-
41 χαραδρεών
-
42 χῶρι
-
43 ψηφο-φορία
ψηφο-φορία, ἡ, das Stimmgeben, Abstimmen; Arist. pol. 2, 8; Plut. Cor. 20.
-
44 μυχοῖ
-
45 μυγμός
-
46 μυλόω
-
47 μόλις
μόλις (vgl. μῶλος, moles), mit Mühe, kaum, = μόγις, von dem es Thom. Mag. vergeblich zu unterscheiden versucht; Greg. Cor. p. 65 als unattisch bezeichnet, findet sich aber bei den älteren Attikern, wie Thuc. u. Xen. (vgl. Krüger zu An. 5, 8, 14); bei Plat. herrscht μόγις vor, s. oben; auch bei Hom. schreibt man jetzt überall μόγις; ϑυραῖος ἔστω πόλεμος οὐ μόλις παρών, Aesch. Eum. 826, nicht kaum, d. i. ganz nahe; vgl. Ag. 1052; oft bei Soph., ἐξερῶ, μόλις δ' ἐρῶ, Phil. 320; El. 565; an einigen anderen Stellen schwankt die Lesart; μαστεύων σε κιχάνω μόλις, Eur. Hel. 603, öfter; Ar. Th. 447; bei Sp. gew., μόλις καὶ βραδέως, Luc. Asin. 2.
-
48 νόημι
νόημι, äol. = νοέω, Greg. Cor. de dial. aeol. p. 619.
-
49 καπηλεύω
καπηλεύω, ein Kleinhändler, Krämer, κάπηλος sein, Her. 1, 155 u. Folgde; übh. feilhaben, bes. im Kleinen verkaufen, verhökern, gew. mit den Nebenbeziehungen des Betrügerischen, Wucherischen u. auf unwürdigen Gewinn Bedachten; οἱ τὰ μαϑήματα περιάγοντες κατὰ τὰς πόλεις καὶ πωλοῠντες καὶ καπηλεύοντες Plat. Prot. 313 d; πολὺ τεχνικώτερον αὐτὰ πωλοῠντες τῶν ὁμολογούντων καπηλεύειν Isocr. 2, 1; geradezu betrügen, ἔοικεν οὐ καπηλεύσειν μάχην Aesch. Spt. 347, den Kampf betrügerisch od. listig meiden; δι' ἀψύχου βορᾶς σίτοις καπήλευε, fälschlich dafür ausgeben, Eur. Hipp. 953; häufig in späterer Prosa = verfälschen, z. B. τὸν λόγον II. Cor. 2, 17.
-
50 κατα-καίω
κατα-καίω (s. καίω), att. - κάω, wie Isocr. 4, 155, verbrennen; den Leichnam, ἀλλ' ἄρα μιν κατέκηε σὺν ἔντεσι Il. 6, 418, ἀλλά με κακκῆαι Od. 11, 74; so auch κατακῆαι, 10, 533. 11, 46 Bekker, Wolf κατακεῖαι, wie Il. 7, 408 κατακειέμεν, Bekker κατακαιέμεν; κατακήομεν αὐτούς, conj. aor., Il. 7, 333; oft in tmesi, wie κατὰ πίονα μηρί' ἔκηα u. κατὰ μῆρ' ἐκάη, 1, 40 Od. 3, 461; κατὰ πῦρ ἐκάη, das Feuer war niedergebrannt, Il. 9, 212; τῇ λαμπάδι ὑμᾶς κατακαύσω Ar. Lys. 1218; κατακαίουσι τοὺς μάντιας Her. 4, 69; ἡ οἰκίη κατεκάη 4, 79; κατακαυϑέντων ἱρῶν 6, 101; Thuc. 2, 4; κατακεκαύκασιν Xen. Hell. 6, 5, 37; κατεκέκαυτο 50; ἕως ἂν κατακαυϑῇ Plat. Phaed. 86 c; κατακαυϑήσομαι Ar. Nubb. 1505; κατακέκαυμαι Andoc. 1, 108; κατακαήσεται I. Cor. 3, 15.
