Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

persius

  • 1 Persius

    Persĭus, ĭi, m., a Roman surname.
    I.
    C. Persius, an orator, a contemporary of the Gracchi, Cic. de Or 2, 6, 25; id. Brut. 26, 99; id. Fin. 1, 3, 7.—
    II.
    A. Persius Flaccus, a celebrated satirist of Volaterrœ, in Etruria, who died in the reign of Nero, at the age of twenty-eight, A. D. 62, Mart. 4, 29, 7; Quint. 10, 1, 94.—Hence,
    B.
    Persĭānus, a, um, adj., of or belonging to the poet Persius, Persian:

    Persianum illud,

    that passage of Persius, Lact. 2, 2, 18.—
    III.
    A third Persius, otherwise unknown, has given his name to the Persĭānae Ăquae, perh. near Carthage, App Flor 3, p. 353, 5.

    Lewis & Short latin dictionary > Persius

  • 2 Venienti occurrite morbo

    Meet the misfortune as it comes. (Persius)

    Latin Quotes (Latin to English) > Venienti occurrite morbo

  • 3 Acron

    Ācron, ōnis, m.
    I. II.
    A Greek slain by Mezentius, Verg. A. 10, 719.—
    III.
    Helenius Acron, a commentator on Terence, Horace, and perh. Persius; cf. Teuffel, Rom. Lit. II. § 370.

    Lewis & Short latin dictionary > Acron

  • 4 Caesius

    1.
    caesĭus, a, um, adj. [cf. caeruleus], bluish gray; very rare, and only of the eyes, cat-eyed: virgo caesia, Ter Heaut. 5, 5, 18; v. Don. in h. l. and Gell. 2, 26, 19:

    isto modo dicere licebit caesios oculos Minervae, caeruleos esse Neptuni,

    Cic. N. D. 1, 30, 83 (cf. in Gr. glaukôpis Athênê): caesia, Palladion, has she gray eyes? she is the impersonation of Pallas, * Lucr. 4, 1161:

    caesius, Ter Hec. 3, 4, 26 (glaucis oculis, quasi felis oculos habens et glaucos, Don.): hunc, judices, dico, rubrum, brevem, incurvum, canum, subcrispum, caesium,

    Auct. Her. 4, 49, 63:

    leo,

    Cat. 45, 7:

    sub septentrionibus nutriuntur gentes immanibus corporibus oculis caesiis,

    Vitr. 6, 1.— Sup. caesissimus, acc. to Varr. L. L. 8, § 76 Müll.— Comp. not in use.
    2.
    Caesĭus, i, m., a Roman cognomen.
    I.
    M. Caesius, Cic. Fam. 13, 11.—
    II.
    Another M. Caesius, Cic. Verr. 2, 1, 50, § 130.—
    III.
    P. Caesius, Cic. Balb. 22, 50.—
    IV.
    Sex. Caesius, Cic. Fl. 28, 68.—
    V.
    Caesius Bassus, the friend to whom Persius addressed his sixth satire; cf. Quint. 10, 1, 96.

    Lewis & Short latin dictionary > Caesius

  • 5 caesius

    1.
    caesĭus, a, um, adj. [cf. caeruleus], bluish gray; very rare, and only of the eyes, cat-eyed: virgo caesia, Ter Heaut. 5, 5, 18; v. Don. in h. l. and Gell. 2, 26, 19:

    isto modo dicere licebit caesios oculos Minervae, caeruleos esse Neptuni,

    Cic. N. D. 1, 30, 83 (cf. in Gr. glaukôpis Athênê): caesia, Palladion, has she gray eyes? she is the impersonation of Pallas, * Lucr. 4, 1161:

    caesius, Ter Hec. 3, 4, 26 (glaucis oculis, quasi felis oculos habens et glaucos, Don.): hunc, judices, dico, rubrum, brevem, incurvum, canum, subcrispum, caesium,

    Auct. Her. 4, 49, 63:

    leo,

    Cat. 45, 7:

    sub septentrionibus nutriuntur gentes immanibus corporibus oculis caesiis,

    Vitr. 6, 1.— Sup. caesissimus, acc. to Varr. L. L. 8, § 76 Müll.— Comp. not in use.
    2.
    Caesĭus, i, m., a Roman cognomen.
    I.
    M. Caesius, Cic. Fam. 13, 11.—
    II.
    Another M. Caesius, Cic. Verr. 2, 1, 50, § 130.—
    III.
    P. Caesius, Cic. Balb. 22, 50.—
    IV.
    Sex. Caesius, Cic. Fl. 28, 68.—
    V.
    Caesius Bassus, the friend to whom Persius addressed his sixth satire; cf. Quint. 10, 1, 96.

