-
21 conivolus
conivola, conivolum ADJclosed (eyes); hidden, covered -
22 spacium
space; area/expanse, room (for); intervening space, gap/interval; length/width; race course, lap, circuit; closed way/walk, turn; track (planet); act of play; interval, time, extent, period, term; duration; distance; area; size; bulk -
23 Mare clausum
-
24 Nullum saeculum magnis ingeniis clausum est
• No generation is closed to great talents. (Seneca)Latin Quotes (Latin to English) > Nullum saeculum magnis ingeniis clausum est
-
25 adoperio
ăd-ŏpĕrĭo, ĕrŭi, ertum, 4, v. a., to cover up or over (not used before the Aug. per., and gen. in the part. perf. pass.):capite adoperto,
Liv. 1, 26; id. Epit. 89, and Suet. Ner. 48:purpureo adopertus amictu,
Verg. A. 3, 405:tempora adoperta cucullo,
Juv. 8, 145:adopertam floribus humum,
Ov. M. 15, 688; cf. id. ib. 8, 701:hiems gelu,
id. F. 3, 235:aether nubibus,
id. ib. 2, 75:lumina somno,
id. M. 1, 714:tenebris mors,
Tib. 1, 1, 70:foribus adopertis,
with closed doors, Suet. Oth. 11.—In the verb. finit.:Quidam prius tuto sale sex horis (ova) adoperiunt,
Col. 8, 6: pellem setis adoperuit, Lact. Op. Dei, 7.—Hence, ădŏpertē, adv., v. the foll. art. -
26 aestuo
aestŭo, āvi, ātum, 1, v. n. [aestus], to be in agilation or in violent commotion, to move to and fro, to rage, to toss, to boil up.I.Lit.A.Of fire, to rage, burn:2.aestuat ut clausis rapidus fornacibus ignis,
as the fire heaves and roars in the closed furnaces, Verg. G. 4, 263:tectus magis aestuat ignis,
Ov. M. 4, 64.—Hence,Of the effect of fire, to be warm or hot, to burn, glow; both objectively, I am warm (Fr. je suis chaud), and subjectively, it is warm to me, I feel warm (Fr. j'ai chaud).a.Object.: nunc dum occasio est, dum scribilitae aestuant ( while the cakes are warm) occurrite, Plaut. Poen. prol. 43; Verg. G. 1, 107:b.torridus aestuat aër,
glows, Prop. 3, 24, 3; Luc. 1, 16. —Subject., to feel warmth or heat (weaker than sudare, to sweat, and opp. algere, to be cold, to feel cold;B.v. Doed. Syn. 3, 89): Lycurgi leges erudiunt juventutem esuriendo, sitiendo, algendo, aestuando,
Cic. Tusc. 2, 14, 34:ille cum aestuaret, umbram secutus est,
id. Ac. 2, 22:sub pondere,
Ov. M. 12, 514; Juv. 3, 103.—Of the undulating, heaving motion of the sea, to rise in waves or billows (cf. aestus):C.Maura unda,
Hor. C. 2, 6, 4:gurges,
Verg. A. 6, 296.—Of other things, to have an undulating, waving motion, to be tossed, to heave:II.in ossibus umor,
Verg. G. 4, 308:ventis pulsa aestuat arbor,
Lucr. 5, 1097; Gell. 17, 11, 5. —Of an agitated crowd, Prud. 11, 228.—Trop.A.Of the passions, love, desire, envy, jealousy, etc., to burn with desire, to be in violent, passionate excitement, to be agitated or excited, to be inflamed:B.quod ubi auditum est, aestuare (hist. inf.) illi, qui dederant pecuniam,
Cic. Verr. 2, 2, 23:quae cum dies noctesque aestuans agitaret,
Sall. J. 93:desiderio alicujus,
Cic. Fam. 7, 18:invidiā,
Sall. C. 23:ingens in corde pudor,
Verg. A. 12, 666:at rex Odrysius in illa Aestuat,
Ov. M. 6, 490 (cf. uri in id. ib. 7, 22;and ardere in id,
ib. 9, 724); Mart. 9, 23:aestuat (Alexander) infelix angusto limite mundi (the figure is derived from the swelling and raging of the sea when confined),
Juv. 10, 169; so Luc. 6, 63.—Esp. in prose, to waver, to vacillate, to hesitate, to be uncertain or in doubt, to be undecided:dubitatione,
Cic. Verr. 2, 2, 30: quod petiit, spernit; repetit quod nuper omisit;Aestuat et vitae disconvenit ordine toto,
Hor. Ep. 1, 1, 99:sic anceps inter utramque animus aestuat,
Quint. 10, 7, 33; Suet. Claud. 4:aestuante rege,
Just. 1, 10. -
27 amo
ămo, āvi, ātum, 1, v. a. (amāsso = amavero, Plaut. Cas. 5, 4, 23; id. Curc. 4, 4, 22; id. Mil. 4, 2, 16; cf. Paul. ex Fest. p. 28 Müll.:I.amāsse = amavisse,
Ter. Eun. 5, 1, 11:amantum = amantium,
Plaut. Men. 2, 3, 4; Lucr. 4, 1077; Ov. A. A. 1, 439) [cf. Sanscr. kam = to love; hama = Sanscr. sam = Germ. sammt; Engl. same, Lat. similis; with the radical notion of likeness, union], to like, to love, eraô, phileô (both in the higher and the lower sense, opp. odisse; while diligere (agapô) designates esteem, regard; opp. neglegere or spernere; cf. Doed. Syn. IV. p. 97; in the high sense in the philos. writings and Epp. of Cicero; often in the low sense, esp. in the comic poets. In the Vulg. amo and amor are comparatively little used, prob. from their bad associations, amo being used 51 times and amor 20. Instead of these words, diligo, dilectio and caritas were used. Diligo (incl. dilectus) occurs 422 times, and dilectio and caritas 144 times in all; dilectio 43 and caritas 101 times).In gen.:II.quid autem est amare, nisi velle bonis aliquem adfici, quam maximis, etiamsi ad se ex iis nihil redeat,
Cic. Fin. 2, 24:amare autem nihil aliud est, nisi eum ipsum diligere, quem ames, nullā indigentiā, nullā utilitate quaesitā,
id. Am. 27, 100:videas corde amare (eos) inter se,
Plaut. Capt. 2, 3, 60; Ter. Ad. 5, 3, 42:liberi amare patrem atque matrem videntur,
Gell. 12, 1, 23:qui amat patrem aut matrem,
Vulg. Matt. 6, 5:ipse Pater amat vos, h. l. used of God,
ib. Joan. 16, 27:Cicerones pueri amant inter se,
love each other, Cic. Att. 6, 1:magis te quam oculos nunc amo meos,
Ter. Ad. 4, 5, 67:quem omnes amare meritissimo debemus,
Cic. de Or. 1, 55, 234.—So, amare aliquem ex animo, to love with all one's heart, Cic. Q. Fr. 1, 1, 5:unice patriam et cives,
id. Cat. 3, 5:aliquem amore singulari,
id. Fam. 15, 20:sicut mater unicum amat filium suum,
Vulg. 2 Reg. 1, 26:dignus amari,
Verg. E. 5, 89.—Amare in ccntr. with diligere, as stronger, more affectionate: Clodius valde me diligit, vel, ut emphatikôteron dicam, valde me amat, Cic. ad Brut. 1, 1; id. Fam. 9, 14:eum a me non diligi solum, verum etiam amari,
id. ib. 13, 47; id. Fragm. ap. Non. 421, 30 (Orell. IV. 2, p. 466); Plin. Ep. 3, 9.—But diligere, as indicative of esteem, is more emph. than amare, which denotes an instinctive or affectionate love:non quo quemquam plus amem, aut plus diligam, Eo feci, sed, etc.,
Ter. Eun. 1, 2, 16:homo nobilis, qui a suis et amari et diligi vellet,
Cic. Verr. 2, 4, 23:te semper amavi dilexique,
have loved and esteemed, id. Fam. 15, 7: diligis (agapais) me plus his? Etiam, Domine, tu scis quia amo (philô) te, Vulg. Joan. 21, 15 sqq., ubi v. Alford, Gr. Test. al.—Hence in asseverations: ita (sic) me dii (bene) ament or amabunt, so may the gods love me, by the love of the gods, most assuredly:ita me di amabunt, etc.,
Plaut. Poen. 1, 3, 30 (v. the pass. in its connection):ita me di ament, credo,
Ter. And. 5, 4, 44:non, ita me di bene ament,
id. Hec. 2, 1, 9:sic me di amabunt, ut, etc.,
id. Heaut. 3, 1, 54.—Hence also ellipt.: ita me Juppiter! (sc. amet or amabit), Plaut. Poen. 1, 3, 31 (so in Engl. with different ellipsis, bless me! sc. God).—And as a salutation: Me. Salvus atque fortunatus, Euclio, semper sies. Eu. Di te ament, Me gadore, the gods bless you! Plaut. Aul. 2, 2, 6 al.—Esp.A.Amare se, of vain men, to be in love with, to be pleased with one's self, also, to be selfish (used mostly by Cic.):B.quam se ipse amans sine rivali!
