-
21 gratia
grātĭa, ae, f. [gratus] - Lebaigue P. 551 et P. 552. [st1]1 [-] agrément, charme, grâce, beauté (poet. et post-class.). - gratia verborum, Quint.: la grâce des expressions. - gratia villae, Plin.: l'agrément d'une villa. - neque abest facundis gratia dictis, Ov. M. 13: la grâce ne masque pas son éloquence. - magnae veteribus curae fuit gratiam dicendi, Quint. 9: les anciens mettaient beaucoup de soin à agrémenter leurs discours. - gratia corporis, Suet. Vit. 3: agréments physiques. - gratia in vultu, Quint. 6, pr. 7: grâce dans le visage. - sincera sermonis Attici gratia, Quint. 10, 1, 65: la pure grâce du parler attique. - vinis gratiam affert fumus, Plin. 14, 16: la fumée donne un goût agréable aux vins. [st1]2 [-] faveur, complaisance, obligeance, grâce. - aliquid in beneficii et gratiae causa petere, Cic. Verr. 3, 189: demander qqch comme un bienfait et une grâce. --- cf. Verr. 3, 115. - gratiae causā, Cic. Fam. 5, 12, 7: par faveur. - alicui gratiam dare, Ter. Hec. 390: accorder une faveur à qqn. - alicui gratiam dicendi facere, Liv. 3, 41, 4: accorder à qqn la faveur de parler. --- cf. Suet. Aug. 38. - in gratiam alicujus, Liv. 28, 21, 4: pour complaire à qqn. --- cf. Liv. 28, 39, 12 ; 39, 26, 12. - abl. gratiā: pour l'amour de, à cause de [placé après son régime]. - hominum gratiā, Cic. Nat. 2, 158, pour les hommes. - Bruti conservandi gratiā, Cic. Ph. 14, 4: pour sauver Brutus. - si exempli gratiā vir bonus... Cic. Off. 3, 50: si, pour prendre un exemple, un honnête homme... - propter aliam quampiam rem, verbi gratiā propter voluptatem, Cic. 5, 30: en vue de n'importe quelle autre chose, par exemple, en vue du plaisir. - ea gratia, quod... Sall. J. 54, 4 ; 80, 4: pour ce motif que.... - meā gratiā, Plaut. Bac. 97: à cause de moi. - petivit in beneficii loco et gratiae ut... Verr. 2, 3: on demanda, comme une faveur et une grâce, la permission de... - alicui gratiam dare, Ter. (alicui gratiam facere, Plaut.): accorder une faveur à qqn. - facta Valerio dicendi gratia quae vellet, Liv. 3: on donna à Valérius l'autorisation de dire ce qu'il voulait. [st1]3 [-] remise accordée par complaisance. - alicui jurisjurandi gratiam facere, Plaut. Rud. 1415: faire à qqn remise de son serment, l'en délier. --- cf. Suet. Tib. 35. - gratiam, fecit conjurandi Bononiensibus, Suet. Aug. 17: il dispensa les habitants de Bologne de faire cause commune avec lui. --- cf. Suet. Dom. 14. - de cena facio gratiam, Plaut. Most. 1130: quant au souper, je t'en fais grâce (= non, merci). [st1]4 [-] faveur d'autrui, bonnes grâces, bonne entente, relations amicales, amitié, accord, concorde; indulgence, pardon, grâce. - inire gratiam ab aliquo: gagner l’amitié (la sympathie) de qqn, se concilier les bonnes grâces de qqn. - magnam inire gratiam, Cic. Fin. 4. 31: se mettre en grande faveur (en grand crédit). - gratiam inire ab aliquo, Cic. Verr. 4, 143: se mettre dans les bonnes grâces de qqn. - gratiam inire ad aliquem, Liv. 33, 46, 7 ; apud aliquem, Liv. 36, 5, 3: auprès de qqn. - ab aliquo gratiam inisse quod... Cic.: avoir mérité la faveur de qqn en... - ab aliquo summam gratiam inire, Cic. Att. 7, 9, 3: gagner au plus haut point la faveur de qqn. - in gratiam alicujus venire: trouver grâce auprès de qqn. - gratiam alicujus sequi: rechercher les bonnes grâces de qqn. - componere aliquid cum bona gratia, Ter.: régler une affaire à l'amiable. - alicui delicti gratiam facere, Sall. J. 104, 5: pardonner à qqn une faute. - gratiam alicujus sibi conciliare, Cic. Pomp. 70: se concilier la faveur de qqn. - aliquam bonam gratiam sibi quaerere, Cic. Pomp. 71: rechercher pour soi quelques bonnes grâces avantageuses. - aliquem apud aliquem in maxima gratia ponere, Cic. Att. 5, 11, 6: mettre qqn dans les meilleures grâces de qqn. - plures ineuntur gratiae si... Cic. Br. 209: on se gagne plus souvent la faveur si (on se fait plus d'amis, si...). --- cf. Cic. Mur. 24 ; Agr. 2, 7. - multas bonas gratias cum optima existimatione provincia afferre, Cic. Mur. 42: rapporter de sa province avec la meilleure réputation une quantité de bonnes sympathies. - si suam gratiam Romani velint,... Caes. BG. 4, 7, 4: [ils disent] que si les Romains veulent leur amitié. - in gratiam cum aliquo redire, Cic. Att. 1, 14, 7 ; Prov. 20, etc.: renouer des relations d'amitié avec qqn, se réconcilier avec qqn. - restituere aliquem in gratiam cum aliquo, Cic. Prov 23: remettre qqn en amitié avec qqn. --- [reducere Cic. R. P. 19]. - Sallustium restituere in ejus veterem gratiam non potui, Cic. Att. 1, 3, 3: je n'ai pu ramener Sallustius à ses vieilles relations avec lui. - cum aliquo in gratia esse, Fam. 1, 9, 4: être en bons termes avec qqn. - mihi cum illo magna gratia erat, Cic. Fam. 1, 9, 20: j'étais en fort bons termes avec lui. - cum bona gratia, cum mala, Ter. Ph. 621: en bonne, en mauvaise intelligence. - istuc quod postulo inpetro cum gratia, Ter. And. 422: ce que je demande, je l'obtiens de bon gré. - per gratiam, Plaut. Mil. 979: de bonne grâce. [st1]5 [-] crédit, pouvoir, influence, popularité. - gratiā plurimum posse, Caes. BG. 1, 9, 3: avoir le plus grand pouvoir par son crédit (être très influent). - cf. Caes. BG. 1, 20, 2 ; 7, 63, 2 ; BC. 2, 44, 1, etc. - Iccius Remus, summa nobilitate et gratia inter suos, Caes. BG. 2 6, 4: le Rémois Iccius, qui tenait parmi les siens le plus haut rang par sa noblesse et son crédit. - res contra nos faciunt, summa gratia et eloquentia, Cic. Quinct. 