    Lewis & Short latin dictionary > caesius

  • 6 hibrida

    hibrĭda or hybrĭda ( ibr-), ae, comm. [most prob. kindred with hubrizô, hubris, qs. unbridled, lawless, unnatural; hence], of animals produced from two different species, a mongrel, hybrid.
    I.
    Lit.:

    in nullo genere aeque facilis mixtura cum fero (quam in suibus), qualiter natos antiqui hybridas vocabant ceu semiferos,

    Plin. 8, 53, 79, § 213.—
    II.
    Transf., of persons, one born of a Roman father and a foreign mother, or of a freeman and a slave:

    ibique postea ex hybridis, libertinis servisque conscripserat, Auct. B. Afr. 19, 4: hybrida quo pacto sit Persius ultus,

    Hor. S. 1, 7, 2; Suet. Aug. 19; Mart. 6, 39, 20; 8, 22:

    Q. Varius propter obscurum jus civitatis Hibrida cognominatus,

    Val. Max. 8, 6, 4.

    Lewis & Short latin dictionary > hibrida

  • 7 Macrinus

    Mā̆crīnus, i, m., the name of a man.
    I. II.
    A Roman emperor, Aus. Caes. 23.

    Lewis & Short latin dictionary > Macrinus

  • 8 Persianae Aquae

    Persĭānae Ăquae, v. Persius, III.

    Lewis & Short latin dictionary > Persianae Aquae

  • 9 Persianus

    Persĭānus, a, um, v. Persius, B.

    Lewis & Short latin dictionary > Persianus

  • 10 R

    R, r, indecl. n. or (sc. littera) f.
    I.
    The seventeenth letter of the Latin alphabet, which derives its form from the Greek P, but is not, like that, aspirated. Thus Burrus, arrabo, were originally written for Purros, arrabôn. In words borrowed from the Greek, an h was subsequently appended to the r, as a sign of the spiritus asper. On account of its vibratory sound, resembling the snarling of a dog, r is called by Persius littera canina, Sat. 1, 109; cf. Lucil. ap. Charis. p. 100 P. —
    II.
    In many words, r medial and final (but not initial) represents an original s. Tradition ascribes the introduction of r for s to Appius Claudius Caecus, consul 446 and 457 A. U. C., or to L. Papirius Crassus, consul 417 A. U. C., Dig. 1, 2, 2, § 36; Cic. Fam. 9, 21, 2. Examples of a change of s into r are: asa, lases, plusima, meliosem, meliosibus, foedesum, Fusius, Papisius, Valesius, fusvos, janitos, into ara, lares, plurima, meliorem, melioribus, foederum, Furius, Papirius, Valerius, furvus, janitor; heri (compared with hesternus and the Greek chthes); so, too, dirimo is formed from dis-emo. Cf. Varr. L. L. 7, § 26 Müll.; Cic. l. l.; Quint. 1, 4, 13; Ter. Scaur. p. 2252 and 2258 P.; Fest. s. v. Aureliam, p. 20; R pro S, p. 134; pignosa, p. 198. Both sounds have maintained their place in some substantives of the third declension ending in or or os (arbor, color, honor, labor, lepor, etc., and also arbos, colos, honos, labos, lepos, etc.); so in quaeso, quaesumus, also written quaero, quaerimus; cf. nasus and naris, pulvis and pulver, etc.— The converse change of an original r into s appears very doubtful. Forms like hesternus (from heri), festus (also feriae), ustum (from uro), etc., indicate rather an original s, when compared with arbustum also arboretum, and majusculus also major.— For the relation of the r to d and l, v. D and L. —
    III.
    R is assimilated,
    a.
    Most freq. before l: libellus, tenellus, intellego, pellicio, from liber, tener, inter-lego, per-lacio, v. the art. per. —
    b.
    Before s: dossuarius, from dorsum. —
    IV.
    R is elided in pejero (from perjuro), and in the forms crebesco, rubesco, susum, also written crebresco, rubresco, sursum, etc. —
    V.
    As an abbreviation, R. signifies Romanus, also Rufus, recte, reficiendum, regnum, ripa, et mult. al.; R.P. respublica; R.R. rationes relatae (cf. Fest. p. 228 Müll.).

