-
61 simulate
simulātē, Adv. (simulatus v. simulo), zum Scheine, mit Verstellung, Cic. Rabir. Post. 33; de off. 3, 68: Ggstz. vere, Cic. in Pis. 27: Ggstz. ex animo, Cic. de nat. deor. 2, 168: verb. ficte et simulate, Cic. ad Q. fr. 1, 1, 4. § 13. – Compar., simulatius exit proditionis opus, Petron. poët. fr. 28, 4.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > simulate
-
62 simulatilis
simulātilis, e (simulo), nachgeahmt, Ven. Fort. de vit. S. Mart. 2, 276.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > simulatilis
-
63 simulatio
simulātio, ōnis, f. (simulo), der angenommene Schein einer Sache, das fälschliche Vorgeben, Vorschützen, die Vorspiegelung, der Vorwand, die Verstellung, Täuschung, Heuchelei (Ggstz. veritas, Cic. de off. 3, 74), I) übh.: ista vestra verbosa simulatio prudentiae, Scheinklugheit, Cic.: fallax imitatio simulatioque virtutis, Cic.: simulatione Parthici belli, Caes.: equitum specie et simulatione, so daß sie wie R. aussahen und sich benahmen, Caes.: Faustuli simulatione gladiatores emptos esse, scheinbar für F., Cic.: legis agrariae simulatione, Cic.: hostium simulatione, die Feinde zum Vorwand nehmend, Cic.: eādem usus simulatione itineris, noch immer scheinbar im Abzug begriffen, Caes.: per simulationem vulnerum se recipere, Caes.: agere cum (unter) simulatione timoris, Caes.: ita res agatur, ut ne simulatio quidem aequitatis ulla adhibeatur, Cic.: temporariā simulatione concordiae discordiam differebant, Plin. ep.: summam prudentiam simulatione stultitiae tegere, Cic.: iuvenis longe alius ingenio, quam cuius simulationem induerat, als der war, dessen Maske er angenommen hatte, Liv. – absol., sim. ficta, Cic.: ex omni vita simulatio dissimulatioque tollenda est, Cic.: nihil ut opus sit simulatione et fallaciis, Cic.: artificio simulationis eruditus, in der Verstellungskunst geübt, Cic. – Plur. Verstellungskünste, Verstellung, illa si-————mulationum nescia, Tac. ann. 4, 54: simulationum falsa (n. pl.), Tac. ann. 6, 54: neutrum simulationes expresserint, Plin. pan. 72, 7. – II) als rhet. Fig., εἰρωνεία est simulatio, Mart. Cap. 5. § 523.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > simulatio
-
64 simulator
simulātor, ōris, m. (simulo), I) der Nachahmer, figurae, Ov. met. 11, 634: humani oris, Claud. Eutr. 1, 303. – II) übtr., der Heuchler, fälschlich Vorgeber, cuius rei libet simulator ac dissimulator, worin er wollte, heuchlerisch u. verstellt, Sall.: segnitiae, Tac.: simulator in omni oratione, ein Meister in schalkhafter Verstellung (griech. εἴρων), von Sokrates, Cic.: alqm callidum et simulatorem interpretari, in jmd. einen listigen Heuchler zu erkennen glauben, Tac.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > simulator
-
65 simulatorius
simulātōrius, a, um (simulo), zur Täuschung geeignet, täuschend, scheinbar, disputationes, Ambros. hexaëm. 1, 2. § 7: excusatio, Cassian. coll. 17, 25. p. 1080 M.: sic omnia illa simulatoria gerebantur, tamquam etc., Augustin. epist. 82, 11 extr.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > simulatorius
-
66 simulatus
simulātus, a, um, s. simulo.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > simulatus
-
67 superus
superus ( selten super), a, um (v. Adv. super), Compar. superior, Superl. superrimus, suprēmus u. summus, 1) Posit. superus (super), a, um, oben ( oberwärts) befindlich, der, die, das obere (Ggstz. inferus), 1) im allg.: a) super: super inferque vicinus, Cato r.r. 149, 1. – b) superus: limen, Plaut.: res superae, Cic.: mare superum, das obere Meer, das adriatische (Ggstz. mare inferum, das etrurische, tuskische), Cic. (im Briefstiel auch ohne mare, zB. iter ad superum, navigatio infero, Cic. ad Att. 9, 5, 1). – subst., de supero, von oben herab, Plaut. u. Lucr.: ebenso ex