Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

seta

  • 1 (sēta)

        (sēta)    see saeta.

    Latin-English dictionary > (sēta)

  • 2 seta

    sēta, v. saeta.

    Lewis & Short latin dictionary > seta

  • 3 seta

    hair; (coarse/stiff); bristle; brush; morbid internal growth; fishing-leader

    Latin-English dictionary > seta

  • 4 saeta (sēta)

        saeta (sēta) ae, f    —Of beasts, a stiff hair, bristle: equina: rigidis horrentia saetis Terga (agri), O.: tondent hirci saetas comantīs, V.: leonis, V., Pr.—Of men, stiff hair, bristly hair: villosa saetis Pectora, V.: hirtae saetae, O.—Of a fishing-line, the leader, O.

    Latin-English dictionary > saeta (sēta)

  • 5 equisaetis

    ĕquĭsaetum, i, n. [equus-seta], the plant horse-tail, equisetum arvense, Linn., Plin. 26, 13, 83, § 132; also called ĕquĭsae-tis, is, f., id. 18, 28, 67, § 259; and ĕquĭ-sēta, ae, f., App. Herb. 40, no. 1 al.

    Lewis & Short latin dictionary > equisaetis

  • 6 equisaetum

    ĕquĭsaetum, i, n. [equus-seta], the plant horse-tail, equisetum arvense, Linn., Plin. 26, 13, 83, § 132; also called ĕquĭsae-tis, is, f., id. 18, 28, 67, § 259; and ĕquĭ-sēta, ae, f., App. Herb. 40, no. 1 al.

    Lewis & Short latin dictionary > equisaetum

  • 7 equiseta

    ĕquĭsaetum, i, n. [equus-seta], the plant horse-tail, equisetum arvense, Linn., Plin. 26, 13, 83, § 132; also called ĕquĭsae-tis, is, f., id. 18, 28, 67, § 259; and ĕquĭ-sēta, ae, f., App. Herb. 40, no. 1 al.

    Lewis & Short latin dictionary > equiseta

  • 8 aptus

        aptus P. and adj.    [P. of *apo; cf. apiscor].    I. As part, fastened, joined, fitted, bound, attached: gladium e setā. — Fig., depending upon, arising from: causae aliae ex aliis aptae: ex verbis ius: vita apta virtute: rudentibus fortuna, dependent on cables. — Fitted together, connected, joined: apta dissolvere... dissipata conectere: omnia inter se apta et conexa. — Poet., adorned, fitted: caelum stellis, studded, V. —    II. adj. with comp. and sup, suited, suitable, proper, ready, fit, appropriate, adapted, conformable: locus ad insidias aptior: castra ad bellum ducendum aptissima, C.: genera dicendi aptiora adulescentibus: dies sacrificio, L.: portūs puppibus, O.: amicis, serviceable, H.: pinus antemnis ferendis, O.: formas deus in omnes, easily changed into, O.: aptior persona, quae loqueretur: apta (ficus) legi, O.: saltūs eligit aptos, promising, O.: lar, satisfactory, H.: exercitus, ready for battle, L. — Of style: oratio.
    * * *
    apta -um, aptior -or -us, aptissimus -a -um ADJ
    suitable, adapted; ready; apt, proper; tied, attached to; dependent on (w/ex)

    Latin-English dictionary > aptus

  • 9 apo

    ăpo (or ăpio, Isid. Orig. 19, 30), ĕre, v. a. [cf.: haptô, apiscor, apex].
    I.
    A.. To fasten, attach, join, bind, tie to (syn.: ligo, adligo, jungo, conjungo, recto): comprehendere antiqui vinculo apere dicebant, Paul. ex Fest. s. v. apex, p. 18 Müll.; cf. apex; used only in part. perf. pass. aptus (the P. a. v. infra):

    uteri terrae radicibus apti,

    fastened to the earth, Lucr. 5, 808 (Lachm., terram and apti = adepti):

    bracchia validis ex apta lacertis,

    united with the strong shoulders, id. 4, 829:

    gladium e lacunari setā equinā aptum demitti jussit,

    Cic. Tusc. 5, 21, 62:

    linguam vinclis de pectore imo aptis moveri,

    Gell. 1, 15.—
    B.
    Trop.: ex aliquā re (like pendere ex aliquā re), depending upon, arising from (so only in Cic.):

    rerum causae aliae ex aliis aptae et necessitate nexae,

    Cic. Tusc. 5, 25, 70:

    honestum, ex quo aptum est officium,

    id. Off. 1, 18, 60; id. Fin. 2, 14, 47:

    ex quā re (sc. virtute) una vita omnis apta sit,

    id. Ac. 2, 10, 31:

    causa ex aeternis causis apta,

    id. Fat. 15, 34:

    cui viro ex se apta sunt omnia, etc.,

    id. Tusc. 5, 12, 36 (as transl. of Plat. Menex. p. 302: Hotôi gar andri eis heauton anêrtêtai panta, etc.); cf. id. Fam. 5, 13.—Once also with pendere:

    non ex verbis aptum pendere jus,

    Cic. Caecin. 18.—Also without ex:

    vitā modicā et aptā virtute perfrui,

    Cic. Leg. 1, 21, 56:

    rudentibus apta fortuna,

    id. Tusc. 5, 14, [p. 138] 40.—
    II.
    A.. Joined, bound, or tied together, connected:

    aptum conexum et colligatum significat,

    Non. p. 234, 32 (so most freq. in Lucr.):

    conjugio corporis atque animae consistimus uniter apti,

    Lucr. 3, 846; 5, 555; 5, 558:

    genus... validis aptum per viscera nervis,

    bound together by the strong band of the sinews, id. 5, 928:

    quae memorare queam inter se singlariter apta,

    id. 6, 1067 al.:

    facilius est apta dissolvere quam dissipata conectere,

    Cic. Or. 71, 235:

    quā ex conjunctione caelum ita aptum est, ut, etc.,

    id. Tim. 5:

    qui tam certos caeli motus, tamque omnia inter se conexa et apta viderit,

    id. N. D. 2, 38, 97; Gell. 6, 2. —
    B.
    Trop.:

    omnia inter se apta et conexa,

    Cic. Fin. 4, 19, 53:

    apta inter se et cohaerentia,

    id. N. D 3, 1, 4:

    efficiatur aptum illud, quod fuerit antea diffiuens ac solutum,

    id. Or. 70, 233.— Poet., with abl., endowed, furnished, or ornamented with something: fides alma, apta pinnis, furnished with wings, winged, Enn. ap. Cic. Off. 3, 29, 105:

    stellis fulgentibus apta caeli domus,

    the abode of heaven studded with glittering stars, Lucr. 6, 357 (cf. id. 5, 1205: stellis micantibus aethera fixum);

    imitated by Verg.: caelum stellis fulgentibus aptum,

    Verg. A. 11, 202, and:

    axis stellis ardentibus aptus,

    id. ib. 4, 482:

    veste signis ingentibus aptā,

    Lucr. 5, 1428:

    magis apta figura,

    id. 2, 814: lucus opacus teneris fruticibus aptus, Varr. ap. Non. p. 235, 9:

    Tyrio prodeat apta sinu,

    Tib. 1, 9, 70.—Hence,
    III.
    aptus, a, um, P. a., pr., fitted to something; hence, suited, suitable, proper, apposite, fit, appropriate, adapted, conformable to (cf. accommodatus and appositus, 2.).
    A.
    In gen.: aptus is, qui convenienter alicui junctus est, Paul. ex Fest. s. v. apex, p. 18 Müll. (so most freq. after the Cic. per.); constr. with ad or dat.; of persons always with dat.
    (α).
    With ad:

    ossa habent commissuras ad stabilitatem aptas,

    Cic. N. D. 2, 55, 139:

    in pulmonibus inest raritas quaedam ad hauriendum spiritum aptissima,

    id. ib. 2, 55, 136:

    locus ad insidias aptior,

    id. Mil. 20:

    calcei habiles et apti ad pedem,

    id. de Or. 1, 54, 231:

    castra ad bellum ducendum aptissima,

    Caes. B. C. 2, 37; so Vulg. 1 Par. 7, 40; ib. 2 Par. 26, 13:

    aptum ad proelium,

    ib. 1 Reg. 14, 52:

    fornices in muro erant apti ad excurrendum,

    Liv. 36, 23, 3 al. —
    (β).
    With dat.:

    non omnia rebus sunt omnibus apta,

    Lucr. 6, 961:

    aliis alias animantibus aptas Res,

    id. 6, 773:

    initia apta et accommodata naturae,

    Cic. Fin. 4, 17, 46:

    quod verum, simplex sincerumque sit, id esse naturae hominis aptissimum,

    id. Off. 1, 4, 13:

    haec genera dicendi aptiora sunt adulescentibus,

    id. Brut. 95, 223; so id. ib. 62, 326; id. Tusc. 1, 36, 87; id. Or. 22, 1 al.:

    quod aetati tuae esset aptissimum,

    id. Off. 1, 2, 4; so Nep. Att. 16, 1:

    apta dies sacrificio,

    Liv. 1, 45:

    venti aptiores Romanae quam suae classi,

    id. 25, 37 al.:

    notavi portus puppibus aptos,

    Ov. M. 3, 596; 4, 160:

    armis apta magis tellus,

    Prop. 4, 22, 19:

    aptum equis Argos,

    Hor. C. 1, 7, 9:

    apta vinculo conjugali,

    Vulg. Ruth, 1, 12; ib. Luc. 9, 62:

    aptus amicis,

    Hor. S. 2, 5, 43 et saep.— Other constrr.:
    (γ).
    With in (cf. Rudd. II. p. 96, n. 60):

    in quod (genus pugnae) minime apti sunt,

    Liv. 38, 21:

    formas deus aptus in omnes,

    apt for, easily changed into, Ov. M. 14, 765:

    in ceteros apta usus,

    Vulg. Deut. 20, 20:

    vasa apta in interitum,

    ib. Rom. 9, 22.—
    (δ).
    With qui (cf. Zumpt, §

    568): nulla videbatur aptior persona, quae de illā aetate loqueretur,

    Cic. Am. 1, 4:

    est mihi, quae lanas molliat, apta manus,

    Ov. H. 3, 70.—
    (ε).
    Poet., with inf:

    (Circe) apta cantu veteres mutare figuras,

    Tib. 4, 1, 63:

    aetas mollis et apta regi,

    Ov. A. A. 1, 10.— Esp. freq.,
    (ζ).
    Absol., Sall. H. Fragm. ap. Non. p. 235, 16:

    amor,

    Prop. 4, 22, 42:

    saltus,

    Ov. M. 2, 498:

    ars,

    Tib. 1, 7, 60:

    apta oscula,

    Tib. 1, 4, 54; Ov. H. 15, 132:

    lar aptus,

    an extensive, satisfying possession, Hor. C. 1, 12, 43.—So in prose:

    aptus exercitus,

    an army good in fight, ready for battle, Liv. 10, 25:

    tempus aptum,

    the right time, id. 35, 19; so Vulg. Eccli. 20, 6 al.—
    B.
    Esp., in rhet., of the fitness, appropriateness of discourse:

    quid aptum sit, hoc est quid maxime decens in oratione,

    Cic. de Or. 3, 55, 210; so apta oratio, which has the appropriate rhet. fulness and periodic rounding: numerosa et apta oratio, id. Or. 50, 168; cf. id. ib. 50, 70; so id. Brut. 17, 68:

    Thucydides verbis aptus et pressus,

    exact and brief in expression, id. de Or. 2, 13, 56.—Hence, aptē, adv., closely, fitly, suitably, nicely, rightly.
    I.
    Lit.
    A.
    Absol.:

    atque ita apte cohaeret (mundi corpus), ut etc.,

    Cic. Tim. 5: altera est nexa cum superiore et inde apteque pendens, id. ap. Non. p. 235, 18:

    capiti apte reponere,

    Liv. 1, 34, 8.—
    B.
    With ad:

    apte convenire ad pedem,

    Cic. Fin. 3, 14, 46.— Sup.,
    C.
    With inter:

    ut inter se quam aptissime cohaereant extrema (verba) cum primis etc.,

    Cic. Or. 44, 149.—
    II.
    Trop., fitly, suitably, properly, duly, rightly.
    A.
    Absol.:

    facile judicabimus, quid eorum apte fiat,

    Cic. Off. 1, 41, 146:

    quod est oratoris proprium, apte, distincte, ornate dicere,

    id. ib. 1, 1, 2:

    apte et quiete ferre,

    id. ib. 4, 17, 38:

    non equite apte locato,

    Liv. 4, 37, 8:

    Qui doceant, apte quid tibi possit emi,

    Ov. Am. 1, 8, 88:

    nec aliter imperium apte regi potest,

    Curt. 8, 8, 13:

    floribus compositis apte et utiliter,

    Plin. 11, 16, 16, § 46. — Comp.:

    qualia aptius suis referentur locis,

    Plin. 2, 62, 62, § 153:

    Aptius haec puero, quam tibi, dona dabis,

    Mart. 13, 26.—
    B.
    With dat.:

    si quid exierit numeris aptius,

    Quint. 10, 12, 26.— Sup.:

    seruntur Parilibus tamen aptissime,

    Plin. 19, 3, 24, § 69.—
    C.
    With ad:

    (ut) ad rerum dignitatem apte et quasi decore (loquamur),

    Cic. de Or. 1, 32, 144:

    spolia ducis hostium caesi suspensa fabricato ad id apte ferculo gerens,

    Liv. 1, 10, 5.

    Lewis & Short latin dictionary > apo

  • 10 biseta

    bĭsēta porca dicitur. cujus a cervice setae bifariam dividuntur, etc., Paul. ex Fest. p. 33 Müll. [bis-seta].

    Lewis & Short latin dictionary > biseta

  • 11 equinus

    ĕquīnus, a, um, adj. [equus], of or belonging to horses:

    pecus,

    Varr. R. R. 2, 7, 7; cf.

    genus,

    Col. 6, 27, 1:

    lac,

    Varr. R. R. 2, 11, 1:

    stercus,

    id. ib. 1, 38, 3 al.:

    cervix,

    Hor. A. P. 1:

    cauda,

    id. Ep. 2, 1, 45:

    ubera,

    id. Epod. 8, 8:

    pedes,

    Plin. 4, 13, 27, § 95: seta, * Cic. Tusc. 5, 21, 62:

    emptio (i. e. equorum),

    Varr. R. R. 2, 7, 6:

    pullus,

    Vulg. Sir. 23, 30.

    Lewis & Short latin dictionary > equinus

  • 12 impexus

    impexus ( inp-), a, um, adj. [2. inpexus], uncombed ( poet. and in post-Aug. prose).
    I.
    Lit.:

    stiriaque impexis induruit horrida barbis,

    Verg. G. 3, 366:

    caput impexa foedum porrigine,

    Hor. S. 2, 3, 126:

    Tisiphoneque impexa feros pro crinibus angues,

    Tib. 1, 3, 69:

    tegumen immane leonis Terribili impexum seta,

    Verg. A. 7, 666.—
    * II.
    Trop., = incultus, unpolished, rude:

    antiquitas tristis et impexa,

    Tac. Or. 20.

    Lewis & Short latin dictionary > impexus

  • 13 inpexus

    impexus ( inp-), a, um, adj. [2. inpexus], uncombed ( poet. and in post-Aug. prose).
    I.
    Lit.:

    stiriaque impexis induruit horrida barbis,

    Verg. G. 3, 366:

    caput impexa foedum porrigine,

    Hor. S. 2, 3, 126:

    Tisiphoneque impexa feros pro crinibus angues,

    Tib. 1, 3, 69:

    tegumen immane leonis Terribili impexum seta,

    Verg. A. 7, 666.—
    * II.
    Trop., = incultus, unpolished, rude:

    antiquitas tristis et impexa,

    Tac. Or. 20.