1: nous avons comme adversaires le crédit et l'éloquence au plus haut degré. - cf. Cic. Cael. 19 ; Off. 2, 64. - summā gratiā inter suos, Caes.: d'une très grande influence dans son pays. - auctior est gratiā, Caes.: il grandit en influence. - quem triumphum magis gratiae quam rerum gestarum magnitudini datum constabat, Liv. 40: ce triomphe, de toute évidence, il le devait plus à son influence qu'à l'importance de ses exploits. - summa apud populum gratia, Cic. Rep 2, 60: la plus grande popularité. - gratia alicujus, Cic Amer. 28: le crédit, l'influence de qqn. - per gratiam contendere, ut... Cic. Verr. pr. 48: faire appel aux influences pour obtenir que... [st1]6 [-] reconnaissance, gratitude, actions de grâces, gré. - gratiae, ārum: marques de reconnaissance, remerciement. - gratias agere alicui, Cic. Phil. 1, 3: adresser des remerciements à qqn. - gratiarum actio, Cic. Fam. 10, 19, 1: adresse (expression) de remerciements. - maximas vobis gratias omnes et agere et habere debemus, Cic. Phil. 3, 25: nous devons tous et vous remercier vivement et éprouver pour vous la plus vive reconnaissance. - gratias habere, Liv. 24, 37, 7: remercier. - alicui gratias agere de re (pro re): rendre grâces à qqn au sujet de qqch, remercier qqn au sujet de qqch. - gratiam habere alicui: savoir gré à qqn, avoir de la reconnaissance pour qqn. - gratiam alicui referre, Cic. Br. 217 ; de Or. 3, 14: témoigner à qqn sa reconnaissance en retour. - praeclaram gratiam alicui referre, Cic. Cat. 1, 28: montrer une belle reconnaissance à qqn. - habere gratiam, Cic. Off. 2, 69: avoir de la reconnaissance. - mais habebo apud posteros gratiam, Sen. Ep. 21, 5: j'aurai la faveur de la postérité. - alicui gratias referre Cic. Planc. 101: donner à qqn des marques (preuves) de reconnaissance. --- cf. Cic. Phil. 3, 39. - gratiam dis persolvere, Cic. Planc. 80: s'acquitter envers les dieux d'une dette de reconnaissance. - alicui pro aliqua re gratias agere, Cic. Att. 16, 16, 16: remercier qqn pour [de] qqch. - alicui in aliqua re gratias agere, Cic. Att. 2. 24. 2: - alicui ob aliquam rem gratias agere: remercier qqn de qqch. --- Liv. 34, 50, 4; Plin. Ep. 9, 31, 2. - est dis gratia, cum... Ter. Ad. 138: il y a à remercier les dieux, du moment que... - dis gratia ! Ter. Ad. 121, dieu merci ! grâce aux dieux ! - gratiast, Plaut. Men. 387: bien obligé ! merci bien ! [st1]7 [-] grātĭā + gén.: à cause de, pour faire plaisir, en faveur de, pour l'amour de, à titre de. - grātĭā + gérond. ou adj. verbal au gén.: en vue de, pour. - verbi gratiā (exempli gratiā): par exemple, à titre d'exemple. - patris gratiā: pour l'amour de la patrie. - meā (tuā, nostrā) gratiā: pour moi (pour toi, pour nous). - surrexit respondendi gratiā: il se leva pour répondre. - pugnat servandae patriae gratiā: il combat pour sauver sa patrie. - consolandi tui gratiā dicent: ils diront pour te consoler. - legatos ad Caesarem sui purgandi gratia mittunt, Caes. BG. 7: ils envoient des députés auprès de César pour se disculper. [st1]8 [-] grātĭīs ou grātīs: sans rétribution, gratuitement, gratis. - si non pretio, at gratiis, Ter. Ad.: sinon contre argent sonnant, du moins gratis. - cave ne gratis hic tibi constet amor ! Ov.: prends garde que cet amour ne te rapporte rien! - is repente, ut Romam venit, gratiis praetor factus est, Cic. Verr. 2, 1: cet homme, à peine arrivé de Rome, le voilà, tout à coup, devenu gratuitement préteur. [st1]9 [-] grâce (de Dieu); charisme. - gratiae tuae deputo et misericordiae tuae, quod peccata mea tamquam glaciem solvisti, Aug. Conf. 2: à votre grâce, à votre miséricorde je rapporte d’avoir fondu la glace de mes péchés. - prophetarum gratia, Ambr. de Off. 1, 1, 2: le charisme des prophètes. [st1]10 [-] grātiae, ārum, f.: les (trois) Grâces (Aglaé, Thalie, Euphrosyne). - [gr]gr. Χάριτες. - Sen. Ben. 1, 3, 3 ; Serv. En. 1, 720 ; Hor. O. 1, 30, 6, etc ; Quint. 10, 1, 82. - sing. collect. Grātia, ae, Ov. M. 6, 429: les Grâces. - voir hors site les Charites / les Grâces.* * *grātĭa, ae, f. [gratus] - Lebaigue P. 551 et P. 552. [st1]1 [-] agrément, charme, grâce, beauté (poet. et post-class.). - gratia verborum, Quint.: la grâce des expressions. - gratia villae, Plin.: l'agrément d'une villa. - neque abest facundis gratia dictis, Ov. M. 13: la grâce ne masque pas son éloquence. - magnae veteribus curae fuit gratiam dicendi, Quint. 9: les anciens mettaient beaucoup de soin à agrémenter leurs discours. - gratia corporis, Suet. Vit. 3: agréments physiques. - gratia in vultu, Quint. 6, pr. 7: grâce dans le visage. - sincera sermonis Attici gratia, Quint. 10, 1, 65: la pure grâce du parler attique. - vinis gratiam affert fumus, Plin. 14, 16: la fumée donne un goût agréable aux vins. [st1]2 [-] faveur, complaisance, obligeance, grâce. - aliquid in beneficii et gratiae causa petere, Cic. Verr. 3, 189: demander qqch comme un bienfait et une grâce. --- cf. Verr. 3, 115. - gratiae causā, Cic. Fam. 5, 12, 7: par faveur. - alicui gratiam dare, Ter. Hec. 390: accorder une faveur à qqn. - alicui gratiam dicendi facere, Liv. 3, 41, 4: accorder à qqn la faveur de parler. --- cf. Suet. Aug. 38. - in gratiam alicujus, Liv. 28, 21, 4: pour complaire à qqn. --- cf. Liv. 28, 39, 12 ; 39, 26, 12. - abl. gratiā: pour l'amour de, à cause de [placé après son régime]. - hominum gratiā, Cic. Nat. 2, 158, pour les hommes. - Bruti conservandi gratiā, Cic. Ph. 14, 4: pour sauver Brutus. - si exempli gratiā vir bonus... Cic. Off. 3, 50: si, pour prendre un exemple, un honnête homme... - propter aliam quampiam rem, verbi gratiā propter voluptatem, Cic. 5, 30: en vue de n'importe quelle autre chose, par exemple, en vue du plaisir. - ea gratia, quod... Sall. J. 54, 4 ; 80, 4: pour ce motif que.... - meā gratiā, Plaut. Bac. 97: à cause de