Перевод: с латинского на немецкий

с немецкого на латинский

nurus

  • 1 nurus

    nurus, ūs, f. (altindisch snušnurus, »des Sohnes Weib«, griech. νυός, ahd. snur), die Schwiegertochter, Schnur, I) eig., Ter., Cic. u.a.: gener et nurus, ICt.: iam tua, Laomedon, oritur nurus, von Aurora, der Gemahlin des Tithonus, eines Sohnes des Laomedon, Ov. – II) übtr.: A) die Braut des Sohnes, ICt. – B) die Gattin des Enkels und Urenkels, ICt. – C) (poet.) = eine junge Frau, Ov. met. 2, 366 u.a. Ov. her. 16, 184: matresque nurusque, ältere u. jüngere Frauen, Ov. met. 3, 529. – / Genet. Sing. nuruis, Auson. parent. 16 (18), 1. – Vulg. Nbf. norus, Corp. inscr. Lat. 9, 2450. – Nbf. nura, ae, f., Corp. inscr. Lat. 8, 2694 u. 9065.

    lateinisch-deutsches > nurus

  • 2 nurus

    nurus, ūs, f. (altindisch snuš, »des Sohnes Weib«, griech. νυός, ahd. snur), die Schwiegertochter, Schnur, I) eig., Ter., Cic. u.a.: gener et nurus, ICt.: iam tua, Laomedon, oritur nurus, von Aurora, der Gemahlin des Tithonus, eines Sohnes des Laomedon, Ov. – II) übtr.: A) die Braut des Sohnes, ICt. – B) die Gattin des Enkels und Urenkels, ICt. – C) (poet.) = eine junge Frau, Ov. met. 2, 366 u.a. Ov. her. 16, 184: matresque nurusque, ältere u. jüngere Frauen, Ov. met. 3, 529. – Genet. Sing. nuruis, Auson. parent. 16 (18), 1. – Vulg. Nbf. norus, Corp. inscr. Lat. 9, 2450. – Nbf. nura, ae, f., Corp. inscr. Lat. 8, 2694 u. 9065.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > nurus

  • 3 Assaracus

    Assaracus, ī, m. (Ἀσσάρακος), Sohn des Tros, Vater des Kapys, Großvater des Anchises u. Bruder des Ganymedes u. Ilus, Enn. ann. 31. Acc. tr. 6532 u. 6533. Ov. met. 11, 756. Ov. fast. 4, 34 (wo griech. Akk. Assaracon neben Nom. Assaracus): dah. Assaraci nurus, Venus, Ov. fast. 4, 123: frater Assaraci, Ganymedes, ein Gestirn (der Wassermann), Ov. fast. 4, 943: Assaraci tellus, Troja, Hor. epod. 13, 13: domus Assaraci, die Römer, Verg. Aen. 9, 643.

    lateinisch-deutsches > Assaracus

  • 4 bruta

    brūta, ae u. brūtes, is, f. (got. brūths, ahd. brūt), die Braut, Neuvermählte, Corp. inscr. Lat. 3, 4746 u. 12666 (brutes). Gloss. V, 314, 32 ›nurus, bruta‹.

    lateinisch-deutsches > bruta

  • 5 Bubasus

    Būbasus u. Būbassus, ī, f. (Βούβασος, Βούβασσος), eine alte Stadt in Karien, östl. von Knidus, Plin. 5, 104. – Dav.: A) Būbasis, idis, f., bubasisch, nurus, Ov. met. 9, 644. – B) Būbassius, a, um (Βουβάσσιος), bubassisch, sinus, Mela 1, 16, 2 = 1. § 84 (Parthey Bubaesius).

    lateinisch-deutsches > Bubasus

  • 6 gener

    gener, erī, m. (vgl. griechisch γαμβρός v. γαμέω), I) der Schwiegersohn, Eidam, a) im engern Sinne vom Tochtermanne, Cic. u.a.: gener et nurus, ICt. – u. vom zukünftigen T., dem Bräutigam der Tochter, Hor. u. Verg.: u. scherzh. vom Buhlen der Tochter, Hor. sat. 1, 2, 64. – b) im weitern Sinne vom Manne der Enkelin od. Urenkelin, Tac. ann. 5, 6 u. 6, 8 u. ICt. – II) übtr., der Schwestermann, der Schwager, Nep. Paus. 1, 2. Iustin. 18, 4, 8. – / Nbf. gener, eris, wov. Dat. generi, Corp. inscr. Lat. 3, 1584: Plur. generes, Corp. inscr. Lat. 8, 3492 u. 8, 7928: Dat. generibus, Acc. tr. 65.

