-
1 ad-volō
ad-volō āvī, ātus, āre, to fly to, fly towards: avis ad aves. — To hasten to: Larino Romam: classem advolituram esse, Cs.: Aeneae, V.: ad urbem: rostra. -
2 Flagrante delicto
• Literally while the crime is blazing. Caught red-handed, in the very act of a crime -
3 consenesco
to grow old, weak, feeble, infirm -
4 Napoli Nemetum
see Neapoli Casimirianae -
5 acopon
I. II.f., a plant useful in childbirth, also called anagyros, id. 27, 4, 13.—III.Aco-pum (sc. medicamentum or unguentum), i, n., a soothing salve, Cels. 4, 31; 5, 24; Plin. 23, 8, 80; 29, 3, 13 al. -
6 Amazilia cyanura
ENG blue-tailed hummingbird -
7 accepte
ac-cĭpĭo, cēpi, ceptum, 3, v. a. ( fut. perf. accepso = accepero, Pac. ap. Non. 74, 31, or Rib. Trag. Rel. 118) [capio], to accept.I.In gen., to take a person or thing to one's self: leno ad se accipiet hominem et aurum, will take the man and his money to himself (into his house), Plaut. Poen. 1, 1, 51.a.Of things received by the hand, to take, receive: cette manus vestras measque accipite, Enn. ap. Non. 85, 1 (Trag. v. 320 ed. Vahl.):b.ex tua accepi manu pateram,
Plaut. Amph. 2, 2, 132; hence, trop. of the word given, the promise, with which a grasping of the hand was usually connected: accipe daque fidem, Enn. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 33 ed. Vahl.; so in the Gr. pista dounai kai labein); cf. Plaut. Trin. 2, 4, 87; so Verg. A. 8, 150;in Ter. of a person to be protected: hanc (virginem) accepi, acceptam servabo,
Ter. And. 1, 5, 62; cf. Cic. Fam. 7, 5, and Sall. C. 6, 5, —Of things received or taken by different parts of the body: accipite hoc onus in vestros collos, Cato ap. Non. 200, 23:c.gremio,
Verg. A. 1, 685:oculis aut pectore noctem (i. e. somnum),
id. ib. 4, 531.—In gen., very freq.,(α). (β).of something that falls to one's share, to get, to receive, to be the recipient of (Gr. lambanein).—(α).To take, accept:(β).hanc epistulam accipe a me,
take this letter from me, Plaut. Ps. 2, 2, 52; 4, 2, 26; cf. id. Ep. 3, 4, 26:persuasit aliis, ut pecuniam accipere mallent,
Cic. Off. 2, 23, 82:condicionem pacis,
Caes. B. G. 2, 15:armis obsidibusque acceptis Crassus profectus est,
after he had taken into his possession the arms and hostages, id. ib. 3, 23:divitias,
Nep. Epam. 4, 3:aliquid a patre,
to inherit, id. Timoth. 1, 1; id. Att. 1:accipe et haec, manuum tibi quae monumenta mearum sint,
Verg. A. 3, 486 al. —Hence to receive or entertain as guest:haec (tellus) fessos placidissima portu accipit,
Verg. A. 3, 78:Laurentes nymphae, accipite Aenean,
id. ib. 8, 71; 155; Ov. M. 8, 655 al.—Of admittance to political privileges:Nomentani et Pedani in civitatem accepti,
Liv. 8, 14; cf. Cic. Off. 1, 11, 35:magnifice volo summos viros accipere,
Plaut. Ps. 1, 2, 34:in loco festivo sumus festive accepti,
id. ib. 5, 19; so id. Cist. 1, 1, 12; id. Men. 5, 2, 44; id. Pers. 1, 1, 32, etc.; Ter. Eun. 5, 9, 52; Lucr. 3, 907; Cic. Att. 16, 6; Ov. F. 2, 725 al.—Hence also ironically, to entertain, to treat, deal with:ego te miseris jam accipiam modis,
Plaut. Aul. 4, 4, 3:hominem accipiam quibus dictis maeret,
id. Men. 5, 1, 7:indignis acceptus modis,
Ter. Ad. 2, 1, 12. Perh. also Lucil. ap. Non. 521, 1: adeo male me accipiunt decimae, treat or use me ill, deal harshly with me; and ib. 240, 8: sic, inquam, veteratorem illum vetulum lupum Hannibalem acceptum (Non. explains the latter in a very unusual manner, by deceptum).—To get, to receive, to be the recipient of, Pac. ap. Non. 74, 31; Lucr. 1, 819, 909; 2, 762, 885, 1009:II.ictus,
id. 4, 1048 (cf. Verg. A. 3, 243: vulnera accipiunt tergo): aridior nubes accipit ignem, takes or catches fire, Lucr. 6, 150; Caes. B. G. 1, 48:humanitatem iis tribuere debemus, a quibus accepimus,
Cic. Q. Fr. 1, 1, 9:pecuniam ob rem judicandam,
id. Verr. 1, 38:luna lumen solis accipit,
id. de Or. 3, 45; cf. Hor. Ep. 1, 10, 17:praeclarum accepimus a majoribus morem,
Cic. Off. 3, 10, 44: praecepta, Caes. B. G. 2, 6: accepi tuas litteras (in another sense than above), I have received your letter, it has reached me (allatae sunt ad me), Cic. Fam. 1, 9, 14; 2, 1, 1; 10, 1 al.:acceptā injuriā ignoscere quam persequi malebant,
Sall. C. 9, 3; Caes. B. G. 2, 33:calamitatem,
ib. 1, 31:detrimenta,
ib. 5, 22; cf. Cic. Mur. 21, 44 al. So often of dignities and offices:provinciam,
id. Fam. 2, 10, 2:consulatum,
Suet. Aug. 10:Galliam,
id. Caes. 22 al.In partic.A.To take a thing by hearing, i. e.,1.To hear, to perceive, to observe, to learn (cf. opp. do = I give in words, i. e. I say): hoc simul accipe dictum, Enn. ap. Cic. Off. 1, 12, 38 (Ann. v. 204): quod ego inaudivi, accipite, Pac. ap. Non. 126, 22 (Rib. Trag. Rel. p. 81): hoc etiam accipe quod dico, Lucil. ap. Non. 240, 1:2.carmen auribus,
Lucr. 4, 983 (so id. 6, 164); 1, 270; cf. Verg. A. 2, 65:voces,
Lucr. 4, 613 (so 6, 171):si te aequo animo ferre accipiet,
Ter. And. 2, 3, 23:quae gerantur, accipies ex Pollione,
Cic. Fam. 1, 6; 1, 9, 4; Liv. 1, 7. —Hence very freq. in the histt., to get or receive intelligence of any thing, to learn:urbem Romam, sicuti ego accepi, condidere atque habuere initio Trojani,
as I have learned, Sall. C. 6, 1, and so al.—To comprehend or understand any thing communicated:3.haud satis meo corde accepi querelas tuas,
Plaut. Cas. 2, 2, 18:et si quis est, qui haec putet arte accipi posse,
Cic. de Or. 1, 25, 114:ut non solum celeriter acciperet, quae tradebantur, etc.,
Nep. Att. 1, 3; so Quint. 1, 3, 3; 2, 9, 3 al.—With the accessory idea of judging, to take a thing thus or thus, to interpret or explain, usually constr. with ad or in c. acc.:B.quibus res sunt minus secundae... ad contumeliam omnia accipiunt magis,
the more unfortunate one is, the more inclined is he to regard every thing as an insult, Ter. Ad. 4, 3, 15:in eam partem accipio,
id. Eun. 5, 2, 37; cf. Cic. Fam. 10, 6; id. Att. 16, 6; Ter. Eun. 1, 2, 2:non recte accipis,
you put a wrong construction upon this, id. And. 2, 2, 30:quae sibi quisque facilia factu putat, aequo animo accipit,
Sall. C. 3, 2.— Hence: accipere aliquid omen, or in omen, to regard a thing as a ( favorable) omen, to accept the omen (cf. dechesthai ton oiônon), Cic. Div. 1, 46, 103; 2, 40, 83; Liv. 1, 7, 11; 21, 63 fin.; Tac. H. 1, 62; id. A. 1, 28; 2, 13; Flor. 4, 12, 14 al.—Hence poet.:accipio agnoscoque deos,
Verg. A. 12, 260; cf. Ov. M. 7, 620.—To take a thing upon one's self, to undertake (syn. suscipio):C.accipito hanc ad te litem,
Plaut. Most. 5, 2, 23: meā causā causam accipite, Ter. Hec. alt. prol. 47; cf. Cic. Fam. 7, 24; so id. Verr. 2, 3, 22; Quint. 20 al.—Hence also,To bear, endure, suffer any thing disagreeable or troublesome:D.hanccine ego ut contumeliam tam insignem ad me accipiam!