supero, Lucr. (vgl. Lachm. Lucr. p. 375). – adv. superā u. synkop. suprā, s. supra. – 2) insbes., von den Dingen auf od. über der Erde: superis ab oris, von der Oberwelt, Verg.: superas ad auras, Oberwelt, Verg. u. Ov.: superi di, die oberen Götter im Himmel, Plaut.: Iuppiter s., der kapitolinische (Ggstz. I. inferus, Pluto), Catull. – subst., a) superī, ōrum, m., α) die oberen Götter, Verg. u.a. – β) die Oberwelt, die Menschen auf der Erde (Ggstz. inferi, die Unterwelt), multum fleti ad superos, Verg.: apud superos, Vell. – γ) die Lebenden, im Gegensatz zu den Toten, Val. Flacc. – b) supera, ōrum, n., die Höhen, supera alta, die oberen Regionen, Höhen des Himmels, Verg.: supera convexa, das Himmelsgewölbe, Verg.————II) Compar. superior, ōris, m. u. f., superius, ōris, n., weiter oben ( höher) befindlich, -gelegen, der, die das obere, u. partit. = der obere Teil von etw. (Ggstz. inferior), 1) eig.: a) im Raume: pars, Cornif. rhet.: pars collis, Caes.: domus, Cic.: Moesia, Obermösien, Eutr.: molares (Backzähne), Colum.: labrum (Lippe), Caes.: ex loco superiore, von der Anhöhe herab, Caes.: bes. de loco superiore dicere, vom Tribunal, als Prätor, Cic. Verr. 2, 102: de loco superiore agere, von der Rednerbühne, Cic. II. Verr. 1, 14: so auch superiore e loco contionari, Cic. Tusc. 1, 117: meos multos et illustres et ex superiore et ex aequo loco sermones habitos cum tua summa laude, sowohl auf dem Tribunal als im gewöhnlichen Leben, Cic. ep. 3, 8, 2. – neutr. pl. subst., superiora muri, die oberen Teile der M. (Ggstz. ima), Curt. 8, 10 (37), 25. – b) in der Schrift, scriptura superior (vorhergehende), Ggstz. inferior (folgende), Cic.: duo superiores libri, Lact.: exemplum superius, Lact. – 2) übtr.: a) der Zeit od. Reihenfolge nach, eher, früher, vorig, ehemalig, vergangen, auch älter, bejahrter, annus, Cic.: nox, vorletzte (Ggstz. proxima, vorige), Cic.: vita, Cic.: facinus, Cic.: tempora, Cic.: crudelitas, Nep.: genus, zuerst erwähnt, Plin.: ferner omnes aetatis superioris, von bejahrtem Alter, Caes.: aetate superiores, ältere Leute (Ggstz. pueri), Varro: Africanus superior, der (dem Zeitalter————nach) Ältere, Cic.: so auch Dionysius, Nep.: superiorum aetas, Cic. – b) dem Range nach, höher, superioris ordinis nonnulli, einige höhere Befehlshaber, Caes. b.c. 3, 74, 2: centuriones non nullos ex inferioribus ordinibus (Stellen) reliquarum legionum virtutis causā in superiores ordines huius legionis traducere, Caes. b.G. 6, 40, 7. – Plur. subst., superiores, Höhergestellte, Tac. hist. 4, 80. – c) der Macht, dem Ansehen und anderen Vorzügen nach, vorzüglicher, vornehmer, höher, andere übertreffend, wichtiger, α) absol.: aliquis superior, ein Vornehmer, Cic.: superior contra improbos, Cic.: populus superior factus, behielt die Oberhand, Cic.: superiores habebantur, Caes.: superioribus invidetur, Cic.: extemplo, simul pares esse coeperint, superiores erunt (werden sie eure Herren sein), Liv.: qui eventus humanos superiores quam suos animos esse ducunt, höher stellen als usw., Liv. – als milit. t.t., discessit superior, ging als Sieger von dannen, behielt die Oberhand, Caes. u. Nep.: nostri superiores fuerunt, siegten, Caes. – β) m. Abl.: loco, fortunā, famā superiores, Cic.: honoris gradu superior, Cic.: causā superior, der die bessere Sache für sich, das Recht auf seiner Seite hatte, Liv.: facilitate et humanitate superior, Cic.: si superior ceteris rebus (in den übrigen Beziehungen) esses, Ggstz. cum omnibus rebus (in allen Beziehungen) inferior sis, Cic.————III) Superl.: A) superrimus (superrumus), a, um, angeführt b. Varro LL. 6, 5 u. 7, 51 (aber Charis. 