Перевод: с исландского на английский

с английского на исландский

corn+up

  • 21 ax-korn

    n. an ear of corn, Edda (Ub.) ii. 283.

    Íslensk-ensk orðabók > ax-korn

  • 22 BERJA

    * * *
    (ber; barða, börðum; barðr, bariðr), v.
    1) to beat, strike, smite (berja e-n);
    hár svá fagrt sem barit gull, as beaten gold;
    berja korn af hálmi, to thresh;
    berja húð af e-m, to scourge severely;
    berja e-n grjóti, to stone (= grýta);
    berja e-n illyrðum, ávítum, to abuse, reproach one;
    berja á e-m, to attack one with blows, give one a thrashing;
    berja á hurð, dyrr, at hurðu, at dyrum, to knock, rap at a door;
    berja sér á brjóst, to smite one’s breast (in repentance);
    berja til e-s = berja á e-m;
    berja e-n til e-s, to drive one with blows to do a thing (verða barðr til bœkr);
    2) with dat., berja grjóti í andlit e-m, to throw stones in one’s face;
    berja saman vápnum, skjöldum, to dash weapons, shields against each other;
    berja (to neglect, slight) guðs boðum;
    berja e-u niðr (opp. to ljósta e-u upp), to hush up;
    3) intrans., hjarta hans barði (beat, throbbed) undir síðunni;
    4) impers., skýjagrjóti barði í augu þeim, hailstones dashed in their eyes;
    þeim barði saman, they dashed against each other;
    5) refl., berjast.
    * * *
    barði, pres. berr; sup. bart, barzt, O. H. L. 24, Bret. 48, 64, Fms. viii. 214, 215, xi. 16, and later barit, barizt; part. fem. barið, Am. 84; barðr, fem. börð, Sturl. iii. 154; mod. barinn; either form may now be used: [Lat. ferio. The word is not found in Ulf., and seems to be unknown in Germ. and Engl.; it is lost in mod. Dan.]
    I. act. to strike, beat, smite, with acc., Fms. vii. 227, Eg. 582: as a punishment, b. húð af e-m, to scourge one, N. G. L. i. 85: to thrash to death, 341; b. grjóti, to stone, of witches, Am. 84, Ld. 152, Eb. 98, Gísl. 34: to castigate, b. til batnaðar, Hkr. ii. 178; cp. the sayings, einginn verðr óbarinn biskup, and, vera barðr til bækr, Bs. i. 410; b. steinum í andlit e-m, to throw stones in one’s face, 623. 31; b. e-u saman vápnum, sverðum, skjöldum, knefum, to dash weapons … against each other, Fms. vii. 204; b. gull, to beat gold, x. 206; sem barit gull, like beaten gold, Ísl. ii. 206; b. korn, to thresh corn, Magn. 520: metaph. to chide, scold, b. e-n illyrðum, ávítum, Nj. 64, Hom. 35:—with ‘á’, ‘at’, to knock, rap, strike, b. á hurð, á dyrr (or at dyrum), to rap, knock at a door, Th. 6; b. sér á brjóst, to smite on one’s breast, in repentance, Fms. v. 122; b. at hurðu, Sturl. iii. 153; b. til e-s, á e-m, to give one a thrashing, Dropl. 23; er þú á konum barðir, Hbl. 38; hjartað barði undir síðunni, to beat, of the heart, Str. 6 (but hjartsláttr, throbbing of the heart), in mod. use reflex., hjartað berst, hjartað barðist í brjósti heitt, Pass. 2. 12: in the phrase, b. í brestina, to cry off a bargain, the metaphor is taken from hammering the fissure of a ring or the like, in order to hide the fault, Nj. 32.
    II. reflex., berjask, [cp. Fr. se battre; Germ. sich schlagen], to fight, Lat. pugnare, Boll. 360, Rd. 296, Fms. x. 86, Ísl. ii. 267, Fas. i. 255, Íb. 11: of a duel, ok þat með, at vit berimk her á þinginu, Eg. 351; b. við e-n, to fight with, Fms. xi. 86; b. á e-t, Lat. oppugnare, á borgina, i. 103, vii. 93, Stj. (freq.), seems to be a Latinism; b. til e-s, to fight for a thing; at b. til Englands, to invade England, Ísl. ii. 241, v. l.; b. orrostu, Lat. pugnam pugnare, Fms. vii. 79: of the fighting of eagles, Ísl. ii. 195.
    III. impers., with dat., it dashes against; skýja grjóti barði í augu þeim, the hailstones dashed in their eyes, Jd. 31; honum barði við ráfit kirkjunnar, he dashed against the roof, Bs. i. 804; þeim barði saman, they dashed against each other, id.