Ter. Eun. 4, 7, 1:nil satis firmi video, quamobrem accipere hunc me expediat metum,
id. Heaut. 2, 3, 96; 5, 1, 59; id. Eun. 4, 6, 24; id. Ad. 2, 1, 53; id. Ph. 5, 2, 4; Cic. Tusc. 5, 19, 56:calamitatem,
id. Off. 3, 26:injuriam,
id. ib. 1, 11 al.—To accept a thing, to be satisfied with, to approve: dos, Pamphile, est decem talenta; Pam.:E.Accipio,
Ter. And. 5, 4, 48:accepit condicionem, dein quaestum accipit,
id. ib. 1, 1, 52:visa ista... accipio iisque interdum etiam assentior, nec percipio tamen,
Cic. Ac. 2, 20, 66:preces suas acceptas ab dis immortalibus ominati,
Liv. 42, 30, 8 Drak. Cf. Herz, Caes. B. G. 5, 1: “equi te esse feri similem, dico.” Ridemus et ipse Messius: “accipio.” I allow it, Exactly so, Hor. S. 1, 5, 58.—In mercant. lang., t. t., to receive or collect a sum:F.pro quo (frumento) cum a Varinio praetore pecuniam accepisset,
Cic. Fl. 45; hence subst.: acceptum, i, n., the receipt, and in account-books the credit side:in acceptum referre alicui,
to carry over to the credit side, to place to one's credit, Cic. Verr. 1, 36, 57; id. Rosc. Com. 2; id. Phil. 2, 16; id. Caec. 6, 17; Hor. Ep. 2, 1, 234 (opp. datum or expensum).—Hence also trop., to owe or be indebted to one, in a good or a bad sense:ut esset nemo qui non mihi vitam suam, liberos, remp. referret acceptam,
Cic. Phil. 2, 5:omnia mala, quae postea vidimus, uni accepta referemus Antonio,
ascribe, id. ib. 22; Caes. B. G. 8, 58; id. B. C, 3, 57: Acceptum [p. 18] refero versibus, esse nocens, Ov. Trist. 2, 10. —In the gram m., to take a word or phrase thus or thus, to explain a word in any manner:adversus interdum promiscue accipitur,
Charis. p. 207 P. al.—(Syn. nanciscor and adipiscor: he to whom something is given, accipit; he who gets by a fortunate occurrence, nanciscitur; he who obtains it by exertion, adipiscitur. “ Sumimus ipsi: accipimus ab alio,” Vel. Long. p. 2243 P.—“Inter tenere, sumere et accipere hoc interest, quod tenemus quae sunt in nostra potestate: sumimus posita: accipimus data,” Isid. Diff. 1).—Hence, acceptus, a, um, P. a., welcome, agreeable, acceptable (syn. gratus. Acceptus is related to gratus, as the effect to the cause; he who is gratus, i. e. dear, is on that account acceptus, welcome, acceptable;hence the usual position: gratus atque acceptus).—First, of persons: essetne apud te is servus acceptissimus?
Plaut. Cap. 3, 5, 56:plebi acceptus erat,
Caes. B. G. 1, 13;acceptus erat in oculis,
Vulg. 1 Reg. 18, 5.—Of things: dis et hominibus est acceptum quod, etc.,
Varr. R. R. 3, 16, 5:quod vero approbaris. id gratum acceptumque habendum,
Cic. Tusc. 5, 15, 45:munus eorum gratum acceptumque esse,
Nep. Hann. 7, 3:quorum mihi dona accepta et grata habeo,
Plaut. Truc. 2, 7, 56:rem populo Romano gratam acceptamque,
Cic. Phil. 13, 50;tempore accepto exaudivi,
Vulg. 2 Cor. 6, 2.— Comp., Plaut. Pers. 4, 4, 96; Cic. Rep. 6, 13; Tac. A. 6, 45 al.— Sup., see above.— Adv. accepte does not occur. -
8 accipio
ac-cĭpĭo, cēpi, ceptum, 3, v. a. ( fut. perf. accepso = accepero, Pac. ap. Non. 74, 31, or Rib. Trag. Rel. 118) [capio], to accept.I.In gen., to take a person or thing to one's self: leno ad se accipiet hominem et aurum, will take the man and his money to himself (into his house), Plaut. Poen. 1, 1, 51.a.Of things received by the hand, to take, receive: cette manus vestras measque accipite, Enn. ap. Non. 85, 1 (Trag. v. 320 ed. Vahl.):b.ex tua accepi manu pateram,
Plaut. Amph. 2, 2, 132; hence, trop. of the word given, the promise, with which a grasping of the hand was usually connected: accipe daque fidem, Enn. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 33 ed. Vahl.; so in the Gr. pista dounai kai labein); cf. Plaut. Trin. 2, 4, 87; so Verg. A. 8, 150;in Ter. of a person to be protected: hanc (virginem) accepi, acceptam servabo,
Ter. And. 1, 5, 62; cf. Cic. Fam. 7, 5, and Sall. C. 6, 5, —Of things received or taken by different parts of the body: accipite hoc onus in vestros collos, Cato ap. Non. 200, 23:c.gremio,
Verg. A. 1, 685:oculis aut pectore noctem (i. e. somnum),
id. ib. 4, 531.—In gen., very freq.,(α). (β).of something that falls to one's share, to get, to receive, to be the recipient of (Gr. lambanein).—(α).To take, accept:(β).hanc epistulam accipe a me,
take this letter from me, Plaut. Ps. 2, 2, 52; 4, 2, 26; cf. id. Ep. 3, 4, 26:persuasit aliis, ut pecuniam accipere mallent,
Cic. Off. 2, 23, 82:condicionem pacis,
Caes. B. G. 2, 15:armis obsidibusque acceptis Crassus profectus est,
after he had taken into his possession the arms and hostages, id. ib. 3, 23:divitias,
Nep. Epam. 4, 3:aliquid a patre,
to inherit, id. Timoth. 1, 1; id. Att. 1:accipe et haec, manuum tibi quae monumenta mearum sint,
Verg. A. 3, 486 al. —Hence to receive or entertain as guest:haec (tellus) fessos placidissima portu accipit,
Verg. A. 3, 78:Laurentes nymphae, accipite Aenean,
id. ib. 8, 71; 155; Ov. M. 8, 655 al.—Of admittance to political privileges:Nomentani et Pedani in civitatem accepti,
Liv. 8, 14; cf. Cic. Off. 1, 11, 35:magnifice volo summos viros accipere,
Plaut. Ps. 1, 2, 34:in loco festivo sumus festive accepti,
id. ib. 5, 19; so id. Cist. 1, 1, 12; id. Men. 5, 2, 44; id. Pers. 1, 1, 32, etc.; Ter. Eun. 5, 9, 52; Lucr. 3, 907; Cic. Att. 16, 6; Ov. F. 2, 725 al.—Hence also ironically, to entertain, to treat, deal with:ego te miseris jam accipiam modis,
Plaut. Aul. 4, 4, 3:hominem accipiam quibus dictis maeret,
id. Men. 5, 1, 7:indignis acceptus modis,
Ter. Ad. 2, 1, 12. Perh. also Lucil. ap. Non. 521, 1: adeo male me accipiunt decimae, treat or use me ill, deal harshly with me; and ib. 240, 8: sic, inquam, veteratorem illum vetulum lupum Hannibalem acceptum (Non. explains the latter in a very unusual manner, by deceptum).—To get, to receive, to be the recipient of, Pac. ap. Non. 74, 31; Lucr. 1, 819, 909; 2, 762, 885, 1009:II.ictus,