    Lewis & Short latin dictionary > R

  • 11 r

    R, r, indecl. n. or (sc. littera) f.
    I.
    The seventeenth letter of the Latin alphabet, which derives its form from the Greek P, but is not, like that, aspirated. Thus Burrus, arrabo, were originally written for Purros, arrabôn. In words borrowed from the Greek, an h was subsequently appended to the r, as a sign of the spiritus asper. On account of its vibratory sound, resembling the snarling of a dog, r is called by Persius littera canina, Sat. 1, 109; cf. Lucil. ap. Charis. p. 100 P. —
    II.
    In many words, r medial and final (but not initial) represents an original s. Tradition ascribes the introduction of r for s to Appius Claudius Caecus, consul 446 and 457 A. U. C., or to L. Papirius Crassus, consul 417 A. U. C., Dig. 1, 2, 2, § 36; Cic. Fam. 9, 21, 2. Examples of a change of s into r are: asa, lases, plusima, meliosem, meliosibus, foedesum, Fusius, Papisius, Valesius, fusvos, janitos, into ara, lares, plurima, meliorem, melioribus, foederum, Furius, Papirius, Valerius, furvus, janitor; heri (compared with hesternus and the Greek chthes); so, too, dirimo is formed from dis-emo. Cf. Varr. L. L. 7, § 26 Müll.; Cic. l. l.; Quint. 1, 4, 13; Ter. Scaur. p. 2252 and 2258 P.; Fest. s. v. Aureliam, p. 20; R pro S, p. 134; pignosa, p. 198. Both sounds have maintained their place in some substantives of the third declension ending in or or os (arbor, color, honor, labor, lepor, etc., and also arbos, colos, honos, labos, lepos, etc.); so in quaeso, quaesumus, also written quaero, quaerimus; cf. nasus and naris, pulvis and pulver, etc.— The converse change of an original r into s appears very doubtful. Forms like hesternus (from heri), festus (also feriae), ustum (from uro), etc., indicate rather an original s, when compared with arbustum also arboretum, and majusculus also major.— For the relation of the r to d and l, v. D and L. —
    III.
    R is assimilated,
    a.
    Most freq. before l: libellus, tenellus, intellego, pellicio, from liber, tener, inter-lego, per-lacio, v. the art. per. —
    b.
    Before s: dossuarius, from dorsum. —
    IV.
    R is elided in pejero (from perjuro), and in the forms crebesco, rubesco, susum, also written crebresco, rubresco, sursum, etc. —
    V.
    As an abbreviation, R. signifies Romanus, also Rufus, recte, reficiendum, regnum, ripa, et mult. al.; R.P. respublica; R.R. rationes relatae (cf. Fest. p. 228 Müll.).

    Lewis & Short latin dictionary > r

  • 12 satur

    sătur, ŭra, ŭrum, adj. [satis], full of food, sated, that has eaten enough (class.).
    I.
    Lit.:

    ubi satur sum (opp. quando esurio),

    Plaut. Men. 5, 5, 27; so (opp. esurientes) id. Poen. prol. 6 sq.:

    sopor quem satur aut lassus capias,

    Lucr. 4, 957: esurientibus pullis res geri poterit;

    saturis nihil geretur,

    Cic. Div. 1, 35, 77:

    postquam isti a mensā surgunt saturi, poti,

    Plaut. Ps. 1, 3, 62:

    cum tu satura atque ebria eris, puer ut satur sit facito,

    Ter. Hec. 5, 2, 3;

    so (with ebrius and crudus),

    Quint. 11, 3, 27:

    et exacto contentus tempore vita Cedat, uti conviva satur,

    Hor. S. 1, 1, 119:

    capellae,

    Verg. E. 10, 77:

    colonus,

    Tib. 2, 1, 23:

    histrio,

    Mart. 12, 79, 1.—Humorously, of a pregnant woman, Plaut. Am. 2, 2, 35.—
    (β).
    With abl.:

    qui non edistis, saturi fite fabulis,

    Plaut. Poen. prol. 8:

    quadrupedes suco ambrosiae,

    Ov. M. 2, 120:

    nepos anseris extis,

    Pers. 6, 71.—
    (γ).
    With gen.:

    postquam intus sum omnium rerum satur,

    Ter. Ad. 5, 1, 3; so,

    rerum (with plenus),

    Lucr. 3, 960:

    altilium,

    Hor. Ep. 1, 7, 35.— Comp.:

    agnus saturior lactis,

    Col. 7, 4, 3.—
    B.
    Transf., of things ( poet. and in post-Aug. prose).
    1.
    Of color, full, deep, strong, rich:

    color,

    Plin. 37, 10, 61, § 170:

    vellera saturo fucata colore,

    Verg. G. 4, 335:

    (purpura) quo melior saturiorque est,

    Sen. Q. N. 1, 5, 12:

    vestes Tyrio saturae ostro,

    richly dyed, Sen. Thyest. 956.—
    2.
    In gen., well filled, full; rich, abundant, fertile:

    praesepia,

    Verg. G. 3, 214:

    Tarentum,

    id. ib. 2, 197; cf.

    rus,

    Pers. 1, 71:

    auctumnus, Col. poët. 10, 43: messes,

    Lucil. Aetn. 12:

    locis ob umidam caeli naturam saturis et redundantibus,

    Sen. Q. N. 5, 9, 1.—
    * 3.
    Fatted, fat:

    aves paludis,

    Mart. 11, 52, 14.—
    II.
    Trop., rich, fruitful (opp. dry, simple; very rare;

    perh. only in the two foll. passages): nec satura jejune, nec grandia minute (dicet),

    Cic. Or. 36, 123:

    gestus,

    i. e. various, Manil. 5, 474.—Hence, sătŭra, ae, f. (sc. lanx), orig., a dish filled with various kinds of fruits, a plate of fruit; hence, also, food composed of various ingredients, a mixture, medley, olio, etc. (both significations, however, rest only on the statements of the grammarians); and hence, transf.,
    A.
    Per saturam, in the gross or in the lump, i. e. without order or distinctness, confusedly:

    lanx plena diversis frugibus in templum Cereris infertur, quae saturae nomine appellatur, Acro,

    Hor. S. 1, 1: satura et cibi genus ex variis rebus conditum et lex multis aliis legibus conferta (this latter signif. has perh. arisen from an erroneous explanation of the foll. expression, per saturam). Itaque in sanctione legum ascribitur: neve per saturam abrogato aut derogato. Ti. Annius Luscus in eā, quam dixit adversus Ti. Gracchum: Imperium, quod plebes per saturam dederat, id abrogatum est. Et C. Laelius in eā, quam pro se dixit... (Sall. J. 29, 5) Dein postero die quasi per saturam sententiis exquisitis in deditionem accipitur, Fest. p. 314 Müll.: satira dicta a saturā lance, quae referta variis multisque primitiis in sacro apud priscos diis inferebatur... sive a quodam genere farciminis, quod multis rebus refertum, saturam dicit Varro vocitatum. Est autem hoc positum in II. libro Plautinarum Quaestionum: Satura est uva passa et polenta et nuclei pinei mulso conspersi: ad haec alii addunt et de malo Punico grana. Alii autem dictam putant a lege saturā, quae uno rogatu multa simul comprehendat, quod scilicet et satura carmina multa simul et poëmata comprehenduntur: cujus legis Lucilius meminit in primo: Per saturam aedilem factum qui legibus solvat et Sallustius in Jugurtha: Deinde quasi per saturam sententiis exquisitis in deditionem accipitur, Diom. p. 483 P.:

    hoc opus legentibus tradebatur non secundum edicti perpetui ordinationem sed passim et quasi per saturam collectum et utile cum inutilibus mixtum, Just. praef. Dig. ad Antecess. § 1: Pescennius Festus in libris historiarum per saturam refert, Carthaginienses, etc.,

    Lact. 1, 21, 13.—
    B.
    sătŭra, and after the class. per. sătĭra (erroneously sătyra), ae, f., a satire, a species of poetry, originally dramatic and afterwards didactic, peculiar to the Romans (not connected with the Greek Satyri); it first received a regular poetic form from Ennius, and after him was cultivated by Lucilius, Horace, Persius, and Juvenal; Liv. 7, 2:

    sunt quibus in saturā videar nimis acer,

    Hor. S. 2, 1, 1; Stat. S. 1, 3, 103; Amm. 16, 6, 3.—Personified:

    Satura jocabunda,

    Mart. Cap. 6, § 576.