Cic. Q. Fr. 3, 8:nisi nosmet ipsos valde amabimus,
id. Off. 1, 9, 29; so id. Att. 4, 16 med.; id. Har. Resp. 9:homines se ipsos amantes,
Vulg. 2 Tim. 3, 2.—Of unlawful love, Plaut. Bacch. 2, 2, 30:C.ut videas eam medullitus me amare!
id. Most. 1, 3, 86 et saep.:meum gnatum rumor est amare,
Ter. And. 1, 2, 14; 1, 2, 20 al.:ibi primum insuevit exercitus populi Romani amare, potare, etc.,
Sall. C. 11, 6:quae (via) eo me solvat amantem,
Verg. A. 4, 479:non aequo foedere amare,
id. ib. 4, 520; Hor. S. 2, 3, 250 Heind.; Vulg. Jud. 16, 4; ib. 2 Reg. 13, 4 al. —Trop., to love a thing, to like, to be fond of, to find pleasure in, delight in:D.nomen, orationem, vultum, incessum alicujus amare,
Cic. Sest. 49, 105:amavi amorem tuum,
id. Fam. 9, 16:Alexidis manum amabam,
id. Att. 7, 2:amabat litteras,
Nep. Att. 1, 2:ea, quae res secundae amant, lasciviā atque superbiā incessere,
Sall. J. 41, 3:amare nemus et fugere urbem,
Hor. Ep. 2, 2, 77:amat bonus otia Daphnis,
Verg. E. 5, 61:non omnes eadem mirantur amantque,
Hor. Ep. 2, 2, 58:mirā diversitate naturā, cum īdem homines sic ament inertiam et oderint quietem,
Tac. G. 15:pax et quies tunc tantum amata,
id. ib. 40:qui amant vinum et pinguia,
Vulg. Prov. 21, 17:amant salutationes in foro,
ib. Luc. 20, 46: amat Janua limen, loves to remain shut, i. e. is constantly closed, Hor. C. 1, 25, 3; so,Nilus amet alveum suum,
keep to its bed, Plin. Pan. 31, 4 al. —With inf. as object:hic ames dici pater atque princeps,
Hor. C. 1, 2, 50:amant in synagogis orare,
Vulg. Matt. 6, 5.—Amare aliquem de or in aliquā re, quod, etc., to like one for something, to be obliged to one for something, to be under obligation, be thankful.a.With de:b.ecquid nos amas De fidicinā istac?
Ter. Eun. 3, 2, 3:de raudusculo multum te amo,
Cic. Att. 7, 2, 7.—With in:c.et in Attilii negotio te amavi,
Cic. Fam. 13, 62.—With quod:E.te multum amamus, quod, etc.,
Cic. Att. 1, 3: amas me, quod te non vidi? Domit. Afer. ap. Quint. 6, 3, 93.—Also without prep. or quod: soror, parce, amabo. Anter. Quiesco. Adelph. Ergo amo te, I like you, am much obliged to you, Plaut. Poen. 1, 2, 40:bene facis: Merito te amo,
Ter. Ad. 5, 8, 23.—Hence in the eilipt. lang. of conversation, amabo or amabo te (never amabo vos, etc.), lit. I shall like you ( if you say, do, etc., that for me).—Hence in entreaties = oro, quaeso, precor (with ut or ne foll.), be so good, I pray, entreat you (in Plaut. and Ter. very freq.; in the latter always amabo without te;in Cic. only in Epistt.): quis hic, amabo, est, qui, etc.,
Plaut. Mil. 3, 3, 26:qui, amabo?
id. Bacch. 1, 1, 19:quid, amabo, obticuisti?
id. ib. 1, 1, 28 et saep.:id, amabo, adjuta me,
Ter. Eun. 1, 2, 70:id agite, amabo,
id. ib. 1, 2, 50 al.; Cat. 32, 1:id, amabo te, huic caveas,
Plaut. Bacch. 1, 1, 10; id. Men. 4, 3, 4:amabo te, advola,
Cic. Q. Fr. 2, 10:cura, amabo te, Ciceronem nostrum,
id. Att. 2, 2.—With ut or ne foll.:scin quid te amabo ut facias?
Plaut. Men. 2, 3, 71; 3, 3, 1:amabo, ut illuc transeas,
Ter. Eun. 3, 3, 31:amabo te, ne improbitati meae assignes, etc.,
Cic. Q. Fr. 1, 4.—With inf., to do a thing willingly, to be wont or accustomed to (cf. phileô; mostly poet. or in post-Aug. prose):A.clamore, vultu, saepe impetu, atque aliis omnibus, quae ira fieri amat,
delights to have done, is wont to do, Sall. J. 34, 1; cf. Quint. 9, 3, 17:aurum per medios ire satellites Et perrumpere amat saxa potentius Ictu fulmineo,
Hor. C. 3, 16, 9; so id. ib. 2, 3, 9; id. Epod. 8, 15; Plin. 13, 4, 7, § 28; Tac. A. 4, 9.—Hence, ămans, antis, P. a., with gen. or absol.Fond, loving, kind, feeling kindly to, benevolent, pleasing; and subst., a friend, patron:B.continentem, amantem uxoris maxime,
Plaut. As. 5, 2, 7:veterem amicum suum studiosum, amantem, observantem sui,
Cic. Rab. Post. 16:homines amantes tui,
id. Fam. 9, 6:cives amantes patriae,
id. Att. 9, 19; id. Q. Fr. 1, 1, 5:amans cruoris,
Ov. P. 2, 9, 46:ad nos amantissimos tui veni,
Cic. Fam. 16, 7:Amantissimus Domini habitabit in eo,
Vulg. Deut. 33, 12; ib. Amos, 5, 11: amantissima eorum non proderunt iis, their most [p. 108] pleasant things, ib. Isa. 44, 9; so ib. Os. 9, 16.—Trop., of things, friendly, affectionate:C.nomen amantius indulgentiusque,
Cic. Clu. 5:lenissimis et amantissimis verbis utens,
id. Fam. 5, 15 al. —Sometimes in a bad sense = amator or amica, a paramour; cf. Wolf ad Cic. Tusc. 4, 12, 27; cf. Hor. Ep. 1, 1, 38:quis fallere possit amantem,
Verg. A. 4, 296; 4, 429:amantium irae amoris integratio est,
Ter. And. 3, 3, 23:oblitos famae melioris amantīs,
Verg. A. 4, 221:perjuria amantūm,
Ov. A. A. 1, 633.— Hence, ămanter, adv., lovingly, affectionately, Cic. Fam. 5, 19; id. Att. 2, 4.— Comp., Tac. A. 1, 43.— Sup., Cic. Am. 1. -
28 Arcani
1. I.That keeps a secret, trusty:II.dixisti arcano satis,
Plaut. Trin. 2, 4, 155:petiit, ut aliquem ex arcanis mitteret,
Plin. 7, 52, 53, § 178.— Hence, poet., of the night: omina arcanā nocte petita, in silent night, or night that keeps secrets, Ov. H. 9, 40; Stat. S. 1, 3, 71.—Hidden, concealed, secret, private (class., although very rare in Cic.):A.at quīcum joca, seria, ut dicitur, quīcum arcana, quīcum occulta omnia,
Cic. Fin. 2, 26, 85:consilia,
Liv. 35, 18; so Hor. C. 3, 21, 15:secretae et arcanae opes,
Plin. Pan. 34, 3:fontis arcani aqua,
Tac. A. 2, 54:libidines,
Suet. Tib. 43 al.:littera celatos arcana fatebitur ignes,
Ov. M. 9, 516:sensus,
Verg. A. 4, 422 al. —Esp., in the lang. of religion, of things sacred and incommunicable: ARCANA VRBIS PRAESIDIA,
Inscr. Orell. 2494: audivit arcana verba, quae non licet homini loqui, Vulg. 2 Cor. 12, 4;and of secret, mysterious usages: sacra,
Ov. M. 10, 436:arcana cum fiunt sacra,
Hor. Epod. 5, 52; so Stat. S. 3, 4, 92; Sil. 2, 427; Claud. Rapt. Pros. 3, 402; and by poet. license transf. to the deity presiding over such mysteries:qui Cereris sacrum Volgavit arcanae,
Hor. C. 3, 2, 27.—Hence, subst.: arcānum, i, n., a secret.In gen.:B.nox arcanis fidissima,