    Íslensk-ensk orðabók > BERJA

  • 23 BINDA

    * * *
    (bind; batt, bundum; bundinn), v.
    1) to bind, tie, fasten, tie up;
    binda hest, hund, to tie up a horse, dog;
    binda skó, þvengi, to tie shoes, thongs;
    binda stein við háls e-m, to fasten a stone to one’s neck;
    binda fyrir augu e-m, to blindfold one;
    2) to bind in parcels, to pack up (binda varning til skips);
    binda hey á hest, to truss hay on a horse’s back;
    binda klyf, to tie up a pack;
    3) binda e-t um e-t, to bind round;
    hann batt silkiræmu um fót sér, he bound a strip of silk round his leg;
    binda um e-t, to put a bandage on;
    batt Yngvildr um fót honum, bound up his (wounded) leg;
    binda um sár, to bind up a wound;
    fig., hefir margr hlotit um sárt at binda fyrir mér, many a man has had wounds to tie up by my means (i. e. inflicted by me);
    þykkir mér bezt um heilt at binda, to bind a sound limb, to keep safe and sound;
    binda sár = binda um sár;
    binda hönd e-s, to bind his hand;
    4) to make, form, contract, enter into (binda samfélag, vináttu, tengdir, hjúskap);
    binda sætt ok frið, to make a reconciliation and peace;
    binda ráð, to resolve;
    absol. with infin., to fix, engage (bundu þeir Þórir at hittast á ákveðnum stáð);
    em ek þó eigi þess búinn, nema fleiri bindist, unless more persons bind themselves, enter the league;
    bindast á hendi (höndum) e-m, to bind oneself to serve another (bindast á hendi konungum);
    bindast (= binda sik) í e-u, to engage in a thing (bindast í heitum);
    with gen. (bindast e-s = bindast af or frá e-u), to refrain from a thing;
    eigi bazt hann ferligra orða, he did not refrain from bad words.
    * * *
    batt, 2nd pers. bazt, pl. bundu, bundit; pres. bind; 3rd pers. reflex. bizt; imperat. bind, bind þú; 2nd pers. bittú, bitt þú, Fm. 40; battú, Bret. 32; bitzt, Post. 154: [Goth., A. S., Hel. bindan; Engl. bind; Germ. binden; Swed. binda, 2nd pers. bandt; in Icel. by assimilation batt; bant, however, Hb. 20, 32 (1865)]:— to bind:
    I. prop. to bind in fetters, (cp. bönd, vincula; bandingi, prisoner), Hom. 119, Fms. xi. 146, Gþl. 179:
    1. to tie, fasten, tie up, b. hest, Nj. 83; naut, Ld. 98, Bs. i. 171; b. hund, Grág. ii. 119; b. við e-t, to fasten to; b. stein við háls e-m, 655 xxviii; b. blæju við stöng, Fms. ix. 358; b. skó, þvengi, to tie the shoes, Nj. 143, Þorst. St. 53, Orkn. 430: to bind in parcels, to pack up, b. varning, Fms. iii. 91, ix. 241 (a pun); b. hey, to truss hay for carting, Nj. 74; klyf, Grett. 123; b. at, til, to bind round a sack, parcel, Fms. i. 10; to bind a book, (band, bindi, volume, are mod. phrases), Dipl. i. 5, 9, ii. 13.
    β. medic. to bind wounds, to bind up, b. sár, Eg. 33, Bs. i. 639, Fms. i. 46 (cp. Germ. verbinden); b. um, of fomentation, Str. 4. 72: metaph. phrase, eiga um sárt at b., to have a sore wound to bind up, one feeling sore; hefir margr hlotið um sárt at b. fyrir mér, i. e. I have inflicted deep wounds on many, Nj. 54: the proverb, bezt er um heilt at b., or eiga um heilt at b., to bind a sound limb, i. e. to be safe and sound; þykir mér bezt um heilt at b., I think to keep my limbs unhurt, to run no risk, Fms. vii. 263.
    2. with a notion of impediment; b. skjöld sinn, to entangle the shield: metaph., bundin (closed, shut) skjaldborg, Sks. 385.
    II. metaph. to bind, make obligatory; leysa ok b., of the pope, Fms. x. 11: to make, contract a league, friendship, affinity, wedding, fellowship, oath, or the like; b. ráð, to resolve, Ld. 4, Eg. 30; samfélag, lag, vináttu, eið, tengdir, hjúskap, Fms. i. 53, iv. 15, 20, 108, 210, ix. 52, Stj. 633, K. Á. 110: absol. with a following infin., binda ( fix) þeir Þórir at hittast í ákveðnum stað, Ísl. ii. 147.
    III. reflex, to bind, engage oneself, enter a league; leikmenn höfðu saman bundizt at setjast á kirkjueignir, Bs. i. 733; bindask (b. sik) í e-u, to engage in a thing; þótt hann væri bundinn í slíkum hlutum, 655; at b. sik í veraldligu starfi, id.; hann bazt í því, at sýslumenn yðrir skyldu eigi koma á mörkina, Eg. 71; em ek þó eigi þessa búinn, nema fleiri bindist, unless more people bind themselves, enter the league, Fær. 25, Valla L. 216; bindast í banns atkvæði, H. E. i. 465; binda sik undir e-t, with a following infin. to bind oneself to do, Vm. 25; b. sik við e-t, id., N. G. L. i. 89; bindask e-m á hendi, to bind oneself to serve another, esp. of the service of great personages; b. á hendi konungum, Fms. xi. 203, x. 215, Bs. i. 681, Orkn. 422; bindast fyrir e-u, to place oneself at the head of an undertaking, to head, Hkr. iii. 40; Öngull vildi b. fyrir um atför við Gretti, Grett. 147 A.
    2. with gen., bindask e-s, to refrain from a thing; eigi bazt harm ferligra orða, i. e. he did not refrain from bad language, 655. 12; b. tára (only negative), to refrain from bursting into tears, Fms. ii. 32; hlátrs, Sks. 118; b. við e-t, id., El. 21; b. af e-u, Stj. 56.