moi. - petivit in beneficii loco et gratiae ut... Verr. 2, 3: on demanda, comme une faveur et une grâce, la permission de... - alicui gratiam dare, Ter. (alicui gratiam facere, Plaut.): accorder une faveur à qqn. - facta Valerio dicendi gratia quae vellet, Liv. 3: on donna à Valérius l'autorisation de dire ce qu'il voulait. [st1]3 [-] remise accordée par complaisance. - alicui jurisjurandi gratiam facere, Plaut. Rud. 1415: faire à qqn remise de son serment, l'en délier. --- cf. Suet. Tib. 35. - gratiam, fecit conjurandi Bononiensibus, Suet. Aug. 17: il dispensa les habitants de Bologne de faire cause commune avec lui. --- cf. Suet. Dom. 14. - de cena facio gratiam, Plaut. Most. 1130: quant au souper, je t'en fais grâce (= non, merci). [st1]4 [-] faveur d'autrui, bonnes grâces, bonne entente, relations amicales, amitié, accord, concorde; indulgence, pardon, grâce. - inire gratiam ab aliquo: gagner l’amitié (la sympathie) de qqn, se concilier les bonnes grâces de qqn. - magnam inire gratiam, Cic. Fin. 4. 31: se mettre en grande faveur (en grand crédit). - gratiam inire ab aliquo, Cic. Verr. 4, 143: se mettre dans les bonnes grâces de qqn. - gratiam inire ad aliquem, Liv. 33, 46, 7 ; apud aliquem, Liv. 36, 5, 3: auprès de qqn. - ab aliquo gratiam inisse quod... Cic.: avoir mérité la faveur de qqn en... - ab aliquo summam gratiam inire, Cic. Att. 7, 9, 3: gagner au plus haut point la faveur de qqn. - in gratiam alicujus venire: trouver grâce auprès de qqn. - gratiam alicujus sequi: rechercher les bonnes grâces de qqn. - componere aliquid cum bona gratia, Ter.: régler une affaire à l'amiable. - alicui delicti gratiam facere, Sall. J. 104, 5: pardonner à qqn une faute. - gratiam alicujus sibi conciliare, Cic. Pomp. 70: se concilier la faveur de qqn. - aliquam bonam gratiam sibi quaerere, Cic. Pomp. 71: rechercher pour soi quelques bonnes grâces avantageuses. - aliquem apud aliquem in maxima gratia ponere, Cic. Att. 5, 11, 6: mettre qqn dans les meilleures grâces de qqn. - plures ineuntur gratiae si... Cic. Br. 209: on se gagne plus souvent la faveur si (on se fait plus d'amis, si...). --- cf. Cic. Mur. 24 ; Agr. 2, 7. - multas bonas gratias cum optima existimatione provincia afferre, Cic. Mur. 42: rapporter de sa province avec la meilleure réputation une quantité de bonnes sympathies. - si suam gratiam Romani velint,... Caes. BG. 4, 7, 4: [ils disent] que si les Romains veulent leur amitié. - in gratiam cum aliquo redire, Cic. Att. 1, 14, 7 ; Prov. 20, etc.: renouer des relations d'amitié avec qqn, se réconcilier avec qqn. - restituere aliquem in gratiam cum aliquo, Cic. Prov 23: remettre qqn en amitié avec qqn. --- [reducere Cic. R. P. 19]. - Sallustium restituere in ejus veterem gratiam non potui, Cic. Att. 1, 3, 3: je n'ai pu ramener Sallustius à ses vieilles relations avec lui. - cum aliquo in gratia esse, Fam. 1, 9, 4: être en bons termes avec qqn. - mihi cum illo magna gratia erat, Cic. Fam. 1, 9, 20: j'étais en fort bons termes avec lui. - cum bona gratia, cum mala, Ter. Ph. 621: en bonne, en mauvaise intelligence. - istuc quod postulo inpetro cum gratia, Ter. And. 422: ce que je demande, je l'obtiens de bon gré. - per gratiam, Plaut. Mil. 979: de bonne grâce. [st1]5 [-] crédit, pouvoir, influence, popularité. - gratiā plurimum posse, Caes. BG. 1, 9, 3: avoir le plus grand pouvoir par son crédit (être très influent). - cf. Caes. BG. 1, 20, 2 ; 7, 63, 2 ; BC. 2, 44, 1, etc. - Iccius Remus, summa nobilitate et gratia inter suos, Caes. BG. 2 6, 4: le Rémois Iccius, qui tenait parmi les siens le plus haut rang par sa noblesse et son crédit. - res contra nos faciunt, summa gratia et eloquentia, Cic. Quinct. 1: nous avons comme adversaires le crédit et l'éloquence au plus haut degré. - cf. Cic. Cael. 19 ; Off. 2, 64. - summā gratiā inter suos, Caes.: d'une très grande influence dans son pays. - auctior est gratiā, Caes.: il grandit en influence. - quem triumphum magis gratiae quam rerum gestarum magnitudini datum constabat, Liv. 40: ce triomphe, de toute évidence, il le devait plus à son influence qu'à l'importance de ses exploits. - summa apud populum gratia, Cic. Rep 2, 60: la plus grande popularité. - gratia alicujus, Cic Amer. 28: le crédit, l'influence de qqn. - per gratiam contendere, ut... Cic. Verr. pr. 48: faire appel aux influences pour obtenir que... [st1]6 [-] reconnaissance, gratitude, actions de grâces, gré. - gratiae, ārum: marques de reconnaissance, remerciement. - gratias agere alicui, Cic. Phil. 1, 3: adresser des remerciements à qqn. - gratiarum actio, Cic. Fam. 10, 19, 1: adresse (expression) de remerciements. - maximas vobis gratias omnes et agere et habere debemus, Cic. Phil. 3, 25: nous devons tous et vous remercier vivement et éprouver pour vous la plus vive reconnaissance. - gratias habere, Liv. 24, 37, 7: remercier. - alicui gratias agere de re (pro re): rendre grâces à qqn au sujet de qqch, remercier qqn au sujet de qqch. - gratiam habere alicui: savoir gré à qqn, avoir de la reconnaissance pour qqn. - gratiam alicui referre, Cic. Br. 217 ; de Or. 3, 14: témoigner à qqn sa reconnaissance en retour. - praeclaram gratiam alicui referre, Cic. Cat. 1, 28: montrer une belle reconnaissance à qqn. - habere gratiam, Cic. Off. 2, 69: avoir de la reconnaissance. - mais habebo apud posteros gratiam, Sen. Ep. 21, 5: j'aurai la faveur de la postérité. - alicui gratias referre Cic. Planc. 101: donner à qqn des marques (preuves) de reconnaissance. --- cf. Cic. Phil. 3, 39. - gratiam dis persolvere, Cic. Planc. 