please:inhibere illud tuum, quod valde mihi adriserat, vehementer displicet,
Cic. Att. 13, 21:quibus haec adridere velim,
Hor. S. 1, 10, 89. -
3 arrideo
ar-rīdĕo ( adr-, Lachm., B. and K., Halm, K. and H.; arr-, Fleck., Merk., Weissenb.), rīsi, rīsum, 2, v. n., to laugh at or with, to smile at or upon, especially approvingly.I.Lit., constr. absol. or with dat., more rarely with acc.; also pass. —(α).Absol.:(β).si non arriderent, dentis ut restringerent,
Plaut. Capt. 3, 1, 26:oportet lenam probam arridere Quisquis veniat, blandeque alloqui,
id. Truc. 2, 1, 14:cum quidam familiaris (Dionysii) jocans dixisset: huic (juveni) quidem certe vitam tuam committis, adrisissetque adulescens, utrumque jussit interfici,
Cic. Tusc. 5, 20, 60:Hic cum adrisisset ipse Crassus,
id. de Or. 2, 56, 229; id. Rep. 6, 12 fin.; Tac. Or. 42 fin.:Cum risi, arrides,
Ov. M. 3, 459:Cum adrisissent, discessimus,
Tac. Or. 42; so * Vulg. Dan. 14, 6.—With dat.:(γ).Tum mi aedes quoque arridebant,
Plaut. As. 1, 3, 55:si dentibus adrident,
Hor. A. P. 101:nulli laedere os, arridere omnibus,
Ter. Ad. 5, 4, 10; id. Eun. 2, 2, 19:vix notis familiariter arridere,
Liv. 41, 20.—With acc.:(δ). II.video quid adriseris,
Cic. N. D. 1, 28, 79: Cn. Flavius id adrisit, laughed at this, Piso ap. Gell. 6, 9 fin.: vos nunc alloquitur, vos nunc adridet ocellis, Val. Cato Dir. 108.—Trop.A.Subject., to be favorable, kindly disposed to one:B.cum tempestas adridet,
Lucr. 2, 32:et quandoque mihi Fortunae adriserit hora,
Petr. 133, 3, 12.—Object. (i. e. in reference to the effect produced), to be pleasing to, to please:inhibere illud tuum, quod valde mihi adriserat, vehementer displicet,
Cic. Att. 13, 21:quibus haec adridere velim,
Hor. S. 1, 10, 89. -
4 effervo
ef-fervo, ĕre ( praes. effervent, Vitr. 2, 6, 5), v. n., to boil up or over ( poet. and in post-Aug. prose):in agros Aetna,
Verg. G. 1, 471:quatenus in pullos animales vortier ova Cernimus alituum vermesque effervere, qs. to come boiling forth,
i. e. to swarm forth, Lucr. 2, 928; cf. Verg. G. 4, 556; id. Dir. 15; Stat. Th. 4, 664.—Hence, effer-vens, entis, P. a., boiling with passion, i. e. fervent, ardent:siquidem laetitia dicitur exsultatio quaedam animi gaudio efferventior eventu rerum expetitarum,
Gell. 2, 27, 3. -
5 erro
1.erro, āvi, ātum, 1, v. n. and a. [root er-, to go; desiderative forms, erchomai (ersk-); and Lat. (ers-o) erro, to seek to reach; hence, to wander; cf. Germ. irren; Engl. err, etc., v. Curt. Gr. Etym. p. 546 sq.].I.Neutr.A.In gen.1.Prop., to wander, to wander or stray about, to wander up and down, to rove (freq. and class.; cf.b.vagor, palor): propter te errans patria careo,
Ter. Heaut. 2, 3, 16; cf.:cum vagus et exsul erraret,
Cic. Clu. 62, 175:ignari hominumque locorumque Erramus vento huc et vastis fluctibus acti,
Verg. A. 1, 333; cf. id. ib. 1, 32; 3, 200; Ov. M. 3, 175; id. F. 2, 335 et saep.:circum villulas nostras,
Cic. Att. 8, 9, 3:pios per lucos,
Hor. C. 3, 4, 7:inter audaces lupus errat agnos,