    Lewis & Short latin dictionary > inpexus

  • 14 lacunar

    lăcūnar, āris (nom. lacūnārĭum, Isid. Orig. 15, 8, 6; gen. plur. lacunariorum for lacunarium, Vitr. 4, 3, 1 al.; dat. plur. lacunariis, id. 5, 2), n. [lacuna], a wainscoted and gilded ceiling of an unvaulted chamber, a panel-ceiling, a ceiling (so called from its sunken spaces;

    class.),

    Vitr. 7, 2:

    non ebur neque aureum Mea renidet in domo lacunar,

    Hor. C. 2, 18, 2:

    gladium e lacunari seta equina aptum demitti jussit,

    Cic. Tusc. 5, 21, 62: primus lacunaria pingere instituit (Polygnotus), Plin. 35, 11, 40, § 124.—Prov.:

    spectare lacunar,

    to gaze at the ceiling, to be wilfully blind, Juv. 1, 56.—
    II.
    Plur.: lăcūnārĭa, ōrum (-arium, App. Flor. 18, p. 83), n., panels of the under surface of a cornice, Vitr. 4, 3, 1; 7, 2, 2; 5, 2, 1; Plin. 35, 11, 40, § 124.

    Lewis & Short latin dictionary > lacunar

  • 15 lacunaria

    lăcūnar, āris (nom. lacūnārĭum, Isid. Orig. 15, 8, 6; gen. plur. lacunariorum for lacunarium, Vitr. 4, 3, 1 al.; dat. plur. lacunariis, id. 5, 2), n. [lacuna], a wainscoted and gilded ceiling of an unvaulted chamber, a panel-ceiling, a ceiling (so called from its sunken spaces;

    class.),

    Vitr. 7, 2:

    non ebur neque aureum Mea renidet in domo lacunar,

    Hor. C. 2, 18, 2:

    gladium e lacunari seta equina aptum demitti jussit,

    Cic. Tusc. 5, 21, 62: primus lacunaria pingere instituit (Polygnotus), Plin. 35, 11, 40, § 124.—Prov.:

    spectare lacunar,

    to gaze at the ceiling, to be wilfully blind, Juv. 1, 56.—
    II.
    Plur.: lăcūnārĭa, ōrum (-arium, App. Flor. 18, p. 83), n., panels of the under surface of a cornice, Vitr. 4, 3, 1; 7, 2, 2; 5, 2, 1; Plin. 35, 11, 40, § 124.

    Lewis & Short latin dictionary > lacunaria

  • 16 pilus

    1.
    pĭlus, i, m., a hair (syn.: villus, seta).
    I.
    Lit.:

    capra pilos ministrat ad usum nauticum,

    Varr. R. R. 2, 11:

    munitae sunt palpebrae vallo pilorum,

    Cic. N. D. 2, 57, 143:

    caudae pilos equinae vellere,

    Hor. Ep. 2, 1, 45:

    duris aspera crura pilis,

    Ov. A. A. 3, 194:

    contra pilum equum fricare, Pelag. Vet. 26: in capite homini plurimus pilus,

    Plin. 11, 37, 47, § 130.—Prov.:

    non minus molestum est calvis quam comatis pilos velli,

    Sen. Tranq. An. 8, 2, 3:

    propius quidem est a sole mons quam campus aut valles, sed sic, quomodo est pilus pilo crassior,