id. 4, 1048 (cf. Verg. A. 3, 243: vulnera accipiunt tergo): aridior nubes accipit ignem, takes or catches fire, Lucr. 6, 150; Caes. B. G. 1, 48:humanitatem iis tribuere debemus, a quibus accepimus,
Cic. Q. Fr. 1, 1, 9:pecuniam ob rem judicandam,
id. Verr. 1, 38:luna lumen solis accipit,
id. de Or. 3, 45; cf. Hor. Ep. 1, 10, 17:praeclarum accepimus a majoribus morem,
Cic. Off. 3, 10, 44: praecepta, Caes. B. G. 2, 6: accepi tuas litteras (in another sense than above), I have received your letter, it has reached me (allatae sunt ad me), Cic. Fam. 1, 9, 14; 2, 1, 1; 10, 1 al.:acceptā injuriā ignoscere quam persequi malebant,
Sall. C. 9, 3; Caes. B. G. 2, 33:calamitatem,
ib. 1, 31:detrimenta,
ib. 5, 22; cf. Cic. Mur. 21, 44 al. So often of dignities and offices:provinciam,
id. Fam. 2, 10, 2:consulatum,
Suet. Aug. 10:Galliam,
id. Caes. 22 al.In partic.A.To take a thing by hearing, i. e.,1.To hear, to perceive, to observe, to learn (cf. opp. do = I give in words, i. e. I say): hoc simul accipe dictum, Enn. ap. Cic. Off. 1, 12, 38 (Ann. v. 204): quod ego inaudivi, accipite, Pac. ap. Non. 126, 22 (Rib. Trag. Rel. p. 81): hoc etiam accipe quod dico, Lucil. ap. Non. 240, 1:2.carmen auribus,
Lucr. 4, 983 (so id. 6, 164); 1, 270; cf. Verg. A. 2, 65:voces,
Lucr. 4, 613 (so 6, 171):si te aequo animo ferre accipiet,
Ter. And. 2, 3, 23:quae gerantur, accipies ex Pollione,
Cic. Fam. 1, 6; 1, 9, 4; Liv. 1, 7. —Hence very freq. in the histt., to get or receive intelligence of any thing, to learn:urbem Romam, sicuti ego accepi, condidere atque habuere initio Trojani,
as I have learned, Sall. C. 6, 1, and so al.—To comprehend or understand any thing communicated:3.haud satis meo corde accepi querelas tuas,
Plaut. Cas. 2, 2, 18:et si quis est, qui haec putet arte accipi posse,
Cic. de Or. 1, 25, 114:ut non solum celeriter acciperet, quae tradebantur, etc.,
Nep. Att. 1, 3; so Quint. 1, 3, 3; 2, 9, 3 al.—With the accessory idea of judging, to take a thing thus or thus, to interpret or explain, usually constr. with ad or in c. acc.:B.quibus res sunt minus secundae... ad contumeliam omnia accipiunt magis,
the more unfortunate one is, the more inclined is he to regard every thing as an insult, Ter. Ad. 4, 3, 15:in eam partem accipio,
id. Eun. 5, 2, 37; cf. Cic. Fam. 10, 6; id. Att. 16, 6; Ter. Eun. 1, 2, 2:non recte accipis,
you put a wrong construction upon this, id. And. 2, 2, 30:quae sibi quisque facilia factu putat, aequo animo accipit,
Sall. C. 3, 2.— Hence: accipere aliquid omen, or in omen, to regard a thing as a ( favorable) omen, to accept the omen (cf. dechesthai ton oiônon), Cic. Div. 1, 46, 103; 2, 40, 83; Liv. 1, 7, 11; 21, 63 fin.; Tac. H. 1, 62; id. A. 1, 28; 2, 13; Flor. 4, 12, 14 al.—Hence poet.:accipio agnoscoque deos,
Verg. A. 12, 260; cf. Ov. M. 7, 620.—To take a thing upon one's self, to undertake (syn. suscipio):C.accipito hanc ad te litem,
Plaut. Most. 5, 2, 23: meā causā causam accipite, Ter. Hec. alt. prol. 47; cf. Cic. Fam. 7, 24; so id. Verr. 2, 3, 22; Quint. 20 al.—Hence also,To bear, endure, suffer any thing disagreeable or troublesome:D.hanccine ego ut contumeliam tam insignem ad me accipiam!
Ter. Eun. 4, 7, 1:nil satis firmi video, quamobrem accipere hunc me expediat metum,
id. Heaut. 2, 3, 96; 5, 1, 59; id. Eun. 4, 6, 24; id. Ad. 2, 1, 53; id. Ph. 5, 2, 4; Cic. Tusc. 5, 19, 56:calamitatem,
id. Off. 3, 26:injuriam,
id. ib. 1, 11 al.—To accept a thing, to be satisfied with, to approve: dos, Pamphile, est decem talenta; Pam.:E.Accipio,
Ter. And. 5, 4, 48:accepit condicionem, dein quaestum accipit,
id. ib. 1, 1, 52:visa ista... accipio iisque interdum etiam assentior, nec percipio tamen,
Cic. Ac. 2, 20, 66:preces suas acceptas ab dis immortalibus ominati,
Liv. 42, 30, 8 Drak. Cf. Herz, Caes. B. G. 5, 1: “equi te esse feri similem, dico.” Ridemus et ipse Messius: “accipio.” I allow it, Exactly so, Hor. S. 1, 5, 58.—In mercant. lang., t. t., to receive or collect a sum:F.pro quo (frumento) cum a Varinio praetore pecuniam accepisset,
Cic. Fl. 45; hence subst.: acceptum, i, n., the receipt, and in account-books the credit side:in acceptum referre alicui,
to carry over to the credit side, to place to one's credit, Cic. Verr. 1, 36, 57; id. Rosc. Com. 2; id. Phil. 2, 16; id. Caec. 6, 17; Hor. Ep. 2, 1, 234 (opp. datum or expensum).—Hence also trop., to owe or be indebted to one, in a good or a bad sense:ut esset nemo qui non mihi vitam suam, liberos, remp. referret acceptam,
Cic. Phil. 2, 5:omnia mala, quae postea vidimus, uni accepta referemus Antonio,
ascribe, id. ib. 22; Caes. B. G. 8, 58; id. B. C, 3, 57: Acceptum [p. 18] refero versibus, esse nocens, Ov. Trist. 2, 10. —In the gram m., to take a word or phrase thus or thus, to explain a word in any manner:adversus interdum promiscue accipitur,
Charis. p. 207 P. al.—(Syn. nanciscor and adipiscor: he to whom something is given, accipit; he who gets by a fortunate occurrence, nanciscitur; he who obtains it by exertion, adipiscitur. “ Sumimus ipsi: accipimus ab alio,” Vel. Long. p. 2243 P.—“Inter tenere, sumere et accipere hoc interest, quod tenemus quae sunt in nostra potestate: sumimus posita: accipimus data,” Isid. Diff. 1).—Hence, acceptus, a, um, P. a., welcome, agreeable, acceptable (syn. gratus. Acceptus is related to gratus, as the effect to the cause; he who is gratus, i. e. dear, is on that account acceptus, welcome, acceptable;hence the usual position: gratus atque acceptus).—First, of persons: essetne apud te is servus acceptissimus?