id. ib. 3, 18, 13; cf.of beasts,
id. S. 1, 8, 35; id. Epod. 2, 12; Verg. E. 1, 9; 2, 21; 6, 40; id. G. 4, 11 et saep.— Pass. impers.:male tum Libyae solis erratur in agris,
Verg. G. 3, 249.—Prov.:in media luce errare,
Sen. Ben. 5, 6, 3.—Transf., of inanimate things:2.(stellae) quae errantes et quasi vagae nominantur,
Cic. Rep. 1, 14;so of the planets,
id. N. D. 2, 20; 3, 20; id. Tusc. 1, 25, 62; Plin. 2, 6, 4, § 12; Vulg. Jud. 13; cf.of the motion of the stars in gen.,
Hor. Ep. 1, 12, 17:Cocytus errans flumine languido,
id. C. 2, 14, 18; cf. Verg. G. 3, 14:errantesque per altum Cyaneae,
Val. Fl. 4, 561:hic lintres errare videres,
Ov. F. 2, 391:vidi ad frontem sparsos errare capillos,
i. e. flying about, Prop. 2, 1, 7; cf. id. 2, 22, 9:errantia lumina,
i. e. moving fitfully about, Prop. 3, 14, 27 (4, 13, 27 M.); cf. Stat. Th. 10, 150:pulmonibus errat Ignis edax,
i. e. spreads, runs about, Ov. M. 9, 201 et saep.—Trop., to wander, stray at random: ne vagari et errare cogatur oratio, Cic. de Or., 48, 209; cf.: erraus et vaga sententia (opp. stabilis certaque), id. N. D. 2, 1, 2:B.eo fit, ut errem et vager latius,
id. Ac. 2, 20, 66:ut ingredi libere, non ut licenter videatur errare,
id. Or. 23, 77:errans opinio (opp. stabilis conscientia),
id. Fin. 2, 22, 71:dubiis affectibus errat,
Ov. M. 8, 473:ne tuus erret honos,
be in doubt, uncertain, id. F. 1, 468; cf. id. ib. 3, 543.— Poet., with a rel.-clause:erro, quam insistas viam,
I am uncertain, in doubt, Plaut. Mil. 3, 1, 197; cf.:inter recens et vetus sacramentum,
i. e. to hesitate, vacillate, Tac. H. 4, 58.—In partic., to miss the right way, to lose one's self, go astray (in the literal sense rarely, but in the trop. freq. and class.).1.Lit.: homo qui erranti comiter monstrat viam, Enn. ap. Cic. Off. 1, 16, 51:2.errare viā,
Verg. A. 2, 739:maledictus qui errare facit caecum in itinere,
Vulg. Deut. 27, 18.—Trop., to wander from the truth, to err, mistake:b.avius errat Saepe animus,
Lucr. 3, 463; cf. id. 2, 740:totā erras viā,
Ter. Eun. 2, 2, 14; cf.:in eo non tu quidem totà re, sed temporibus errasti,
Cic. Phil. 2, 9 fin.:longe,
Ter. Ad. 1, 1, 40; cf.procul,
Sall. J. 85, 38 Kritz. N. cr.:errant probe,
Plaut. Am. 3, 3, 20:vehementer,
Cic. Ac. 2, 32, 103:valde,
id. de Or. 2, 19, 83 et saep.:errare malo cum Platone quam cum istis vera sentire,
Cic. Tusc. 1, 17, 39; cf. id. Balb. 28, 64:erras, si id credis,
Ter. Heaut. 1, 1, 53; so with si, id. Hec. 4, 4, 60; Caes. B. G. 5, 41, 5; 7, 29, 2 et saep.:de nostris verbis errat,
Ter. Heaut. 2, 3, 22:in aliqua re,
Quint. 6, 3, 112; 10, 2, 21; 11, 1, 81 al.:in alteram partem,
id. 10, 1, 26; cf.:in alienos fetus,
Liv. 31, 12, 8.—Less freq. with acc. of a neutr. pronoun:mone, quaeso, si quid erro,
Plaut. Most. 1, 3, 30; so with quid, Ter. And. 3, 2, 18; Quint. 2, 5, 16; 2, 3, 11; 2, 6, 6:hoc,
Ter. Phorm. 5, 3, 21.— Poet. also with the acc. of a noun:errabant tempora,
i. e. in chronology, Ov. F. 3, 155.— Pass. impers.:si fuit errandum,