156, 36 Keil supremus).B) suprēmus, a, um, der, die, das oberste, höchste, äußerste, u. partit. = der oberste usw. Teil von etwas, 1) eig.: im Raume: montes, die höchsten Spitzen, Lucr. u. Verg.: rupes, Sen. poët.: arx, Claud. – 2) übtr.: a) der Zeit u. Reihenfolge nach der, die, das äußerste, letzte, α) übh.: nox, Verg.: supremis suis annis, in seinen letzten Jahren, Plin.: supremis testamenti verois, in den letzten Äußerungen vor seinem Ende im T., Tac.: manum supremam imponere bellis, die letzte H. legen an den Kr. = ihn zu Ende führen, Ov. – partit., nocte supremā, am Ende der Nacht, Colum.: sole supremo, beim Untergang der S., Hor. – adv., suprēmum, zum letzten Male, Ov. met. 12, 526 (vgl. β). – β) von dem letzten Zeitpunkt des Lebens, dies, der letzte Tag, Todestag, Cic., u. Tag der Bestattung, Cic. (s. Halm Cic. Muren. 75): dies vitae supremus, Tac.: u. so lux, nox, Mart.: hora, Todesstunde, Tibull.: honor, letzte Ehre (des Begräbnisses nebst den Zeremonien), Verg.: ignes, Scheiterhaufen, Ov.: tori, Leichenbett, Ov.: oscula, Scheidekuß, Tac.: vocat ore supremo, mit sterbendem Munde, vor seinem Tode, Ov.: iudicia, der letzte Wille, das Testament, Quint.: so auch tabulae, Mart.: tituli, Grabschriften, Plin. ep.: cura, letzte, vor sei-————nem Ende, Suet.: so auch ira, Plin.: sors Troiae, Untergang, Zerstörung, Verg. – subst., suprēma, ōrum, n., αα) das Letzte, die letzten Augenblicke, der Tod, Ov. u. Tac.: in supremis, Quint. – ββ) der letzte Wille eines Menschen, Tac. u. ICt. – γγ) der Rest des verbrannten Leichnams, die Gebeine, der Überrest, Solin. u. Amm.: supremis eius plures honores dati, Liv. epit. – δδ) die letzte Ehre, die man einem Toten erweist, Begräbnis und andere Zeremonien, Verg. u. Tac. – adv., suprēmum, zum letzten Male im Leben, Verg. Aen. 3, 68. Plin. 11, 150. Tac. hist. 4, 14. Ps. Quint. decl. 6, 5: ebenso suprēmō, Plin. 11, 277. – b) dem Maße, Grade, Range nach, α) der äußerste, höchste, größte, ärgste, härteste, macies, Verg.: supplicium, Cic.: supremo in tempore, in der ärgsten Not, Catull. – subst., ventum est ad supremum, Maß u. Ziel ist erreicht, Verg. Aen. 12, 803. – β) der höchste, erhabenste, vornehmste, Iuppiter, Komik.: deus, Lact.: comes, Plaut.C) summus, a, um ( aus *sub-mus, Superl. von sub; vgl. πατος zu ὑπό), der, die, das oberste, höchste, äußerste, u. partit. = der oberste usw. Teil von etwas (Ggstz. infimus od. imus), 1) eig., im Raume: s. iugum montis, Caes.: summus ego (in triclinio), lag obenan, Hor. – partit., s. puteus, der Rand des Br., Plaut.: s. vestimentum, die Oberseite, der äußerste Saum des Gewandes, Plaut.: s. purpura, Zipfel der————Toga, Lampr.: s. urbs, der oberste Teil, Cic.: summi digiti, die Spitzen der Fußzehen (ἄκροι ταρσοί bei Anacr.), Quint.: in summa sacra via, oben auf der heiligen Straße, Cic.: summa aqua, Oberfläche des Wassers, Cic.: summa ab unda, oben von den Wellen, Verg. – subst., summum, ī, n., das Oberste, die größte Höhe, a summo, von oben, Cic.: ad summum, Caes.: sunt in summo, ganz oben, Plin. ep.: dare ab summo bibere, von oben an, der Reihe nach, Lucil. fr.: ebenso a summo dare, Plaut.: a summo septenis cyathis committere hos ludos, Plaut.: si quid de summo petas, wenn man etwas von der obersten Schüssel will, Plaut. – ad summum (höchste Spitze) ascendere, Treb. Poll.: emergere ad summum (auf die Oberfläche), Lampr.: ad summum perducta (virtus) incrementi non habet locum, Sen. – neutr. subst., summum tecti, das Oberste, die Höhe des D., Verg. – eniti in summum ambitionis, Sen.: Plur., summa collis, Spitze, Auct. b. Afr.: summa petrae, die obersten Teile, Curt.: summa tectorum, die Dächer der Häuser, Curt.: summa riguerunt, die Extremitäten, äußersten Körperteile, Sen.: u. im obszönen Sinne, summa petere, Mart. u. Auct. Priap. – 2) übtr.: a) dem Klange nach, der höchste, sonus summus (Ggstz. imus), Quint.: sonus summus, medius, imus, Plin.: vox summa (Ggstz. ima), Hor. u. Quint.: sicut cithara, ita oratio perfecta non est, nisi ab imo ad————summum omnibus intenta pervis consentiat, Quint. – b) der Zeit oder Reihenfolge nach der, die, das äußerste, letzte (Ggstz. primus), dies, Plaut. u. Verg.: summo ludorum die, Asin. Poll. in Cic. ep.: senectus, Cic.: summam manum imponere eloquentiae, die letzte H. legen an die B., ihr das Gepräge der Vollendung geben, Quint.: at potissima prima et summa ponantur, zuerst und zuletzt, Quint.: nihil nostrā intersit, utrum ab summo an ab imo an a medio nomina eorum dicere incipiamus, Cornif. rhet. 3, 30: summo, am Ende, zuletzt (Ggstz initio), Quint. 7, 1, 10. – adv. summum, zum letzten Male, Consol. ad Liv. 137. – c) dem Grade, dem Range, dem Ausehen, der Eigenschaft nach der, die, das höchste, sehr hohe, äußerste, größte, vorzüglichste, wichtigste, α) v. Lebl., paupertas, Nep.: periculum, Nep.: prudentia, Cic.: deorum summus (überschwängliche) erga vos amor, Cic.: summā hieme, im tiefsten Winter, Cic.: summo iure, nach dem strengsten Rechte, Cic.: summo studio, mit größtem Eifer, Cic.: scelus, Sall.: summum bonum, Cic. – omnia summa facere, die größte Mühe anwenden, sein möglichstes tun, Cic. – summo loco natus, Cic.: summo magistratui praeesse, Caes. – in quo omnia summa sunt, lauter große Eigenschaften, Cic.: alqm socium summis rebus adiungere, erhabener Taten, Großtaten, Verg.: cum alqo de summis rebus dimicare, über die Oberherrschaft, Nep. –————summo rei publicae tempore, in dem bedenklichsten Zeitpunkt, in der höchsten Gefahr des St., Cic. – summa salus rei publicae, das höchste Wohl des Staates, das ganze Staatswohl, Cic.: u. so summa res publica, das höchste (ganze) Wohl des Staates, der ganze Staat, ad summam rem publicam pertinere, Cic.: summa res publica tentatur, Cic.: – quo res summa loco? wie steht es mit dem Ganzen? mit dem Staate? Verg. – neutr. pl. summa, subst., die höchste Gewalt, Oberherrschaft, biennium summis potiti, Aur. Vict. de Caes. 26, 1. – adv., summum, aufs höchste, höchstens, quattuor aut s. quinque, Cic.: uno aut summum altero proelio, Liv.; vgl. Garatoni Cic. Mil. c. 5. die Auslgg. zu Liv. 21, 35, 9: dafür spätlat. ad summum, raro quis iterum vel ad summum tertio, Marc. Emp. 29. fol. 129 (b). – β) v. Pers., der höchste, größte, erhabenste, beste, optimus et s. vir, Cic.: summi homines ac summis ingeniis praediti, Cic.: cum par honos habetur summis et infimis, Hohen und Niederen, Cic.: s. Iuppiter, Plaut.: s. sacerdos, Vulg.: s. amicus, Ter.; vgl. Simulo fuit summus, Ter. – m. Genet., severitatis et munificentiae summus, der oberste Richter über Strenge u. Milde, Tac. ann. 1, 46. – subst., summus, der Höchste, sehr hoch Gestellte (Ggstz. infimus, der Niedrigste im Volke), Amm. 19, 9, 2: gew. Plur., summi (Ggstz. infimi), Cic. u.a. – u. poet. im neutr. pl, summa ducum————Atrides, die Hauptperson, Ov. am. 1, 9, 37 (vgl. Lucr. 1, 86 ductores Danaûm delecti, prima virorum). – ⇒ summus, gesteigert im Compar. summior, Eustath. hexaëm. 1, 10: u. durch Advv., wie apprime summus, Claud. Quadr. ann. 1. fr. 15 bei Gell. 6 (7), 11, 7: valde summus, Plin. Val. 1, 38. -
68 (similō)
(similō) see simulo. -
69 simulācrum
simulācrum ī, n [simulo], a likeness, image, figure, portrait, effigy, statue: eius simulacrum servare: deorum simulacra: templa adire, et ante simulacra proiecti, etc., Cs.: Vix positum Castris (the Palladium), V.: simulacra oppidorum: pugnarum, L.— An image, reflection, form, shade, phantom: quid frustra simulacra fugacia (in aquā visa) captas? O.: infelix Creüsae, ghost, V.: vana (noctis), O.: simulacra modis pallentia miris, V. — A mnemonic sign, figure, emblem: simulacris pro litteris uti.— A description, portraiture, characterization: viri copiosi, L.—Fig., a shadow, semblance, appearance, imitation, pretence: religionis simulacra fingere: aliquod civitatis: pugnaeque cient simulacra sub armis, mock-fights, V.: navalis pugnae, L.: simulacra libertatis senatui praebere, Ta.* * *likeness, image, statue -