80: s'acquitter envers les dieux d'une dette de reconnaissance. - alicui pro aliqua re gratias agere, Cic. Att. 16, 16, 16: remercier qqn pour [de] qqch. - alicui in aliqua re gratias agere, Cic. Att. 2. 24. 2: - alicui ob aliquam rem gratias agere: remercier qqn de qqch. --- Liv. 34, 50, 4; Plin. Ep. 9, 31, 2. - est dis gratia, cum... Ter. Ad. 138: il y a à remercier les dieux, du moment que... - dis gratia ! Ter. Ad. 121, dieu merci ! grâce aux dieux ! - gratiast, Plaut. Men. 387: bien obligé ! merci bien ! [st1]7 [-] grātĭā + gén.: à cause de, pour faire plaisir, en faveur de, pour l'amour de, à titre de. - grātĭā + gérond. ou adj. verbal au gén.: en vue de, pour. - verbi gratiā (exempli gratiā): par exemple, à titre d'exemple. - patris gratiā: pour l'amour de la patrie. - meā (tuā, nostrā) gratiā: pour moi (pour toi, pour nous). - surrexit respondendi gratiā: il se leva pour répondre. - pugnat servandae patriae gratiā: il combat pour sauver sa patrie. - consolandi tui gratiā dicent: ils diront pour te consoler. - legatos ad Caesarem sui purgandi gratia mittunt, Caes. BG. 7: ils envoient des députés auprès de César pour se disculper. [st1]8 [-] grātĭīs ou grātīs: sans rétribution, gratuitement, gratis. - si non pretio, at gratiis, Ter. Ad.: sinon contre argent sonnant, du moins gratis. - cave ne gratis hic tibi constet amor ! Ov.: prends garde que cet amour ne te rapporte rien! - is repente, ut Romam venit, gratiis praetor factus est, Cic. Verr. 2, 1: cet homme, à peine arrivé de Rome, le voilà, tout à coup, devenu gratuitement préteur. [st1]9 [-] grâce (de Dieu); charisme. - gratiae tuae deputo et misericordiae tuae, quod peccata mea tamquam glaciem solvisti, Aug. Conf. 2: à votre grâce, à votre miséricorde je rapporte d’avoir fondu la glace de mes péchés. - prophetarum gratia, Ambr. de Off. 1, 1, 2: le charisme des prophètes. [st1]10 [-] grātiae, ārum, f.: les (trois) Grâces (Aglaé, Thalie, Euphrosyne). - [gr]gr. Χάριτες. - Sen. Ben. 1, 3, 3 ; Serv. En. 1, 720 ; Hor. O. 1, 30, 6, etc ; Quint. 10, 1, 82. - sing. collect. Grātia, ae, Ov. M. 6, 429: les Grâces. - voir hors site les Charites / les Grâces.* * *Gratia, gratiae: pen. corr. Cic. Grace, Bien et plaisir qu'on fait à aucun qui ne l'a pas merité et desservi.\Postulare gratiam apponi sibi. Terent. Demander qu'on luy scache bon gré.\Aduersus animus gratiae. Quintil. Contraire et ennemi de faveur, Qui hait jugements et toutes autres choses faictes par faveur, Qui ne se laisse corrompre par faveur.\Obnoxius animus gratiae. Quintil. Subject et enclin à favoriser les grands, à complaire et porter faveur aux grands.\Gratia dis. Ouid. Graces à Dieu, Dieu merci.\Nullam ingenii sperantes gratiam. Quintil. Louange.\Improba. Iuuen. Faveur meschante, Quand un juge par faveur absould un meschant.\Iuuenilis. Stat. Grace et beaulté de jeunesse.\Siquid benefacias, leuior pluma est gratia. Plaut. Ils n'en scavent ne gré ne grace, ou bien peu.\Gratia magna Ioui. Tibull. Grand merci à Dieu.\Nulla mala gratia Senatus aliquid facere. Cic. Sans qu'on en scache mauvais gré au Senat.\Debita sit facto gratia nulla meo. Ouid. Qu'on ne me scache point de gré de ce que j'ay faict, et qu'on ne m'en donne aucune retribution.\Fratrum rara gratia. Ouid. Peu de freres s'entr'aiment et s'accordent.\Viuax gratia. Horat. Perpetuelle.\Abest gratia officio. Ouid. Quand le plaisir qu'on fait, n'est point aggreable, et qu'on n'en scait point de gré.\Capere gratiam, dicitur animus. Cic. Quand il entend bien la grandeur du plaisir qu'il luy a esté faict.\Colligere gratiam ex priuatorum negotiis. Cic. Acquerir credit et bon gré, et l'amitié de beaucoup de gens.\Commemorare gratiam. Cic. Raconter un bienfaict ou plaisir que nous avons receu d'aucun.\Cum bona gratia aliquid componere. Terent. Accorder et appoincter quelque different par amitié et amour, Amiablement, Gratieusement.\Componere gratiam inter aliquos. Terent. Faire l'appoinctement entre aucuns.\Cupio gratiam tuam. Plaut. Je desire d'estre en ta grace.\Debere gratiam. Cic. Estre tenu et obligé de scavoir bon gré à aucun, pour quelque bienfaict ou plaisir que nous avons receu de luy.\Cum bona gratia dimittere aliquem. Cic. Sans le courroucer ou fascher.\Dissiluit gratia fratrum. Horat. L'amitié a esté separee et rompue.\Exornare aliquid gratia et venere. Quintil. De grace et beaulté de langage.\Facere gratiam iusiurandi. Plaut. Tenir aucun quicte de son serment tout ainsi que s'il avoit juré, Ne le faire point jurer.\Facere gratiam delicti. Liu. Pardonner, N'en demander rien à aucun.\Per gratiam legem alicui ferre. Cic. Par faveur.\Habere gratiam senectuti. Plaut. En scavoir bon gré à vieillesse.\Habere gratiam. Terent. Se tenir obligé envers aucun de quelque plaisir, et luy en scavoir bon gré, et ne luy avoir pas encore rendu le plaisir.\Incessere. Quintil. Impugner la faveur.\Inire gratiam ab aliquo. Cic. Acquerir la bonne grace d'aucun pour luy avoir faict quelque plaisir.\Languet mihi gratia. Silius. Je ne suis plus en telle grace que je souloye, Mon credit se diminue.\Negligere gratiam alicuius. Plaut. Ne tenir compte de l'amitié d'aucun, Ne la priser rien.\Parare gratiam. Quintil. Acquerir.\Petere gratiam a patre. Plaut. Demander grace et pardon.\Ponere aliquem in gratiam apud alterum. Cic. Le mettre en grace.\Apud Lentulum ponam te in gratiam. Cic. Je feray l'appoinctement entre vous deux.\Non praecipiam gratiam publici beneficii. Liu. Je ne prendray point devant, Je ne preoccuperay ou anticiperay point.\Quaerere gratiam. Cic. Demander qu'on nous scache bon gré, et qu'on recongnoisse le plaisir qu'avons faict.\Recipere in gratiam. Cic. Aimer aucun et le recevoir en sa bonne grace.