Ov. H. 7, 109:si nihil esset erratum,
Quint. 6, 5, 7:si erratur in nomine,
Cic. Fin. 4, 20 fin.; cf.:tutius circa priores erratur,
Quint. 2, 5, 26:uno verbo esse erratum,
id. 7, 3, 17. —Sometimes, in a palliative manner, of moral error, to err through mistake:pariter te errantem et illum sceleratissimum persequi,
Sall. J. 102, 5; cf. id. ib. 104, 4. —Hence,errātum, i, n., an error, mistake, fault:II.illud de Flavio et fastis, si secus est, commune erratum est,
Cic. Att. 6, 1, 18; cf. id. ib. 13, 44 fin.:cujus errato nulla venia, recte facto exigua laus proponitur,
id. Agr. 2, 2, 5; id. Fam. 5, 20, 8:nullum ob totius vitae non dicam vitium, sed erratum,
id. Clu. 48; cf. id. Lig. 1; id. Sull. 23; and in plur., id. Fam. 16, 21, 2; Sall. J. 102, 10; Ov. Pont. 2, 3, 66.—Act. in Aug. poets (only in part. perf.), to wander over or through:2.immensum est erratas dicere terras,
Ov. F. 4, 573:ager,
id. ib. 3, 655:orbis,
Val. Fl. 4, 447:litora,
Verg. A. 3, 690.erro, ōnis, m. [1. erro], a wanderer, vagabond, vagrant, Tib. 2, 6, 6; Ov. H. 15, 53.—Used esp. of slaves:ut errones aliquem cujus dicantur invenient,
Plin. Ep. 2, 10, 5; Edict. Aedil. ap. Gell. 4, 2, 1; Dig. 21, 1, 17, § 14; 49, 16, 4 fin.; Hor. S. 2, 7, 113.—Of the queen-bee:dux,
Col. 9, 10 fin. —Of the planets, Nigid. ap. Gell. 3, 10, 2; 14, 1, 11.— Of vagabond soldiers:nec nostros servire sinant errorribus agros,
Verg. Dir. 70 Rib. -
6 pertica
I.In gen.:II.perticam habere... quī verberarem asinos,
Plaut. As. 3, 2, 43:pertica suspensos portabat longa maniplos,
Ov. F. 3, 117; cf. id. Nuc. 68:perticis oleas decutere,
Plin. 15, 3, 3, § 11:messis perticis flagellatur,
id. 18, 30, 72, § 298; 16, 37, 68, § 174:perticae, quibus araneae deterguntur,
Dig. 33, 7, 12:pertica quā stabuli fores oflirmari solebant,
App. M. 7, 28, p. 200.—In partic.A. B.A measuring-rod, with which the grants of land were measured out to the soldiers; a pole, perch (usually called decempeda):b.abstulit excultas pertica tristis opes,
Prop. 4 (5), 1, 130; Val. Cato, Dir. 45; cf. Serv. Verg. Ecl. 9, 7.—Transf., a portion of land measured out with the pertica:2.quodcumque coloniae est assignatum, id universum pertica appellatur,
Front. Limit. Agr. p. 43 Goes.—Trop., a measure. —Prov.:non unā perticā, quod dicitur,
Plin. Ep. 8, 2, 8. -
7 rursum
rursus, rursum, and arch. rūsum or russum (rursum and rusum are the most usual forms in the ante-class., and rursus in the class. per.), adv. [contr. from revorsus or revorsum, from reverto; cf. prorsus and sursum], turned back or backwards, back, backwards (opp. prorsus): rursus retro, Non.I.Lit. (only ante-class.): rursus prorsus reciprocat fluctus feram, Enn. ap. Non. 164, 11, and 384 fin. (Trag. v. 143 Vahl.); cf.:II.trepidari sentio et cursari rursum prorsum,
Ter. Hec. 3, 1, 35: mortales multi rursus ac prorsus meant, Varr. ap. Non. 384, 32:cum ex alto puteo sursum ad summum escenderis, Maximum periculum inde esse, a summo ne rursum cadas?
