Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

bragging

  • 1 iactantia

    bragging, boasting.

    Latin-English dictionary of medieval > iactantia

  • 2 magnificus

    magnĭfĭcus, a, um, adj. ( comp. magnificentior; sup. magnificentissimus; v. in the foll.; old form of comp. magnificior, acc. to Fest. p. 154 Müll., and sup. magnificissimus, acc. to Fest. p. 151; so in the adv. magnificissime, Att. ap. Prisc. p. 603 P.) [magnus-facio], great in deeds or in sentiment, noble, distinguished, eminent, august, great in soul, high-minded (cf. splendidus).
    I.
    Lit.
    A.
    In a good sense (class.):

    vir factis magnificus,

    Liv. 1, 10:

    Rhodiorum civitas magna atque magnifica,

    great, glorious, Sall. C. 51:

    animus excelsus magnificusque,

    Cic. Off. 1, 23, 79:

    cives in suppliciis deorum magnifici, domi parci,

    magnificent, splendid, grand, fond of splendor, Sall. C. 9:

    elegans, non magnificus,

    fond of show, Nep. Att. 13; Suet. Ner. 30:

    magnificus in publicum,

    Plin. Pan. 51, 3; Vell. 2, 130.—
    B.
    In a bad sense, bragging, boastful (ante-class.):

    cum magnifico milite, urbis verbis qui inermus capit,

    Plaut. Bacch. 4, 9, 42; id. As. 2, 2, 84.—
    II.
    Transf., of inanim. and abstr. things, splendid, rich, fine, costly, sumptuous, magnificent, etc. (class.):

    magnificae villae,

    Cic. Leg. 2, 1, 2:

    oppidum,

    Plin. 6, 19, 22, § 67:

    apparatus,

    Cic. Off. 1, 8, 25:

    ornatus,

    id. Verr. 2, 1, 22, § 58:

    funera,

    Caes. B. G. 6, 18:

    funus,

    Curt. 4, 8, 8:

    venationes,

    Cic. Fam. 7, 1, 3:

    nomen,

    Tac. H. 4, 15:

    res gestae,

    Liv. 26, 2, 1.—Of speech, of high strain, lofly, sublime:

    genus dicendi magnificum atque praeclarum,

    Cic. de Or. 2, 21, 89:

    oratio,

    Plin. 35, 4, 9, § 26; cf. in the comp.:

    magnificentius dicendi genus et ornatius,

    Cic. Brut. 32, 123.—In a bad sense, boastful, bragging:

    verba,

    Ter. Eun. 4, 6, 3:

    litterae,

    Suet. Calig. 44.— Sup.:

    Crassus magnificentissimā aedilitate functus,

    Cic. Off. 2, 16.—Of medicaments, valuable, useful, admirable, Plin. 19, 3, 15, § 38.—Hence, adv., in two forms: magnĭfĭcē and (postAug.) magnĭfĭcenter, nobly, magnificently, generously, grandly, sumptuously, richly, splendidly, excellently:

    magnifice conscreabor,

    Plaut. Pers. 2, 5, 7:

    cesso magnifice patriceque,

    id. Cas. 3, 6, 7:

    magnifice laudare,

    Cic. Brut. 73, 254:

    ornare convivium,

    id. Quint. 30, 93:

    comparare convivi um,

    id. Verr. 2, 1, 26, § 65:

    vivere,

    id. Off. 1, 26, 65:

    vincere,

    splendidly, gloriously, id. Cat. 2, 1, 1:

    radicula ex melle prodest magnifice ad tussim,

    admirably, excellently, Plin. 24, 11, 58, § 96; 30, 14, 47, § 139.—In a bad sense, pompously, proudly, haughtily, boastfully: se jactare. Auct. Her. 4, 21, 29:

    incedere,

    Liv. 2, 6.—In the form magnificenter:

    oppidum magnificenter aedificatum et eleganter,

    Vitr. 1, 6.— Comp.:

    magnificentius et dicere et sentire,

    grandly, loftily, Cic. Or. 34, 119.— Sup.:

    consulatum magnificentissime gerere,

    Cic. Fam. 4, 7, 2:

    gloriosissime et magnificentissime aliquid conficere,

    id. Att. 14, 4, 2: jactare se, 2, 21, 3.