Plaut. Cap. 3, 5, 56:plebi acceptus erat,
Caes. B. G. 1, 13;acceptus erat in oculis,
Vulg. 1 Reg. 18, 5.—Of things: dis et hominibus est acceptum quod, etc.,
Varr. R. R. 3, 16, 5:quod vero approbaris. id gratum acceptumque habendum,
Cic. Tusc. 5, 15, 45:munus eorum gratum acceptumque esse,
Nep. Hann. 7, 3:quorum mihi dona accepta et grata habeo,
Plaut. Truc. 2, 7, 56:rem populo Romano gratam acceptamque,
Cic. Phil. 13, 50;tempore accepto exaudivi,
Vulg. 2 Cor. 6, 2.— Comp., Plaut. Pers. 4, 4, 96; Cic. Rep. 6, 13; Tac. A. 6, 45 al.— Sup., see above.— Adv. accepte does not occur. -
9 acta
1.acta, ae, f., = aktê, the sea-shore, as place of resort:2.in acta jacebat,
Cic. Verr. 2, 5, 25; so id. Cael. 15; id. Att. 14, 8; id. Fam. 9, 6; Nep. Ages. 8, 2; Verg. A. 5, 613 al. (perh. also in Verg. Cul. 13; v. Sillig. N. cr.).acta, ōrum, v. ago, P. a. -
10 advoco
ad-vŏco, āvi, ātum, 1, v. a., to call or summon one to a place, esp. for counsel, aid, etc.; constr. absol., with ad, in, or dat.I.In gen.A.Lit.:B.ego Tiresiam advocabo et consulam quid faciendum censeat,
Plaut. Am. 5, 1, 76:contionem,
Cic. Verr. 2, 3, 80:aliquem ad obsignandum,
id. Att. 12, 18; so Liv. 1, 39:viros primarios in consilium,
Cic. Verr. 2, 3, 7, § 18; so Liv. 42, 33:ego vos, quo pauca monerem, advocavi,
Sall. C. 60:eo (i. e. in aedem Concordiae) senatum advocat,
id. ib. 47:(Deus) advocabit caelum desursum,
Vulg. Psa. 49, 4:advocari gaudiis,
to be invited, Hor. C. 4, 11, 13:aegro,
Ov. R. Am. 110:causis,
Quint. 11, 1, 38.—Trop.:II.animum ad se ipsum advocamus,
we turn the mind upon itself, call the thoughts home, Cic. Tusc. 1, 31:non desiderat fortitudo advocatam iracundiam,
id. ib. 4, 23; so id. Ac. 2, 27; id. Tusc. 5, 38. —Esp.A.In judicial lang., t. t., to avail one's self of some one in a cause, as aid, assistant, witness, counsellor, etc., to call in:B.aliquem alicui,
Plaut. Cas. 3, 3, 6; so id. Bacch. 2, 3, 28; id. Ps. 4, 7, 59:aliquot mihi Amicos advocabo,
Ter. Phorm. 2, 1, 83:viros bonos complures advocat,
Cic. Quint. 21:in his, quos tibi advocasti,
id. ib. 2 al.—Also used of the friend of the plaintiff or defendant, who calls in his friends to aid in the suit:Oppianicus in judicio Scamandri aderat, frequens advocabat,
Cic. Clu. 19.—Hence, transf. to other things, to call to one's aid, to call to for help, to summon:desuper Alcides telis premit omniaque arma Advocat,
Verg. A. 8, 249:secretas artes,
Ov. M. 7, 138:ad conamina noctem,
Sil. 9, 82; Sen. Troad. 613:aliquid in tutelam securitatis suae,
Vell. 2, 108:vires suas,
Sen. Ben. 6, 2.—To get a respite, to delay, Plin. Ep. 5, 8; v. advocatio, II. C. —C.To give consolation, to console (in imitation of the Gr. parakalein), Tert. adv. Marc. 14.► In the phrase ADVOCAPIT CONCTOS, in the song of the Fratres Arvales, Grotef.(Gr. II. 290) explains advocapit as an old imperat., instead of advocabite.Hence, advŏcātus, i, m.A.In the class. per., in judicial lang., one who is called by one of the parties in a suit to aid as a witness or counsel, a legal assistant, counsellor (diff. from patronus or orator, who spoke for a client engaged in a suit; from cognitor, who appeared in the name of such parties as had themselves been at first in court;B.and from procurator, who appeared for such as were absent,
Ascon. ad Cic. Div. in Caecil. 4; Ruhnk. ad Ter. Eun. 2, 3, 48; Heind. ad Hor. S. 2, 5, 38;v. Smith's Dict. Antiq.): quaeso, ut advocatus mihi adsis neve abeas,
Plaut. Am. 4, 3, 3; so id. Men. 5, 2, 47; id. Mil. 5, 26; id. Poen. 3, 1, 23; 6, 11; id. Trin. 5, 2, 37 al.:adversusne illum causam dicerem, cui veneram advocatus?