Plaut. Mil. 4, 4, 15:ego cunas recessim rursum vorsum trahere et ducere,
id. Am. 5, 1, 60; cf. id. Ep. 2, 2, 63.—Transf.A.To indicate the reverse of something, on the contrary, on the other hand, in return, again (freq. in all periods and kinds of composition; syn.: retro, contra, in vicem): in hominum aetate multa eveniunt hujusmodi: Capiunt voluptates: capiunt rursum miserias;B.Irae interveniunt, redeunt rursum in gratiam, etc.,
Plaut. Am. 3, 2, 58 sq.:bellum, pax rursum,
Ter. Eun. 1, 1, 16; Plaut. Merc. 2, 3, 15:quicquid dicunt, laudo: id rursum si negant laudo id quoque,
Ter. Eun. 2, 2, 20: Mi. Salutat. Ag. Saluta hunc rursus Punice meis verbis, Plaut. Poen. 5, 2, 40:accipe a me rursum rationem doli,
id. Mil. 3, 1, 178:succurrit Pulfioni Varenus et laboranti subvenit... Huic (Vareno) rursus circumvento fert subsidium Pulfio,
Caes. B. G. 5, 44:eos ipse rursus singulos exceptans,
id. ib. 7, 47 fin.; 51; id. B. C. 1, 45, 3:clamore sublato excipit rursus ex vallo clamor,
id. B. G. 7, 88; Sall. J. 69, 1:postquam luxu atque desidiā civitas corrupta est, rursus respublica magnitudine suā imperatorum vitia sustentabat,
id. C. 53, 5: primum Metellum esse rati, portas clausere;deinde rursus Jugurtham arbitrati obvii procedunt,
id. J. 69, 1:ut illae superiores (partes) in medium locum mundi gravitate ferantur, sic hae rursum rectis lineis in caelestem locum subvolent,
Cic. Tusc. 1, 17, 40:cum totam terram contueri licebit... tum et habitabiles regiones et rursum omni cultu propter vim frigoris vacantes,
id. ib. 1, 20, 45; id. Rep. 2, 4, 9:quod (Gorgias) judicaret hoc oratoris esse maxime proprium, rem augere posse laudando vituperandoque rursus affligere,
id. Brut. 12, 47:necesse erit cupere et optare... rursus autem recte factis angi,
id. Lael. 16, 59; id. Tusc. 4, 31, 65:neque rursum eam totam repudiaret,
id. de Or. 1, 24, 110; so,neque rursum,
Quint. 1, 10, 2; 2, 4, 3; 10, 3, 10;12, 5, 4: Iliacos intra muros peccatur et extra. Rursus, quid virtus et quid sapientia possit, etc.,
Hor. Ep. 1, 2, 17:aequum est, Peccatis veniam poscentem reddere rursus,
id. S. 1, 3, 75; Curt. 9, 2, 9; Tac. Agr. 29; id. A. 1, 80:his, rursus illis exitiabile,
id. H. 3, 22.—Hence sometimes with retro, contra, invicem:concede, nihil esse bonum, nisi, etc.... Vide rursus retro,
Cic. Fin. 5, 28, 83:hi rursus invicem anno post in armis sunt: illi domi remanent,
Caes. B. G. 4, 1:in amicorum vitiis tam cernis acutum? etc. At tibi contra Evenit, inquirant vitia ut tua rursus et illi,
Hor. S. 1, 3, 28.—Denoting return to a former action or its repetition, back again, again, anew (syn.:iterum, denuo): em rursum nunc nugas agis,
Plaut. Men. 4, 2, 61:quem (Peliam) Medea dicitur Fecisse rursus ex sene adulescentulum,
id. Ps. 3, 2, 82; cf.:uti quidque in sua corpora rursum Dissolvat natura,
Lucr. 1, 215:eadem gigni rursusque augescere dixi,
id. 5, 250:obloquere rursum?