70 simulāmen
-
71 (simulāns, antis)
-
72 simulātē
simulātē adv. [simulatus, from simulo], feignedly, in pretence, insincerely: sive ex animo sive simulate: ficte et simulate. -
73 simulātiō
simulātiō ōnis, f [simulo], an assumption, false show, feigning, shamming, pretence, feint, insincerity, deceit, hypocrisy, simulation: mea, T.: simulatione usi, Cs.: ex omni vitā simulatio tollenda est: insaniae: virtutis: volnerum, Cs.: simulatione amicitiae, under the guise of: gladiatores emptos esse Fausti simulatione ad caedem, under the pretence of engaging them for Faustus: per simulationem amicitiae me prodiderunt.* * *pretense, deceit -
74 simulātor
simulātor ōris, m [simulo], a copier, imitator: figurae Morpheus, O.— A feigner, pretender, simulator: in omni oratione, i. e. a master of irony: animus cuius rei libet simulator, S.* * *one who copies or imitates; feigner -
75 dissimulo
dissĭmŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. [dissimilis], to feign that a thing is not that which it is; to dissemble, disguise; to hide, conceal, keep secret (cf.: fingo, simulo, confingo, comminiscor—very freq. and class.).(α).With acc.:(β).nihil fingam, nihil dissimulem, nihil obtegam,
Cic. Att. 1, 18:aliquid (with tegere),
Caes. B. C. 1, 19, 2;with obtegere,
Suet. Ner. 29;with celare,
Ter. And. 1, 1, 105;with occultare,
Cic. Off. 1, 30, 105; Caes. B. C. 2, 31, 6; cf. Cic. Rosc. Am. 31, 86:nec, ut emat melius, nec ut vendat, quicquam simulabit aut dissimulabit vir bonus,
id. Off. 3, 15; cf. Planc. ap. Cic. Fam. 10, 8, 4:quaedam in actione dissimulata,
Quint. 6, 4, 14: consonantium quaedam insequente vocali dissimulatur, is obscured, said of elision in poetry, id. 11, 3, 34:occultam febrem,
Hor. Ep. 1, 16, 23; cf.metum,
id. C. 2, 20, 17:gaudia,
Ov. M. 6, 653:nomen suum,
id. Tr. 4, 9, 32:natum cultu,
id. M. 13, 163:se,
to assume another form, id. ib. 2, 731:deum,
i. e. concealing his divinity, id. H. 4, 56; id. F. 5, 504; cf. also pass. with mid. force:dissimulata deam,
id. ib. 6, 507; Stat. Silv. 1, 2, 14;and virum veste longa (Achilles),
Ov. A. A. 1, 690.—With acc. and inf.:(γ).dissimulabam me harum sermoni operam dare,
Plaut. Epid. 2, 2, 54; so id. Most. 5, 1, 23; Cic. Att. 8, 1 fin.; Quint. 1, 2, 2; Suet. Caes. 10; 73; Ov. Tr. 1, 7, 5 al. —With a rel. clause:* (δ).nec judices, a quo sint moti, dissimulant,
Quint. 12, 9, 7; so id. 6 prooem. § 7; Verg. A. 4, 291 al.—With quasi:(ε).dissimulabo, hos quasi non videam,
Plaut. Mil. 4, 2, 2.—Absol.: plane ea est;(ζ).sed quomodo dissimulabat!
Plaut. Mil. 2, 5, 53; id. Most. 4, 3, 23; id. Men. 4, 2, 44; 78; Cic. Off. 1, 30, 108; id. Mur. 19, 40 (opp. fateri); Caes. B. C. 1, 19, 1; Hor. S. 1, 9, 66; Ov. H. 17, 151 et saep.:dissimulant,
they repress their feelings, Verg. A. 1, 516.—With de:* II.primo fingere alia, dissimulare de conjuratione, etc.,
Sall. C. 47, 1:de condicione sua,
Dig. 40, 13, 4.—To leave unnoticed, to neglect:damnosam curationem,
Veg. Vet. 1 prooem. §5: quod dissimulatum,
Amm. 21, 3.— Hence, dissĭmŭlanter, adv., dissemblingly, clandestinely, secretly:non aperte, nec eodem modo semper, sed varie dissimulanterque conclusis,
Cic. Brut. 79, 274; id. Fam. 1, 5, b. fin.; Liv. 40, 23; Suet. Tib. 21 (opp. Palam); Ov. H. 20, 132 al.— Comp. and sup. do not occur. -
76 excogito
ex-cōgĭto, āvi, ātum, 1, v. a., to find out by thinking, to contrive, devise, invent (freq. and class.; cf.:II.comminiscor, simulo, confingo, fingo, etc.): quid enim mali aut sceleris fingi aut excogitari potest, quod non ille conceperit?