-
51 καυχάομαι
καυχάομαι (vgl. εὔχομαι, αὐχέω), sich rühmen, prahlen; Pind. Ol. 9, 41; εὐεργεσίῃσι βασιλῆα οὐ καυχήσεαι ὑπερβαλέσϑαι Her. 7, 39; ἐπί τινι Lycurg. in B. A. 275, 4; Eupol. Poll. 9, 146; c. partic., D. Hal. 8, 30; auch τὸ δύνασϑαι, er rühmte sich, daß er könne, Ath. XIV, 627 c; – transit., rühmen, τὴν προϑυμίαν ὑμῶν καυχῶμαι II. Cor. 9. 2.
-
52 κεφαλ-αργία
κεφαλ-αργία, ἡ, att. für κεφαλαλγία, Greg. Cor. 158; vgl. Luc. Iud. voc. 4.
-
53 κενός
κενός, Hom. in dieser Form nur einmal, Od. 22, 249, sonst κεινός, Il. 3, 376. 4, 181. 11, 160, wie Pind. Ol. 2, 71. 3, 48; Her. 7, 131; auch Eur. I. T. 418; Nebenform κενεός, Il. 2, 298 Od. 15, 213. 10, 42; auch Pind. N. 4, 50. 8, 98 u. sonst. Nach Greg. Cor. äol. κεννός, – leer; τρυφάλεια Il. 3, 376; σὺν κεινῇσιν νηυσί 4, 181; ὄχεα 11, 160; κενεὸν νέεσϑαι, mit leeren Händen, Il. 2, 298; ὁρῶ κενὴν οἴκησιν Soph. Phil. 31; ξὺν ἀνδράσιν κάλλιον ἢ κενῆς κρατεῖν γῆς O. R. 55; κεναῖς δ' ἀμφίσταμαι τραπέζαις El. 185; τάφος Eur. Hel. 1063; Ggstz πλήρης, Ar. Nub. 1054, πλέος, Equ. 280, ἐγκύμων, Plat. Theaet. 148 e, μεστός, Diphil. bei Ath. XI, 499 c u. Sp.; – χρόνος, eine Pause, Music. – Häufig übertr.; τοῦ νοῦ κενός, entblößt davon, ermangelnd, Soph. O. C. 934, vgl. Ant. 750; κενὴ λέαινα Ai. 965, die verlassene; vgl. κενὸν δένδρων πεδίον Plat. Rep. X, 621 a; ὅσα κενά ἐστι φρονήσεως Tim. 75 a; untheilhaftig, ἐπιστήμης Rep. VI, 486 c; κενὰ πάντων, von Allem entblößt, Xen. Hell. 7, 3, 8; Sp. – Aehnl. ἥκεις οὐ κενή, eigtl. du kommst nicht mit leeren Händen, ohne Grund, Soph. O. C. 360; vgl. Tr. 445; – ὑπ' ἄσϑματος, erschöpft, Aesch. Pers. 426; κεναῖς χερσὶν ἀϑύρειν Plat. Legg. VII, 796 b. – Bes. leer, eitel, nichtig, κενὰ εὔγματα, leere Prahlereien, Od. 22, 249; γνώμα Pind. N. 4, 40; ἐλπίδες 8, 95; κεναῖσιν ἐλπίσιν πεπ εισμένος Aesch. Pers. 790; vgl. Eur. I. A. 987; κεναὶ γνῶμαι Soph. Ant. 749; ϑυμῷ ματαίῳ μὴ χαρίζεσϑαι κενά El. 323; κενοὶ λόγοι Plat. Lach. 196 b; λοιδορία Dem. 2, 5; dem μάταιος entsprechend, ib. 12, wie Plut. adv. Col. 17 κενὰς ἀρετὰς καὶ ματαίας vrbdt; κενὴ πρόφασις καὶ ψευδής Dem. 18, 150; Sp.; – διὰ κενῆς, s. oben διακενῆς. – Comparat. κενότερος, nach den alten Gramm., E. M. 275, 50 u. B. A. 121, 6, an das ion. κεινός erinnernd; doch steht jetzt κενώτερος Plat. Conv. 175 d, κενώτατον λόγον λέγειν Dem. 27, 25, u. jene Form findet sich nur hier u. sonst als v. l.
-
54 γειτνίᾱσις
γειτνίᾱσις, ἡ, die Nachbarschaft, Arist. Pol. 1, 9; Pol. 18, 19, 4; die Nachbarn, Plut. Cor. 24; auch im plur., Pericl. 19.
-
55 γειω-πείνης
γειω-πείνης, ὁ, = γεωπείνης, Greg. Cor. p. 518.