Ov. M. 7, 192:arcani Fides prodiga,
Hor. C. 1, 18, 16:si quid umquam arcani sanctive ad silendum in curiā fuerit,
Liv. 23, 22, 9:arcana regum,
Curt. 4, 6, 5:revelare arcana,
Vulg. Prov. 11, 13:denudare arcana amici,
ib. Eccli. 27, 17.—Spec., a sacred secret, a mystery:fatorum arcana,
Ov. M. 2, 639; so Verg. A. 7, 123:Pythagorae arcana,
Hor. Epod. 15, 21; cf.:Jovis arcana,
the secret decrees of, id. C. 1, 28, 9:deorum arcanum proferre,
Plin. Pan. 23, 5: arcana quaedam, secret rites (of the diviners), Vulg. Exod. 7, 11:violabunt arcanum meum,
my secret place, sanctuary, Vulg. Ezech. 7, 22 et saep.— Adv.: arcā-nō (cf. Charis. pp. 173 and 179 P.), in secret, privately:arcano tibi ego hoc dico,
Plaut. Trin. 2, 4, 117:hunc (librum) lege arcano convivis tuis,
Cic. Att. 16, 3 (cf. Charis. l. c.):arcano cum paucis familiaribus suis colloquitur,
Caes. B. C. 1, 19.—* Comp.:2. A.arcanius judicare aliquid de aliquā re,
Col. 3, 2 fin.—Sup. not used.Arcāni, ōrum, m., the inhabitants of Arcœ, Inscr. Orell. 4007.—B.Arcānum, i, n., a villa of Q. Cicero, in the neighborhood of Arcœ, Cic. Att. 5, 1; id. ad Q. Fr. 3, 1 al. -
29 arcanum
1. I.That keeps a secret, trusty:II.dixisti arcano satis,
Plaut. Trin. 2, 4, 155:petiit, ut aliquem ex arcanis mitteret,
Plin. 7, 52, 53, § 178.— Hence, poet., of the night: omina arcanā nocte petita, in silent night, or night that keeps secrets, Ov. H. 9, 40; Stat. S. 1, 3, 71.—Hidden, concealed, secret, private (class., although very rare in Cic.):A.at quīcum joca, seria, ut dicitur, quīcum arcana, quīcum occulta omnia,
Cic. Fin. 2, 26, 85:consilia,
Liv. 35, 18; so Hor. C. 3, 21, 15:secretae et arcanae opes,
Plin. Pan. 34, 3:fontis arcani aqua,
Tac. A. 2, 54:libidines,
Suet. Tib. 43 al.:littera celatos arcana fatebitur ignes,
Ov. M. 9, 516:sensus,
Verg. A. 4, 422 al. —Esp., in the lang. of religion, of things sacred and incommunicable: ARCANA VRBIS PRAESIDIA,
Inscr. Orell. 2494: audivit arcana verba, quae non licet homini loqui, Vulg. 2 Cor. 12, 4;and of secret, mysterious usages: sacra,
Ov. M. 10, 436:arcana cum fiunt sacra,
Hor. Epod. 5, 52; so Stat. S. 3, 4, 92; Sil. 2, 427; Claud. Rapt. Pros. 3, 402; and by poet. license transf. to the deity presiding over such mysteries:qui Cereris sacrum Volgavit arcanae,
Hor. C. 3, 2, 27.—Hence, subst.: arcānum, i, n., a secret.In gen.:B.nox arcanis fidissima,
Ov. M. 7, 192:arcani Fides prodiga,
Hor. C. 1, 18, 16:si quid umquam arcani sanctive ad silendum in curiā fuerit,
Liv. 23, 22, 9:arcana regum,
Curt. 4, 6, 5:revelare arcana,
Vulg. Prov. 11, 13:denudare arcana amici,
ib. Eccli. 27, 17.—Spec., a sacred secret, a mystery:fatorum arcana,
Ov. M. 2, 639; so Verg. A. 7, 123:Pythagorae arcana,
Hor. Epod. 15, 21; cf.:Jovis arcana,
the secret decrees of, id. C. 1, 28, 9:deorum arcanum proferre,
Plin. Pan. 23, 5: arcana quaedam, secret rites (of the diviners), Vulg. Exod. 7, 11:violabunt arcanum meum,
my secret place, sanctuary, Vulg. Ezech. 7, 22 et saep.— Adv.: arcā-nō (cf. Charis. pp. 173 and 179 P.), in secret, privately:arcano tibi ego hoc dico,
Plaut. Trin. 2, 4, 117:hunc (librum) lege arcano convivis tuis,
Cic. Att. 16, 3 (cf. Charis. l. c.):arcano cum paucis familiaribus suis colloquitur,
Caes. B. C. 1, 19.—* Comp.:2. A.arcanius judicare aliquid de aliquā re,
Col. 3, 2 fin.—Sup. not used.Arcāni, ōrum, m., the inhabitants of Arcœ, Inscr. Orell. 4007.—B.Arcānum, i, n., a villa of Q. Cicero, in the neighborhood of Arcœ, Cic. Att. 5, 1; id. ad Q. Fr. 3, 1 al. -
30 Arcanus
1. I.That keeps a secret, trusty:II.dixisti arcano satis,
Plaut. Trin. 2, 4, 155:petiit, ut aliquem ex arcanis mitteret,
Plin. 7, 52, 53, § 178.— Hence, poet., of the night: omina arcanā nocte petita, in silent night, or night that keeps secrets, Ov. H. 9, 40; Stat. S. 1, 3, 71.—Hidden, concealed, secret, private (class., although very rare in Cic.):A.at quīcum joca, seria, ut dicitur, quīcum arcana, quīcum occulta omnia,
Cic. Fin. 2, 26, 85:consilia,
Liv. 35, 18; so Hor. C. 3, 21, 15:secretae et arcanae opes,
Plin. Pan. 34, 3:fontis arcani aqua,
Tac. A. 2, 54:libidines,
Suet. Tib. 43 al.:littera celatos arcana fatebitur ignes,
Ov. M. 9, 516:sensus,
Verg. A. 4, 422 al. —Esp., in the lang. of religion, of things sacred and incommunicable: ARCANA VRBIS PRAESIDIA,
Inscr. Orell. 2494: audivit arcana verba, quae non licet homini loqui, Vulg. 2 Cor. 12, 4;and of secret, mysterious usages: sacra,
Ov. M. 10, 436:arcana cum fiunt sacra,
Hor. Epod. 5, 52; so Stat. S. 3, 4, 92; Sil. 2, 427; Claud. Rapt. Pros. 3, 402; and by poet. license transf. to the deity presiding over such mysteries:qui Cereris sacrum Volgavit arcanae,
Hor. C. 3, 2, 27.—Hence, subst.: arcānum, i, n., a secret.In gen.:B.nox arcanis fidissima,
Ov. M. 7, 192:arcani Fides prodiga,
Hor. C. 1, 18, 16:si quid umquam arcani sanctive ad silendum in curiā fuerit,
Liv. 23, 22, 9:arcana regum,
Curt. 4, 6, 5:revelare arcana,
Vulg. Prov. 11, 13:denudare arcana amici,
ib. Eccli. 27, 17.—Spec., a sacred secret, a mystery:fatorum arcana,
Ov. M. 2, 639; so Verg. A. 7, 123:Pythagorae arcana,
Hor. Epod. 15, 21; cf.:Jovis arcana,
the secret decrees of, id. C. 1, 28, 9:deorum arcanum proferre,
Plin. Pan. 23, 5: arcana quaedam, secret rites (of the diviners), Vulg. Exod. 7, 11:violabunt arcanum meum,
my secret place, sanctuary, Vulg. Ezech. 7, 22 et saep.— Adv.: arcā-nō (cf. Charis. pp. 173 and 179 P.), in secret, privately:arcano tibi ego hoc dico,
Plaut. Trin. 2, 4, 117:hunc (librum) lege arcano convivis tuis,
Cic. Att. 16, 3 (cf. Charis. l. c.):arcano cum paucis familiaribus suis colloquitur,
Caes. B. C. 1, 19.—* Comp.:2. A.arcanius judicare aliquid de aliquā re,
Col. 3, 2 fin.—Sup. not used.Arcāni, ōrum, m., the inhabitants of Arcœ, Inscr. Orell. 4007.—B.Arcānum, i, n., a villa of Q. Cicero, in the neighborhood of Arcœ, Cic. Att. 5, 1; id. ad Q. Fr. 3, 1 al. -
31 arcanus
1. I.That keeps a secret, trusty:II.dixisti arcano satis,