Ter. Ad. 4, 5, 43; so id. Eun. 2, 3, 49; 4, 6, 26; id. Ad. 4, 5, 11:quis eum umquam non modo in patroni, sed in laudatoris aut advocati loco viderat,
Cic. Clu. 40; id. Phil. 1, 7:venire advocatum alicui in rem praesentem,
id. Off. 1, 10, etc.; Liv. 42, 33, 1.—In the post-Aug. per., for patronus, orator, etc., who conducted a process for any one, an advocate, attorney, etc., Quint. 12, 1, 13; cf. id. 12, 1, 25; 5, 6 fin.; 9, 3, 22; Plin. Ep. 7, 22; Tac. A. 11, 5, 6; Suet. Claud. 15 and 33.—C.Esp., in eccl. Lat., of Christ as our intercessor, advocate:D.advocatum habemus apud Patrem, Jesum Christum,
Vulg. 1 Joan. 2, 1.—Transf., in gen., an assistant, helper, friend:se in fugam conferunt unā amici advocatique ejus,
Cic. Caecin. 8, 22. -
11 amictus
1.ămictus, a, um, Part. of amicio.2. I.The manner of dressing, fashion:II.amictum imitari alicujus,
Cic. de Or. 2, 22, 91 (cf. Plin. Ep. 2, 3, 2):est aliquid in amictu,
Quint. 11, 3, 156.—Meton., abstr. pro concr., the garment itself that is thrown about or on, any clothing, a mantle, cloak, etc.:B.quam (statuam) esse ejusdem, status, amictus, anulus, imago ipsa declarat,
Cic. Att. 6, 1, 17:frustra jam vestes, frustra mutatur amictus,
Tib. 1, 9, 13:velut amictum mutabis eos,
Vulg. Heb. 1, 12:duplex,
made of a double texture, Verg. A. 5, 421:Tyrii,
Ov. A. A. 2, 297:amictus corporis,
Vulg. Eccli. 19, 27:nec amictu ora velabis,
ib. Ez. 24, 17: gloriam dedit sanctitatis amictum, the garment of holiness, i. e. the sacred vestment, ib. Eccli. 50, 12 et saep.—Trop.1.For other kinds of covering: caeli mutemus amictum, the air which surrounds us, i. e. to go into another region, * Lucr. 6, 1133:2.Phrygius,
Verg. A. 3, 545:nebulae amictus,
id. ib. 1, 412; Stat. Th. 1, 631:caecus,
Sil. 12, 613:jam virides lacerate comas, jam scindite amictus,
i. e. the herbage that clothes the ground, weeds, Col. 10, 70.—Prov.:quem mater amictum dedit, sollicite custodire,
i. e. not to give up the habits formed in early youth, Quint. 5, 14, 31. -
12 apes
1.ăpis or - es, is, f. ( nom. sing. apis, Ov. M. 13, 928; Petr. Fragm. 32, 7; Col. 9, 3, 2; 9, 12, 1.—The form apes is given in Prisc. p. 613 and 703 P., and Prob. 1470 ib. as the prevailing one, to which the dim. apicula is no objection, since fides also has fidicula.—The gen. plur. varies between -ium and -um. The form apium is found, Varr. R. R. 3, 16, 14; Liv. 4, 33, 4; 27, 23, 3; 38, 46, 5; Col. 9, 3, 3; 9, 9, 1 al.; Plin. 8, 42, 64, § 158; 11, 7, 7, § 7; 11, 11, 11, § 27; 11, 16, 16, § 46; 17, 27, 44, § 255 al.; Just. 13, 7, 10; Ov. M. 15, 383; Juv. 13, 68:2.the form apum,
Liv. 21, 46, 2; 24, 10, 11; Col. 8, 1, 4; 9, 2, 2; Pall. Apr. 8, 2; id. Jun. 7, 1; Aug. 7. Of the seven examples in Cicero, Ac. 2, 17, 54; 2, 38, 120; Div. 1, 33, 73; Sen. 15, 54; Off. 1, 44, 157; Har. Resp. 12, 25 bis, the form apium is quite certain or has preponderating MS. authority) [kindred with old Germ. Bia, Imbi; Germ. Biene, Imme; Engl. bee], a bee:apis aculeus,
Cic. Tusc. 2, 22, 52:sicut apes solent persequi,
Vulg. Deut. 1, 44:examen apium,
a swarm of, Cic. Har. Resp. 12, 25:examen apum,
Liv. 24, 10, 11, and Vulg. Jud. 14, 8:apes leves,
Tib. 2, 1, 49; so Verg. G. 4, 54:florilegae,
Ov. M. 15, 366:melliferae,
id. ib. 15, 387:parcae,
frugal, Verg. G. 1, 4:apis sedula,
the busy bee, Ov. M. 13, 298 (cf. Hor. Ep. 1, 3, 21):apum reges (their sovereign being regarded by the ancients as a male),
Col. 9, 10, 1; so Verg. G. 4, 68 et saep.:Attica apis,
Ov. Tr. 5, 4, 30:fingunt favos,
Cic. Off. 1, 44, 157:confingunt favos,
Plin. 11, 5, 4, § 11:condunt examina,
Verg. G. 2, 452:exeunt ad opera,
Plin. 11, 6, 5, § 14:insidunt floribus,
Verg. A. 6, 708:tulit collectos femine flores,
Ov. M. 13, 928:mellificant,
Plin. 11, 18, 19, § 59:mella faciunt,
id. ib.:stridunt,
Verg. G. 4, 556.— Their habits are described in Varr. R. R. 3, 16 sqq.; Verg. G. 4, 1 sqq.; Col. 9, 2 sqq.; Plin. 11, 5 sqq.; Pall. 1, 37 sqq. al.Āpis, is (abl. Apide, Paul. Nol. 85), m., = Apis, the ox worshipped as a god by the Egyptians, Apis, Plin. 8, 46, 71, § 184 sqq.; Ov. Am. 2, 13, 14.3.Apis vicus, a harbor in Lake Mœotis, Plin. 5, 6, 6, § 39. -
13 Apis
1.ăpis or - es, is, f. ( nom. sing. apis, Ov. M. 13, 928; Petr. Fragm. 32, 7; Col. 9, 3, 2; 9, 12, 1.—The form apes is given in Prisc. p. 613 and 703 P., and Prob. 1470 ib. as the prevailing one, to which the dim. apicula is no objection, since fides also has fidicula.—The gen. plur. varies between -ium and -um. The form apium is found, Varr. R. R. 3, 16, 14; Liv. 4, 33, 4; 27, 23, 3; 38, 46, 5; Col. 9, 3, 3; 9, 9, 1 al.; Plin. 8, 42, 64, § 158; 11, 7, 7, § 7; 11, 11, 11, § 27; 11, 16, 16, § 46; 17, 27, 44, § 255 al.; Just. 13, 7, 10; Ov. M. 15, 383; Juv. 13, 68:2.the form apum,
Liv. 21, 46, 2; 24, 10, 11; Col. 8, 1, 4; 9, 2, 2; Pall. Apr. 8, 2; id. Jun. 7, 1; Aug. 7. Of the seven examples in Cicero, Ac. 2, 17, 54; 2, 38, 120; Div. 1, 33, 73; Sen. 15, 54; Off. 1, 44, 157; Har. Resp. 12, 25 bis, the form apium is quite certain or has preponderating MS. authority) [kindred with old Germ. Bia, Imbi; Germ. Biene, Imme; Engl. bee], a bee:apis aculeus,
Cic. Tusc. 2, 22, 52:sicut apes solent persequi,
Vulg. Deut. 1, 44:examen apium,
a swarm of, Cic. Har. Resp. 12, 25:examen apum,
Liv. 24, 10, 11, and Vulg. Jud. 14, 8:apes leves,
Tib. 2, 1, 49; so Verg. G. 4, 54:florilegae,
Ov. M. 15, 366:melliferae,
id. ib. 15, 387:parcae,
frugal, Verg. G. 1, 4:apis sedula,
the busy bee, Ov. M. 13, 298 (cf. Hor. Ep. 1, 3, 21):apum reges (their sovereign being regarded by the ancients as a male),
Col. 9, 10, 1; so Verg. G. 4, 68 et saep.:Attica apis,
Ov. Tr. 5, 4, 30:fingunt favos,
Cic. Off. 1, 44, 157:confingunt favos,
Plin. 11, 5, 4, § 11:condunt examina,