    lateinisch-deutsches > gener

  • 7 Mygdones

    Mygdones, um, m. (Μυγδόνες), eine thrazische Völkerschaft, die nach Phrygien, Bithynien u. Mesopotamien übersiedelte, Plin. 4, 35 u. 5, 126. – Dav.: A) Mygdonia, ae, f. (Μυγδονία), a) Landschaft Mazedoniens, Plin. 4, 38. – b) Landschaft Phrygiens, Plin. 5, 145. Solin. 40, 9. – c) Landschaft Mesopotamiens, Plin. 6, 42. – d) alter Name Bithyniens, Solin. 42, 1. Amm. 22, 8, 14. – B) Mygdonis, idis, f. (Μυγδονίς), mygdonisch = lydisch, nurus (Plur.), Ov. met. 6, 45. – C) Mygdonius, a, um (Μυγδόνιος), mygdonisch, poet. = phrygisch, humus, Ov.: opes, Hor.: marmor, Ov.: mater, die phryg. Göttermutter Cybele, Val. Flacc.: senex, Tithonos, Gemahl der Aurora, Sohn des phryg. Königs Laomedon, Sil.

    lateinisch-deutsches > Mygdones

  • 8 norus

    norus, s. nurus.

    lateinisch-deutsches > norus

  • 9 nura

    nura, ae, f., s. nurus /.

    lateinisch-deutsches > nura

  • 10 nuricula

    nuricula, ae, f. (Demin. v. nurus), die (liebe) Schwiegertochter, Corp. inscr. Lat. 9, 1954 (wo noricola).

    lateinisch-deutsches > nuricula

  • 11 obsequens

    obsequēns, entis, PAdi. (v. obsequor), nachgiebig, willfährig, I) im allg.: patri sum obsequens, Ter.: ubi iidem equi obsequentes alteri equiti, alteri contumaces sunt, Sen. – animus omni umore obsequentior, Sen.: tibi obsequentior, Ps. Sall.: mihi obsequentissimus, Inscr.: nurus obsequentissima, Ps. Quint. decl.: contubernalis obsequentissimus, Inscr.: curae mortalium obsequentissimam esse Italiam, Colum. – II) insbes., v. der Gottheit = gnädig, v. der Venus, Plaut. rud. 260 Sch.: bes. v. der Fortuna, Plaut. asin. 716. Corp. inscr. Lat. 1, 1153; 5, 814 (vgl. L. Preller Röm. Mythol. Bd. 2. S. 186. Aufl. 3).

    lateinisch-deutsches > obsequens

  • 12 pronurus

    prō-nurus, ūs, f., die Gattin des Enkels, Großschwiegertochter, Ov. her. 16 (17), 206. Modestin. dig. 38, 10, 4. § 6. Paul. ex Fest. 224, 5.

    lateinisch-deutsches > pronurus

  • 13 virgatus

    virgātus, a, um (virga), I) aus Ruten bestehend, -geflochten, calathisci, Catull. 64, 319. – II) (nach virga no. II, B, 2, b) mit Streifen versehen, gestreift, sagula, Verg.: auro virgatae vestes, Sil.: tigris, gefleckt, Sen.; vgl. virgato corpore tigris, Sil.: nurus, in gestreiftem Gewande, Val. Flacc.

    lateinisch-deutsches > virgatus

  • 14 Assaracus

    Assaracus, ī, m. (Ἀσσάρακος), Sohn des Tros, Vater des Kapys, Großvater des Anchises u. Bruder des Ganymedes u. Ilus, Enn. ann. 31. Acc. tr. 6532 u. 6533. Ov. met. 11, 756. Ov. fast. 4, 34 (wo griech. Akk. Assaracon neben Nom. Assaracus): dah. Assaraci nurus, Venus, Ov. fast. 4, 123: frater Assaraci, Ganymedes, ein Gestirn (der Wassermann), Ov. fast. 4, 943: Assaraci tellus, Troja, Hor. epod. 13, 13: domus Assaraci, die Römer, Verg. Aen. 9, 643.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Assaracus

  • 15 bruta

    brūta, ae u. brūtes, is, f. (got. brūths, ahd. brūt), die Braut, Neuvermählte, Corp. inscr. Lat. 3, 4746 u. 12666 (brutes). Gloss. V, 314, 32 ›nurus, bruta‹.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > bruta

  • 16 Bubasus

    Būbasus u. Būbassus, ī, f. (Βούβασος, Βούβασσος), eine alte Stadt in Karien, östl. von Knidus, Plin. 5, 104. – Dav.: A) Būbasis, idis, f., bubasisch, nurus, Ov. met. 9, 644. – B) Būbassius, a, um (Βουβάσσιος), bubassisch, sinus, Mela 1, 16, 2 = 1. § 84 (Parthey Bubaesius).