    Sen. Q. N. 4, 11, 4.—
    II.
    Transf.
    A.
    Collect., hair, the hair:

    fruticante pilo neglecta et squalida crura,

    Juv. 9, 15.—
    B.
    As a designation of insignificance, a hair, a trifle; usually joined with a negative, not a hair, not a bit, not a whit (class.):

    ego ne pilo quidem minus me amabo,

    Cic. Q. Fr. 2, 16, 5:

    interea e Cappadociā ne pilum quidem,

    id. Att. 5, 20, 6:

    ne ullum pilum viri boni habere dicatur,

    has not a hair of a good man about him, id. Rosc. Com. 7, 20:

    non facit pili cohortem,

    does not value it a straw, Cat. 10, 13; cf.:

    nec pili facit uni,

    cares not a pin about it, id. 17, 16.—In plur., a garment or fabric made of hair:

    vestitus pilis cameli,

    Vulg. Marc. 1, 6.
    2.
    pīlus, i, m. [pilum], regularly joined with primus: primus pilus (in the gen. written also as one word, primipili), the division of the triarii in the Roman army:

    P. Sextius Baculus, primi pili centurio,

    Caes. B. G. 3, 5; id. B. C. 1, 13: T. Balventius, qui superiore anno primum pilum duxerat, had been leader, captain of the triarii, id. B. G. 5, 35; Liv. 42, 34, 11: aliquem ad primum pilum transducere, to transfer, advance to the triarii, Caes. B. C. 3, 53, 5: primos pilos ademit, took the command of the triarii, of the primipili, Suet. Calig. 44:

    vetus consuetudo tenuit, ut ex primo principe legionis promeretur centurio primi pili, qui non solum aquilae praeerat, verum etiam quatuor centurias in primā acie gubernabat,

    Veg. Mil. 2, 8.—Without primus:

    referes pili praemia,

    Mart. 6, 58, 10; 1, 32, 3.—
    II.
    Transf.: primipilus (in inscrr. also written PRIMOPIL, and abbrev. P. P.), the chief centurion of the triarii (the transf. arose from the circumstance that the chief centurion of this division was originally designated by the term primi pili, with the omission of the easily supplied centurio, as is shown by the following citation from Liv. 7, 41, 5;

    soon, however, from primi pili, a new word, primipilus or primopilus, was formed): primus centurio erat, quem nunc primi pili appellant,

    Liv. 7, 41, 5; 8, 8, 16:

    primipilo P. Sext. Baculo vulneribus confecto,

    Caes. B. G. 2, 25:

    aquilarum altera vix convelli a primipilo potuit,

    Val. Max. 1, 6, 11; Inscr. (of the time of Trajan) Orell. 799: SEX. AVLIENO SEX. F. PRIMOPIL. II., Inscr. (of the time of Tiberius or Caligula) Orell. 3426 M. P.; cf. Becker, Antiq. 3, 3, p. 264.

    Lewis & Short latin dictionary > pilus

  • 17 saeta

    saeta ( sēta), ae, f. [etym. dub.].
    I.
    Prop., a thick, stiff hair on an animal; a bristle (class.; usu. in plur.; cf. villus, pilus).
    A.
    Plur.
    1.
    Absol., Lucr. 5, 786;

    of a boar,

    Ov. M. 8, 428; cf. 2, B. infra;

    of a porcupine,

    Claud. Hystr. 6;

    of the fish aper,

    Ov. Hal. 59;

    of a goat,

    Verg. G. 3, 312;

    of a cow,

    id. A. 7, 790;

    of a horse,

    Amm. 29, 2, 4; Val. Fl. 6, 71:

    ita quasi saetis labra mihi compungit barba,

    Plaut. Cas. 5, 2, 48.—
    2.
    With gen.:

    saetae leonis,

    Prop. 4, 9, 44.—
    B.
    Sing.:

    saeta equina,

    Cic. Tusc. 5, 21, 62:

    nigrae saetae grex (suum),

    Col. 7, 9, 2; cf. Verg. A. 7, 667.—
    II.
    Meton.
    A.
    Of stiff, bristly, human hair, Verg. A. 8, 266; id. G. 3, 312; Ov. M. 13, 850; Juv. 2, 11; Mart. 6, 56.—
    B.
    Of the spiny leaves of coniferous trees, Plin. 16, 10, 18, § 41.—
    C.
    Of any thing made of coarse hair or bristles, e. g. the bottom or leader of an angling-line, Ov. Hal. 34:

    piscem tremulā salientem ducere saetā,

    Mart. 1, 56, 9;

    so,

    id. 10, 30, 16.—
    D.
    A brush made from bristles:

    parieti siccato cera Punica cum oleo liquefacta candens saetis inducatur,

    Plin. 33, 7, 40, § 122; cf. Vitr. 7, 9, 3.