    Lewis & Short latin dictionary > satur

  • 13 satyra

    sătur, ŭra, ŭrum, adj. [satis], full of food, sated, that has eaten enough (class.).
    I.
    Lit.:

    ubi satur sum (opp. quando esurio),

    Plaut. Men. 5, 5, 27; so (opp. esurientes) id. Poen. prol. 6 sq.:

    sopor quem satur aut lassus capias,

    Lucr. 4, 957: esurientibus pullis res geri poterit;

    saturis nihil geretur,

    Cic. Div. 1, 35, 77:

    postquam isti a mensā surgunt saturi, poti,

    Plaut. Ps. 1, 3, 62:

    cum tu satura atque ebria eris, puer ut satur sit facito,

    Ter. Hec. 5, 2, 3;

    so (with ebrius and crudus),

    Quint. 11, 3, 27:

    et exacto contentus tempore vita Cedat, uti conviva satur,

    Hor. S. 1, 1, 119:

    capellae,

    Verg. E. 10, 77:

    colonus,

    Tib. 2, 1, 23:

    histrio,

    Mart. 12, 79, 1.—Humorously, of a pregnant woman, Plaut. Am. 2, 2, 35.—
    (β).
    With abl.:

    qui non edistis, saturi fite fabulis,

    Plaut. Poen. prol. 8:

    quadrupedes suco ambrosiae,

    Ov. M. 2, 120:

    nepos anseris extis,

    Pers. 6, 71.—
    (γ).
    With gen.:

    postquam intus sum omnium rerum satur,

    Ter. Ad. 5, 1, 3; so,

    rerum (with plenus),

    Lucr. 3, 960:

    altilium,

    Hor. Ep. 1, 7, 35.— Comp.:

    agnus saturior lactis,

    Col. 7, 4, 3.—
    B.
    Transf., of things ( poet. and in post-Aug. prose).
    1.
    Of color, full, deep, strong, rich:

    color,

    Plin. 37, 10, 61, § 170:

    vellera saturo fucata colore,

    Verg. G. 4, 335:

    (purpura) quo melior saturiorque est,

    Sen. Q. N. 1, 5, 12:

    vestes Tyrio saturae ostro,

    richly dyed, Sen. Thyest. 956.—
    2.
    In gen., well filled, full; rich, abundant, fertile:

    praesepia,

    Verg. G. 3, 214:

    Tarentum,

    id. ib. 2, 197; cf.

    rus,

    Pers. 1, 71:

    auctumnus, Col. poët. 10, 43: messes,

    Lucil. Aetn. 12:

    locis ob umidam caeli naturam saturis et redundantibus,

    Sen. Q. N. 5, 9, 1.—
    * 3.
    Fatted, fat:

    aves paludis,

    Mart. 11, 52, 14.—
    II.
    Trop., rich, fruitful (opp. dry, simple; very rare;

    perh. only in the two foll. passages): nec satura jejune, nec grandia minute (dicet),

    Cic. Or. 36, 123:

    gestus,

    i. e. various, Manil. 5, 474.—Hence, sătŭra, ae, f. (sc. lanx), orig., a dish filled with various kinds of fruits, a plate of fruit; hence, also, food composed of various ingredients, a mixture, medley, olio, etc. (both significations, however, rest only on the statements of the grammarians); and hence, transf.,
    A.
    Per saturam, in the gross or in the lump, i. e. without order or distinctness, confusedly:

    lanx plena diversis frugibus in templum Cereris infertur, quae saturae nomine appellatur, Acro,

    Hor. S. 1, 1: satura et cibi genus ex variis rebus conditum et lex multis aliis legibus conferta (this latter signif. has perh. arisen from an erroneous explanation of the foll. expression, per saturam). Itaque in sanctione legum ascribitur: neve per saturam abrogato aut derogato. Ti. Annius Luscus in eā, quam dixit adversus Ti. Gracchum: Imperium, quod plebes per saturam dederat, id abrogatum est. Et C. Laelius in eā, quam pro se dixit... (Sall. J. 29, 5) Dein postero die quasi per saturam sententiis exquisitis in deditionem accipitur, Fest. p. 314 Müll.: satira dicta a saturā lance, quae referta variis multisque primitiis in sacro apud priscos diis inferebatur... sive a quodam genere farciminis, quod multis rebus refertum, saturam dicit Varro vocitatum. Est autem hoc positum in II. libro Plautinarum Quaestionum: Satura est uva passa et polenta et nuclei pinei mulso conspersi: ad haec alii addunt et de malo Punico grana. Alii autem dictam putant a lege saturā, quae uno rogatu multa simul comprehendat, quod scilicet et satura carmina multa simul et poëmata comprehenduntur: cujus legis Lucilius meminit in primo: Per saturam aedilem factum qui legibus solvat et Sallustius in Jugurtha: Deinde quasi per saturam sententiis exquisitis in deditionem accipitur, Diom. p. 483 P.:

    hoc opus legentibus tradebatur non secundum edicti perpetui ordinationem sed passim et quasi per saturam collectum et utile cum inutilibus mixtum, Just. praef. Dig. ad Antecess. § 1: Pescennius Festus in libris historiarum per saturam refert, Carthaginienses, etc.,