    Lewis & Short latin dictionary > magnificus

  • 3 gloriosus

    glōrĭōsus, a, um, adj. [gloria].
    I.
    (Acc. to gloria, I.) Full of glory, glorious, famous, renowned (syn.:

    illustris, praeclarus, magnificus): de clarorum hominum factis illustribus et gloriosis satis hoc loco dictum,

    Cic. Fin. 1, 11, 37:

    quae si in privatis gloriosa sunt,

    id. Deiot. 14, 40:

    magnificum illud Romanisque hominibus gloriosum, ut Graecis de philosophia libris non egeant,

    id. Div. 2, 2, 5:

    in illa fuga, nobis gloriosa,

    id. ib. 1, 28, 59:

    mors,

    id. ib. 1, 24, 51:

    consilia,

    id. Att. 8, 12, 5:

    illa,

    Vell. 2, 49, 4:

    princeps,

    Suet. Calig. 8:

    gloriosissimae victoriae,

    id. Tib. 52; cf.:

    dies gloriosissimus,

    Tac. H. 5, 17:

    quod ipsi Agamemnoni fuit honestum, habere, etc.... mihi vero gloriosum, te juvenem consulem florere laudibus,

    Cic. Fam. 9, 14, 2; cf.:

    bene de re publica mereri, gloriosum est,

    id. Phil. 1, 14, 33:

    quod quaesitur gloriosum an indecorum sit,

    Sall. H. 4, 61, 1 Dietsch:

    in saecula,

    Vulg. Dan. 3, 56.—
    II.
    Vainglorious, boasting, bragging, haughty, conceited, ostentatious (syn.: jactans, arrogans, superbus, insolens, vanus, ostentator).
    A.
    In gen.:

    vos nequam et gloriosae,

    Plaut. Truc. 1, 2, 55:

    (vir) mendax et gloriosus,

    id. Curc. 4, 1, 10; 5, 2, 34; id. Ps. 3, 2, 5:

    ubi illa magnifica et gloriosa ostentatio civitatis?

    Cic. Fl. 22, 52:

    praepotens et gloriosa philosophia,

    id. de Or. 1, 43, 193:

    epistolae jactantes et gloriosae,

    Plin. Ep. 3, 9, 13:

    pavo, gloriosum animal,

    Plin. 10, 20, 22, § 44:

    esse gloriosi animi,

    eager for glory, Suet. Claud. 1:

    miles,

    Ter. Eun. prol. 31; 38; cf.

    B. infra: vir,

    a braggart, Vulg. Prov. 25, 14.—
    B.
    Esp.: Miles gloriosus, the title of a comedy of Plautus. To this refers:

    deforme est, de se ipsum praedicare, falsa praesertim, et cum irrisione audientium imitari Militem gloriosum,

    Cic. Off. 1, 38, 137; and:

    milites,

    id. Lael. 26, 98.—Hence, adv.: glōrĭōse.
    1.
    (Acc. to I.) Gloriously: res magnas manu gerere, Naev. ap. Gell. 6, 8, 5:

    triumphare,

    Cic. Fam. 2, 12, 3; Vulg. Exod. 15, 1.— Comp.:

    quia relicua gloriosius retinebat,

    Sall. H. 1, 55 Dietsch. — Sup.:

    quod per ipsos confici potuit, gloriosissime et magnificentissime confecerunt,

    Cic. Att. 14, 4, 2.—
    2.
    (Acc. to II.) Boastfully, vauntingly, pompously:

    exorsus es non gloriose magis a veritate quam, etc.,

    Cic. de Or. 2, 8, 31:

    mentiri,

    id. Mil. 27, 72; cf.

    proloqui,

    Plaut. Stich. 2, 1, 4: amiciri, id. Pers. 2, 5, 6:

    amicitiam ostentare,

    Sall. H. 4, 61, 8 Dietsch.

    Lewis & Short latin dictionary > gloriosus

  • 4 jactantia

    jactantĭa, ae, f. [jacto], a boasting, bragging; display, ostentation (post-Aug.):

    sui,

    Tac. A. 2, 46:

    militaris,

    id. Agr. 25:

    frivola in parvis,

    Quint. 1, 6, 20; 9, 2, 74:

    partim jactantia ingenii, ut res cito accepisse videantur,

    id. 12, 8, 3:

    privatae studere,

    Plin. Ep. 1, 8, 13; id. Pan. 38, 4.