    Lewis & Short latin dictionary > saeta

  • 18 saetiger

    saetĭ-ger ( sēt-), gĕra, gĕrum, adj. [seta-gero], bristle-bearing, having coarse hair or bristles, bristly, setaceous ( poet.):

    sus,

    Lucr. 5, 969; 6, 974; Verg. A. 12, 170; Ov. M. 10, 549:

    pecus,

    id. ib. 14, 289:

    vestis,

    of goats' hair, Paul. Nol. Ep. 49, 12.—As subst.: saetĭger, gĕri, m. (sc. ferus), the bristle-bearer, bristler, as a poet. designation of the boar, Ov. M. 8, 376; Mart 13, 93, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > saetiger

См. также в других словарях:

  • Šėta — Wappen Staat …   Deutsch Wikipedia

  • Seta — bezeichnet: allgemein als biologischer Begriff etwas spitzes, borstenartiges: (lat.: seta Borste) in der Botanik den Stiel der Sporenkapsel bei Moosen, siehe Seta (Moose) in der Mykologie dickwandige, zugespitzte Hyphenenden, siehe Seta… …   Deutsch Wikipedia

  • setă — SÉTĂ, sete, s.f. (bot.) Axă verticală protejată de o membrană care susţine capsula cu spori la muşchiul de pământ. – Din lat. seta. Trimis de ana zecheru, 13.09.2007. Sursa: DEX 98  sétă s. f., pl. séte Trimis de siveco, 10.08.2004. Sursa:… …   Dicționar Român

  • seta — / seta/ s.f. [lat. pop. sēta, class. saeta setola, crine ]. (tess.) [fibra che si ricava dal bozzolo del baco da seta] ● Espressioni: seta artificiale ▶◀ raion. ▲ Locuz. prep.: fig., di seta [simile a seta: capelli di s. ] ▶◀ [➨ serico] …   Enciclopedia Italiana

  • SETA — Cette page d’homonymie répertorie les différents sujets et articles partageant un même nom. Seta peut désigner : Seta, des poils microscopiques poussant sur les animaux ; Seta, une société d édition et de développement de jeux vidéo. Ce …   Wikipédia en Français

  • seta — sustantivo femenino 1. Hongo que tiene forma de sombrero sostenido por un pie y puede ser comestible o venenoso. seta comestible. seta de cardo. seta venenosa …   Diccionario Salamanca de la Lengua Española

  • Seta —   [lateinisch, Nebenform von saeta »Borste«] die, /...ten,    1) Botanik: Kapselstiel, stielartiger, in das Gewebe der Moospflanze eingesenkter Teil der Mooskapsel. Die Seta hebt die Mooskapsel an und erleichtert die Verbreitung der Sporen durch… …   Universal-Lexikon

  • SETA — SETA  ряд международных организаций. SETA Corporation  японская компания, производившая видеоигры SETA Ry  финская правозащитная организация сексуальных меньшинств …   Википедия

  • Seta — Se ta (s[=e] t[.a]), n.; pl. {Set[ae]} (s[=e] t[=e]). [L. seta, saeta, a bristle.] 1. (Biol.) Any slender, more or less rigid, bristlelike organ or part; as the hairs of a caterpillar, the slender spines of a crustacean, the hairlike processes of …   The Collaborative International Dictionary of English

  • seta — SETÁ, setez, vb. I. tranz. (inform.) A stabili, a selecta sau a configura parametrii de funcţionare ai unui sistem tehnic computerizat (aparat, echipament, maşină, instalaţie etc.) conform unei metodologii specifice şi în acord cu o anumită… …   Dicționar Român

  • seta — pl. setae, 1793, from L. seta bristle …   Etymology dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»