Verg. G. 2, 452:exeunt ad opera,
Plin. 11, 6, 5, § 14:insidunt floribus,
Verg. A. 6, 708:tulit collectos femine flores,
Ov. M. 13, 928:mellificant,
Plin. 11, 18, 19, § 59:mella faciunt,
id. ib.:stridunt,
Verg. G. 4, 556.— Their habits are described in Varr. R. R. 3, 16 sqq.; Verg. G. 4, 1 sqq.; Col. 9, 2 sqq.; Plin. 11, 5 sqq.; Pall. 1, 37 sqq. al.Āpis, is (abl. Apide, Paul. Nol. 85), m., = Apis, the ox worshipped as a god by the Egyptians, Apis, Plin. 8, 46, 71, § 184 sqq.; Ov. Am. 2, 13, 14.3.Apis vicus, a harbor in Lake Mœotis, Plin. 5, 6, 6, § 39. -
14 apis
1.ăpis or - es, is, f. ( nom. sing. apis, Ov. M. 13, 928; Petr. Fragm. 32, 7; Col. 9, 3, 2; 9, 12, 1.—The form apes is given in Prisc. p. 613 and 703 P., and Prob. 1470 ib. as the prevailing one, to which the dim. apicula is no objection, since fides also has fidicula.—The gen. plur. varies between -ium and -um. The form apium is found, Varr. R. R. 3, 16, 14; Liv. 4, 33, 4; 27, 23, 3; 38, 46, 5; Col. 9, 3, 3; 9, 9, 1 al.; Plin. 8, 42, 64, § 158; 11, 7, 7, § 7; 11, 11, 11, § 27; 11, 16, 16, § 46; 17, 27, 44, § 255 al.; Just. 13, 7, 10; Ov. M. 15, 383; Juv. 13, 68:2.the form apum,
Liv. 21, 46, 2; 24, 10, 11; Col. 8, 1, 4; 9, 2, 2; Pall. Apr. 8, 2; id. Jun. 7, 1; Aug. 7. Of the seven examples in Cicero, Ac. 2, 17, 54; 2, 38, 120; Div. 1, 33, 73; Sen. 15, 54; Off. 1, 44, 157; Har. Resp. 12, 25 bis, the form apium is quite certain or has preponderating MS. authority) [kindred with old Germ. Bia, Imbi; Germ. Biene, Imme; Engl. bee], a bee:apis aculeus,
Cic. Tusc. 2, 22, 52:sicut apes solent persequi,
Vulg. Deut. 1, 44:examen apium,
a swarm of, Cic. Har. Resp. 12, 25:examen apum,
Liv. 24, 10, 11, and Vulg. Jud. 14, 8:apes leves,
Tib. 2, 1, 49; so Verg. G. 4, 54:florilegae,
Ov. M. 15, 366:melliferae,
id. ib. 15, 387:parcae,
frugal, Verg. G. 1, 4:apis sedula,
the busy bee, Ov. M. 13, 298 (cf. Hor. Ep. 1, 3, 21):apum reges (their sovereign being regarded by the ancients as a male),
Col. 9, 10, 1; so Verg. G. 4, 68 et saep.:Attica apis,
Ov. Tr. 5, 4, 30:fingunt favos,
Cic. Off. 1, 44, 157:confingunt favos,
Plin. 11, 5, 4, § 11:condunt examina,
Verg. G. 2, 452:exeunt ad opera,
Plin. 11, 6, 5, § 14:insidunt floribus,
Verg. A. 6, 708:tulit collectos femine flores,
Ov. M. 13, 928:mellificant,
Plin. 11, 18, 19, § 59:mella faciunt,
id. ib.:stridunt,
Verg. G. 4, 556.— Their habits are described in Varr. R. R. 3, 16 sqq.; Verg. G. 4, 1 sqq.; Col. 9, 2 sqq.; Plin. 11, 5 sqq.; Pall. 1, 37 sqq. al.Āpis, is (abl. Apide, Paul. Nol. 85), m., = Apis, the ox worshipped as a god by the Egyptians, Apis, Plin. 8, 46, 71, § 184 sqq.; Ov. Am. 2, 13, 14.3.Apis vicus, a harbor in Lake Mœotis, Plin. 5, 6, 6, § 39. -
15 Capetus
Căpĕtus, i, m., a fabulous king of Alba, Liv. 1, 3, 8; Ov. M. 14, 613. -
16 Capys
Căpys, yos, m., = Kapus.I.Son of Assaracus, and father of Anchises, Ov. F. 4, 34.—II.A companion of Æneas, Verg. A. 1, 183; 2, 35; 9, 576; 10, 145 Serv.—III.A king of Alba, in Latium, Ov. M. 14, 613 sq.; Liv. 1, 3, 8; Verg. A. 6, 768.—IV.A king of Capua, Liv. 4, 37, 1; Serv. ad Verg. A. 1, 242. -
17 comporto
com-porto ( conp-), āvi, ātum, 1, v. a., to bear, carry, or bring together, to collect (class.):nobis opus est rebus exquisitis, undique collectis, arcessitis, comportatis,
Cic. de Or. 3, 24, 92:eo frumentum ex Asiā,
Caes. B. C. 3, 42:frumentum ad mare in Graeciam,
Liv. 36, 2, 12:frumentum ex agris in loca tuta,
Cic. Att. 5, 18, 2:huc frumentum,
Sall. J. 47, 2:arma in templum Castoris,
Cic. Pis. 10, 23; cf.:aquam in arcem,
Caes. B. C. 3, 12:ad aggerem caespitibus conportandis,
id. B. G. 3, 25:aurum, argentum domum regiam,
Sall. J. 76, 6:emptas citharas in unum,
Hor. S. 2, 3, 104:eo commeatus e civitatibus,
Liv. 25, 27, 1: semper recentes praedas, * Verg. A. 9, 613:res,
Hor. Ep. 1, 2, 50. -
18 confundo
con-fundo, fūdi, fūsum, 3, v. a.I.To pour, mingle, or mix together (class. in prose and poetry).A.Prop.:B.unā multa jura (cocos),
Plaut. Most. 1, 3, 120; cf.:jus confusum sectis herbis,
Hor. S. 2, 4, 67:(venenum) in poculo, cum ita confusum esset ut secerni nullo modo posset,
Cic. Clu. 62, 173; Dig. 6, 1, 3, § 2:cum ignis oculorum cum eo igne, qui est ob os offusus, se confudit et contulit,
Cic. Univ. 14:cumque tuis lacrimis lacrimas confundere nostras,
Ov. H. 2, 95:confundere crebroque permiscere mel, acetum, oleum,
Plin. 29, 3, 11, § 50:omnia arenti ramo (Medea),
Ov. M. 7, 278:(Alpheus) Siculis confunditur undis,
mingles, Verg. A. 3, 696:mixtum flumini subibat mare,
Curt. 9, 9, 7:(cornua cervi contrita) pulvereae confusa farinae,
Ov. Med. Fac. 61:aes auro,
Plin. 34, 2, 3, § 5.—Meton.1.In gen., to mingle, unite, join, combine (rare):2.(decorum) totum illud quidem est cum virtute confusum, sed mente cogitatione distinguitur,
Cic. Off. 1, 27, 95; so,vera cum falsis,
id. Ac. 2, 19, 61:est id quidem in totam orationem confundendum,
id. de Or. 2, 79, 322:vis quaedam sentiens quae est toto confusa mundo,
id. Div. 1, 52, 118:sermones in unum,
Liv. 7, 12, 14; cf. id. 40, 46, 13:duo populi in unum confusi,
id. 1, 23, 2: diversum confusa genus panthera camelo ( = camelopardalis, the giraffe), Hor. Ep. 2, 1, 195:rusticus urbano confusus,
id. A. P. 213; cf.:quinque continuos dactylos,
Quint. 9, 4, 49:subjecta sibi vocalis in unum sonum coalescere et confundi nequiret,
id. 1, 7, 26.—Of bringing together in speech:cuperem equidem utrumque (una dijudicare), sed est difficile confundere,
Cic. Tusc. 1, 11, 23; cf. id. Brut. 26, 100.— Poet.:proelia cum aliquo,
Hor. C. 1, 17, 23 al. —More freq.,Esp., with the idea of confounding, disarranging, to confound, confuse, jumble together, bring into disorder:b.an tu haec ita confundis et perturbas, ut quicumque velit, quod velit, quo modo velit possit dedicare?