    Íslensk-ensk orðabók > BINDA

  • 24 BINGR

    m. bed, bolster (statt upp úr binginum).
    * * *
    m. a bed, bolster, Korm. (in a verse), prop. a heap of corn or the like, (Scot. bing,) Nj. 153; vide Lex. Poët.

    Íslensk-ensk orðabók > BINGR

  • 25 BLAÐ

    n.
    3) blade of a knife (knífsblað), of an oar (árarblað);
    4) skirt of a kirtle, shirt, cloak (kyrtilblað, skyrtublað, feldarblað).
    * * *
    n. [A. S. bläd; Germ. blatt; Hel. blad. Ulf. renders the Gr. φύλλον by laufs, Engl. leaf, Icel. lauf. The Engl. say a blade of grass or corn, a leaf of a tree; and so, in Icel., herbs or plants have blað, trees lauf]:—a leaf; blöð þess grass er … heitir, Pr. 472; blöð á lauk, Hervar. S. (in a verse): metaph. a veil, svá er mér sem hangi b. fyrir auga, Fms. iii. 126.
    2. of leaf-like objects, a leaf in a book, Germ. blatt, (never lauf, cp. blaðsiða, u, f. a page), Rb. 210, Ísl. ii. 460: of a painted diptych or the like, þar eru blöð tvau pentuð, Pm. 103.
    β. the skirt of a kirtle (skaut), Stj. 481, Eb. 226, Orkn. 474: Icel. now say kjól-laf, the skirt of a coat.
    γ. a blade, in various connections: the flat part of a thing, the blade of an oar, árar-blað, N. G. L. i. 59: of a rudder, Fms. ix. 503; knífs-bíað, the blade of a knife, Bs. i. 385: a sword’s blade is in mod. usage called ‘blað,’ but in old writers brandr; spón-blað, the mouth-piece of a spoon; herðar-blað, the shoulder-blade, etc. Botan., blaðka, u, f., e. g. horblaðka, menyanthes: hófblaðka, caltha palustris; but rjúpnalauf, dryas, Hjalt.: blaðkr, m. in eyrna-blaðkr, ear-lap.

    Íslensk-ensk orðabók > BLAÐ

  • 26 dros

    f. poet. girl, maid.
    * * *
    f. [A. S. dreâs; Ulf. drus = πτωσις; Swed. drosse = a heap of corn; cp. also the Dan. drysse], dross, poët., in the compd álm-dros, the dross of the bow, the arrows, Lex. Poët.

    Íslensk-ensk orðabók > dros

  • 27 FARMR

    (-s, -ar), m.
    1) freight, cargo (bera, flytja farm af skipi);
    load (in general);
    2) contents (maðrinn finnr fötuna með sínum farmi).
    * * *
    m. a fare, freight, cargo, Jb. 411, Eg. 129, Band. 5, Fms. iv. 259, Grág. ii. 395: metaph. a load in general, vide Lex. Poët.: in the Edda, Odin is Farma-guð and Farma-týr, m. the god and helper of loads,—he also was invoked bv sailors; skips-f., a ship’s freight: viðar-f., timbr-f., korn-f., hey-f., etc., a load of wood, timber, corn, hay, etc.