Plaut. Trin. 2, 4, 155:petiit, ut aliquem ex arcanis mitteret,
Plin. 7, 52, 53, § 178.— Hence, poet., of the night: omina arcanā nocte petita, in silent night, or night that keeps secrets, Ov. H. 9, 40; Stat. S. 1, 3, 71.—Hidden, concealed, secret, private (class., although very rare in Cic.):A.at quīcum joca, seria, ut dicitur, quīcum arcana, quīcum occulta omnia,
Cic. Fin. 2, 26, 85:consilia,
Liv. 35, 18; so Hor. C. 3, 21, 15:secretae et arcanae opes,
Plin. Pan. 34, 3:fontis arcani aqua,
Tac. A. 2, 54:libidines,
Suet. Tib. 43 al.:littera celatos arcana fatebitur ignes,
Ov. M. 9, 516:sensus,
Verg. A. 4, 422 al. —Esp., in the lang. of religion, of things sacred and incommunicable: ARCANA VRBIS PRAESIDIA,
Inscr. Orell. 2494: audivit arcana verba, quae non licet homini loqui, Vulg. 2 Cor. 12, 4;and of secret, mysterious usages: sacra,
Ov. M. 10, 436:arcana cum fiunt sacra,
Hor. Epod. 5, 52; so Stat. S. 3, 4, 92; Sil. 2, 427; Claud. Rapt. Pros. 3, 402; and by poet. license transf. to the deity presiding over such mysteries:qui Cereris sacrum Volgavit arcanae,
Hor. C. 3, 2, 27.—Hence, subst.: arcānum, i, n., a secret.In gen.:B.nox arcanis fidissima,
Ov. M. 7, 192:arcani Fides prodiga,
Hor. C. 1, 18, 16:si quid umquam arcani sanctive ad silendum in curiā fuerit,
Liv. 23, 22, 9:arcana regum,
Curt. 4, 6, 5:revelare arcana,
Vulg. Prov. 11, 13:denudare arcana amici,
ib. Eccli. 27, 17.—Spec., a sacred secret, a mystery:fatorum arcana,
Ov. M. 2, 639; so Verg. A. 7, 123:Pythagorae arcana,
Hor. Epod. 15, 21; cf.:Jovis arcana,
the secret decrees of, id. C. 1, 28, 9:deorum arcanum proferre,
Plin. Pan. 23, 5: arcana quaedam, secret rites (of the diviners), Vulg. Exod. 7, 11:violabunt arcanum meum,
my secret place, sanctuary, Vulg. Ezech. 7, 22 et saep.— Adv.: arcā-nō (cf. Charis. pp. 173 and 179 P.), in secret, privately:arcano tibi ego hoc dico,
Plaut. Trin. 2, 4, 117:hunc (librum) lege arcano convivis tuis,
Cic. Att. 16, 3 (cf. Charis. l. c.):arcano cum paucis familiaribus suis colloquitur,
Caes. B. C. 1, 19.—* Comp.:2. A.arcanius judicare aliquid de aliquā re,
Col. 3, 2 fin.—Sup. not used.Arcāni, ōrum, m., the inhabitants of Arcœ, Inscr. Orell. 4007.—B.Arcānum, i, n., a villa of Q. Cicero, in the neighborhood of Arcœ, Cic. Att. 5, 1; id. ad Q. Fr. 3, 1 al. -
32 canalis
cănālis, is, m. (rarely ante- and postclass., f., Cato, R. R. 18, 6; Varr. R. R. 3, 5, 2; 3, 7, 8; 3, 11, 2; Auct. Aetn. 127 and 149; cf. the dim. canaliculus, etc., Rudd. I. p. 25, n. 35) [kindr. with Sanscr. root khan, fodere, perfodere; Gr. chainô, chanô; Germ. gähnen, to yawn; or cf. canna, a pipe, reed; Fr. canale; Engl. canal; Sp. cañon].I.In gen., a pipe, groove, channel, whether open or closed, esp. a water-pipe or channel, a conduit, a canal, Cato, R. R. l. l.; Varr. R. R. l. l.; Verg. G. 3, 330; Caes. B. C. 2, 10; Verg. G. 4, 265; Liv. 23, 31, 9; Suet. Claud. 20; Vitr. 8, 7; Plin. 6, 22, 24, § 82; Stat. S. 1, 2, 205; Auct. Aetn. 127 al.—Of a channel or trench in mines, Plin. 33, 4, 21, § 69.—Of the windpipe:B.animae,
Plin. 8, 10, 10, § 29. —Of the cervix vulvae, Cels. 4, 1, § 38.—Of a sewer running to the cloaca:(fore) in medio propter canalem,
Plaut. Curc. 4, 1, 15; cf. canalicolae.—Trop. (not in Cic.), of vision:II.(pupillae) angustiae non sinunt vagari incertam aciem ac velut canali dirigunt,
Plin. 11, 37, 55, § 148; cf.:cujus limine transmeato... jam canale directo perges ad regiam,
App. M. 6, p. 180, 19.—And of the flow of speech:pleniore canali fluere,
Quint. 11, 3, 167: certo canali cuncta decurrere, Gallicanus ap. Non. p. 198, 5.—Esp.A.In architecture, the groove or fluting upon Ionic capitals, Vitr. 3, 5, 7.— —B.The channel for missiles in a catapult, Vitr. 10, 13, 7.—C.In surgery, a splint for holding broken bones together, Cels. 8, 10, § 65 sq.—D.A household utensil of unknown form and use, Dig. 33, 7, 12, § 21.—E.A musical instrument, the reed-pipe, Calp. Ecl. 4, 76. -
33 claustra
claustra ( clostra, Cato, R. R. 13, 3; 135, 2), ōrum, n. (in sing.: claustrum, i, rare, Caes. Germ. Arat. 197; Curt. 4, 5, 21; 7, 6, 13; Petr. 89, 2, 7; Gell. 14, 6, 3; Luc. 10, 509; App. M. 4, 10, p. 146 fin.; Amm. 23, 4, 6; 26, 8, 8: clostrum, Sen. Ben. 7, 21, 2) [clausum, claudo], that by which any thing is shut up or closed, a lock, bar, bolt.I.Prop.: claves, claustra, Varr. ap. Non. p. 545, 12:B.claustra revellere,
Cic. Verr. 2, 4, 23, § 52; Liv. 5, 21, 10: januae pandere, * Cat. 61, 76:laxare,
Verg. A. 2, 259:relaxare,
Ov. Am. 1, 6, 17:rumpere,
Verg. A. 9, 758:diu claustris retentae ferae,
Liv. 42, 59, 2:ferae claustris fractae,
Plin. Pan. 81, 3:claustra pati,
to submit to confinement, Col. 8, 17, 8:discutere,
Petr. 11, 2:reserare,
Sil. 7, 334:portarum ingentia claustra,
Verg. A. 7, 185; Val. Fl. 3, 53:ferrea,
Mart. 10, 28, 8:sub signo claustrisque rei publicae positum vectigal,
Cic. Agr. 1, 7, 21. —Trop., a bar, band, barrier, bounds:II.arta portarum naturae effringere,
i. e. to disclose its secrets, Lucr. 1, 72; cf.:tua claustra fregerunt tui versus,
i. e. have become known, public, Plin. Ep. 2, 10, 3:pudoris et reverentiae refringere,
id. ib. 2, 14, 4:vitaï claustra resolvere,
to loose the bands of life, Lucr. 1, 416; 3, 397; 6, 1152:temporum,
Vell. 1, 17, 4:(animus) amat spatiis obstantia rumpere claustra (the figure drawn from the bounds of a racecourse),
Hor. Ep. 1, 14, 9.—In a more extended sense, a door or gate that shuts up any place, a dam, dike; meton., a place that is shut up:B.urbis relinquant,
Ov. M. 4, 86; cf.Thebarum,
Stat. Th. 10, 474.—Of sunken ships, closing a port, Liv. 37, 14, 7; cf.:ubi demersis navibus frenassent claustra maris,
id. 37, 15, 1:maris,
i.e. a harbor, haven, Sil. 12, 442:undae,
a dam, id. 5, 44; cf.:Lucrino addita,
Verg. G. 2, 161; cf. id. A. 1, 56:Daedalea,
i. e. the Labyrinth, Sen. Hippol. 1166 al. —In milit. lang., a barricade, bulwark, key, defence, fortress, wall, bank, etc., for warding off an enemy:C.claustra loci,