Cic. Dom. 49, 127:omnis corporis atque animi sensus,
Lucr. 2, 946; cf. id. 2, 439:aëra per multum confundi verba necesse'st Et conturbari vocem,
id. 4, 558: confusa venit vox inque pedita, id. 4, 562 sq.:censeo omnis in oratione esse quasi permixtos et confusos pedes,
Cic. Or. 57, 195:particulae primum confusae postea in ordinem adductae a mente divinā,
id. Ac. 2, 37, 118:signa et ordines peditum atque equitum,
Liv. 9, 27, 10:jura gentium,
id. 4, 1, 2:priora,
Quint. 10, 5, 23:ordinem disciplinae,
Tac. H. 1, 60; cf.:ordinem militiae,
id. ib. 2, 93:lusum,
Suet. Claud. 33:annum (together with conturbare),
id. Aug. 31 et saep.: foedus, to violate (suncheein, Hom. Il. 4, 269), Verg. A. 5, 496; 12, 290:summa imis,
Curt. 8, 8, 8:imperium, promissa, preces confundit in unum,
mingles together, Ov. M. 4, 472:jura et nomina,
id. ib. 10, 346:fasque nefasque,
id. ib. 6, 585:in chaos,
id. ib. 2, 299:mare caelo,
Juv. 6, 283 (cf.:caelum terris miscere,
id. 2, 25):ora fractis in ossibus,
i. e. to disfigure the features, make them undistinguishable, Ov. M. 5, 58; Sen. Troad. 1117; cf.:omnia corporis lineamenta,
Petr. 105, 10; Just. 3, 5, 11;and vultus,
Luc. 2, 191; 3, 758; Stat. Th. 2, 232:oris notas,
Curt. 8, 3, 13:si irruptione fluminis fines agri confudit inundatio,
Dig. 19, 2, 31:ossa Non agnoscendo confusa reliquit in ore,
Ov. M. 12, 251:vultum Lunae,
to cloud, obscure, id. ib. 14, 367.—Of disordered health:neque apparet, quod corpus confuderit,
Cels. 3, 5, 3.—Trop., of intellectual confusion, to disturb, disconcert, confound, perplex (freq. after the Aug. per.;II.perh. not in Cic.): audientium animos, etc.,
Liv. 45, 42, 1; 34, 50, 1:cum confusa memoria esset,
id. 5, 50, 6:nos (fulmina),
Quint. 8, 3, 5; Plin. Ep. 3, 10, 2:me gravi dolore (nuntius),
id. ib. 5, 5, 1; Quint. 1, 12, 1:intellectum,
Plin. 21, 18, 70, § 117:inmitem animum imagine tristi,
Tac. H. 1, 44:Alexander pudore confusus,
Curt. 7, 7, 23:illum ingens confundit honos inopinaque turbat gloria,
Stat. Th. 8, 283; Juv. 7, 68:diligentiam monitoris confundit multitudo,
Col. 1, 9, 7.—To diffuse, suffuse, spread over (rare).A.Prop.:2.cibus in eam venam, quae cava appellatur, confunditur,
diffuses itself, Cic. N. D. 2, 55, 137:vinum in ea (vasa),
Col. 12, 28 fin.:cruorem in fossam,
Hor. S. 1, 8, 28.—Poet., to throw in great numbers:B.tela per foramina muri,
Sil. 14, 333.—Trop.:aliquid in totam orationem,
Cic. de Or. 2, 79, 322:vim quandam sentientem atque divinam, quae toto confusa mundo sit,
id. Div. 2, 15, 35: rosa ingenuo confusa rubore, suffused with, etc., Col. poët. 10, 260.—Hence, confūsus, a, um, P. a. (acc. to I. B. 2.), brought into disorder, confused, perplexed, disorderly (class. in prose and poetry):ruina mundi,
Lucr. 6, 607; cf.natura,
id. 6, 600:vox,
id. 4, 562; 4, 613; cf.:oratio confusa, perturbata,
Cic. de Or. 3, 13, 50:stilus,
Quint. 1, 1, 28:verba,
Ov. M. 2, 666; 12, 55; 15, 606:suffragium,
Liv. 26, 18, 9 Drak. ad loc. (cf.:confusio suffragiorum,
Cic. Mur. 23, 47):confusissimus mos,
Suet. Aug. 44:clamor,
Liv. 30, 6, 2.—With abl.:ipse confusus animo,
Liv. 6, 6, 7; cf. id. 35, 35, 18:maerore,
id. 35, 15, 9:eodem metu,
Quint. 1, 10, 48:somnio,
Suet. Caes. 7:irā, pudore,
Curt. 7, 7, 23; cf. Ov. H. 21, 111; id. Tr. 3, 1, 81:fletu,
Petr. 134, 6:turbā querelarum,
Just. 32, 2, 3 al.:ex recenti morsu animi,
Liv. 6, 34, 8.— Absol.:Masinissa ex praetorio in tabernaculum suum confusus concessit,
Liv. 30, 15, 2:nunc onusti cibo et vino perturbata et confusa cernimus,
Cic. Div. 1, 29, 60; Petr. 74, 10; 91, 1 al.:confusus atque incertus animi,
Liv. 1, 7, 6:rediit confuso voltu,
id. 41, 15, 1; Ov. Tr. 3, 5, 11:ore confuso,
Curt. 6, 7, 18; cf.:confusior facies,
Tac. A. 4, 63:pavor confusior,
Plin. 7, prooem. 1, § 5.— Hence, confūsē, adv., confusedly, without order, disorderly (several times in Cic.; elsewh. rare;not in Quint.): confuse et permiste dispergere aliquid,
Cic. Inv. 1, 30, 49:loqui,
id. Fin. 2, 9, 27; cf.:confuse varieque sententias dicere,
Gell. 14, 2, 17:agere,
Cic. N. D. 3, 8, 19:utraque res conjuncte et confuse comparata est, Auct. her. 4, 47, 60: universis mancipiis constitutum pretium,
in the lump, Dig. 21, 1, 36.—* Comp.:confusius acta res est,
Cic. Phil. 8, 1, 1.— Sup. not in use. -
19 conitor
cō-nītor (less correctly con-nītor; cf.I.Ritschl, Opusc. II. 448 sq.), nisus or nix us (conisus,
Plaut. Mil. 1, 1, 29; Liv. 1, 33, 5; 3, 63, 4 et saep.; Val. Max. 2, 7, 2; Ser. Ep. 94, 31; Val. Fl. 3, 193; Sil. 2, 629; Tac. A. 11, 31; 15, 42 al.:conixus,
Cic. Tusc. 2, 21, 47 B. and K.; id. N. D. 2, 43, 110; Lucr. 2, 160; Verg. E. 1, 15; id. A. 5, 264 et saep.; Liv. 3, 70, 5 al.; Plin. 8, 8, 8, § 26; Sil. 9, 379; Tac. H. 4, 53; Gell. 15, 16, 4), 3, v. dep. ( inf. conitier, Att. ap. Cic. Div. 1, 22, 44; cf. Trag. Rel. p. 284 Rib.), to put forth all one's strength, strive, struggle, endeavor.Lit., of physical exertion.A.In gen.a.Absol. or with abl. of means:b.pol si quidem Conisus esses, per corium, per viscera Perque os elephanti transmineret bracchium,