    Íslensk-ensk orðabók > FARMR

  • 28 fjórðungr

    (-s, -ar), m.
    1) the fourth part, quarter;
    fjórðungr rastar, a distance of about a mile;
    2) a weight = ten pounds;
    3) in Iceland, one of the Quarters into which the whole land was divided (Austfirðinga, Vestfirðinga, Norðlendinga, Sunnlendinga fjórðungr).
    * * *
    m., generally the fourth part, quarter, D. I. i. 470, Grág. i. 144; f. héraðsmanna, N. G. L. i. 352; f. rastar, the fourth part of a mile, Fms. viii. 63; fjórðungr vísu, the fourth part of a verse-system or stanza, = two lines, Edda (Ht.); hence fjórðunga-lok, n. the last quarter of a verse, Fms. vi. 387: a coin (cp. Engl. farthing), N. G. L. iii. ch. 13.
    2. a liquid-measure = ten pots or twenty ‘merkr;’ fjórðungs-fata, a vat holding a quarter.
    3. a weight = ten pounds or twenty ‘merkr,’ Jb. 375, Grág. Kb. 232, Dipl. iii. 4, Grág. ii. 362: the law allows a person to bequeath the fourth part of his property, this is called fjórðungs-gjöf, f., Gþl. 270, cp. Jb., Dipl. v. 1.
    4. the Icel. tithe (tíund) was divided into four shares, each of them called ‘fjórðungr,’—to the poor, bishop, church, and priest, Grág., Tl., passim.
    II. in Norway counties were divided into fjórðungar quarters (þriðjungar ridings, sextungar sextants, áttungar octants, etc.), vide D. N.; hence fjórðungs-kirkja, a quarter church, parish church, N. G. L.; fjórðungs-maðr, a man from the same quarter or parish; fjórðungs-prestr, the priest of a fjórðungs-kirkja; fjórðungs-þing, the meeting of a f.; fjórðungs-korn, corn due to the priest, D. N., N. G. L., the statutes passim; fjórðungs-ból, a farm yielding a certain rent, and many others. Again, in Icel. the whole land was politically divided into quarters or fjórðungar (this division seems to have taken place A. D. 964, and exists up to the present time), thus, Austfirðinga-, Vestfirðinga-, Norðlendinga-, Sunnlendinga-fjórðungr, or east-, west-, north-, and south quarters; each of the quarters had three or four shires or þing, and each had a parliament called Fjórðungs-þing or Fjórðunga-þing, and a court called Fjórðungs-dómar, Quarter-courts, Eb. ch. 10, Landn. 2. 12; (it is uncertain whether the writer Eb. l. c. intended to make a distinction between Fjórðunga-þing and Fjórðungs-þing, denoting by the latter a ‘general quarter parliament,’ cp. also Landn. 150.)
    COMPDS: fjórðungamót, fjórðungaskipti, fjórðungshöfðingi, fjórðungsmenn, fjórðungssekt, fjórðungsúmagi.

    Íslensk-ensk orðabók > fjórðungr

  • 29 FÆRA

    * * *
    1.
    ð, [from fár, n., different from the following word, having á as root vowel], to slight, taunt one, with dat.; ok færa þeim eigi í orðum né verkum, offend them not in words nor acts, Hom. 57: mod., færa at e-m, id.
    2.
    ð, [i. e. fœra, a trans. verb formed from the pret. of fara, fór; not in Ulf.; A. S. fergan or ferjan; Engl. to ferry; Germ. führen; Dan. före; Swed. föra]:—to bring; a very freq. word, as the Germ. and Saxon ‘bring’ was unknown in the old Scandin., as in mod. Icel.; the Dan. bringe and Swed. bringa are mod. and borrowed from Germ.; færa fé til skips, Nj. 4; færa barn til skírnar, K. Þ. K. 2 passim; ef Þorvaldr væri færandi þangat, if Th. could be carried thither, Sturl. i. 157.