Cic. Cat. 2, 4, 7:ad haec igitur cogita, mi Attice, vel potius excogita,
id. Att. 9, 6, 7:quid igitur causae excogitari potest, cur? etc.,
id. Deiot. 7, 20:novam interregni ineundi rationem,
id. Rep. 2, 12:aliquid dignum dono deorum aut efficere aut excogitare,
id. ib. 3, 3, 4:multa praeterea generatim ad avaritiam excogitabantur,
Caes. B. C. 3, 32, 1:aliquid ad ornatum portarum, etc.,
Hirt. B. G. 8, 51, 2:o callidos homines! o rem excogitatam!
Cic. Or. 67, 225:quicquid omnino excogitari contra potest,
Quint. 12, 8, 10:res ab illis dicta, non a nobis excogitata,
id. 5, 13, 49:in rebus excogitandis (opp. gerendis),
Nep. Them. 1 fin.—Impers. with ut:excogitatum est a quibusdam ut, etc.,
Nep. Att. 8, 3; cf. with a subject-sentence:cum recenti fico salis vice caseo vesci nuper excogitatum est,
Plin. 15, 19, 21, § 82.—Transf., to name:Alpes Poeninas,
Amm. 15, 10, 9.—Hence, * excōgĭtātus, a, um, P. a., sought out, choice:excogitatissimae hostiae,
Suet. Calig. 22. -
77 insimulatus
insĭmŭlātus, a, um, adj. [2. in-simulo], undisguised, unfeigned (eccl. Lat.), Vulg. Sap. 18, 16. -
78 insimulo
in-sĭmŭlo, āvi, ātum, 1, v. a., to make a plausible charge (true or false) against a person before a tribunal; to make suspected, charge, accuse, blame, esp. falsely; to invent a charge or bear false witness against (syn.: accuso, incuso, arguo).1.With acc. of person:2.si non facit tu male facis, quae insontem insimules,
Plaut. Men. 5, 2, 55:hic tu me etiam insimulas,
Cic. Fam. 7, 13, 1:non possum quemquam insimulare falso,
id. Verr. 2, 5, 41, § 107:hic tu me etiam insimulas,
id. Fam. 7, 13, 1:(hunc) velut insidiis ejus petitus sceleste insimulare coepit,
Vell. 2, 60, 3:criminibus falsis insimulasse virum,
Ov. H. 6, 21.—With acc. of person and gen. of the charge:3.Amphitruo uxorem insimulat probri,
Plaut. Am. 1, 2, 15:se peccati, quod, etc.,
Cic. Tusc. 3, 27, 64:Verrem avaritiae,
id. Verr. 2, 1, 49, § 128:Vercingetorix proditionis insimulatus,
Caes. B. G. 7, 20:proditionis insimulari,
Liv. 44, 16:erum insimulabis avaritiae,
Ter. Phorm. 2, 3, 12:repetundarum insimulari,
Quint. 4, 2, 15 Halm.—With acc. and inf.:4.queruntur, quod eos insimulemus omnia incerta dicere,
Cic. Ac. 2, 10, 32:insimulant hominem fraudandi causa discessisse,
id. Verr. 2, 2, 24, § 59:et quod illum durum insimulat, id non est,
Ter. Heaut. 1, 2, 30; cf. in pass., with nom. and inf.:rumore tenus insimulatus fovisse partes hostiles,
Amm. 14, 5, 3:Alcibiades absens insimulatur Athenis mysteria Cereris enuntiavisse,
Just. 5, 1, 1.—With two acc.: mirum'st [p. 966] sic (eum) me insimulare falso facinus tam malum, Flaut. Am. 2, 2, 229:5.quod illum insimulat durum, id non est,
Ter. Heaut. 1, 2, 30.—With acc. of the charge alone:6.non istuc quod tu insimulas,
Plaut. Aul. 2, 4, 9 (Bothe and Wagner, quo):istuc facinus, quod tu insimulas,
id. Am. 2, 2, 188 Fleck.:id quod ego injuratus insimulo,
Cic. Verr. 2, 5, 41, § 107; 2, 5, 59, § 153:aperta,
id. Clu. 64, 180; cf.:neque aliud quam patientia aut pudor, quod legato pepercisset, insimulari posset,
Liv. 29, 20, 4. —With abl. of manner:fateri facinus insimulati falso crimine senatus,
Liv. 6, 16, 1; Ov. H. 6, 21 (supra). -
79 similo
sĭmĭlo, āre, v. simulo. -
80 simulacrum