\Reddere gratiam. Cic. Rendre le plaisir ou desplaisir qu'on nous a faict, Rendre la pareille.\Redire in gratiam cum aliquo. Cic. Retourner en grace, Se reconcilier.\Redigere aliquos in gratiam. Terent. Les remettre d'accord, Remettre en amitié.\Referre gratiam. Terent. Rendre le plaisir ou desplaisir qu'on nous a faict, Rendre la pareille.\Restituere in gratiam. Cic. Remettre en grace.\Retinere alicuius gratiam. Cic. Entretenir son amitié.\Scribere gratias. Gell. Remercier par lettres.\Erat in Syria nostrum nomen in gratia. Cic. Ceulx de Syrie nous aimoyent, Nous estions en leur grace.\Esse in gratia cum aliquo. Cic. Estre aimé de luy, et avoir credit envers luy, Estre en sa grace.\Cum illo magna est mihi gratia. Cic. J'ay grande amitié avec luy.\Cum illo nulla est mihi gratia. Propert. Je n'ay nulle amitié avec luy.\Est gratia. Plaut. Je t'en remercie, Je t'en scay bon gré.\Neque veteranorum, neque possessorum gratiam tenuit. Suet. Il n'a obtenu, Il n'a acquis, Il n'a eu la grace, etc.\Trahere sibi gratiam recte factorum. Tacit. Tirer à soy, S'attribuer.\Tribuere gratiam alicuius rei inuentori. Cic. Attribuer honneur et louange.\Hic nunc credit ea me hic restitisse gratia. Terent. Pour ceste cause, Pour l'amour de cela.\Mitte hunc mea gratia. Plaut. Pour l'amour de moy.\Actio gratiarum. Cic. Remerciement, Regratiement.\Agere gratias et grates. Plaut. Cic. Liu. Remercier, Regratier, Rendre graces, Dire grand merci.\Bibulus Pompeium fecerat certiorem, vt caueret insidias. In quo ei Pompeius gratias egerat. Cic. Dequoy Pompee l'avoit remercié. -
22 spissus
spissus, a, um, adj. [root spi-, to press; cf. Lith. spitu].I.Lit., thick, crowded, close, compact, dense (mostly poet and in post-Aug. prose;B.syn.: crassus, densas): durata ac spissa,
Lucr. 2, 444:corpus,
id. 6, 127:liquor,
Ov. M. 12, 438:sanguis,
id. ib. 11, 367:aër,
id. ib. 1, 23:grando,
id. ib. 9, 222 et saep.:corona Non tam spissa viris,
Verg. A. 9, 509; so,coronae,
Hor. A. P. 381:sedilia,
id. ib. 205:theatra,
id. Ep. 1, 19, 41:coma,
id. C. 3, 19, 25; cf.:nemorum comae,
id. ib. 4, 3, 11:ramis laurea,
id. ib. 2, 15, 9:harena,
Verg. A. 5, 336; cf.litus,
Ov. M. 15, 718:tunica,
of a close texture, Plaut. Ep. 2, 2, 46:navis juncturis aquam excludentibus,
Sen. Ep. 76:caligo,
Ov. M. 7, 528:noctis umbrae,
Verg. A. 2, 621:tenebrae,
Petr. 114, 3:nubes,
Ov. Am. 1, 13, 30; id. M. 5, 621; Curt. 4, 3, 16; 8, 13, 24.— Comp.:semen,
Col. 4, 33, 3:ignis,
Luc. 9, 604.— Sup.:spississima arbor (ebenus et buxus),
Plin. 16, 40, 76, § 204: minimum ex nequitiā levissimumque ad alios redundat;quod pessimum ex illā est et, ut ita dicam, spississimum, domi remanet et premit habentem,
Sen. Ep. 81, 21.—Transf., of time.1.Slow, tardy, late (rare but class.):2.omnia tarda et spissa,
Cic. Att. 16, 18, 2; cf.:in utroque genere dicendi exitus spissi et producti esse debent,
id. de Or. 2, 53, 213.—Spissum illud amanti est verbum, Veniet nisi venit, Plaut. Cist. 1, 1, 77: nihil ego spei credo, omnes res spissas facit, Caecil. ap. Non. 392, 15; Pac., Titin., and Turp. ib. sq.: haruspices si quid boni promittunt, pro spisso evenit;3.Id quod mali promittunt, praesentiarum est,
slowly, late, Plaut. Poen. 3, 5, 47.—Thick, i. e. in quick succession, rapid, frequent, fast, = continuus, creber (very rare):II.spississima basia,
Petr. 31, 1.—Trop., hard, difficult (rare but class.): spissum sane opus et operosum, Cic. Q. Fr. 2, 14, 1:1.si id erit spissius,
id. Fam. 2, 10, 4:si est aliquanto spissius,
id. de Or. 3, 36, 145.—Hence, adv.: spissē.Thickly, closely:2.calcare carbones,
Plin. 36, 25, 63, § 188.— Comp., Col. 2, 9, 2; Plin. 29, 2, 9, § 31. —Transf.a.Slowly: tu nimis spisse atque tarde incedis, Naev. ap. Non. 392, 25:* b.habet hoc senectus, cum pigra est ipsa, ut spisse omnia videantur confieri,
Pac. ib. 393, 4:cum spisse atque vix ad Antonium pervenimus,
Cic. Brut. 36, 138.— Comp.: nascimur spissius quam emorimur, Varr. ap. Non. 392, 29.—Rapidly:basiavit me spissius,
Petr. 18, 4. -
23 Anchisa
Anchīsa, ae u. gew. Anchīsēs, ae, m. (Ἀγχίσης), Sohn des Kapys u. der Themis, Enkel des Assarakus, Herrscher in Dardanus, Vater des mit der Venus gezeugten Äneas, der den Gelähmten aus dem Brande von Troja trug, Verg. Aen. 1, 621 (u. dazu Servius). Hyg. fab. 94. Arnob. 4, 27. – Dav.: 1) Anchīsēus, a, um, anchisëisch, des Anchises, tumulus, Verg. Aen. 5, 761. – 2) Anchīsiadēs, ae, m., der Anchisiade (Nachkomme des Anchises) = Äneas, Verg. Aen. 5, 407 u. 6, 348 (wo Vok. Anchisiade).
-
24 annumero
an-numero (ad-numero), āvī, ātum, āre, I) zuzählen, argentum ilico, Ter.: alci pecuniam, zahlen, Cic.: non ann. verba, sed appendere, gleichs. zuzählen (einzeln aussprechen), Cic.: ebenso omnes imputare et velut ann. litteras, Quint. – quas (fraxinos et populos) perspicuus amnis velut mersas viridi imagine adnumerat, abspiegelt, Plin. ep. 8, 4, 4. – prägn., a) absol. = Zahlung leisten, Varr. r.r. 2, 2, 6. – b) zuzählend anrechnen, agnos duos pro una ove, Varr. r.r. 2, 2, 5. – c) vollzählig zurückgeben, reducem pubem patriae, Sil. 6, 621. – II) zu etw. (vermehrend) hinzuzählen, -rechnen, 1) eig., m. Dat., alqm his duobus, Cic.: alqm vivis, Ov. – m. in u. Abl. (s. Jahn Cic. Brut. 75), alqm in vatibus et Faunis, alqm patronorum in grege, Cic.: alqm in exemplis, Ov. – m. inter u. Akk., servos inter urbanos, Paul. dig. 32, 1, 99 pr.; u. so Ambros. de Tob. 3, 2, 4; in psalm. 98, 30 u.a. – m. cum u. Abl., una cum alqo annumerari, Ps. Cic. in Sall. 4. – prägn., bei irgend einem Vermerk die Zahl von etw. mit angeben, trecentos eorum vicos, Plin. 7, 29. – 2) übtr., zuschreiben, beimessen, imperitiam culpae, Ulp. dig. 19, 2, 9.