    Lewis & Short latin dictionary > jactantia

  • 5 jactatio

    jactātĭo, ōnis, f. [jacto], a throwing or tossing to and fro, a shaking, agitation, violent or frequent motion.
    I.
    Lit.:

    corporis,

    motion, gestures, Cic. Or. 25, 86:

    ubi primum ducta cicatrix, patique posse visa jactationem,

    Liv. 29, 32:

    manus,

    Quint. 10, 7, 26;

    of a storm at sea: ex magna jactatione terram videre,

    Cic. Mur. 2, 4:

    armigeri in castra referebant (eum) jactationem vulnerum haud facile tolerantem,

    the jolting, Curt. 6, 5, 1.—
    II.
    Trop.
    A.
    In gen., of mental agitation:

    jactationes animorum incitatae,

    Cic. Tusc. 5, 6, 15.—
    B.
    Esp.
    1.
    A boasting, bragging; ostentation, display, vanity:

    jactatio est voluptas gestiens et se efferens insolentius,

    Cic. Tusc. 4, 9, 20: verborum, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 20, 2:

    nulla cultūs,

    Tac. G. 6:

    extemporalis garrulitas circulatoriae jactationis est,

    Quint. 2, 4, 15:

    eruditionis,

    id. 1, 5, 11: nonnullorum hominum jactationem et insolentiam ferre non potes, Cael. ap. Cic. Att. 10, 9, A, 5.—
    2.
    Jactatio popularis, a striving after popular applause, Cic. Clu. 35, 95; id. Har. Resp. 20, 43; so,

    jactatio cursusque popularis,

    id. Prov. Cons. 16, 38; cf.:

    eloquentia haec forensis... ornata verbis atque sententiis jactationem habuit in populo,

    id. Or. 3, 13.

    Lewis & Short latin dictionary > jactatio

  • 6 jactitabundus

    jactĭtābundus, a, um, adj. [jactito], boasting, bragging (late Lat.), Sid. Ep. 3, 13 fin.

    Lewis & Short latin dictionary > jactitabundus

  • 7 jacto

    jacto, āvi, ātum (jactarier, Lucr. 6, 556; Enn. Tr. 130), 1, v. freq. a. [jacio], to throw, cast, hurl.
    I.
    Lit.:

    semen,

    to scatter, Varr. R. R. 1, 42:

    semina per undas,

    Ov. M. 4, 748:

    jactato flore tegente vias,

    id. Tr. 4, 2, 50:

    irrita sacrilega jactas incendia dextra,

    id. M. 14, 539:

    hastas,

    Cic. de Or. 2, 78, 316:

    vestem argentumque de muro,

    Caes. B. G. 7, 47:

    lapides vacuum in orbem,

    Verg. G. 1, 62:

    cinerem per agros,

    id. ib. 1, 81:

    se muris in praeceps,

    Curt. 5, 6, 7;

    of casting a net: rete,

    Dig. 19, 1, 12;

    also of dicethrowing: talos arripio, jacto basilicum,

    Plaut. Curc. 2, 3, 79; cf.:

    numerosque manu jactabat eburnos,

    Ov. A. A. 2, 203; id. ib. 3, 355; Suet. Aug. 71.—
    B.
    Transf.
    1.
    To throw or toss about; to shake, flourish:

    crura,

    Lucr. 4, 991:

    brachia in numerum,

    id. 4, 769:

    manus,

    Quint. 11, 3, 179; 10, 3, 21:

    umeros,

    id. 11, 3, 130:

    tinnula manu,

    Ov. Tr. 1, 1, 38:

    tintinnabulum,

    Phaedr. 2, 7, 5:

    onerosa pallia,

    Juv. 6, 236:

    cerviculam,

    Cic. Verr. 2, 3, 19, § 49:

    nisi se suo more jactavisset,

    i. e. to make gestures, id. Brut. 60, 217:

    cum multum se Curio ex more jactasset,

    Quint. 11, 3, 129:

    exsultare immoderateque jactari,

    Cic. Div. 1, 29, 60:

    corpus in suo sanguine,

    to wallow, Ov. M. 10, 721:

    videntes,

    Verg. G. 2, 355:

    a facie manus,

    to throw kisses, Juv. 3, 106; cf.: jactare basia, id. 4, 118:

    oculos,

    Lucr. 4, 1133:

    lumina,

    Ov. H. 3, 11:

    jugum,

    i. e. to be restless, rebellious, Juv. 13, 22.—
    2.
    To drive hither and thither, to drive about:

    cum adversā tempestate in alto jactarentur,

    Cic. Inv. 2, 31, 95; Ov. H. 17, 235; Hor. Ep. 1, 11, 15; Ov. Tr. 3, 2, 15:

    ut Aeneas pelago... omnia circum Litora jactetur,

    Verg. A. 1, 668; 10, 48; 1, 182:

    jactati aequore toto Troes,

    id. ib. 1, 29; Ov. M. 11, 441 al.:

    si quando, ut fit, jactor in turba, etc.,

    Cic. Planc. 7, 17:

    jactatur domi suae homo honestissimus,

    id. Verr. 2, 1, 26, § 67:

    aestu febrique jactari,

    id. Cat. 1, 13.—So of the sea:

    ut jactetur aqua,

    Lucr. 6, 553:

    cito mutata est jactati forma profundi,

    Ov. H. 19, 77:

    aequora,

    id. Tr. 4, 4, 57.—
    3.
    To throw away:

    merces,

    Plaut. Rud. 2, 3, 43:

    arma,

    Liv. 9, 12; Curt. 3, 3, 9.—Esp., to throw overboard, throw into the sea, Dig. 47, 2, 43, § 10; 14, 2, 4, § 2:

    jactatur rerum utilium pars maxima,

    Juv. 12, 52.—
    4.
    To throw out, emit, spread:

    luna suam jactat de corpore lucem,

    Lucr. 5, 576:

    voces per umbram,

    Verg. A. 2, 768.—
    II.
    Trop.
    A.
    To torment, disquiet, disturb:

    jactor, crucior, agitor, stimulor,

    Plaut. Cist. 2, 1, 4:

    nolo te jactari diutius,

    id. Trin. 3, 2, 59:

    ipsa velut navis jactor,

    Ov. H. 21, 41:

    jactari morbis,

    Lucr. 3, 507:

    clamore et convicio,

    Cic. Fam. 1, 5:

    aliquem,

    id. Div. in Caecil. 14, 45.—
    B.
    Jactare se or jactari, not to be firm, to waver, Cic. Tusc. 4, 10.—Of money, to fluctuate in value:

    jactabatur temporibus illis nummus sic, ut nemo posset scire, quid haberet,

    Cic. Off. 3, 20, 80. —
    C.
    To consider, examine, discuss:

    pluribus praesentibus eas res jactari nolebat,

    Caes. B. G. 1, 18:

    multa totā die in concilio variis jactata sermonibus erant,

    i. e. discussed, not decided, Liv. 1, 50, 3:

    pectore curas,

    Verg. A. 1, 227:

    jactari magis quam peragi accusatio ejus poterat,

    discussed without a conclusion, to no purpose, Liv. 10, 46, 16.—
    D.
    To discuss, mention, intimate, pronounce, throw out, utter, speak, say, name, propose a thing:

    rem jactare sermonibus,

    Liv. 8, 29:

    ultro citroque,

    id. 7, 9:

    jactamus jam pridem omnis te Roma beatum,

    Hor. Ep. 1, 16, 18:

    talia jactanti, etc.,

    Verg. A. 1, 102:

    jactatum in condicionibus nequiquam de Tarquiniis in regnum restituendis,

    Liv. 2, 13, 3:

    hanc autem jactari magis causam quam veram esse,

    to be rather the pretext than the true reason, id. 5, 53, 2.—
    E.
    To throw or fling out threats, etc.:

    jactare et opponere terrorem,

    Cic. Sest. 23, 52:

    minas,

    id. Quint. 14, 47:

    probra in quempiam,

    Liv. 29, 9; cf.:

    convicia,

    Prop. 3, 8, 11.—
    F.
    To boast of, vaunt a thing:

    ostentare honorem aetatis, jactare urbanam gratiam et dignitatem,

    Caes. B. C. 3, 83:

    ingenium,

    Quint. 3, 1, 3:

    genus et nomen,

    Hor. C. 1, 14, 13:

    regna et virtutem,

    Ov. H. 16, 81:

    quo te jactas creatum,

    id. M. 9, 23; Curt. 8, 1, 23.—
    G.
    With se, to talk boastfully of one's self, to boast, make an ostentatious display.
    (α).
    Absol.:

    intolerantius se jactare,

    Cic. de Or. 2, 52, § 209:

    non jactandi mei causā,

    Quint. Decl. 268.—
    (β).
    With dat.:

    se alicui,

    to boast of one's self to a person, Ov. H. 12, 175:

    se Iliae querenti ultorem,

    Hor. C. 1, 2, 18; Liv. 35, 49, 3:

    ipse cum se jactaret amicae,

    Juv. 1, 62.—
    (γ).
    With in or simple abl.:

    cum in eo se in contione jactavisset,

    Cic. Att. 2, 1, 5:

    ne quis sit lucus, quo se plus jactet Apollo,

    Verg. E. 6, 73.—
    (δ).
    With de:

    jactat se jamdudum de Calidio,

    Cic. Verr. 2, 4, 21, § 46.—
    (ε).
    With gen.:

    se justitiae,

    Hier. Ep. 23, 34. —
    (ζ).
    With two acc.:

    se jactare formosum,

    Phaedr. 3, 8, 6.—
    H.
    To carry one's self confidently or conceitedly:

    qui antea solitus esset jactare se magnificentissime in illo loco,

    Cic. Att. 2, 21, 3.—
    I.
    To be officious or active in, to give one's self up to, devote one's self to a thing:

    jactare se in causis centumviralibus,

    Cic. de Or. 1, 38, 173:

    nostrum hoc tempus aetatis forensi labore jactari,

    id. Q. Fr. 3, 5:

    in qua (re publica) tu non valde te jactas,

    id. Fam. 2, 15, 3:

    se actionibus tribuniciis,

    Liv. 3, 1.—
    K.
    Se in pecuniis, to be prodigal of one's money, Cic. Cat. 2, 9.—Hence, jactans, antis, P. a., boasting, bragging, boastful, vainglorious.
    1.
    Lit.: insolens, arrogans, jactans, Cic. Fragm. ap. Non. 322, 13:

    epistolae jactantes et gloriosae,

    Plin. Ep. 3, 9:

    neque vereor ne jactantior videar, etc.,

    id. ib. 9, 23; so Verg. A. 6, 815: jactantior hic paulo est, Hor. S. 1, 3, 50.—With gen.:

    tumidus ae sui jactans,

    Quint. 11, 1, 50:

    plebis jactantissimus amator,

    Spart. Hadr. 17.—
    2.
    Transf., proud, noble, splendid:

    septemgemino jactantior aethera pulset Roma jugo,

    Stat. S. 4, 1, 6; Claud. IV. Cons. Hon. 1.— Adv.: jactanter, boastfully, ostentatiously:

    minae jactanter sonantes,

    Amm. 27, 2, 3; Prud. Ham. 170.— Comp.:

    jactantius maerere,

    Tac. A. 2, 77:

    litteras componere,

    id. H. 3, 53; Prud. Ham. 170.

    Lewis & Short latin dictionary > jacto

  • 8 magnidicus

    magnĭdĭcus, a, um, adj. [magnusdico], that talks big, boastful, bragging (ante- and post-class.):

    homo,

    Plaut. Mil. 3, 3, 48:

    Persae,

    Amm. 23, 6, 80.— Transf., of abstr. things:

    mendacia,

    Plaut. Rud. 2, 6, 31.

    Lewis & Short latin dictionary > magnidicus

  • 9 magnificentia

    magnĭfĭcentĭa, ae, f. [magnificus], greatness in action or in sentiment, nobleness, distinction, eminence, high-mindedness, magnanimity; in a bad sense, boasting, bragging, etc.
    I.
    In gen.
    A.
    Lit.:

    magnificentia est rerum magnarum et excelsarum cum anima ampla quadam et splendida propositione agitatio atque administratio,

    Cic. Inv. 2, 54, 163:

    et magnificentia et despicientia adhibenda est rerum humanarum,

    greatness of soul, id. Off. 1, 21, 72; id. Agr. 2, 8, 22.—
    B.
    Transf., of inanimate things, grandeur, magnificence, splendor, sumptuousness:

    epularum,

    Cic. Or. 25, 83:

    villarum,

    id. Off. 1, 39, 140:

    funerum et sepulcrorum,

    id. Leg. 2, 26, 66:

    liberalitatis,

    id. Rosc. Com. 8, 24:

    extra modum sumptu et magnificentia prodire,

    id. Off. 1, 39, 40:

    exhaustus magnificentiā publicorum operum,

    Liv. 1, 57:

    magnificentiae studium,

    Tac. A. 3, 55:

    publica magnificentia,

    Vell. 2, 1, 2.—
    II.
    Esp.
    1.
    Rhet. t. t., an imposing style, sounding or dignified language: his tribus narrandi virtutibus adiciunt quidam magnificentiam, quam megaloprepeian vocant, Quint. 4, 2, 61 sq.—
    2.
    In a bad sense:

    verborum magnificentia,

    pomposity of language, bombast, Cic. Lael. 6, 21:

    i hinc in malam crucem cum istac magnificentiā,

    Ter. Phorm. 5, 7, 37.—
    3.
    In partic., greatness of talent, great artistic skill, Plin. 36, 5, 4, § 19.