Plaut. Mil. 1, 1, 29: dein ejus germanum cornibus conitier, Att. ap. Cic. Div. 1, 22, 44 (Trag. Praet. v. 23 Rib.):corniger est valido conixus corpore taurus,
Cic. N. D. 2, 43, 110; cf.:atque genu flexo Taurus conititur ingens,
id. Arat. 290 (536):illam famuli ferebant, conixi umeris,
Verg. A. 5, 264:dextrā,
id. ib. 5, 642:fert ingens toto conixus corpore saxum,
id. ib. 10, 127:adversis Conixi incurrunt hastis,
id. ib. 11, 613:undique omnes conisi hostem avertunt,
Liv. 3, 63, 4; 35, 5, 12:omnibus copiis conisus Ancus,
id. 1, 33, 5:tres juvenes conixi arborem unam evellebant,
id. 33, 5, 7; 41, 4, 2:Antiochus omnibus regni viribus conixus,
id. 33, 19, 9:ni equestre proelium conixi omni vi perficerent,
id. 3, 70, 5:totis conisus viribus,
Val. Fl. 3, 193:si coniterentur (mulae),
Dig. 9, 2, 52, § 2.—With inf.:c.coniterentur modo uno animo omnes invadere hostem,
Liv. 9, 31, 12 Weissenb. ad loc.:inligare conisa est,
Tac. A. 15, 51; Dig. 23, 3, 9, § 3.—With ut:d.(parvi) conituntur sese ut erigant,
Cic. Fin. 5, 15, 42.—With ad and acc.:B.ut rursus ad surgendum coniti non possent,
Curt. 7, 3, 13:ceteris ad convincendum eum conisis,
Tac. A. 15, 66:omnibus imperii nervis ad revocandam pristinae disciplinam militiae conisus est,
Val. Max. 2, 7, 2.—Esp.,1.To press upon, press toward, struggle toward, strive to reach; with in and acc. of place:2.equitatus summum in jugum virtute conititur,
Caes. B. C. 1, 46:in unum locum,
Liv. 31, 21, 10:praealtam in arborem,
Tac. A. 11, 31.—So poet., of a weapon:in hastam,
Sil. 10, 252.—Of things:in quem coepere locum conixa feruntur (primordia rerum),
Lucr. 2, 160.—To struggle in giving birth, to labor (cf. enitor):II.spem gregis, ah! silice in nudā conixa reliquit,
Verg. E. 1, 15. —Trop., of mental effort, etc.:praesto est domina omnium et regina, ratio, quae conixa per se et progressa longius, fit perfecta virtus,
putting forth her own energy, Cic. Tusc. 2, 21, 47:quantum coniti animo potes,
id. Off. 3, 2, 6. -
20 conporto
com-porto ( conp-), āvi, ātum, 1, v. a., to bear, carry, or bring together, to collect (class.):nobis opus est rebus exquisitis, undique collectis, arcessitis, comportatis,
Cic. de Or. 3, 24, 92:eo frumentum ex Asiā,
Caes. B. C. 3, 42:frumentum ad mare in Graeciam,
Liv. 36, 2, 12:frumentum ex agris in loca tuta,
Cic. Att. 5, 18, 2:huc frumentum,
Sall. J. 47, 2:arma in templum Castoris,
Cic. Pis. 10, 23; cf.:aquam in arcem,
Caes. B. C. 3, 12:ad aggerem caespitibus conportandis,
id. B. G. 3, 25:aurum, argentum domum regiam,
Sall. J. 76, 6:emptas citharas in unum,
Hor. S. 2, 3, 104:eo commeatus e civitatibus,
Liv. 25, 27, 1: semper recentes praedas, * Verg. A. 9, 613:res,
Hor. Ep. 1, 2, 50.
См. также в других словарях:
613 — Cette page concerne l année 613 du calendrier julien. Pour l année 613, voir 613. Années : 610 611 612 613 614 615 616 Décennies : 580 590 … Wikipédia en Français
613 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 6. Jahrhundert | 7. Jahrhundert | 8. Jahrhundert | ► ◄ | 580er | 590er | 600er | 610er | 620er | 630er | 640er | ► ◄◄ | ◄ | 609 | 610 | 611 | … Deutsch Wikipedia
613 TV — Création 4 juillet 2010 Slogan « La 1re chaîne TV du judaïsme » « 613 TV, le judaïsme à portée de tous » Langue Français Pays … Wikipédia en Français
-613 — Cette page concerne l année 613 du calendrier julien proleptique. Années : 616 615 614 613 612 611 610 Décennies : 640 630 620 610 600 590 580 Siècles … Wikipédia en Français
613 — ГОСТ 613{ 79} Бронзы оловянные литейные. Марки. ОКС: 77.120.30 КГС: В51 Цветные металлы, включая редкие, и их сплавы Взамен: ГОСТ 613 65 Действие: С 01.01.80 Примечание: переиздание 2004 в сб. Цветные металлы. Бронза. Технические условия. Марки… … Справочник ГОСТов
613 — РСТ РСФСР 613{ 79} Черемша свежая. ОКС: 65.020.20 КГС: С42 Овощи Взамен: РСТ РСФСР Действие: С 01.10.80 Текст документа: РСТ РСФСР 613 «Черемша свежая.» … Справочник ГОСТов
613 — yearbox in?= cp=6th century c=7th century cf=8th century yp1=610 yp2=611 yp3=612 year=613 ya1=614 ya2=615 ya3=616 dp3=580s dp2=590s dp1=600s d=610s dn1=620s dn2=630s dn3=640s NOTOC EventsBy PlaceEurope* Clotaire II reunites the Frankish kingdoms… … Wikipedia
613 — Años: 610 611 612 – 613 – 614 615 616 Décadas: Años 580 Años 590 Años 600 – Años 610 – Años 620 Años 630 Años 640 Siglos: Siglo VI – … Wikipedia Español
613 mitzvot — 613 commandements Les Juifs et le judaïsme Généralités Qui est Juif ? · Terminologie · Conversion Judaïsme : Principes de foi Noms de Dieu dans le judaïsme Tanakh (Bible hébraïque) : Torah · … Wikipédia en Français
613 prescriptions — 613 commandements Les Juifs et le judaïsme Généralités Qui est Juif ? · Terminologie · Conversion Judaïsme : Principes de foi Noms de Dieu dans le judaïsme Tanakh (Bible hébraïque) : Torah · … Wikipédia en Français
613 (число) — 613 шестьсот тринадцать 610 · 611 · 612 · 613 · 614 · 615 · 616 Факторизация: простое Римская запись: DCXIII Двоичное: 1001100101 Восьмеричное: 1145 Шестнадцатеричное: 265 Натуральные числа … Википедия