-
25 aparemphatus
aparemphatus, um (ἀπαρέμφατος), ohne genaue Bestimmung der Person (gramm. t. t., Ggstz. paremphatus), u. subst. aparemphatum, ī, n., der Infinitiv, Macr. gramm. (V) 621, 24 u.a.
-
26 Argei
Argēī, ōrum, m., I) gewisse Kapellen der Argeer (Ortsgenien der Stadtquartiere), je 6 in den 4 städtischen Tribus Roms, in denen von den Pontifices od. unter ihrer Aufsicht am 16. u. 17. März gewisse heilige Gebräuche verrichtet wurden, Liv. 1, 21, 5. Ov. fast. 3, 791: Argeorum sacraria, Varr. LL. 5, 45. – II) Puppen aus Binsenstroh, die jährlich (vierundzwanzig an der Zahl) am 14. Mai von den Vestalinnen im Beisein der Priester u. Magistrate von dem Pons sublicius in den Tiber geworfen wurden (nach der Meinung der Alten als Stellvertreter früherer Menschenopfer), Ov. fast. 5, 621 sq. Varr. LL. 7, 44. Vgl. Wissowa in Pauly – Wissowa Realencykl. II, 689.
-
27 Baucis
-
28 Belus
Bēlus, ī, m. (Βηλος, hebr. לב), I) männl. Name: A) ein asiatischer König aus der Urzeit, Erbauer von Babylon u. Gründer des assyrischen Reichs, als Gottheit Baal (Baal) verehrt, Amm. 23, 6, 23. Min. Fel. 6, 1. Sulp. Sev. chron. 2 8, 3. Serv. Verg. Aen. 1, 642: priscus, Ov. met. 4, 213. – Der griech. Sage nach Sohn des Poseidon (Neptun), Vater des Danaus, Agyptus u. Cepheus, Großvater der Amymone (der Großmutter des Palamedes), Verg. Aen. 1, 729 u. 730 u. Serv. Verg. Aen. 2, 81 u. 82. – mit Jupiter identifiziert, Belus Iuppiter, Solin. 56, 3: u. mit dem griech. Herkules (aber fälschlich nach Indien versetzt), Cic. de nat. deor. 3, 42. – B) der jüngere Belus, Vater der Dido, Eroberer von Cyprus, das er dann dem Teucer überließ, Verg. Aen. 1, 621; vgl. Serv. Verg. Aen. 1, 343 u. 642. – C) ein unbekannter Magier, Arnob. 1, 52. – Dav.: a) Bēlīdēs, ae, Vok. e, m. (Βηλίδης), ein männl. Nachkomme des Belus, ein Belide, Belidae fratres, Danaus u. Ägyptus, Stat.: surge, Belide, Lynceus, Sohn des Ägyptus, Ov.: Belidae nomen Palamedis, Verg. – b) Bēlis, lidis, f. (Βηλίς), u. gew. im Plur. Bēlides, um, die Enkelinnen des Belus, Töchter des Danaus, die Beliden = Danaides (s. Danaus), Ov. – c) Bēlias, adis, f. (Βηλιάς) = Belis, Sen. Herc. Oet. 961 (Peiper 964 Belis). – II) ein kleiner Küstenfluß in Phönizien, Tac. hist. 5, 7 u.a. – III) ein Edelstein, Plin. 37, 149. – dav. versch. oculus Beli, das Katzenauge, ein Edelstein, Plin. 37, 149.
-
29 collum
collum, ī, n. u. (vulgär) collus, ī, m. ( aus *colso-, ahd. hals), I) der Hals von Menschen u. Tieren, c. procerum, fictum levi marmore, Varr. fr.: procerum et tenue c., Cic.: c. flexile, Sen.: c. anseris, Lucil. fr.: c. pavonis, Varr. fr.: c. columbae, Cic.: boum colla, Ps. Quint. decl.: aureum colli monile, Amm.: catena collo inserta, Curt.: pallium od. palliolum in collum conicere, um die Schulter werfen, Plaut.: invadere in collum, mit Ungestüm um den Hals fallen, Cic.: secare alci collum gladio, Q. Cic.: collum obtorquere od. obstringere, Plaut., od. torquere, Liv., einen am Halse anfassen, um ihn vor Gericht zu schleppen: collum dare, sich unterwerfen, Prop. – auch wie im Deutschen (es kostet den Hals usw.) als Bild des Lebens, actumst de collo meo, Plaut.: posuit collum in pulvere, Hor.: ne sic mea colla gerantur, Lucan. – II) der Hals einer Flasche, Cato r. r. 88, 1. Phaedr. 1, 26, 10. Plin. 17, 161 u. 28, 174: des Mohns, Verg. Aen. 9, 436: poet. v. der Mitte des Parnassus, Stat. 9, 644. – / Vulgäre Nbf. collus, ī, m., Naev. com. 115. Caecil. com. 56 u. 215. Plaut. Amph. 445; capt. 357 u. 902; Pers. 691. Lucil. sat. 7, 27. Varr. sat. Men. 500. Gargil. de cur. boum § 10: Akk. Plur. collos, Cato orat. 77. Fronto ad M. Caes. 2, 16. p. 38, 5 N. Calv. bei Quint. 1, 6, 42. – u. cōlus, Lucil. sat. 27, 34 M. (Lachmann 621 collus): Abl. colo, Lucil. sat. inc. fr. 164 M. (Lachmann 857 collo).
-
30 concipilo
con-cipilo, āvi, āre (concipio), mit aller Begierde ergreifen, an sich reißen, Plaut. truc. 621. Naev. com. bei Paul. ex Fest. 62, 6: bona eius, *Apul. apol. 96. p. 106, 18 Kr.
-
31 cycnus
cycnus u. cygnus, ī, m. (κύκνος), I) der durch seinen Gesang, bes. durch sein Sterbelied berühmte, dem Apollo geheiligte Schwan (rein lat. olor, w. vgl.), Cic. Tusc. 1, 73. Lucr. 4, 179. Verg. ecl. 9, 29. Hor. carm. 4, 3, 20. Ov. met. 5, 387: an den Wagen der Venus gespannt, Ov. met. 10, 708: als Sternbild, Hyg. astr. 3, 7. – Sprichw., quid tandem contendat hirundo cycnis? Lucr. 3, 7; u. ähnlich certent cycnis ululae, Verg. ecl. 8, 55. – meton. = Dichter, Dircaeus, d.i. Pindar, Hor. carm. 4, 2, 25. – II) Cycnus, ī, m., A) der in einen Schwan verwandelte u. unter die Gestirne versetzte König von Ligurien, Sohn des Sthenelus, Verwandter des Phaëthon, Ov. met. 2, 367. Verg. Aen. 10, 189; vgl. Hyg. fab. 154. – B) der in einen Schwan verwandelte Sohn des Neptun von der Calyce, Vater des Tenes, Ov. met. 12, 72 sqq.; vgl. Hyg. fab. 157. – III) Cycnus περὶ ταφης, Titel einer Satire des Varro, Varro sat. Men. 79 sqq. – / Archaist. Cucinus, Plaut. Men. 854 Br.; vgl. Ritschl opusc. 2, 477 sqq. – Über die Schreibung cygnus s. Lachm. Lucr. 3, 7. Tzschucke Mela tom. II, 1. p. 621.