    Lewis & Short latin dictionary > magnificentia

  • 10 Thraso

    Thrăso, ōnis, m., = Thrasôn.
    I.
    The name of a braggart soldier in Terence ' s Eunuch; hence, Thrăsōnĭānus, a, um, adj., Thrasonian, i. e. bragging, vainglorious, Sid. Ep. 1, 9 fin.
    II.

    Lewis & Short latin dictionary > Thraso

  • 11 Thrasonianus

    Thrăso, ōnis, m., = Thrasôn.
    I.
    The name of a braggart soldier in Terence ' s Eunuch; hence, Thrăsōnĭānus, a, um, adj., Thrasonian, i. e. bragging, vainglorious, Sid. Ep. 1, 9 fin.
    II.

    Lewis & Short latin dictionary > Thrasonianus

  • 12 vanilocus

    vānĭlŏquus ( - lŏcus), a, um, adj. [vanus-loquor], talking emplily or idly, gabbling, prating, i. e.,
    I.
    Lying:

    quia vanilocu's, vapulabis,

    Plaut. Am. 1, 1, 223.— Ambros. Ep. 63, 7.—
    II.
    Boastful, bragging, vaunting, Liv. 35, 48, 2:

    ore,

    Sil. 14, 280:

    genus,

    id. 8, 17.

    Lewis & Short latin dictionary > vanilocus

  • 13 vaniloquus

    vānĭlŏquus ( - lŏcus), a, um, adj. [vanus-loquor], talking emplily or idly, gabbling, prating, i. e.,
    I.
    Lying:

    quia vanilocu's, vapulabis,

    Plaut. Am. 1, 1, 223.— Ambros. Ep. 63, 7.—
    II.
    Boastful, bragging, vaunting, Liv. 35, 48, 2:

    ore,

    Sil. 14, 280:

    genus,

    id. 8, 17.

    Lewis & Short latin dictionary > vaniloquus

См. также в других словарях:

  • bragging — index bluster (speech), orgulous, rodomontade Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • Bragging — Brag Brag, v. i. [imp. & p. p. {Bragged}; p. pr. & vb. n. {Bragging}.] [OE. braggen to resound, blow, boast (cf. F. braguer to lead a merry life, flaunt, boast, OF. brague merriment), from Icel. braka to creak, brak noise, fr. the same root as E …   The Collaborative International Dictionary of English

  • bragging — noun Bragging is used before these nouns: ↑right …   Collocations dictionary

  • Bragging Rights (2009) — Bragging Rights 2009 Détails Fédération World Wrestling Entertainment Date 2 …   Wikipédia en Français

  • Bragging Rights (2010) — Logo officiel de Bragging Rights 2010 Généralités Fédération(s) …   Wikipédia en Français

  • Bragging Rights (2010) — Тематическая песня «It’s Your Last Shot» Politics and Assassins Информация Федерация World Wrestling Entertainment Дата 24 октября …   Википедия

  • Bragging Rights — 2009 Détails Fédération World Wrestling Entertainment Division (s) RAW SmackDown! ECW Date 25 octobre …   Wikipédia en Français

  • bragging rights — noun The prerogative to praise oneself for an accomplishment or for possession of a superior characteristic. Worth as much as $900 million, he estimates, the author clearly thinks he has earned bragging rights, and he intends to exercise them …   Wiktionary

  • bragging rights — UK [ˈbræɡɪŋ ˌraɪts] / US noun [plural] informal a feeling of being happy and proud that supporters of a sports team have when their team has won a victory over another team in the same city City claimed the derby day bragging rights with their… …   English dictionary

  • bragging rights — noun plural : entitlement to boast about one s status, superiority, or achievement * * * noun [plural] US : a good reason to talk with pride about something you have done She earned bragging rights for completing the project on time …   Useful english dictionary

  • bragging — Synonyms and related words: Gascon, bluster, boast, boastful, boastfulness, boasting, bombast, brag, braggadocio, braggart, braggartism, bravado, conceit, conceited, fanfaron, fanfaronade, fanfaronading, gasconade, gasconading, gasconism, heroics …   Moby Thesaurus

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»