Plaut. Cist. 4, 2, 88:feri malam tu illi rursum,
id. Cas. 2, 6, 55:te suam (causam) rogavit rursum ut ageres,
Ter. Phorm. 5, 5, 8:quo loco, si tibi hoc sumis... facis, ut rursus plebes in Aventinum sevocanda esse videatur,
Cic. Mur. 7, 15:Helvetii, qui in montem sese receperant, rursus instare et proelium redintegrare coeperunt,
Caes. B. G. 1, 25; cf.: bellum inferre, id. ap. Cic. Att. 9, 16, A:confligere cum Bruti classe,
Caes. B. C. 2, 3 fin.; 4 fin.:terga vertere,
id. ib. 1, 45:rursus minuente aestu,
id. B. G. 3, 12; 5, 8; cf. Varr. L. L. 5, § 40 Müll.: rursus aliam in partem fugam petebant, Caes. B. G. 2, 24:has (cohortes) subsidiariae ternae, et rursus aliae totidem, suae cujusque legionis, subsequebantur,
id. B. C. 1, 83; cf. id. ib. 2, 9; Sall. J. 103, 2. —In beginning a new strophe (= Gr. palin): rursus, et hoc iterum repetamus carmen, Val. Cat. Dir. 14.—Pleon., with denuo, etc.:Diphilus hanc Graece scripsit, post id rursum denuo Latine Plautus,
Plaut. Cas. prol. 34:revortor rursus denuo Karthaginem,
id. Poen. prol. 79; Auct. B. Hisp. 35.—Freq. with words compounded with re; like reverti, regredi, se recipere, reducere, revocare, etc., v. h. vv. -
8 rursus
rursus, rursum, and arch. rūsum or russum (rursum and rusum are the most usual forms in the ante-class., and rursus in the class. per.), adv. [contr. from revorsus or revorsum, from reverto; cf. prorsus and sursum], turned back or backwards, back, backwards (opp. prorsus): rursus retro, Non.I.Lit. (only ante-class.): rursus prorsus reciprocat fluctus feram, Enn. ap. Non. 164, 11, and 384 fin. (Trag. v. 143 Vahl.); cf.:II.trepidari sentio et cursari rursum prorsum,
Ter. Hec. 3, 1, 35: mortales multi rursus ac prorsus meant, Varr. ap. Non. 384, 32:cum ex alto puteo sursum ad summum escenderis, Maximum periculum inde esse, a summo ne rursum cadas?
Plaut. Mil. 4, 4, 15:ego cunas recessim rursum vorsum trahere et ducere,
id. Am. 5, 1, 60; cf. id. Ep. 2, 2, 63.—Transf.A.To indicate the reverse of something, on the contrary, on the other hand, in return, again (freq. in all periods and kinds of composition; syn.: retro, contra, in vicem): in hominum aetate multa eveniunt hujusmodi: Capiunt voluptates: capiunt rursum miserias;B.Irae interveniunt, redeunt rursum in gratiam, etc.,
Plaut. Am. 3, 2, 58 sq.:bellum, pax rursum,
Ter. Eun. 1, 1, 16; Plaut. Merc. 2, 3, 15:quicquid dicunt, laudo: id rursum si negant laudo id quoque,
Ter. Eun. 2, 2, 20: Mi. Salutat. Ag. Saluta hunc rursus Punice meis verbis, Plaut. Poen. 5, 2, 40:accipe a me rursum rationem doli,
id. Mil. 3, 1, 178:succurrit Pulfioni Varenus et laboranti subvenit... Huic (Vareno) rursus circumvento fert subsidium Pulfio,
Caes. B. G. 5, 44:eos ipse rursus singulos exceptans,
id. ib. 7, 47 fin.; 51; id. B. C. 1, 45, 3:clamore sublato excipit rursus ex vallo clamor,
id. B. G. 7, 88; Sall. J. 69, 1:postquam luxu atque desidiā civitas corrupta est, rursus respublica magnitudine suā imperatorum vitia sustentabat,
id. C. 53, 5: primum Metellum esse rati, portas clausere;deinde rursus Jugurtham arbitrati obvii procedunt,
id. J. 69, 1:ut illae superiores (partes) in medium locum mundi gravitate ferantur, sic hae rursum rectis lineis in caelestem locum subvolent,