    Lact. 1, 21, 13.—
    B.
    sătŭra, and after the class. per. sătĭra (erroneously sătyra), ae, f., a satire, a species of poetry, originally dramatic and afterwards didactic, peculiar to the Romans (not connected with the Greek Satyri); it first received a regular poetic form from Ennius, and after him was cultivated by Lucilius, Horace, Persius, and Juvenal; Liv. 7, 2:

    sunt quibus in saturā videar nimis acer,

    Hor. S. 2, 1, 1; Stat. S. 1, 3, 103; Amm. 16, 6, 3.—Personified:

    Satura jocabunda,

    Mart. Cap. 6, § 576.

    Lewis & Short latin dictionary > satyra

См. также в других словарях:

  • Persius — Persius, in full Aulus Persius Flaccus (Volterra, 34 62), was a Roman poet and satirist of Etruscan origin. In his works, poems and satires, he shows a stoic wisdom and a strong criticism for the abuses of his contemporaries. His works, which… …   Wikipedia

  • Persius — ist der Name folgender Personen: Aulus Persius Flaccus (34 62 n. Chr.), römischer Dichter Lothar Persius (1864–1944), deutscher Marineoffizier und autor Ludwig Persius (1803–1845), deutscher Architekt dessen Söhne Paul Persius (1832–1902),… …   Deutsch Wikipedia

  • PERSIUS° — (34–62 C.E.), Roman satirist. Persius gives a vivid picture of a Jewish Sabbath or festival celebration in Rome, which he calls Herod s day (presumably another name for one of the Jewish holidays, though some regard it as referring to the… …   Encyclopedia of Judaism

  • Persius — 1) Cajus, römischer Redner, zur Zeit. des Gracchus, einer der gelehrtesten Römer. 2) Aulus P. Flaccus, römischer Satyriker, geb. 4. Dec. 34 n. Chr. zu Volaterrä in Etrurien, studirte seit seinem 12. Lebensjahre in Rom unter dem Grammatiker… …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Persius — Persius, Ludwig, Architekt, geb. 15. Febr. 1803 in Potsdam, gest. daselbst 12. Juli 1845, st and in großer Gunst bei König Friedrich Wilhelm IV. und war seit dem Bau der Villa Charlottenhof bei Potsdam der Vollstrecker seiner künstlerischen Pläne …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Persius — Persius, Ludwig, Architekt, geb. 15. Febr. 1803 in Potsdam, gest. das. 12. Juli 1845; bes. in Potsdam für Friedrich Wilhelm IV. tätig (Friedenskirche u.a.) …   Kleines Konversations-Lexikon

  • Persius — Persius, Aulus Flaceus, röm. Satyriker, geb. 34 n. Chr. zu Volaterrä, strenger Stoiker, aber außerordentlich schwer verständlich. Seine 6 Satyren gab zuletzt Jahn (Leipz. 1851) heraus …   Herders Conversations-Lexikon

  • PERSIUS — doctissimus Romanorum: Cicero l. 2. de Orat. c. 6. C. Lucilius homo doctus, et perurbanus dicere solebat; Ea quae scriberet, neque se ab indoctissimis, neque a doctissimis legi velle: quod alteri nihil intelligerent, alteri plusfortasse quam ipse …   Hofmann J. Lexicon universale

  • Persius — /perr sheuhs, shee euhs/, n. (Aulus Persius Flaccus) A.D. 34 62, Roman satirist. * * * ▪ Roman poet in full  Aulus Persius Flaccus   born AD 34, , Volaterrae [now Volterra, Italy] died 62, Campania       Stoic poet whose Latin satires reached a… …   Universalium

  • Persius — biographical name A.D. 34 62 Aulus Persius Flaccus Roman satirist …   New Collegiate Dictionary

  • Persius — I Pẹrsius,   Aulus Persius Flạccus, römischer Dichter, * Volaterrae (heute Volterra) 4. 12. 34, ✝ Rom 24. 11. 62; hinterließ sechs Satiren im Geist stoischer Moralphilosophie. Die Wirkung seines Werkes in der Antike, im Mittelalter und in der… …   Universal-Lexikon

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»