Cic. Verr. 2, 5, 32, § 84:Corinthus in faucibus Graeciae, sic ut terra claustra locorum teneret,
id. Agr. 2, 32, 87:Sutrium, quae urbs socia Romanis velut claustra Etruriae erat,
Liv. 9, 32. 1:Aegypti,
id. 45, 11, 5; Tac. H. 2, 82; Suet. Vesp. 7:tutissima praebet,
Liv. 42. 67, 6; cf. id. 6, 9, 4; 44, 7, 9; Tac. A. 2, 61 al.:montium,
id. H. 3, 2:Caspiarum,
id. ib. 1, 6:maris,
id. ib. 3, 43; cf. Sil. 12, 442; Tac. A. 2, 59: suis claustris ( walls, intrenchments) impeditos turbant, id. ib. 12, 31; cf. id. ib. 4, 49:regni claustra Philae,
Luc. 10, 312:Africae,
Flor. 4, 2, 70.—Trop.:cum ego claustra ista nobilitatis refregissem, ut aditus ad consulatum pateret,
Cic. Mur. 8, 17:annonae Aegyptus,
Tac. H. 3, 8. -
34 clostra
claustra ( clostra, Cato, R. R. 13, 3; 135, 2), ōrum, n. (in sing.: claustrum, i, rare, Caes. Germ. Arat. 197; Curt. 4, 5, 21; 7, 6, 13; Petr. 89, 2, 7; Gell. 14, 6, 3; Luc. 10, 509; App. M. 4, 10, p. 146 fin.; Amm. 23, 4, 6; 26, 8, 8: clostrum, Sen. Ben. 7, 21, 2) [clausum, claudo], that by which any thing is shut up or closed, a lock, bar, bolt.I.Prop.: claves, claustra, Varr. ap. Non. p. 545, 12:B.claustra revellere,
Cic. Verr. 2, 4, 23, § 52; Liv. 5, 21, 10: januae pandere, * Cat. 61, 76:laxare,
Verg. A. 2, 259:relaxare,
Ov. Am. 1, 6, 17:rumpere,
Verg. A. 9, 758:diu claustris retentae ferae,
Liv. 42, 59, 2:ferae claustris fractae,
Plin. Pan. 81, 3:claustra pati,
to submit to confinement, Col. 8, 17, 8:discutere,
Petr. 11, 2:reserare,
Sil. 7, 334:portarum ingentia claustra,
Verg. A. 7, 185; Val. Fl. 3, 53:ferrea,
Mart. 10, 28, 8:sub signo claustrisque rei publicae positum vectigal,
Cic. Agr. 1, 7, 21. —Trop., a bar, band, barrier, bounds:II.arta portarum naturae effringere,
i. e. to disclose its secrets, Lucr. 1, 72; cf.:tua claustra fregerunt tui versus,
i. e. have become known, public, Plin. Ep. 2, 10, 3:pudoris et reverentiae refringere,
id. ib. 2, 14, 4:vitaï claustra resolvere,
to loose the bands of life, Lucr. 1, 416; 3, 397; 6, 1152:temporum,
Vell. 1, 17, 4:(animus) amat spatiis obstantia rumpere claustra (the figure drawn from the bounds of a racecourse),
Hor. Ep. 1, 14, 9.—In a more extended sense, a door or gate that shuts up any place, a dam, dike; meton., a place that is shut up:B.urbis relinquant,
Ov. M. 4, 86; cf.Thebarum,
Stat. Th. 10, 474.—Of sunken ships, closing a port, Liv. 37, 14, 7; cf.:ubi demersis navibus frenassent claustra maris,
id. 37, 15, 1:maris,
i.e. a harbor, haven, Sil. 12, 442:undae,
a dam, id. 5, 44; cf.:Lucrino addita,
Verg. G. 2, 161; cf. id. A. 1, 56:Daedalea,
i. e. the Labyrinth, Sen. Hippol. 1166 al. —In milit. lang., a barricade, bulwark, key, defence, fortress, wall, bank, etc., for warding off an enemy:C.claustra loci,
Cic. Verr. 2, 5, 32, § 84:Corinthus in faucibus Graeciae, sic ut terra claustra locorum teneret,
id. Agr. 2, 32, 87:Sutrium, quae urbs socia Romanis velut claustra Etruriae erat,
Liv. 9, 32. 1:Aegypti,
id. 45, 11, 5; Tac. H. 2, 82; Suet. Vesp. 7:tutissima praebet,
Liv. 42. 67, 6; cf. id. 6, 9, 4; 44, 7, 9; Tac. A. 2, 61 al.:montium,
id. H. 3, 2:Caspiarum,
id. ib. 1, 6:maris,
id. ib. 3, 43; cf. Sil. 12, 442; Tac. A. 2, 59: suis claustris ( walls, intrenchments) impeditos turbant, id. ib. 12, 31; cf. id. ib. 4, 49:regni claustra Philae,
Luc. 10, 312:Africae,
Flor. 4, 2, 70.—Trop.:cum ego claustra ista nobilitatis refregissem, ut aditus ad consulatum pateret,
Cic. Mur. 8, 17:annonae Aegyptus,
Tac. H. 3, 8. -
35 Clusius
Clūsĭus, ii, m. [cludo = claudo], a cognomen of Janus, whose temple was closed in peace (opp. Patulcius, when open during war), Ov. F. 1, 130; cf.Clusivius,
Macr. S. 1, 9. -
36 concludo
con-clūdo, si, sum, 3 ( part. perf. solecist. conclausa semina, Col. 3, 12, 2), v. a., to shut up closely, to close up, enclose, confine.I.Prop. (class. in prose and poetry), constr. with in and acc., with adv. and absol. (not with in and abl., for the true read., Cic. Univ. 3 fin., is inclusit):b.in vincla bestiam nequissimam,
Plaut. Rud. 3, 1, 18; cf.:bestias delectationis causā,
Cic. Fin. 5, 20, 56 Madv.:eos concludit, magnam hominum multitudinem,
id. Verr. 2, 4, 24, § 54:quia enim in caveā si forent Conclussi itidem ut pulli gallinacei,
Plaut. Curc. 3, 80:conclusam hic habeo uxorem saevam,
Ter. Phorm. 5, 1, 17:aliquem in fenestram,
Plaut. Cas. 1, 44:me in cellam cum illā,
Ter. Ad. 4, 2, 13; cf.:in aediculam,
Plaut. Ep. 3, 3, 21:illum aliquo,
Ter. Eun. 4, 3, 25:locum sulco,
Verg. A. 1, 425:at tu conclusas hircinis follibus auras... imitare,
Hor. S. 1, 4, 19:piscina conclusa porticibus,
Suet. Ner. 31:Tigris et Euphrates Mesopotamiam ab utroque latere concludunt,
Curt. 5, 1, 15:vulnera cerā,
Val. Fl. 1, 479:venti procella conclusa,
Lucr. 6, 125:concluso loco,
id. 4, 458:primordia conclusa,
id. 3, 569:suave locus voci resonat conclusus,
Hor. S. 1, 4, 76:conclusa aqua (opp.: profluens amnis),
Cic. N. D. 2, 7, 20; cf.:longe aliam esse navigationem concluso mari atque in vastissimo,
Caes. B. G. 3, 9:coagmentis ad centrum respondentibus fornices concluduntur,
Vitr. 6, 8, 4:statio conclusa atque munita,
Dig. 50, 16, 59.—Humorously:II.non placet qui amicos intra dentis conclusos habet,
Plaut. Trin. 4, 2, 64.—Trop.A.To include, compress, restrain, comprise:B.omnia fere, quae sunt conclusa nunc artibus, dispersa et dissipata quondam fuerunt,
Cic. de Or. 1, 42, 187:fortuna tot res, in unum conclusit diem,
Ter. Eun. 5, 8, 17:ut ab illā excludar, huc concludar,
i. e. I shall be fettered by this marriage, id. And. 2, 3, 12 (ex ferarum translatione concludar dixit, Don.); id. Hec. 4, 4, 80:concludere jus civile in parvum et angustum locum,
Cic. Leg. 1, 5, 17; id. de Or. 1, 61, 260; id. Caes. 22, 63:uno hoc volumine vitam excellentium virorum complurium,
Nep. Epam. 4 fin.; cf.:in hanc formulam omnia judicia,
Cic. Rosc. Com. 5, 15:eidem et infinitam largitionem remittebas et eundem in angustissimam formulam sponsionis concludebas?