Cic. Tusc. 1, 17, 40:cum totam terram contueri licebit... tum et habitabiles regiones et rursum omni cultu propter vim frigoris vacantes,
id. ib. 1, 20, 45; id. Rep. 2, 4, 9:quod (Gorgias) judicaret hoc oratoris esse maxime proprium, rem augere posse laudando vituperandoque rursus affligere,
id. Brut. 12, 47:necesse erit cupere et optare... rursus autem recte factis angi,
id. Lael. 16, 59; id. Tusc. 4, 31, 65:neque rursum eam totam repudiaret,
id. de Or. 1, 24, 110; so,neque rursum,
Quint. 1, 10, 2; 2, 4, 3; 10, 3, 10;12, 5, 4: Iliacos intra muros peccatur et extra. Rursus, quid virtus et quid sapientia possit, etc.,
Hor. Ep. 1, 2, 17:aequum est, Peccatis veniam poscentem reddere rursus,
id. S. 1, 3, 75; Curt. 9, 2, 9; Tac. Agr. 29; id. A. 1, 80:his, rursus illis exitiabile,
id. H. 3, 22.—Hence sometimes with retro, contra, invicem:concede, nihil esse bonum, nisi, etc.... Vide rursus retro,
Cic. Fin. 5, 28, 83:hi rursus invicem anno post in armis sunt: illi domi remanent,
Caes. B. G. 4, 1:in amicorum vitiis tam cernis acutum? etc. At tibi contra Evenit, inquirant vitia ut tua rursus et illi,
Hor. S. 1, 3, 28.—Denoting return to a former action or its repetition, back again, again, anew (syn.:iterum, denuo): em rursum nunc nugas agis,
Plaut. Men. 4, 2, 61:quem (Peliam) Medea dicitur Fecisse rursus ex sene adulescentulum,
id. Ps. 3, 2, 82; cf.:uti quidque in sua corpora rursum Dissolvat natura,
Lucr. 1, 215:eadem gigni rursusque augescere dixi,
id. 5, 250:obloquere rursum?
Plaut. Cist. 4, 2, 88:feri malam tu illi rursum,
id. Cas. 2, 6, 55:te suam (causam) rogavit rursum ut ageres,
Ter. Phorm. 5, 5, 8:quo loco, si tibi hoc sumis... facis, ut rursus plebes in Aventinum sevocanda esse videatur,
Cic. Mur. 7, 15:Helvetii, qui in montem sese receperant, rursus instare et proelium redintegrare coeperunt,
Caes. B. G. 1, 25; cf.: bellum inferre, id. ap. Cic. Att. 9, 16, A:confligere cum Bruti classe,
Caes. B. C. 2, 3 fin.; 4 fin.:terga vertere,
id. ib. 1, 45:rursus minuente aestu,
id. B. G. 3, 12; 5, 8; cf. Varr. L. L. 5, § 40 Müll.: rursus aliam in partem fugam petebant, Caes. B. G. 2, 24:has (cohortes) subsidiariae ternae, et rursus aliae totidem, suae cujusque legionis, subsequebantur,
id. B. C. 1, 83; cf. id. ib. 2, 9; Sall. J. 103, 2. —In beginning a new strophe (= Gr. palin): rursus, et hoc iterum repetamus carmen, Val. Cat. Dir. 14.—Pleon., with denuo, etc.:Diphilus hanc Graece scripsit, post id rursum denuo Latine Plautus,
Plaut. Cas. prol. 34:revortor rursus denuo Karthaginem,
id. Poen. prol. 79; Auct. B. Hisp. 35.—Freq. with words compounded with re; like reverti, regredi, se recipere, reducere, revocare, etc., v. h. vv. -
9 russum
rursus, rursum, and arch. rūsum or russum (rursum and rusum are the most usual forms in the ante-class., and rursus in the class. per.), adv. [contr. from revorsus or revorsum, from reverto; cf. prorsus and sursum], turned back or backwards, back, backwards (opp. prorsus): rursus retro, Non.I.Lit. (only ante-class.): rursus prorsus reciprocat fluctus feram, Enn. ap. Non. 164, 11, and 384 fin. (Trag. v. 143 Vahl.); cf.:II.trepidari sentio et cursari rursum prorsum,
Ter. Hec. 3, 1, 35: mortales multi rursus ac prorsus meant, Varr. ap. Non. 384, 32:cum ex alto puteo sursum ad summum escenderis, Maximum periculum inde esse, a summo ne rursum cadas?