    2. to bring, present; hafði Þórólfr heim marga dýrgripi ok færði föður sínum ok móður, Eg. 4; þér munut f. mér höfuð hans, 86; færa e-m höfuð sitt, to surrender to one, Fms. x. 261; færa fórn, to bring offerings, Stj. passim; færa tak, to offer, give bail, Gþl. 122: the phrase, koma færandi hendi, to come with bringing hand, i. e. to bring gifts.
    3. phrases, færa ómaga á hendr e-m, of forced alimentation, Grág. Ó. Þ. passim; færa til þýfðar, to bring an action for theft, Grág. i. 429; færa e-t til sanns vegar, to make a thing right, assert the truth of it, 655 xxviii. 2; færa alla hluti til betra vegar, to turn all things to the best account; þat er gjörtæki, ok færir til meira máls, and leads to a more serious case, Grág. i. 429, v. l.; færa til bana, to put to death, Rb. 398; færa í hljóðmæli, to hush up, Nj. 51; færa í útlegð, to bring to outlawry, banish, Rb. 414; færa til Kristni, to bring to Christ, convert, Fms. xi. 408; færa sik í ætt, to vindicate one’s kinship (by a gallant deed), Sturl. ii. 197; er þú færðir þik með skörungskap í þína ætt, shewed thee to be worthy of thy friends, Glúm. 338.
    4. special usages; færa frá, to wean lambs in the spring, Vm. 13, hence frá-færur, q. v.; færa e-n af baki, to throw one, of a horse, Grág. ii. 95: færa niðr korn, sæði, to put down corn, seed, i. e. to sow, Nj. 169; tiu sáld niðr færð, Vm. 55; sálds sæði niðr fært, D. I. i. 476, Orkn. 462; færa e-n niðr, to keep one under, in swimming, Ld. 168; færa upp, to lift up, Nj. 19: færa upp, a cooking term, to take out the meat ( of the kettle), 247; færa í sundr, to split asunder, Grett. 151 (of logs); færa til, to adduce as a reason; færa við bakið (síðuna, etc.), to present the back (side, etc.) to a blow, Fms. vi. 15, Korm. 6; færa e-n fram, to maintain, feed, Grág. passim; færa fram, to utter, pronounce, Skálda 178; as a law term, to produce (færa fram sókn, vörn), Grág. passim; færa fé á vetr, to bring sheep to winter, i. e. keep them in fold, Grág. ch. 224; færa e-t á hendr e-m, to charge one with a thing, 656 A. 1. 3; færa skömm at e-m, to sneer at one, Eg. 210; færa á e-n, to mock one, Fms. v. 90, but see færa (from fár); færa e-t saman, to bring a thing about, Sturl. i. 139 C; færa kvæði, to deliver a poem, Ld. 114, Landn. 197, 199.
    5. to remove, change; færa kirkju, to remove a church, in rebuilding it, K. Þ. K. 38, cp. Eb. fine; færa bein, Bjarn. 19, Lat. translatio; færa mark, to change the mark on cattle, Grág. i. 416; færa landsmerki, to remove the landmarks, ii. 219: metaph., færa til rétts máls, to turn into plain language, viz. into prose, Edda 126; færa heimili sitt, to change one’s abode, Grág. i. 146; færa út búðarveggi, to enlarge the walls, Ísl. ii. 293.
    II. reflex. to bring, carry oneself; hann gat færsk þar at, he dragged himself thither, Fms. vi. 15; færask við, to strain, exert oneself, Eg. 233; færask í aukana, to strive with might and main, vide auki; færask at, to bestir oneself, Fms. vii. 243; mega ekki at færask, to be unable to do anything, 220, 265; svá hræddir, at þeir máttu ekki at f., so frightened that they could do nothing, 655 xxvii. 22; færask e-t ór fangi, to withhold from, vide fang; færask undan, to withhold; færa undan sökum, to plead not guilty, Fms. xi. 251; bera járn at færask undan, to carry iron (as an ordeal) in order to quit oneself, v. 307; færask á fætr, to grow up, Ld. 54; aldr færisk ( passes) e-n, one grows up, Fs. 3, Rb. 346; tvímælit færisk af, is removed, Lv. 52.