-
32 Ebusus
Ebusus u. -os, ī, f., die größere der pityusischen Inseln an der hispanischen Küste im Mittelmeere, mit einer gleichnam. Stadt, j. Iviza od. Yvi a, Liv. 22, 10, 7. Sil. 3, 363 (Ebusus). Avien. perieg. 621 (Ebūsus). – Dav. Ebusitānus, a, um, ebusitanisch, terra, Plin. 3, 78: humus, Mela 2, 7, 22 (2. § 126).
-
33 gigno
gigno, genuī, genitum, ere (geno, w. vgl.), zeugen, erzeugen, gebären, hervorbringen (auch v. weibl. Wesen, s. Bünem. Lact. 1, 17, 9), I) eig.: Herculem Iuppiter genuit, Cic.: Hecuba Alexandrum genuit, Cic.: pisces ova genuerunt, Cic.: deus animum ex sua divinitate genuit, Cic.: quae terra gignit, Cic.: natura nos genuit ad maiora quaedam, Cic.: ubi crocum gignitur, Curt.: India gignit beryllos, Plin. – dis genitus, erzeugt von usw., Verg.: genitus de sanguine nostro, Ov.: post geniti, die Nachgebornen, die Nachkommen, Hor.: vaccam e terra genitam, Ov.: in od. sub cancro (Zeichen des Krebses) gigni, Manil. – mit Dat. Gerund., (M. Antonius) perdundae pecuniae genitus, Sall. hist. fr. 3, 54 (65): vir demerendis hominibus genitus, Vell. 2, 102, 1. – m. in u. Akk., adulescens in omnium virtutum exempla genitus, Vell. 2, 116, 2. – Partiz. subst., gignentia, ium, n. »organische Körper, Geschöpfe, Gewächse«, Sall., Lact. u.a. (vgl. Dietsch Sall. Iug. 79, 6). – II) übtr., erzeugen, hervorbringen, verursachen, permotionem animorum, Cic.: iram, Hor.: sitim, Plin. – / Parag. Infin. gignier, Lucr. 3, 621; 6, 246 u. 808: vulg. Perf. Pass., unde sit gignitum, Solin. 20, 9.
-
34 glacio
glacio, āvī, ātum, āre, I) tr. zu Eis machen, A) eig.: nives, Hor.: glaciatae moles (vini), Plin.: glaciatus aër, Lact. – im Bilde, metus corda glaciat, Stat. Theb. 10, 621. – B) übtr., gerinnen machen od. lassen, caseum, Col.: lyncum umor glaciatur, erhärtet wie Eis, Plin. – II) intr. gerinnen, Plin. 29, 56.
-
35 hostilis
hostīlis, e (hostis), I) zum Feinde gehörig, feindlich, des Feindes, der Feinde, Feindes-, a) übh.: terra, Cic.: ripa, Vell.: naves, Hor.: domus (Ggstz. pacata), Liv.: expugnatio, Cic.: exercitus, Vell.: cadavera, Sall.: metus, vor den Feinden, Sall. – neutr. pl. subst., qui medius inter pacata et hostilia fluit (zwischen Freundes u. Feindes Land), Danubius ac Rhenus, Sen nat. qu. 6, 7, 1. – b) als t. t. der Haruspizin, pars, der Teil der Leber und anderer Eingeweide, der eine Beziehung zum Feinde hat (s. familiāris), Lucan. 1, 621. – II) feindlich = feindselig, manus, Plaut.: odium, Cic.: hostilem in modum, Cic.: hostile quid, etwas Feindseliges, eine Feindseligkeit, Sall.: adversus suos hostilis, Sen.: m. Dat., cuius (Hannibalis) non vigiliae tantum sed etiam ipsa quies hostilis imperio nostro fuit, Val. Max. 1, 7. ext. 1. – neutr. pl. subst., hostīlia, ium, n., Feindseligkeiten, facere, Sall.: audere, Liv.
-
36 ictus
ictus, ūs, m. (icio), der Stoß, Schlag, Hieb, Stich, Schnitt, Schuß, Wurf, I) im allg.: a) eig. von Stoß-u. Stichwaffen, v. Schneidewerkzeugen, gladiatorius, Stich, Cic.: ambiguus (unsicherer), Liv.: contrarius ictus, vom Gegner geführter Stoß, Stoß des Gegners, Cic. u. Liv.: gravior ictus, Plin. pan., graviores ictus, Tac.: ictus irritus, Fehlstoß, Tac.: caeci ictus, ohne sicheres Ziel: Liv.: falsus ictus, falsch gezielter Wurf, Tac., Ggstz. certus ictus, sicher gezielter Wurf, Tac.: primus ictus (Schwertstreich), qui tumultuosissimus est, Sen.: eodem ictu, mit einem Schnitte, Tac.: iaculantium ictus (Plur.), Plin.: gladiorum ictus telorumque missus (Plur.), Auct b. Hisp.: ictus securis, Liv.: lapidum, pilorum, telorum, Caes.: cuspidis, Verg.: scorpionis, Schuß, Caes.: sagittarum ictus, Sing., Liv., Plur., Liv. u. Eutr.: ictu levi saucia, Tac.: ictus errat (geht fehl), Ambros. – v. Stoße eines Ebers mit den Hauern, Hor. u. Ov. – v. Stich usw. schädlicher Tiere, ictus serpentis, scorpionis, aranei, Cels.: vesparum, Plin.: a bestiis ictus, morsus, impetus, Cic. – v. andern Schlagwerkzeugen, m. subj. Genet., ictus virgae (an einen Felsen), Lact.: ictus ferae, Rutenstreich, Greg.: arietis, Liv.: calcis, Fußtritt, Tac.: pugni, Faustschlag, Treb. Poll.: alae, Flügelschlag, Plin.: ictu pinnarum pugnare, Plin.: vehementi ictu remorum concitata fugā Punica classis, die unter Aufbietung aller ihrer Ruderkräfte entfloh, Val. Max.: m. obj. Genet., ictus capitis, Schlag an den Kopf, Cornif. rhet. 3, 27: scherzh. perfacile ego ictus perpetior argenteos, Plaut. most. 621. – v. Blitzschlage, fulminis ictus, Cic.: ictus fulmineus, Hor. – v. Stiche der Sonne, ictus solis, Hor. u. Ov. – v. Stiche (= der stechenden Empfindung) in der Brust, Cornif. rhet. – v. Schlagflusse, ictus sanguinis, quem morbum Graeci ἀπόπληξιν vocant, Aur. Vict. epit. 16, 5. – sub ictu calvariae, bei einer die Hirnschale treffenden äußern Gewalt, Cels. 8, 4. p. 335, 30 D. – ictus pollicis, Anschlagen der Saiten mit usw., Hor.: citharae, das Schlagen, Spielen der usw., Plin. – ictibus aëra rumpere, in einzelnen Stößen in die Höhe steigen (vom Wasser), Ov. – b) übtr., ictus calamitatis, Schlag, Cic.: ictu simili feriri, von einem ähnlichen Schlage (des Schicksals) getroffen