Plaut. Mil. 4, 4, 15:ego cunas recessim rursum vorsum trahere et ducere,
id. Am. 5, 1, 60; cf. id. Ep. 2, 2, 63.—Transf.A.To indicate the reverse of something, on the contrary, on the other hand, in return, again (freq. in all periods and kinds of composition; syn.: retro, contra, in vicem): in hominum aetate multa eveniunt hujusmodi: Capiunt voluptates: capiunt rursum miserias;B.Irae interveniunt, redeunt rursum in gratiam, etc.,
Plaut. Am. 3, 2, 58 sq.:bellum, pax rursum,
Ter. Eun. 1, 1, 16; Plaut. Merc. 2, 3, 15:quicquid dicunt, laudo: id rursum si negant laudo id quoque,
Ter. Eun. 2, 2, 20: Mi. Salutat. Ag. Saluta hunc rursus Punice meis verbis, Plaut. Poen. 5, 2, 40:accipe a me rursum rationem doli,
id. Mil. 3, 1, 178:succurrit Pulfioni Varenus et laboranti subvenit... Huic (Vareno) rursus circumvento fert subsidium Pulfio,
Caes. B. G. 5, 44:eos ipse rursus singulos exceptans,
id. ib. 7, 47 fin.; 51; id. B. C. 1, 45, 3:clamore sublato excipit rursus ex vallo clamor,
id. B. G. 7, 88; Sall. J. 69, 1:postquam luxu atque desidiā civitas corrupta est, rursus respublica magnitudine suā imperatorum vitia sustentabat,
id. C. 53, 5: primum Metellum esse rati, portas clausere;deinde rursus Jugurtham arbitrati obvii procedunt,
id. J. 69, 1:ut illae superiores (partes) in medium locum mundi gravitate ferantur, sic hae rursum rectis lineis in caelestem locum subvolent,
Cic. Tusc. 1, 17, 40:cum totam terram contueri licebit... tum et habitabiles regiones et rursum omni cultu propter vim frigoris vacantes,
id. ib. 1, 20, 45; id. Rep. 2, 4, 9:quod (Gorgias) judicaret hoc oratoris esse maxime proprium, rem augere posse laudando vituperandoque rursus affligere,
id. Brut. 12, 47:necesse erit cupere et optare... rursus autem recte factis angi,
id. Lael. 16, 59; id. Tusc. 4, 31, 65:neque rursum eam totam repudiaret,
id. de Or. 1, 24, 110; so,neque rursum,
Quint. 1, 10, 2; 2, 4, 3; 10, 3, 10;12, 5, 4: Iliacos intra muros peccatur et extra. Rursus, quid virtus et quid sapientia possit, etc.,
Hor. Ep. 1, 2, 17:aequum est, Peccatis veniam poscentem reddere rursus,
id. S. 1, 3, 75; Curt. 9, 2, 9; Tac. Agr. 29; id. A. 1, 80:his, rursus illis exitiabile,
id. H. 3, 22.—Hence sometimes with retro, contra, invicem:concede, nihil esse bonum, nisi, etc.... Vide rursus retro,
Cic. Fin. 5, 28, 83:hi rursus invicem anno post in armis sunt: illi domi remanent,
Caes. B. G. 4, 1:in amicorum vitiis tam cernis acutum? etc. At tibi contra Evenit, inquirant vitia ut tua rursus et illi,
Hor. S. 1, 3, 28.—Denoting return to a former action or its repetition, back again, again, anew (syn.:iterum, denuo): em rursum nunc nugas agis,
Plaut. Men. 4, 2, 61:quem (Peliam) Medea dicitur Fecisse rursus ex sene adulescentulum,
id. Ps. 3, 2, 82; cf.:uti quidque in sua corpora rursum Dissolvat natura,
Lucr. 1, 215:eadem gigni rursusque augescere dixi,
id. 5, 250:obloquere rursum?