-
56 κιξάλλης
κιξάλλης, ὁ, auch κιξάλης geschrieben, ein Straßenräuber, VLL.; καὶ λῃστής Democrit. bei Stob. fl. 44, 19; bei Phot. lex. verderbt κίξας τοὺς ἐν ὁδῷ λῃστάς. Eigtl. ion., vgl. Koen ad Greg. Cor. p. 435.
-
57 γαιών
γαιών, ῶνος, ὁ, Erdhaufen, Gränzhügel, Tab. Heracl. 1, 88; vgl. Koen Greg. Cor. p. 224.
-
58 καλαμίτης
-
59 καθ-ομ-ῑλέω
καθ-ομ-ῑλέω, = simplez, Sp., bes. durch seinen Umgang, durch Unterhaltung zu gewinnen suchen, für sich einnehmen, τινά, τοὺς μὲν γνωρίμους καϑομιλεῖν, τοὺς δὲ πολλοὺς δημαγωγεῖν Arist. pol. 5, 11; Ath. XII, 535 e; τοὺς καιρούς, sich in die Zeit schicken, ibd. 513 b u. sonst; pass., Φίλιππον ὑπ ὸ τοῦ Δημάδο υ καϑομιληϑέν τα ταῖς Ἀττικαῖς χάρισιν D. Sic. 16, 87. – Aber ἡ καϑωμιλημένη δόξα περὶ αὐτοῦ ist die über ihn verbreitete Ansicht, Pol. 10, 5, 9; so bei Gramm. καϑωμίληται ἡ λέξις, ist gebräuchlich, Greg. Cor. p. 353; auch von dem, was sprichwörtlich geworden.
-
60 κουτάλη
См. также в других словарях:
cor — cor … Dictionnaire des rimes
cór — cór·do·ba; … English syllables
cor — cor·a·cid·i·um; cor·a·ci·idae; cor·a·cite; cor·a·cle; cor·a·co·bra·chi·a·lis; cor·a·coid·al; cor·a·co·ra·di·a·lis; cor·al·lig·e·na; cor·al·li·idae; cor·al·li·na; cor·al·li·na·ce·ae; cor·al·li·ta; cor·al·lite; cor·al·loid; cor·al·lo·rhi·za;… … English syllables
COR AG — Financial Technologies Unternehmensform Aktiengesellschaft ISIN … Deutsch Wikipedia
cor — 1. (kor) s. m. Tumeur épidermique, dure et circonscrite qui se forme aux pieds. HISTORIQUE XVIe s. • Clous nommés des vulgaires cors, sont durillons qui viennent aux jointures des orleils ; leur cal est dur et espais, comme la corne de… … Dictionnaire de la Langue Française d'Émile Littré
Cor en fa — Cor d harmonie Cor double Fa/Si♭, pavillon dévissable, verni doré Le cor d harmonie ou cor français est un instrument à vent de la famille des cuivres doux. Même s il a un air de parenté avec le cor de chasse, le son de cet instrument est très… … Wikipédia en Français
COR — Cette page d’homonymie répertorie les différents sujets et articles partageant un même nom. Pour les articles homophones, voir corps et core. Noms communs … Wikipédia en Français
cor — |ô| s. f. 1. Impressão que a luz refletida pelos corpos produz no órgão da vista. 2. Qualquer cor (menos o branco e o preto). 3. Cor escura; cor carregada. 4. Tinta de pintar. 5. Colorido da pintura. 6. Cor rosada do rosto. 7. Tintura para dar… … Dicionário da Língua Portuguesa
Cor!! — The cover to Cor!! #1 (June 1970). Publication information Publisher IPC Magazines Ltd … Wikipedia
còr — cor, couar m. cœur; centre. Leis alas dau còr : les oreillettes. Saupre un tèxte de còr : savoir un texte par cœur. De bòn còr : de bon cœur ; volontiers. Mau de còr : nausée ; mal au cœur. De còr : de tout cœur. A còntracòr : à contre cœur. A… … Diccionari Personau e Evolutiu
COR — ist die lateinisch anatomische Bezeichnung des Organs Herz die Kurzform zu Cornelis, siehe Cor Darüber hinaus ist COR der IATA Code des Flughafens Córdoba in Argentinien die Abkürzung für den Club of Rome die Abkürzung für Corporate Online… … Deutsch Wikipedia