werden, Quint.: fortunae ictus excipere, Sen.: voluptas non habet ictum, hat keinen starken Reiz, Cic.: subiti ictus sententiarum, Schlageffekte, Sen. ep. 100, 8. – II) insbes.: A) der feindliche Ansturm, Angriff, uno ictu contendere, Auct. b. Afr.: sub ictum dari, dem Angriff-, den Geschossen der Feinde preisgegeben werden, Tac.: nemo duraret, si rerum adversarum eandem vim assiduitas haberet, quam primus ictus (Anfall), Sen. – dah. wie sprichw., ictu primo, mit dem ersten Anlauf (Wurfe) = mit einem Male, Plin.: singulis velut ictibus bella transigere, allemal gleichs. auf einen Wurf, Tac.: eodem ictu temporis, in demselben Augenblicke, gleichzeitig, Gell.: u. so uno ictu frequenter impellunt sententiae, Quint.: sub ictu habere, vor Augen haben, Sen.: extra ictum ponere, außer Schußlinie, d.i. außer Gefahr, Sen.: sub ictu nostro positum, in unserer Gewalt, Sen.: sub ictu esse, in Gefahr sein, Sen., od. vor Augen sein, Sil. – B) der Niederschlag mit der Hand, mit dem Fuße, um den Takt zu bezeichnen, der Taktschlag, Takt, ictus primus ad extremum similis sibi, Hor.: pedum digitorumque ictu, Quint. – C) der Pulsschlag, ictus creber aut languidus, Plin. 11, 219. – D) meton., ictus foederis, das Schließen eines Bündnisses, Lucan. 5, 372. Val. Max. 2, 7, 1.
-
37 languidulus
languidulus, a, um (Demin. v. languidus), gar matt, schon welk, corona (στέφανος εωλος), Cic. fr. bei Quint. 8, 3, 66 u. bei Aquil. Rom. § 2: oculi, Anthol. Lat. 33, 2 (621, 3): somni, der Schlummer süßer Ermattung, Catull. 64, 331.
-
38 madidus
madidus, a, um (madeo), naß, feucht, I) eig.: A) im allg.: fasciculus epistularum totus aquā madidus, Cic.: madidi lacrimis ocelli, Ov.; u. so bl. madidi ocelli, Ov.: genae, tränende, Ov.: comae, mit Salben benetzte, Ov.: radix suco madida, voll, Plin.: poet., vestis cocco madida, getränktes, gefärbtes, Mart.: prägn., fossa, nasser, wasserreicher, Ov.: Iuppiter, d.i. I. Pluvius, Mart. – mit Genet., rosae madidae divini roris et nectaris, Apul. met. 4, 2. – B) insbes.: 1) naß, begossen = betrunken, ein Trunkenbold, mit u. ohne vino, Plaut., Sen. u.a. (s. Drak. Sil. 12, 18): madidus satis a vino, Paul. ex Fest.: quasi homo madidus a vino, Vulg.: oculi vino madidi, Rut. Lup.: prägn., dies, an dem tüchtig getrunken wird, Mart. – 2) prägn.: a) weich, madidiora semina, Plin.: v. Speisen, weich gekocht, gar, mürbe, Plaut. u. Apic. (s. Schuch Apic. 8, 395). – b) verdorben, faul, iecur tabe madidum, Lucan. 1, 621. – II) übtr.: 1) weich, schlaff, memoria, Caecil. com. 31. – 2) voll-, erfüllt von etw., artibus, Mart.: iocis, Mart.
-
39 Melanthus
Melanthus, ī, m. (Μέλανθος), I) ein Fluß Sarmatiens, Ov. ex Pont. 4, 10, 54. – II) König in Elis, dann in Athen, Vater des Kodrus, Vell. 1, 2. § 1. – Dav. Melanthēus, a, um, melanthëisch, caedes, Ov. Ib. 621.
-
40 meninga
См. также в других словарях:
621 — Cette page concerne l année 621 du calendrier julien. Pour l année 621, voir 621. Années : 618 619 620 621 622 623 624 Décennies : 590 600 … Wikipédia en Français
621 — Años: 618 619 620 – 621 – 622 623 624 Décadas: Años 590 Años 600 Años 610 – Años 620 – Años 630 Años 640 Años 650 Siglos: Siglo VI – … Wikipedia Español
621 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 6. Jahrhundert | 7. Jahrhundert | 8. Jahrhundert | ► ◄ | 590er | 600er | 610er | 620er | 630er | 640er | 650er | ► ◄◄ | ◄ | 617 | 618 | 619 | … Deutsch Wikipedia
-621 — Cette page concerne l année 621 du calendrier julien proleptique. Années : 624 623 622 621 620 619 618 Décennies : 650 640 630 620 610 600 590 Siècles : VIIIe& … Wikipédia en Français
621 — ГОСТ 621{ 87} Кольца поршневые двигателей внутреннего сгорания. Общие технические условия. ОКС: 43.060.10 КГС: Д24 Автотракторные двигатели и детали к ним Взамен: ГОСТ 621 79, ГОСТ 1733 80, ГОСТ 7295 81 Действие: С 01.01.89 Изменен: ИУС 5/89… … Справочник ГОСТов
621 — РСТ РСФСР 621{ 79} Система показателей качества протезно ортопедических изделий. Обувь ортопедическая профилактическая. Номенклатура показателей. ОКС: 03.120.10, 11.040.40 КГС: Т51 Система документации, определяющая показатели качества,… … Справочник ГОСТов
621-82-9 — Acide cinnamique Acide cinnamique structure plane de l acide cinnamique Général Nom IUPAC acide (E) 3 phényl pr … Wikipédia en Français
621 (disambiguation) — 621 may refer to: *The year **621 A.D. **621 B.C. *The number 621 *Experiment 621, aka Chopsuey from video game *Flavour Enhancer 621 Monosodium glutamateEvents621 births 621 deaths … Wikipedia
(621) werdandi — L astéroïde (621) Werdandi a été ainsi baptisé en référence à la déesse nordique Verdandi. Lien externe (en) Caractéristiques et simulation d orbite sur la page Small Body Database du JPL [java] … Wikipédia en Français
621 Werdandi — is a minor planet orbiting the Sun. External links * [http://cfa www.harvard.edu/iau/lists/NumberedMPs.txt Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets] … Wikipedia
(621) Werdandi — Descubrimiento Descubridor August Kopff Fecha 11 de noviembre de 1906 Nombre Provisional 1906 WJ … Wikipedia Español