Plaut. Cist. 4, 2, 88:feri malam tu illi rursum,
id. Cas. 2, 6, 55:te suam (causam) rogavit rursum ut ageres,
Ter. Phorm. 5, 5, 8:quo loco, si tibi hoc sumis... facis, ut rursus plebes in Aventinum sevocanda esse videatur,
Cic. Mur. 7, 15:Helvetii, qui in montem sese receperant, rursus instare et proelium redintegrare coeperunt,
Caes. B. G. 1, 25; cf.: bellum inferre, id. ap. Cic. Att. 9, 16, A:confligere cum Bruti classe,
Caes. B. C. 2, 3 fin.; 4 fin.:terga vertere,
id. ib. 1, 45:rursus minuente aestu,
id. B. G. 3, 12; 5, 8; cf. Varr. L. L. 5, § 40 Müll.: rursus aliam in partem fugam petebant, Caes. B. G. 2, 24:has (cohortes) subsidiariae ternae, et rursus aliae totidem, suae cujusque legionis, subsequebantur,
id. B. C. 1, 83; cf. id. ib. 2, 9; Sall. J. 103, 2. —In beginning a new strophe (= Gr. palin): rursus, et hoc iterum repetamus carmen, Val. Cat. Dir. 14.—Pleon., with denuo, etc.:Diphilus hanc Graece scripsit, post id rursum denuo Latine Plautus,
Plaut. Cas. prol. 34:revortor rursus denuo Karthaginem,
id. Poen. prol. 79; Auct. B. Hisp. 35.—Freq. with words compounded with re; like reverti, regredi, se recipere, reducere, revocare, etc., v. h. vv. -
10 sterilesco
I.Lit.:* II.leaenae,
Plin. 8, 16, 17, § 45:caprae pinguitudine,
id. 8, 50, 76, § 200:amygdalae,
id. 17, 10, 11, § 63:mamma (suis),
id. 11, 40, 95, § 234.—Trop.: gaudia, Val. Cato, Dir. 9. -
11 vaccula
vaccŭla, ae, f. dim. [id.], a little cow or heifer, Cat. 20, 14; Val. Cat. Dir. 132. -
12 viticula
I.A little vine, Cic. N. D. 3, 35, 86; Tert. Carm. adv. Marc. 2, 230; Val. Cat. Dir. 11, 5.—II.
См. также в других словарях:
dir — ↑ du … Das Herkunftswörterbuch
dir ... — dir … Deutsch Wörterbuch
dirəkləmə — «Dirəkləmək»dən f. is … Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti
dirəklənmə — «Dirəklənmək»dən f. is … Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti
dirəklətmə — «Dirəklətmək»dən f. is … Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti
dirəmə — «Dirəmək»dən f. is … Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti
dirənmə — «Dirənmək»dən f. is … Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti
dirəşmə — «Dirəşmək»dən f. is … Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti
dir — dir̃ interj., dìr 1. dar (kartojant nusakomas važiavimas ratais): Įsisėdo rateliuos, dir̃ dir̃ dir̃ ir pakalnėj Kp. Su ratukais dir̃ dir̃ dir̃ nuo kalno Srv. Dir̃ dir̃ dir̃ atvažiuoja Lp. Pamažiukais sau dìr dìr dìr ir pardirdnosu Vvr. 2.… … Dictionary of the Lithuanian Language
dir — [di:ɐ̯] Personalpronomen; Dativ von »du«>: a) das hat er dir längst verziehen. b) <reflexivisch> wünsch dir was! * * * dịr 〈Personalpron., Dat. von „du“〉 ich sage es dir; wasch dir bitte die Hände; wie du mir, so ich dir! 〈Sprichw.〉;… … Universal-Lexikon
dir — dir; dir·ca; dir·dum; dir·gie; dir·hem; dir·iá; dir·i·ge; dir·i·gi·bil·i·ty; dir·i·ment; ka·dir; man·dir; mu·dir; na·dir·al; dir·i·gi·ble; na·dir; dir·i·an; ken·dir; … English syllables