    Íslensk-ensk orðabók > FÆRA

  • 30 GARÐR

    (-s, -ar), m.
    1) fence, wall;
    2) enclosed space, yard (cf. aldin-garðr, grasgarðr, kirkjugarðr);
    3) court-yard, court (þeir gánga út í garíinn ok berjast); riða í garð, to arrive; riða (fara) ór garði, to depart; fig., helmingr skal falla í minn garð, the half shall fall into my share; skal aukast þriðjungi í þínum garði, in thy keeping; hyggjum vér, at í yðvarn garð hafi runnit, into your hands, your possession; gøra e-n af garði, to equip one (as a son, a friend, when departing from home); líðr vetr ór garði, the winter passes by;
    4) house, dwelling;
    5) stronghold, castle (cf. Ás-garðr, Út-garðar).
    * * *
    m. [Ulf. gards = οικος; A. S. geard; Engl. yard, garth, garden; O. H. G. gart; Germ. garten; Dan.-Swed. gård; Lat. hortus]:
    I. a yard (an enclosed space), esp. in compds, as kirkju-g., a church-yard; vín-g., a vineyard; stakk-g., a stack-yard; hey-g., a hay-yard; kál-g., a kale-yard; urta-g., a kitchen-garden; aldin-g. and gras-g., a garden; dýra-g., a ‘deer-yard,’ a park:—garðr, alone, is a hay-yard (round the hay-ricks); hence garðs-seti or garð-seti, q. v.
    2. a court-yard, court and premises; þeir ganga út í garðinn ok berjask, Edda 25, a paraphrase from ‘túnum’ in Gm. 41; þeir Grímr hittu menn at máli úti í garðinum, Eg. 109; þá sá hann at öðrum-megin í garðinum brunaði fram merkit, Ó. H. 31; ganga til garðs, 71; mikill kamarr ( privy) var í garðinun, id.; en er þeir Hrærekr sátu í garðinum, 72; fóru þegar þangat í garðinn sem líkin vóru, id.; er hann kom heim í þorpit ok gékk um garðinn, Fms. x. 218; gengið hef eg um garðinn móð, gleðistundir dvína, a ditty; innan stokks ( within doors) eða í garði úti, Gþl. 136; eigi nenni ek at hann deyi undir görðum mínum, Lv. 59:—a fishyard, Vm. 14.
    3. esp. in Norway, Denmark, and Sweden, a house or building in a town or village, [Dan. gaard = Icel. bær]; hann var í Hróiskeldu ok átti þar garð, Bjarn. 6; Egill spurði hvar g. sá væri í borginni (in York) er Arinbjörn setti, Eg. 407; hann var í garði þeim er Hallvarðs-g. var kallaðr, Bs. i. 634; í garð Arons, 636; konungs-g., the king’s yard, Fms. passim and in records referring to Norway. garða-leiga, u, f. house-rent, H. E. i. 394. garða-sól, f., botan. the orach, Hjalt. garðs-bóndi, a, m. a house-owner, Grett. 103, Jb. 157. garðs-horn, n. a ‘yard-nook,’ cottage, Fas. iii. 648: esp. in tales, in the phrase, kongur og drottning í ríki sínu og karl og kerling í Garðshorni, Ísl. Þjóðs. passim: the saying, það er ekki krókr að koma í Garðshorn. garðs-húsfreyja, u, f. a town-lady, Grett. 158 A: in Icel., where the whole population are country-folk, this sense of garðr is only used in metaph. phrases, saws, = home, house; kemr engi sá til garðs ( to the house) at viti hvat í sé, Band. 13; fátækum manni er til garðs kemr, Dipl. ii. 14; hyggjum ver at í yðvarn garð hafi runnit, into your hands, your possession, Ld. 206; helmingr skal falla í minn garð, the half shall fall into my share, Fær. 117; skal aukask þriðjungi í þínum garði, in thy keeping, Nj. 3; þótt nökkut komi þat ór várum garði, 54; leggja málaferli í garð e-s, to bring a case home to one, Sturl. ii. 27; þess alls ens ílla sem þá var honum í garð borit, all the evil that was brought to his door, Hom. 119; Guð í garði ok góð Jól, a greeting, Grett. 99 (MS.); líðr vetr ór garði, the winter passed by, Nj. 112; ríða í garð, to arrive (of a rider), Sturl. iii. 185; ríða ór garði, to depart, Ld. 96; ríða um garð, to pass by; vísa gestum á garð várn, Fas. iii. 5; göra e-n af garði (mod. ór garði), to equip one when departing, e. g. a son, a friend, or the like; eigi ertú svá af garði görr sem ek vilda (a mother to a departing son), Grett. 94; hversu herralega keisarinn görði hann af garði, Karl. 148; ok hefða ek gört þik af garði með gleði ok fagnaði, Stj. 181; but esp. to endow a daughter when married, göra dóttur sína vel (ílla) ór garði, etc.; búa í garð, to prepare; hann hefir svá í garðinn búit, he has made his bed so: the phrase, það er allt um garð gengið, all past, done, bygone; föður-g., father house, paternal house; bú-garðr, an estate: also in poets, í Eyjafirði upp á Grund á þann garðinn fríða, a ditty:—a local name of several farms in Icel., Garðr, sing., or more usually Garðar, Landn., prob. from corn-fields: the saying, víðar er Guð enn í Görðum, addressed to presumptuous people who think God is God only for themselves.
    4. denoting a stronghold; tann-g., the ‘tooth-wall,’ the teeth and gums, Gr. ερκος οδόντων; Ás-garðr, the hold of the gods, Edda; Mið-garðr, Middle-hold, i. e. the earth; Út-garðar, Outer-hold, where the giants dwell, Edda: the phrase, ráðast á garðinn þar sem hann er laegstr, to assault the weakest part, to encroach upon the weak and helpless.
    5. in western Icel. a heavy snow-storm is called garðr.
    II. in Icel. sense a fence of any kind; garðr of þjóðbraut þvera, Grág. ii. 264: in the law phrase, garðr er granna sættir, a fence ( yard) is a settler among neighbours (i. e. forms the landmark), Gþl., Jb. 258; leggja garða, to make fences, Rm. 12, Landn. App. 325; þeir biðu hjá garði nokkurum, Nj. 170: esp. the fence around the homefield, also called tún-g., Grág. i. 82, 453, Nj. 83, 114, Eg. 766, Ld. 148. Ísl. ii. 357, passim; skíð-g., a rail fence; grjót-g., a stone fence; torf-g., a turf fence; haga-g., the hedge of a pasture, Eb. 132; tún-g., a ‘tún’ fence; virkis-g., a castle wall, Fb. ii. 73 (in a verse); stíflu-g., a ditch: rif-g., a swathe.
    COMPDS: garðsendi, garðshlið, garðskrókr, garðsrúst, garðsönn.
    III. Garðar, m. pl. (í Görðum), Garða-ríki or Garða-veldi, n. the empire of Gardar, is the old Scandin. name of the Scandinavian-Russian kingdom of the 10th and 11th centuries, parts of which were Hólm-garðar, Kænu-garðar, Nov-gorod, etc.; the name being derived from the castles or strongholds ( gardar) which the Scandinavians erected among the Slavonic people, and the word tells the same tale as the Roman ‘castle’ in England; cp. the interesting passage in Ó. H. ch. 65—ok má enn sjá þær jarðborgir (earth-works, castles) ok önnur stórvirki þau er hann görði,—K. Þ. K. 158, Fms., Ó. H. passim, (cp. Munch Det Norske Folks Hist. i. 39 sqq.); the mod. Russ. gorod and grad are the remains of the old Scandin. garðr = a castle; cp. Gerzkr, adj. from Gardar, i. e. Russian,
    β. Mikli-garðr—the ‘Muckle-yard’ the Great town, i. e. Constantinople, passim.
    COMPDS: Garðaríkismenn, Garðskonungr.