sĭmŭlācrum, i, n. [simulo], an image formed in the likeness of a thing, a likeness, image, form, representation, semblance (class.; syn.: imago, effigies, signum).I.Lit., of images formed by art, reflected in a mirror, or seen in a dream; of apparitions, visions, etc. (the latter mostly poet. and in post-Aug. prose).A.Of images formed by art, esp. of statues of the gods, an image, figure, portrait, effigy, statue, etc.:b.alicujus effigiem simulacrumque servare,
Cic. Verr. 2, 2, 65, § 159; cf.:statuas et imagines, non animorum simulacra sed corporum... relinquere,
id. Arch. 12, 30:Helenae se pingere simulacrum velle dixit (Zeuxis),
id. Inv. 2, 1, 1; cf. id. Fam. 5, 12, 7:delubra magnifica humanis consecrata simulacris,
id. Rep. 3, 9, 14;but cf.: simulacrum deae non effigie humanā,
Tac. H. 2, 3:deorum simulacra sanctissima,
Cic. Div. in Caecil. 1, 3;so of the images of the gods,
id. Verr. 2, 5, 72, § 185; Caes. B. G. 6, 16; 6, 17; id. B. C. 2, 5; 3, 105; Tac. H. 2, 3; id. A. 12, 22 al.:tueri aras simulacraque divom,
Lucr. 5, 75; 5, 308:et bene facta deum frangit simulacra,
id. 6, 419; Verg. A. 2, 172; Ov. M. 10, 694; 15, 658 al.; cf.:Herculis simulacrum,
Liv. 9, 44 fin.: simulacra oppidorum, Cic. Pis. 25, 60; cf.pugnarum,
Liv. 41, 28, 10:Balbum in triumpho omnium gentium urbiumque nomina ac simulacra duxisse,
Plin. 5, 5, 5, § 36; cf.also: simulacrum celebrati diei pingere,
Liv. 24, 16 fin.:montium, fluviorum,
Tac. A. 2, 41.— Poet., of the Trojan horse, Verg. A. 2, 232 (for which, effigies, id. ib. 2, 184).—Adverb.: ad or per simulacrum (like ad similitudinem, formam), in the form of, after the pattern of:B.aurata aedes ad simulacrum templi Veneris collocata,
Suet. Caes. 84:ad simulacrum ignium ardens Pharus,
id. Flor. 4, 2, 88; cf.:ad simulacrum caelestium siderum,
id. ib. 1, 2, 3:digiti per litterarum simulacra ducuntur,
Sen. Ep. 94, 51.—An image, form, shade, phantom seen in a mirror, in a dream, etc.; analogous to the Gr. eidôlon:2.quaecunque apparent nobis simulacra,
Lucr. 4, 99; cf.:per aquas, quae nunc rerum simulacra videmus,
id. 1, 1060:quid frustra simulacra fugacia (in aquā visa) captas?
Ov. M. 3, 432. —Of the shades or ghosts of the departed:quaedam simulacra modis pallentia miris,
Lucr. 1, 123 (cf. Verg. G. 1, 477 infra); cf.:est via declivis (in Tartarum)... umbrae recentes Descendunt illac simulacraque functa sepulcris,
Ov. M. 4, 435; so id. ib. 10, 14:simulacra cara parentis,
id. ib. 14, 112; cf. Verg. A. 2, 772:ut bibere in somnis sitiens cum quaerit... laticum simulacra petit, etc.,
Lucr. 4, 1099; cf.:(canes) Expergefacti secuntur inania saepe Cervorum simulacra,
id. 4, 995:simulacra inania somni,
Ov. H. 9, 39:vana (noctis),
id. Am. 1, 6, 9:simulacra modis pallentia miris Visa sub obscurum noctis,
Verg. G. 1, 477; Sil. 3, 650 al.; cf.:ne vacua mens audita simulacra et inanes sibi metus fingeret,
Plin. Ep. 7, 27, 7.—In the philosoph. lang. of Lucret. (like the Gr. eidôlon and the Lat. spectrum), the form or image of an object of sense or thought presented to the mind; a representation, idea, conception, Lucr. 2, 112; 4, 130; 4, 149 sq.—3.Of mnemonic signs, types, or emblems:4.ut res ipsas rerum effigies notaret atque ut locis pro cerā, simulacris pro litteris uteremur,
Cic. de Or. 2, 86, 354.—A description, a portraiture of character:5.non inseram simulacrum viri copiosi (Catonis), quae dixerit referendo,
Liv. 45, 25.—A likeness or similitude:II.diu disputavi, Hominem quojus rei Similem esse arbitrarer simulacrumque habere: Id repperi jam exemplum, etc.,
