-
1 mowa
1) ( język) language, tongue; ( zdolność mówienia) speech ( przemówienie) nom pl -wy, gen pl mów2) speechczłowiek, o którym mowa — the man in question
część mowy — JĘZ part of speech
mowa zależna/niezależna — JĘZ indirect/direct speech
* * *f.1. (= język) language, tongue; (zwł. obca) pot. lingo; ( język określonego środowiska) parlance, idiom; ( język określonego regionu) dialect; mowa ojczysta mother tongue; mowa potoczna colloquial speech; w mowie prawniczej in legal parlance.2. (= to, co się mówi) talk, speech; skoro o tym mowa in connection with this; skoro mowa o wakacjach... speaking of holidays...; artykuł, o którym mowa... the article in question...; nie było mowy o czymś there was no mention of sth; nie ma mowy o tym, żeby się mylił there is no possibility of his being wrong; mowa była o przyszłej współpracy the subject (of the discussion) was future cooperation; o wilku mowa speak of the devil; mowy nie ma! l. nie ma mowy! pot. that's out of the question!, no way!, forget it!, no dice!3. (= zdolność mówienia) speech; narządy mowy l. aparat mowy speech organs, organs of speech; zaburzenie mowy speech disorder; rozpoznawanie mowy speech recognition; synteza mowy speech synthesis; system rozpoznawania mowy voice recognition system; mowa ciała (psych.) body language; odbierać komuś mowę dumbfound sb; odebrało mu mowę he was left speechless; odzyskać mowę find one's tongue; mowa jest srebrem, milczenie złotem speech is silver, silence is gold.4. gram. speech; część mowy part of speech; mowa zależna indirect l. reported speech; mowa niezależna direct speech.5. (= wymowa) pronunciation.6. Gen.pl. mów (= przemówienie) speech, address; mowa inauguracyjna inaugural speech; mowa pochwalna eulogy; mowa pogrzebowa funeral oration; mowa pożegnalna valediction; mowa obrończa defence; wygłosić mowę (zwł. polityczną) make l. give l. deliver a speech.The New English-Polish, Polish-English Kościuszko foundation dictionary > mowa
-
2 język
m dim. 1. pieszcz. (jeż) little hedgehog 2. pot. (fryzura) crew cut- obcięli go na jeżyka they gave him a crew cut* * *( fryzura) crew-cut* * *miGen. -a1. ( w jamie ustnej) tongue; wino rozwiązało mu język wine (has) loosened his tongue; dostać się na języki become the talk of the town/village; język ją świerzbi she's bursting to say it; łamać sobie język na czymś twist one's tongue around sth; mieć coś na końcu języka have sth on the tip of one's tongue; mieć długi język not be able to keep a secret; mieć ostry język have a sharp tongue; mówić, co ślina na język przyniesie blabber; pociągnąć kogoś za język tap sb for information; pokazać komuś język stick l. put one's tongue out at sb; trzymaj język za zębami! hold your tongue!; ugryźć się w język dosł. l. przen. bite one's tongue; zapomnieć języka w gębie lose one's tongue; co, zapomniałeś języka w gębie? lost your tongue, eh?; cat got your tongue?; złe języki (= plotkarze, potwarcy) evil tongues.2. language; lit. tongue; (= mowa) speech; język ojczysty native language l. tongue; mother tongue; język obcy foreign language l. tongue; język angielski English, the English language; język mówiony spoken language, speech; język pisany written language; język literacki/potoczny literary/colloquial language; języki indoeuropejskie the Indoeuropean languages; język programowania komp. programming language; kaleczyć język francuski speak broken French; nauczanie języków obcych edukacja foreign language teaching, FLT; władać dobrze językiem niemieckim have a good command of the German language; znajdować z kimś wspólny język find a common interest with sb.3. (= sposób mówienia) language; rzad. parlance; (= słownictwo) vocabulary.4. (= coś w kształcie języka) ( w bucie) tongue; język spustowy wojsk. trigger; język rumowiskowy geol. scree, talus; języki płomieni tongues of fire.The New English-Polish, Polish-English Kościuszko foundation dictionary > język
См. также в других словарях:
Parlance — Par lance (p[aum]r lans), n. [OF., fr. F. parler to speak. See {Parley}.] Conversation; discourse; talk; diction; phrase; as, in legal parlance; in common parlance. [1913 Webster] A hate of gossip parlance and of sway. Tennyson. [1913 Webster] … The Collaborative International Dictionary of English
parlance — (n.) 1570s, :way of speaking,: from Anglo French (c.1300) and O.Fr. parlance, from O.Fr. parlaunce, from parler to speak (see PARLEY (Cf. parley)) … Etymology dictionary
parlance — ► NOUN ▪ a way of using words associated with a particular subject: medical parlance. ORIGIN Old French, from parler speak … English terms dictionary
parlance — [pär′ləns] n. [Anglo Fr parlaunce < OFr < parler: see PARLEY] 1. Archaic conversation; esp., parley or debate 2. a style or manner of speaking or writing; language; idiom [military parlance] … English World dictionary
parlance — I noun address, allocution, choice of words, command of idiom, command of language, command of words, conference, conversation, delivery, diction, discourse, elocution, eloquence, expression, fashion, flow of language, flow of words, fluency,… … Law dictionary
parlance — [n] idiom argot, colloquialism, dialect, diction, expression, idiosyncrasy, jargon, language, lingo*, localism, locution, patois, phrase, provincialism, set phrase, speech, street talk*, talk, tongue, vernacular; concept 275 … New thesaurus
parlance — par|lance [ˈpa:ləns US ˈpa:r ] n [Date: 1500 1600; : Old French; Origin: parler; PARLEY] 1.) in medical/advertising etc parlance expressed in the words that a particular group of people would use ▪ In military parlance this is known as a fast… … Dictionary of contemporary English
parlance — [[t]pɑ͟ː(r)ləns[/t]] N UNCOUNT: supp N, usu in N You use parlance when indicating that the expression you are using is normally used by a particular group of people. [FORMAL] Under the Communists local councils became, in official parlance,… … English dictionary
parlance — noun in common/medical/advertising etc parlance expressed in words that most people, or a particular group of people, would use: This is called a unique selling proposition in advertising parlance … Longman dictionary of contemporary English
parlance — /pahr leuhns/, n. 1. a way or manner of speaking; vernacular; idiom: legal parlance. 2. speech, esp. a formal discussion or debate. 3. talk; parley. [1570 80; < AF; see PARLE, ANCE] * * * … Universalium
parlance — par|lance [ parləns ] noun uncount FORMAL a way of speaking or using words: in official/ordinary parlance … Usage of the words and phrases in modern English
