-
1 σιγή
σιγή, ῆς, ἡ (s. prec. entry; Hom. et al.; Wsd 18:14; 3 Macc 3:23; En 89:46; EpArist; Jos., Vi. 417; Just., D. 103, 9; Ath., R. 19 p. 71, 30) the absence of all noise, whether made by speaking or by anything else, silence, quiet 1 Cl 21:7. σιγῆς ὑπαρχούσης when it was quiet on ship AcPl Ha 7, 25. πολλῆς σιγῆς γενομένης when a great silence had fallen = when they had become silent Ac 21:40 (likew. Ps.-Callisth. 2, 15, 6; without πολλῆς Arrian, Anab. 4, 12, 2; Vi. Aesopi W 87 P.; Jos., Vi. 141, Ant. 5, 236); cp. the dramatic silence in Rv 8:1, which may imply lack of both verbal and other type of sound, for the opening of six previous seals is accompanied either by verbal declarations or celestial phenomena (s. Clemen2 391; WBeet, ET 44, ’33, 74–76). σιγὴν ἔχειν be silent (Appian, Hann. 14 §60; Arrian, Anab. 5, 1, 4; Paroem. Gr.: App. 3, 7) Hs 9, 11, 5. ἀνάπαυσιν ἐν σιγῇ rest in silence GMary 463, 2. Christ is called αὐτοῦ λόγος, ἀπὸ σιγῆς προελθών (God’s) Word, proceeding from silence=without audible expression IMg 8:2 (cp. the corollary: ἃ … οὖς οὐκ ἠκουσεν 1 Cor 2:9; for other views on the text and subj.-matter s. Hdb. ad loc.; H-WBartsch, Gnost. Gut u. Gemeindetradition b. Ign. v. Ant. ’40. On the deity that is silence and that can be rightly worshiped only in silence, s. Mesomedes 1, 1–3 [=Coll. p. 197], addressing the goddess: Ἀρχὰ καὶ πάντων γέννα | πρεσβίστα κόσμου μᾶτερ | καὶ νὺξ καὶ φῶς καὶ σιγά; Porphyr., Abst. 2, 34 διὰ σιγῆς καθαρᾶς θρησκεύομεν [θεόν]; Sextus 578 τιμὴ μεγίστη θεῷ θεοῦ γνῶσις ἐν σιγῇ; PGM 4, 558ff λέγε• σιγή, σιγή, σιγή, σύμβολον θεοῦ ζῶντος ἀφθάρτου• φύλαξόν με, σιγή; 1782. Hermes in Iambl., De Myst. 8, 3 ὸ̔ δὴ διὰ σιγῆς μόνης θεραπεύεται. Herm. Wr. 10, 5 ἡ γὰρ γνῶσις αὐτοῦ βαθεῖα σιωπή ἐστι. Martyr. Petri Aa I 96, 16ff.—HKoch, Ps.-Dionys. Areop. 1900, 128ff; OCasel, De Philosophorum Graecorum Silentio Mystico 1919, Vom hl. Schweigen: Bened. Monats-schr. 3, 1921, 417ff; GMensching, Das hl. Schweigen 1926).—DELG s.v. σῖγα. M-M. Sv. -
2 σῖγα
Grammatical information: Adv.Meaning: `silently, in silence', also interj. `be quiet!, hush!' (trag.).Derivatives: Besides σιγάω (Hom. only ipv. σίγα; ind. since h. Merc.), fut. σιγήσομαι (S., E., Ar. a. o.), - ήσω (AP, D. Chr. a. o.), perf. σεσίγηκα (Aeschin.), pass. σιγ-άομαι (S.), aor. - θῆναι (Hdt., E.), -ᾱθῆναι (Theoc.), fut. - ηθήσομαι (E.), perf. σεσίγ-ημαι, Dor. -ᾱμαι (Pi., E.), sometimes with κατα- a. o., 'to be quiet, to keep secret', pass. `to be kept secret'. Subst. σιγή, Dor. -ά (Pi.) f. `silence, secrecy' (Il.; Hom. only σιγῃ̃; cf. below); late innovation σῖγος n. `id.' (An. Ox.; cf. Schwyzer 512). -- Derivations. 1. From σιγή: σιγ-αλέος `silent' (AP, Orph.), - άζω (Pi., X., D.C. a.o.; κατα- σῖγα Arist. a.o.) `to make silent'; κατασιγαίνει H to πραΰνει. 2. From σιγάω: σιγ-ηλός, Dor. (Pi.) -ᾱλός `silent' (Hp., S., Arist. etc.; may also come from σιγή, Thieme Studien 50 A. 3), - ηρός `id.' (Men., LXX a. o.), - ητής m. `silent person' (Latium IIp), - ητικός `silent' (Hp.), -ημονᾳ̃ς σιγᾳ̃ς H. -- On the unclear σιγ-άρνης m. (Call. Epigr. 