Plaut. Most. 1, 2, 6.—In partic., with the predominant idea of mere imitation (opp. to that which is original or real), a shadow, semblance, appearance, etc.:simulacrum aliquod ac vestigium civitatis,
Cic. Fam. 10, 1, 1; cf.:simulacra virtutis,
id. Off. 1, 15, 46; and:haec simulacra sunt auspiciorum, auspicia nullo modo,
id. Div. 2, 33, 71:libertatis,
Tac. A. 1, 77:belli simulacra cientes,
i.e. mock-fights, sham-fights, Lucr. 2, 41; 2, 324:pugnaeque cient simulacra sub armis,
Verg. A. 5, 585; 5, 674; Sil. 16, 529; 7, 119; cf.:simulacrum navalis pugnae,
Liv. 26, 51, 6; 35, 26, 2:quibusdam pugnae simulacris ad verum discrimen aciemque justam consuescimus,
Quint. 2, 10, 8; so,ludicrum pugnae,
Liv. 40, 9:decurrentis exercitūs,
id. 44, 9:vindemiae,
Tac. A. 11, 31:civilitatis particulae,
Quint. 2, 15, 25:inania,
id. 10, 5, 17.
См. также в других словарях:
Simulo — Simulo, s. Capparis … Meyers Großes Konversations-Lexikon
Simulo — Simulo, die Früchte von Capparis coriacea Burch. vom Kap der Guten Hoffnung, mit steinharter rotbrauner Schale. Die im Fruchtfleisch liegenden Samen liefern eine gegen Epilepsie und Hysterie angewendete Tinktur … Kleines Konversations-Lexikon
Asociación Deportivo Pasto — Saltar a navegación, búsqueda Deportivo Pasto Nombre completo Asociación Deportivo Pasto Apodo(s) Nuestro Super Depor, Equipo volcanico Fundación 12 de octubre de … Wikipedia Español
simular — Se conjuga como: amar Infinitivo: Gerundio: Participio: simular simulando simulado Indicativo presente imperfecto pretérito futuro condicional yo tú él, ella, Ud. nosotros vosotros ellos, ellas, Uds. simulo simulas simula simulamos simuláis … Wordreference Spanish Conjugations Dictionary
диссимуляция — (dissimulatio; лат. сокрытие, утаивание; дис + simulo уподоблять) утаивание заболевания или его отдельных симптомов с целью ввести в заблуждение относительно своего истинного физического или психического состояния … Большой медицинский словарь
Диссимуляция — I Диссимуляция (лат. dissimulatio сокрытие) умышленное утаивание имеющихся заболеваний или их отдельных симптомов с целью ввести в заблуждение относительно своего истинного здоровья см. Экспертиза состояния здоровья. II Диссимуляция… … Медицинская энциклопедия
Simulacra — Dieser Artikel behandelt den philosophischen Begriff. Zum Roman The Simulacra (1964) siehe Philip K. Dick, zum Roman von Daniel F. Galouye siehe Simulacron 3. Als Simulacrum oder Simulakrum (Plural: Simulacra oder Simulakren) bezeichnet man ein… … Deutsch Wikipedia
Simulacrum — Als Simulacrum oder Simulakrum (Plural: Simulacra oder Simulakren) bezeichnet man ein wirkliches oder vorgestelltes Ding, das mit etwas oder jemand anderem verwandt ist oder ihm ähnlich ist. Der lateinische Ausdruck simulacrum leitet sich über… … Deutsch Wikipedia
Simulakrum — Dieser Artikel behandelt den philosophischen Begriff. Zum Roman The Simulacra (1964) siehe Philip K. Dick, zum Roman von Daniel F. Galouye siehe Simulacron 3. Als Simulacrum oder Simulakrum (Plural: Simulacra oder Simulakren) bezeichnet man ein… … Deutsch Wikipedia
СИМУЛИРОВАТЬ — СИМУЛИРОВАТЬ, симулирую, симулируешь, совер. и несовер., кого что (от лат. simulo) Притвориться (притворяться) кем чем нибудь, создать (создавать) ложное представление о наличии чего нибудь. Симулировать ранение. Симулировать ограбление.… … Толковый словарь Ушакова
3 de septiembre — << Septiembre >> Do Lu Ma Mi Ju Vi Sa 1 … Wikipedia Español