id. ib. 4, 12:istum locum in unam speciem,
Quint. 6, 2, 1.—(Cf. claudo, I. B.) To end, close, conclude:C.facinus natum a cupiditate, auctum per stuprum, crudelitate perfectum atque conclusum,
Cic. Verr. 2, 2, 34, § 82:(ancipites variique casus) exitu notabili concluduntur,
id. Fam. 5, 12, 5:provincia in quā laus equitatis, integritatis, facilitatis ad extremum ludorum voluptate concluditur,
id. Mur. 20, 41:vitam,
Aug. Serm. 322.—Esp., of letters, speech, the written or spoken treatment of any subject, etc.:epistulam,
Cic. Att. 9, 10, 5:crimen decumanum,
id. Verr. 2, 3, 69, § 163:ad illa redeamus eaque ipsa concludamus aliquando,
id. Lael. 26, 109:perorationem,
id. Or. 35, 122.—In rhet., of discourse, to close rhythmically, to round off:D.verborum ordinem alias aliā terminatione,
Cic. Or. 59, 200:sententias,
id. ib. 69, 230; cf. id. Brut. 8, 34: concludam si potero Latine;Graecum enim hunc versum nostis omnes,
id. Fin. 2, 32, 105:sensum non expleto numero,
Quint. 9, 4, 122; cf. id. 9, 4, 123 and 125:verbum acuto tenore (just before: acuto sono finiant),
id. 1, 5, 26:versum,
Hor. S. 1, 4, 40.—In philos. t. t., to conclude, infer, make an inference, to argue, demonstrate; with acc.:1.singulas argumentationes,
Cic. Or. 35, 122; cf.argumentum,
id. Ac. 2, 14, 44; Quint. 5, 13, 60:argumentum ratione,
Cic. Or. 40, 137:quomodo efficiatur concludaturque ratio,
id. Fin. 1, 7, 22: id quod concludere illi velint, non effici ex propositis, nec esse consequens, id. de Or. 2, 53, 215:ex rebus concessis concludi quod velis,
id. Fin. 2, 1, 3.—With acc. and inf.:deinde concludebas, summum malum esse dolorem, etc.,
Cic. Fin. 2, 19, 63; cf. id. Ac. 2, 26, 83.— Absol.:concludere hoc modo: si sunt di, etc.,
Cic. Div. 2, 49, 101:ea sumunt ad concludendum, quorum iis nihil conceditur,
id. ib. 2, 49, 103; Quint. 3, 9, 2; 5, 10, 3; 10, 1, 106; 12, 2, 25.—Hence, P. a.: con-clūsus, a, um, confined, closed, in comp.:locus conclusior,
Hyg. Astr. 4, 14.— Subst.: conclūsum, i, n. (acc. to II. D.), a conclusion in a syllogism, Cic. Fin. 3, 8, 27.— Advv.conclūdenter, by consequence, consequently, Boëth. Arist. Elench. Soph. 1, 10, p. 744.—* 2.conclūsē (acc. to II. C.), with periods rhetorically rounded, harmoniously:concluse apteque dicere,
Cic. Or. 53, 177. -
37 concluse
con-clūdo, si, sum, 3 ( part. perf. solecist. conclausa semina, Col. 3, 12, 2), v. a., to shut up closely, to close up, enclose, confine.I.Prop. (class. in prose and poetry), constr. with in and acc., with adv. and absol. (not with in and abl., for the true read., Cic. Univ. 3 fin., is inclusit):b.in vincla bestiam nequissimam,
Plaut. Rud. 3, 1, 18; cf.:bestias delectationis causā,
Cic. Fin. 5, 20, 56 Madv.:eos concludit, magnam hominum multitudinem,
id. Verr. 2, 4, 24, § 54:quia enim in caveā si forent Conclussi itidem ut pulli gallinacei,
Plaut. Curc. 3, 80:conclusam hic habeo uxorem saevam,
Ter. Phorm. 5, 1, 17:aliquem in fenestram,
Plaut. Cas. 1, 44:me in cellam cum illā,
Ter. Ad. 4, 2, 13; cf.:in aediculam,
Plaut. Ep. 3, 3, 21:illum aliquo,
Ter. Eun. 4, 3, 25:locum sulco,
Verg. A. 1, 425:at tu conclusas hircinis follibus auras... imitare,
Hor. S. 1, 4, 19:piscina conclusa porticibus,
Suet. Ner. 31:Tigris et Euphrates Mesopotamiam ab utroque latere concludunt,
Curt. 5, 1, 15:vulnera cerā,
Val. Fl. 1, 479:venti procella conclusa,
Lucr. 6, 125:concluso loco,
id. 4, 458:primordia conclusa,
id. 3, 569:suave locus voci resonat conclusus,
Hor. S. 1, 4, 76:conclusa aqua (opp.: profluens amnis),
Cic. N. D. 2, 7, 20; cf.:longe aliam esse navigationem concluso mari atque in vastissimo,
Caes. B. G. 3, 9:coagmentis ad centrum respondentibus fornices concluduntur,
Vitr. 6, 8, 4:statio conclusa atque munita,
Dig. 50, 16, 59.—Humorously:II.non placet qui amicos intra dentis conclusos habet,
Plaut. Trin. 4, 2, 64.—Trop.A.To include, compress, restrain, comprise:B.omnia fere, quae sunt conclusa nunc artibus, dispersa et dissipata quondam fuerunt,
Cic. de Or. 1, 42, 187:fortuna tot res, in unum conclusit diem,
Ter. Eun. 5, 8, 17:ut ab illā excludar, huc concludar,
i. e. I shall be fettered by this marriage, id. And. 2, 3, 12 (ex ferarum translatione concludar dixit, Don.); id. Hec. 4, 4, 80:concludere jus civile in parvum et angustum locum,
Cic. Leg. 1, 5, 17; id. de Or. 1, 61, 260; id. Caes. 22, 63:uno hoc volumine vitam excellentium virorum complurium,
Nep. Epam. 4 fin.; cf.:in hanc formulam omnia judicia,
Cic. Rosc. Com. 5, 15:eidem et infinitam largitionem remittebas et eundem in angustissimam formulam sponsionis concludebas?