45, 6) s. Schwyzer RhM 75, 447 a. 77, 105.Origin: XX [etym. unknown]Etymology: As basis of this wordgroup is prob. to be considered the first interjectival adv. σῖγα; from there the ipv. σίγα and the instrumental dat. σιγῃ̃ (cf. Porzig Satzinhalte 74) of a gradually built verbal and nominal inflection (Schwyzer 722 n. 3 a. 726, Schw.-Debr. 257 n. 1, Chantraine Gramm. hom. 1, 357; diff. Georgacas Glotta 36, 181 f.). -- For σῖγα onomatop. origin is prob., s. Schwyzer 307 w. lit. On the other hand ῥίγα (i.e. Ϝίγα) σιώπα H. points to orig. *σϜιγ-, which fits best to the WestGerm. verb for `schweigen (be silent)' in OHG swīgēn (only the velar is genetically deviant); on the anlaut cf. the doublet ὗς: σῦς. Further forms w. lit. and hypothetic connections in Bq, WP. 2, 534, Pok. 1052. -- Cf. σιωπάω, -ή. On the IE expressions for `be silent' Porzig Gliederung 107.Page in Frisk: 2,700-701Greek-English etymological dictionary (Ελληνικά-Αγγλικά ετυμολογική λεξικό) > σῖγα
См. также в других словарях:
schweigen — schweigen … Deutsch Wörterbuch
Schweigen — Schweigen, ein Zeitwort, welches in dreyfacher Gestalt üblich ist. I. Als ein Neutrum, mit dem Hülfsworte haben und irregulärer Abwandelung; Imperf. ich schwieg; Particip geschwiegen; Imperat. schweig oder schweige. Keine Stimme von sich hören… … Grammatisch-kritisches Wörterbuch der Hochdeutschen Mundart
Schweigen — ist ein Argument, das kaum zu widerlegen ist. «Heinrich Böll» * Wer schweigt, scheint zuzustimmen. «Bonifatius VIII., Papst von 1294 1303» Ein talentiertes Schweigen kann beredter sein als die beredteste Aktivität. «Stanislaw Brzozowski»… … Zitate - Herkunft und Themen
schweigen — schweigen: Das westgerm. Verb mhd. swīgen, ahd. swīgēn, niederl. zwijgen, aengl. swīgian ist im Nhd. mit seinem Veranlassungswort mhd., ahd. sweigen »zum Schweigen bringen« zusammengefallen. Es ist vielleicht mit griech. sīgē̓ »Schweigen«,… … Das Herkunftswörterbuch
Schweigen — schweigen: Das westgerm. Verb mhd. swīgen, ahd. swīgēn, niederl. zwijgen, aengl. swīgian ist im Nhd. mit seinem Veranlassungswort mhd., ahd. sweigen »zum Schweigen bringen« zusammengefallen. Es ist vielleicht mit griech. sīgē̓ »Schweigen«,… … Das Herkunftswörterbuch
schweigen — Vst. (früher Vsw.) std. (8. Jh.), mhd. swīgen, ahd. swīgēn, as. swīgon Stammwort. Aus wg. * swīg ǣ Vsw. schweigen , auch in ae. swigian. Altes Durativum, neben dem in ahd. gisweigen, mhd. sweigen zum Schweigen bringen ein Kausativum bezeugt ist.… … Etymologisches Wörterbuch der deutschen sprache
Schweigen — [Basiswortschatz (Rating 1 1500)] Auch: • Stille Bsp.: • Ruhe bitte! • Er überging den Fehler mit Schweigen … Deutsch Wörterbuch
Schweigen [1] — Schweigen, aufhören od. gar nicht anfangen zu sprechen … Pierer's Universal-Lexikon
Schweigen [2] — Schweigen, Ritter des S s, s. Orden von Cypern … Pierer's Universal-Lexikon
Schweigen — ↑Silentium … Das große Fremdwörterbuch
schweigen — V. (Grundstufe) kein einzelnes Wort sagen Beispiele: Er war beleidigt und schwieg den ganzen Tag über. Er hat über den Unfall geschwiegen … Extremes Deutsch