    Íslensk-ensk orðabók > GARÐR

  • 31 HES

    f. (spelt his, Gþl. l. c.), pl. hesjar:— a wooden frame attached to the tether of an animal, to prevent it from strangling itself; þat er ok hans handvömm ef af ofmegri verðr dautt eðr klafi kyrkir, en ef hæs (his, Gþl.) er í bandi … þá er þat eigi hans handvömm, N. G. L. i. 25, (Gþl. 502, Jb. 364, Js. 121.)
    2. metaph., in mod. usage, a cow’s dewlap.
    3. in mod. Norse usage hæsje (hesjar) are frames or rails on which hay or corn is put for drying; and hæsja is to dry on hæsje, vide Ivar Aasen, cp.Fél. xv. 33; hence comes the provincial Icel. hisja (a verb): hisjungr and hisjungs-þerrir, m. of a soft air good for drying hay spread out on hesjar.

    Íslensk-ensk orðabók > HES

  • 32 hjálm-þornaðr

    part., of corn dried and stacked, Sighvat.

    Íslensk-ensk orðabók > hjálm-þornaðr

  • 33 HLAÐA

    I)
    (hleð; hlóð, hlóðum; hlaðinn), v.
    1) to pile up (h. korni í hjálma); h. grjóti (hellum) at höfði oðrum, to be present at another’s burial, to survive;
    2) to build, with acc. (h. vegg, vörðu);
    3) to load, esp. lade a ship (h. skip e-u, af e-u, með e-u); kistur hlaðnar af gulli, chests laden with gold;
    4) to fell, lay prostrate, with dat. (gátu þeir hlaðit honum um síðir ok bundu hann); h. seglum, to take in sail;
    5) to slay (bera vápn á Finnana ok fá hlaðit þeim);
    6) refl., hlaðast at, to throng, crowd; vér viljum eigi, at fjölmenni hlaðist at ( throng to see), er vér erum afklæddir; hlaðast á mara bóga, to mount the horses.
    f. store-house, barn.
    * * *
    hlóð, hlóðu, hlaðit, [Ulf. hlaþan = σωρεύειν, 2 Tim. iii. 6; A. S., O. H. G., and Hel. hladan; Engl. load, lade; Germ. laden]:—to load, esp. to lade a ship; hlaða skip, Nj. 19; hlóðu skipit með hveiti ok hunangi, Eg. 69; skip hlaðit kvikfé, Landn. 194; hlóð hann skip sitt af korni ok malti, Fms. iv. 358, Höfuðl. 1; kistur hlaðnar af gulli, chests laden with gold, Fms. xi. 85; hlaðinn íþróttum, Fær. 157.
    II. to build up, Lat. struere:
    1. prop. to pile; hlaða korni í hjálma eðr hlöður, O. H. L. 30; skera ok h., to cut and stack ( corn), Gþl. 406: to pile up, h. köst, Orkn. 112; þeir sá hlaðit skíðum, logs piled up or stacked, Fs. 42; settu hann þar niðr ok hlóðu at grjóti; h. valköstu, O. H. L. 302 (in a verse); reynt mun slíkt verða hvárr grjóti hleðr at höfði öðrum, Nj. 141; má þat eigi víst vita hvárr hellum hleðr at höfði öðrum, Þórð. 36 new Ed.
    2. to build; Kormakr hlóð vegg ok barði með hnyðju, Korm. 60, Jb. 212; þeir hlóðu þar varða er blótið hafði verit, Landn. 28, Gísl. 60; hlaða vita, Orkn. 242, v. l.; var hón (the bridge) með lím hlaðin, Karl. 410; hlóð ek lof köst, Ad.; hlaðinn steinum, Hdl. 10.
    III. to fell, lay prostrate, slay, with dat.; gátu þeir hlaðit honum um síðir ok bundu hann, Grett. 118 new Ed.; drífa þá til verkmenn ok gátu hlaðit erninum, Bs. i. 350; fékk hann hlaðit selinum, Bjarn. 31 (MS.); þeir bera vápn á Finnana ok fá hlaðit þeim, Fms. i. 10: freq. in poetry, Ísl. ii. 268 (in a verse), Orkn. 366, Hkr. i. 131, Eb. 208; frá ek hann at hlœði (subj.) Arnmóði, Jd. 29.
    2. naut., h. seglum, to take in sail; nú sigldu þeir at hömrum nokkurum, hlóðu seglum við mikinn háska, Korm. 168; hlóðu þeir þá seglunum sem tíðast, Fms. viii. 134, x. 347, Hkr. i. 333, 336, Sæm. 112 (prose), Sól. 77.
    IV. reflex., hlaðask at e-m, or til e-s, to pile oneself on, i. e. to throng, crowd, mob one; þeir hlóðusk á hann margir ok báru at honum fjöturinn, Fb. i. 564; vér viljum eigi at fjölmenni hlaðisk at ( throng to see) er vér erum afklæddir svá gamlir, Fms. ii. 152, v. l.; ok laðask (sic) allir til Broddhelga, Vápn. 19:—also, hlaðask á mara bógu, to mount a horse, Gh. 7.
    B. [hlað, lace], hlaða spjöldum (cp. mod. spjalda-vefnaðr), to lace, embroider, Gkv. 2. 26.