id. ib. 4, 12:istum locum in unam speciem,
Quint. 6, 2, 1.—(Cf. claudo, I. B.) To end, close, conclude:C.facinus natum a cupiditate, auctum per stuprum, crudelitate perfectum atque conclusum,
Cic. Verr. 2, 2, 34, § 82:(ancipites variique casus) exitu notabili concluduntur,
id. Fam. 5, 12, 5:provincia in quā laus equitatis, integritatis, facilitatis ad extremum ludorum voluptate concluditur,
id. Mur. 20, 41:vitam,
Aug. Serm. 322.—Esp., of letters, speech, the written or spoken treatment of any subject, etc.:epistulam,
Cic. Att. 9, 10, 5:crimen decumanum,
id. Verr. 2, 3, 69, § 163:ad illa redeamus eaque ipsa concludamus aliquando,
id. Lael. 26, 109:perorationem,
id. Or. 35, 122.—In rhet., of discourse, to close rhythmically, to round off:D.verborum ordinem alias aliā terminatione,
Cic. Or. 59, 200:sententias,
id. ib. 69, 230; cf. id. Brut. 8, 34: concludam si potero Latine;Graecum enim hunc versum nostis omnes,
id. Fin. 2, 32, 105:sensum non expleto numero,
Quint. 9, 4, 122; cf. id. 9, 4, 123 and 125:verbum acuto tenore (just before: acuto sono finiant),
id. 1, 5, 26:versum,
Hor. S. 1, 4, 40.—In philos. t. t., to conclude, infer, make an inference, to argue, demonstrate; with acc.:1.singulas argumentationes,
Cic. Or. 35, 122; cf.argumentum,
id. Ac. 2, 14, 44; Quint. 5, 13, 60:argumentum ratione,
Cic. Or. 40, 137:quomodo efficiatur concludaturque ratio,
id. Fin. 1, 7, 22: id quod concludere illi velint, non effici ex propositis, nec esse consequens, id. de Or. 2, 53, 215:ex rebus concessis concludi quod velis,
id. Fin. 2, 1, 3.—With acc. and inf.:deinde concludebas, summum malum esse dolorem, etc.,
Cic. Fin. 2, 19, 63; cf. id. Ac. 2, 26, 83.— Absol.:concludere hoc modo: si sunt di, etc.,
Cic. Div. 2, 49, 101:ea sumunt ad concludendum, quorum iis nihil conceditur,
id. ib. 2, 49, 103; Quint. 3, 9, 2; 5, 10, 3; 10, 1, 106; 12, 2, 25.—Hence, P. a.: con-clūsus, a, um, confined, closed, in comp.:locus conclusior,
Hyg. Astr. 4, 14.— Subst.: conclūsum, i, n. (acc. to II. D.), a conclusion in a syllogism, Cic. Fin. 3, 8, 27.— Advv.conclūdenter, by consequence, consequently, Boëth. Arist. Elench. Soph. 1, 10, p. 744.—* 2.conclūsē (acc. to II. C.), with periods rhetorically rounded, harmoniously:concluse apteque dicere,
Cic. Or. 53, 177. -
38 conclusum
con-clūdo, si, sum, 3 ( part. perf. solecist. conclausa semina, Col. 3, 12, 2), v. a., to shut up closely, to close up, enclose, confine.I.Prop. (class. in prose and poetry), constr. with in and acc., with adv. and absol. (not with in and abl., for the true read., Cic. Univ. 3 fin., is inclusit):b.in vincla bestiam nequissimam,
Plaut. Rud. 3, 1, 18; cf.:bestias delectationis causā,
Cic. Fin. 5, 20, 56 Madv.:eos concludit, magnam hominum multitudinem,
id. Verr. 2, 4, 24, § 54:quia enim in caveā si forent Conclussi itidem ut pulli gallinacei,
Plaut. Curc. 3, 80:conclusam hic habeo uxorem saevam,
Ter. Phorm. 5, 1, 17:aliquem in fenestram,
Plaut. Cas. 1, 44:me in cellam cum illā,
Ter. Ad. 4, 2, 13; cf.:in aediculam,
Plaut. Ep. 3, 3, 21:illum aliquo,
Ter. Eun. 4, 3, 25:locum sulco,
Verg. A. 1, 425:at tu conclusas hircinis follibus auras... imitare,
Hor. S. 1, 4, 19:piscina conclusa porticibus,
Suet. Ner. 31:Tigris et Euphrates Mesopotamiam ab utroque latere concludunt,
Curt. 5, 1, 15:vulnera cerā,
Val. Fl. 1, 479:venti procella conclusa,
Lucr. 6, 125:concluso loco,
id. 4, 458:primordia conclusa,
id. 3, 569:suave locus voci resonat conclusus,
Hor. S. 1, 4, 76:conclusa aqua (opp.: profluens amnis),
Cic. N. D. 2, 7, 20; cf.:longe aliam esse navigationem concluso mari atque in vastissimo,
Caes. B. G. 3, 9:coagmentis ad centrum respondentibus fornices concluduntur,
Vitr. 6, 8, 4:statio conclusa atque munita,
Dig. 50, 16, 59.—Humorously:II.non placet qui amicos intra dentis conclusos habet,
Plaut. Trin. 4, 2, 64.—Trop.A.To include, compress, restrain, comprise:B.omnia fere, quae sunt conclusa nunc artibus, dispersa et dissipata quondam fuerunt,
Cic. de Or. 1, 42, 187:fortuna tot res, in unum conclusit diem,
Ter. Eun. 5, 8, 17:ut ab illā excludar, huc concludar,
i. e. I shall be fettered by this marriage, id. And. 2, 3, 12 (ex ferarum translatione concludar dixit, Don.); id. Hec. 4, 4, 80:concludere jus civile in parvum et angustum locum,
Cic. Leg. 1, 5, 17; id. de Or. 1, 61, 260; id. Caes. 22, 63:uno hoc volumine vitam excellentium virorum complurium,
Nep. Epam. 4 fin.; cf.:in hanc formulam omnia judicia,
Cic. Rosc. Com. 5, 15:eidem et infinitam largitionem remittebas et eundem in angustissimam formulam sponsionis concludebas?
id. ib. 4, 12:istum locum in unam speciem,
Quint. 6, 2, 1.—(Cf. claudo, I. B.) To end, close, conclude:C.facinus natum a cupiditate, auctum per stuprum, crudelitate perfectum atque conclusum,
Cic. Verr. 2, 2, 34, § 82:(ancipites variique casus) exitu notabili concluduntur,
id. Fam. 5, 12, 5:provincia in quā laus equitatis, integritatis, facilitatis ad extremum ludorum voluptate concluditur,
id. Mur. 20, 41:vitam,
Aug. Serm. 322.—Esp., of letters, speech, the written or spoken treatment of any subject, etc.:epistulam,
Cic. Att. 9, 10, 5:crimen decumanum,
id. Verr. 2, 3, 69, § 163:ad illa redeamus eaque ipsa concludamus aliquando,
id. Lael. 26, 109:perorationem,
id. Or. 35, 122.—In rhet., of discourse, to close rhythmically, to round off:D.verborum ordinem alias aliā terminatione,
Cic. Or. 59, 200:sententias,
id. ib. 69, 230; cf. id. Brut. 8, 34: concludam si potero Latine;Graecum enim hunc versum nostis omnes,
id. Fin. 2, 32, 105:sensum non expleto numero,
Quint. 9, 4, 122; cf. id. 9, 4, 123 and 125:verbum acuto tenore (just before: acuto sono finiant),
id. 1, 5, 26:versum,
Hor. S. 1, 4, 40.—In philos. t. t., to conclude, infer, make an inference, to argue, demonstrate; with acc.:1.singulas argumentationes,
Cic. Or. 35, 122; cf.argumentum,
id. Ac. 2, 14, 44; Quint. 5, 13, 60:argumentum ratione,
Cic. Or. 40, 137:quomodo efficiatur concludaturque ratio,
id. Fin. 1, 7, 22: id quod concludere illi velint, non effici ex propositis, nec esse consequens, id. de Or. 2, 53, 215:ex rebus concessis concludi quod velis,
id. Fin. 2, 1, 3.—With acc. and inf.:deinde concludebas, summum malum esse dolorem, etc.,
Cic. Fin. 2, 19, 63; cf. id. Ac. 2, 26, 83.— Absol.:concludere hoc modo: si sunt di, etc.,
Cic. Div. 2, 49, 101:ea sumunt ad concludendum, quorum iis nihil conceditur,
id. ib. 2, 49, 103; Quint. 3, 9, 2; 5, 10, 3; 10, 1, 106; 12, 2, 25.—Hence, P. a.: con-clūsus, a, um, confined, closed, in comp.:locus conclusior,
Hyg. Astr. 4, 14.— Subst.: conclūsum, i, n. (acc. to II. D.), a conclusion in a syllogism, Cic. Fin. 3, 8, 27.— Advv.conclūdenter, by consequence, consequently, Boëth. Arist. Elench. Soph. 1, 10, p. 744.—* 2.conclūsē (acc. to II. C.), with periods rhetorically rounded, harmoniously:concluse apteque dicere,
Cic. Or. 53, 177. -
39 conquiesco
con-quĭesco, quĭēvi, quĭētum, 3 ( perf. sync. conquiesti, Cic. Fam. 1, 1, 1:I.conquierit,
Cels. 6, 6, n. 34; 7, 19 fin.; inf. conquiesse, Liv. 30, 13, 12), v. n., to be wholly at rest, to rest, take rest, to repose (in good prose; most freq. in Cic., esp. in the transf. and trop. signif.).Lit., to rest, be at rest, to cease from exertion, to be idle or inactive, to be in repose, etc.A.In gen.(α).Absol.:(β).videmus igitur, ut conquiescere ne infantes quidem possint,
Cic. Fin. 5, 20, 55; id. Fam. 1, 1, 1; id. Rosc. Am. 26, 72:(in Tusculano) ex omnibus molestiis et laboribus,
id. Att. 1, 5, 7:ante iter confectum,
to take rest, to halt, Caes. B. C. 3, 75; Varr. R. R. 3, 9, 8:juvenem instigat, nec conquiescere ipsa potest,
Liv. 1, 47, 6; 21, 10, 3; 30, 13, 12:qui non concoxit, ex toto conquiescere (debet), ac neque labori se, neque exercitationi, neque negotiis credere,
Cels. 1, 2 init. —With ab or ex and abl.:B.ex omnibus molestiis et laboribus uno illo in loco conquiescimus,
Cic. Att. 1, 5, 7:a continuis bellis,
id. Balb. 1, 3.—In partic., of sleep, to take repose, take a nap:2.meridie,
Caes. B. G. 7, 46: paulisper post cibum meridianum, * Suet. Aug. 78.—Hence, prov.:de istac re in oculum utrumvis conquiescito,
i. e. you may be entirely easy, unconcerned, Plaut. Ps. 1, 1, 121 (cf. auris, I. A.).—To give the voice rest, pause (in speaking): no tatur enim maxime similitudo in conquiescendo, [p. 425] Cic. de Or. 3, 49, 191.—3.In gen., to pause, stop:II.illam furiam pestemque... nec conquiesse, donec ipsa manibus suis nefaria sibi arma adversus hospitem indueret,
Liv. 30, 13, 12; cf.:quia tu nisi perfectā re de me non conquiesti,
Cic. Fam. 1, 1, 1:profecto numquam conquiescam neque defatigabor ante, quam illorum vias percepero, etc.,
id. de Or. 3, 36, 145.—Trop.A.Of inanimate and abstract things as subjects, to stop, pause, rest, be quiet, to be at rest, be in repose, etc.:B.quando illius postea sica conquievit?