    Íslensk-ensk orðabók > HLAÐA

  • 34 korn-amstr

    n. a corn-stack, Orkn. 448.

    Íslensk-ensk orðabók > korn-amstr

  • 35 korn-ár

    n. a ‘corn-year,’ crop, Fas. ii. 126.

    Íslensk-ensk orðabók > korn-ár

  • 36 korn-deild

    f. a kind of contribution or tithe paid in corn, N. G. L. i. 142.

    Íslensk-ensk orðabók > korn-deild

  • 37 korn-feitr

    adj. ‘corn-fat,’ of a horse, Fms. xi. 280.

    Íslensk-ensk orðabók > korn-feitr

  • 38 korn-frjó

    n. seed-corn, Pr. 448.

    Íslensk-ensk orðabók > korn-frjó

  • 39 korn-garðr

    m. a corn-shed, Vm. 18.

    Íslensk-ensk orðabók > korn-garðr

  • 40 korn-gildr

    adj. payable in corn, D. N.

    Íslensk-ensk orðabók > korn-gildr

См. также в других словарях:

  • Corn — is an English word dating back to Anglo Saxon times or earlier meaning cereal or grain. It commonly refers, in modern American usage, to Indian corn, that is, maize, but can also refer to wheat, barley, rye and so on.Early Modern English… …   Wikipedia

  • Corn — Corn, n. [AS. corn; akin to OS. korn, D. koren, G., Dan., Sw., & Icel. korn, Goth. ka[ u]rn, L. granum, Russ. zerno. Cf. {Grain}, {Kernel}.] 1. A single seed of certain plants, as wheat, rye, barley, and maize; a grain. [1913 Webster] 2. The… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Corn Mo — Parkside Lounge, New York City, May 9, 2007 Background information Birth name Jon Cunningham Origin Denton …   Wikipedia

  • corn´i|ly — corn|y1 «KR nee», adjective, corn|i|er, corn|i|est. 1. a) of or having to do with corn. b) abounding in corn. 2. Informal. trite, outdated, or sentimental …   Useful english dictionary

  • corn|y — corn|y1 «KR nee», adjective, corn|i|er, corn|i|est. 1. a) of or having to do with corn. b) abounding in corn. 2. Informal. trite, outdated, or sentimental …   Useful english dictionary

  • Corn — Corn, v. t. [imp. & p. p. {Corned} (k?rnd); p. pr. & vb. n. {Corning}.] 1. To preserve and season with salt in grains; to sprinkle with salt; to cure by salting; now, specifically, to salt slightly in brine or otherwise; as, to corn beef; to corn …   The Collaborative International Dictionary of English

  • corn — S3 [ko:n US ko:rn] n [Sense: 1 2; Origin: Old English] [Sense: 3; Date: 1300 1400; : Old French; Origin: corne horn, corner ; CORNER1] 1.) [U] BrE plants such as wheat, ↑barley …   Dictionary of contemporary English

  • Corn — (k[^o]rn), n. [L. cornu horn: cf. F. corne horn, hornlike excrescence. See {Horn}.] A thickening of the epidermis at some point, esp. on the toes, by friction or pressure. It is usually painful and troublesome. [1913 Webster] Welcome, gentlemen!… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • corn — Ⅰ. corn [1] ► NOUN 1) chiefly Brit. the chief cereal crop of a district, especially (in England) wheat or (in Scotland) oats. 2) N. Amer. & Austral./NZ maize. 3) informal something banal or sentimental. ► VERB (corned) ▪ preser …   English terms dictionary

  • Corn Du — Pen y Fan from the summit of Corn Du Elevation 873 m (2,864 ft) …   Wikipedia

  • corn — [ kɔrn ] noun *** 1. ) uncount a tall plant with large yellow seeds on a COB (=thick piece of stem). British usually maize a ) the seeds of a corn plant that are cooked as food or fed to animals 2. ) count a small piece of hard skin on your foot… …   Usage of the words and phrases in modern English

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»