Cic. Mil. 14, 37:navigatio mercatorum,
is stopped, closed, id. Imp. Pomp. 6, 15:vectigal,
id. Agr. 1, 7, 21:litterae, nisi quid novi exstiterit,
id. Att. 12, 39 fin.:non manes, non stirps (ejus viri),
Liv. 21, 10, 3:imbre conquiescente,
id. 24, 47, 1:omnia bella jure gentium conquiescant,
Cic. Rab. Post. 15, 42:si Italia a delectu, urbs ab armis sine Milonis clade numquam esset conquietura,
id. Mil. 25, 68:manes a posterorum execrationibus,
Plin. Pan. 53 fin. —In medic. lang.:febris,
Cels. 2, 8:inflammatio,
id. 7, 19 fin.:sanguis,
id. 5, 26, 21 al. —(Cf. acquiesco, II.) To enjoy entire repose, to find rest, recreation, pleasure in something.(α).Absol.:(β).habebam, quo confugerem, ubi conquiescerem,
Cic. Fam. 4, 6, 2:nec nocte nec interdiu virum conquiescere pati,
Liv. 1, 47, 1:nec conquiescere socios vestros posse, quoad regia Pergami sit,
be at peace, id. 42, 42, 6:ubi aures convicio defessae conquiescant,
Cic. Arch. 6, 12:ambitio non patitur quemquam in eādem mensurā honorum conquiescere, quā, etc.,
Sen. Ben. 2, 27, 3.—With in and abl.:in nostris studiis libentissime conquiescimus,
Cic. Fam. 9, 6, 5; so,in amore atque in adulescentiā tuā,
id. ib. 2, 1 fin.:in amici mutuā benevolentiā,
id. Lael. 6, 22. -
40 curia
cūrĭa, ae, f. [kindr. with Quiris, Quirites; cf. the letter C], a curia or court, one of the thirty parts into which Romulus divided the Roman people, ten for each of the three tribes; each curia contained ten gentes, Varr. ap. Dion. Hal. 2, 83; Liv. 1, 13, 6; Aur. Vict. Vir. Ill. 2, 12; Dig. 1, 2, 2; Paul. ex Fest. p. 49, 1 Müll.—II.Meton.A.A structure built for the religious services of a curia (sometimes also serving for other purposes), Varr. L. L. 5, § 155 Müll.; Fest. p. 174, 6 ib.: veteres, on the east side of the Palatine Hill, Varr. l. l. ib.; Tac. A. 12, 24;2.called curia prisca,
Ov. F. 3, 140; Fest. l. l.: Novae, id. l. l.—Hence, dies curiae, a festival day, Cic. de Or. 1, 7. 27.—Hence,B. 1.Commonly kat exochên, the Curia Hostilia built by Tullus Hostilius (in reference to the later Curia Julia and Pompeiana, v. infra), the Curia, Senate-house, Varr. L. L. 5, § 155 Müll.; Liv. 1, 30, 2; Plin. 35, 4, 7, § 22; Varr. L. L. 6, § 46; id. Fragm. ap. Non. p. 57, 5; Cic. Rep. 2, 17, 31; id. Cat. 4, 1, 2; id. Fl. 24, 57; id. Mil. 33, 89; Quint. 11, 1, 47; Ov. M. 15, 802. —2.Curia Julia, the Senate-house begun by Julius Cæsar, finished by the triumvirs, and used by the Senate after the burning of the Curia Hostilia, Suet. Calig. 60.—3.Curia Pompeji or Pompeja, the Senate-house built by Pompey, finally closed after the assassination of Julius Cæsar in it, Cic. Div. 2, 9, 23; Suet. Caes. 80 sq. et saep.—Hence, trop., as emblem of law:C.stante urbe et curiā,
Cic. Planc. 29, 71:pro curia inversique mores,
Hor. C. 3, 5, 7;of the senatorial rank: curia pauperibus clausa est,
Ov. Am. 3, 8, 55.—Of the places of assembly of high councils out of Rome, Cic. Att. 6, 1, 6; id. Verr. 2, 2, 21, § 50; Liv. 24, 24, 4; Ov. M. 13, 197; Juv. 9, 101.—D.The assembly of the Senate, the Senate (cf. Cic. de Or. 3, 42, 167):E.a curiā nulla me res divellet,
Cic. Att. 1, 20, 3:aliquem in curiam introducere,
Liv. 22, 1, 14; 2, 23, 11 sq.; 2, 24, 3; Suet. Caes. 22; id. Aug. 38; Hor. C. 2, 1, 14 et saep.—Curia Calabra, so called from the proclamation of the dates which was there made; v. Calabra.—F.Curia Saliorum, the official building of the Salii on the Palatine Hill, consecrated to Mars, in which the sacred lituus was kept, Cic. Div. 1, 17, 30.
См. также в других словарях:
closed — S3 [kləuzd US klouzd] adj 1.) not open = ↑shut ≠ ↑open ▪ Make sure all the windows are closed. ▪ She kept her eyes tightly closed. 2.) [not before noun] if a shop, public building etc is closed, it is not open and people cannot enter or use it =… … Dictionary of contemporary English
closed — [ klouzd ] adjective ** ▸ 1 covering passage/hole ▸ 2 not doing business ▸ 3 not allowed to everyone ▸ 4 not considering ideas ▸ 5 with fixed number of something ▸ 6 forming complete circle ▸ + PHRASES 1. ) if a door, window, lid, etc. is closed … Usage of the words and phrases in modern English
closed — adj. 1. having an opening obstructed. [Narrower terms: {blind}] Also See: {obstructed}, {sealed}, {shut}, {unopen}, {closed}. Antonym: {open}. [WordNet 1.5] 2. (Math.) of a curve or surface: having no end points or boundary curves; of a set:… … The Collaborative International Dictionary of English
Closed — may refer to: Math Closure (mathematics) Closed manifold Closed orbits Closed set Closed differential form Closed map, a function that is closed. Other Cloister, a closed walkway Closed circuit television Closed, an online community at the social … Wikipedia
Closed — GmbH Rechtsform GmbH Gründung 1978 Sitz Hamburg, Deutschland … Deutsch Wikipedia
closed — [klōzd] adj. 1. not open; shut [a closed door] 2. covered over or enclosed [a closed wagon] 3. functioning independently; self sufficient [a closed economic system] 4. not receptive to new or different ideas [a closed mind] 5 … English World dictionary
closed — [kləʊzd ǁ kloʊzd] adjective not open for business: • The markets were closed on Monday and Tuesday for the Christmas holiday. * * * closed UK US /kləʊzd/ adjective ► not open for business: »The bank s closed now, but I can get some money out with … Financial and business terms
closed — adj 1: confined to a few closed membership 2: excluding outsiders or witnesses: conducted in secrecy closed hearings Merriam Webster’s Dictionary of Law. Merriam Webster. 1996 … Law dictionary
closed — ► ADJECTIVE 1) not open or allowing access. 2) not communicating with or influenced by others. ● behind closed doors Cf. ↑behind closed doors ● a closed book Cf. ↑a closed book … English terms dictionary
closed — klōzd adj 1) being a complete self contained system with nothing transferred in or out <a closed thermodynamic system> 2) covered by unbroken skin <a closed fracture> 3) not discharging pathogenic organisms to the outside <a case… … Medical dictionary
closed — pp. adj. from CLOSE (Cf. close) (v.). Closed circuit is attested from 1827; closed shop in union sense from 1904; closed system first recorded 1896 in William James … Etymology dictionary