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Bubasus

  • 17 gener

    gener, erī, m. (vgl. griechisch γαμβρός v. γαμέω), I) der Schwiegersohn, Eidam, a) im engern Sinne vom Tochtermanne, Cic. u.a.: gener et nurus, ICt. – u. vom zukünftigen T., dem Bräutigam der Tochter, Hor. u. Verg.: u. scherzh. vom Buhlen der Tochter, Hor. sat. 1, 2, 64. – b) im weitern Sinne vom Manne der Enkelin od. Urenkelin, Tac. ann. 5, 6 u. 6, 8 u. ICt. – II) übtr., der Schwestermann, der Schwager, Nep. Paus. 1, 2. Iustin. 18, 4, 8. – Nbf. gener, eris, wov. Dat. generi, Corp. inscr. Lat. 3, 1584: Plur. generes, Corp. inscr. Lat. 8, 3492 u. 8, 7928: Dat. generibus, Acc. tr. 65.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > gener

  • 18 Mygdones

    Mygdones, um, m. (Μυγδόνες), eine thrazische Völkerschaft, die nach Phrygien, Bithynien u. Mesopotamien übersiedelte, Plin. 4, 35 u. 5, 126. – Dav.: A) Mygdonia, ae, f. (Μυγδονία), a) Landschaft Mazedoniens, Plin. 4, 38. – b) Landschaft Phrygiens, Plin. 5, 145. Solin. 40, 9. – c) Landschaft Mesopotamiens, Plin. 6, 42. – d) alter Name Bithyniens, Solin. 42, 1. Amm. 22, 8, 14. – B) Mygdonis, idis, f. (Μυγδονίς), mygdonisch = lydisch, nurus (Plur.), Ov. met. 6, 45. – C) Mygdonius, a, um (Μυγδόνιος), mygdonisch, poet. = phrygisch, humus, Ov.: opes, Hor.: marmor, Ov.: mater, die phryg. Göttermutter Cybele, Val. Flacc.: senex, Tithonos, Gemahl der Aurora, Sohn des phryg. Königs Laomedon, Sil.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Mygdones

  • 19 norus

    norus, s. nurus.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > norus

  • 20 nura

    nura, ae, f., s. nurus .

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > nura

См. также в других словарях:

  • NURUS — uxor, ex Graeco νυός. Statius Achilleid. l. 1. v. 655. Nurus addita ponto. Capella l. 2. Beata Virgo tantis, Quae siderum choreis thalamum capis iugalem, Ac sic favente mundô Nurus aderis Tonanti. Alias virgines matribus oppositas sive innuptas… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • nurus — /n(y)uras/ In the civil law, a son s wife; a daughter in law …   Black's law dictionary

  • NUR — nurus …   Abbreviations in Latin Inscriptions

  • NURANNCALP — nurus annorum Calpurnia …   Abbreviations in Latin Inscriptions

  • nuera — (Del lat. vulgar nora < lat. nurus.) ► sustantivo femenino Mujer del hijo respecto de los padres de éste. * * * nuera (del lat. «nurus», con influencia de «suegra») f. Con respecto a una persona, la mujer de su hijo. ≃ Hija política. ⇒ Yerna.… …   Enciclopedia Universal

  • cénure — [ senyr ] n. m. VAR. cœnure • 1829 , 1820; lat. zool. cœnurus, du gr. koinos « commun » et oura « queue », à cause de son corps à plusieurs têtes ♦ Zool. Forme larvaire de certains vers plats, parasite du tissu sous cutané, des muscles et du… …   Encyclopédie Universelle

  • cœnure — cénure [ senyr ] n. m. VAR. cœnure • 1829 , 1820; lat. zool. cœnurus, du gr. koinos « commun » et oura « queue », à cause de son corps à plusieurs têtes ♦ Zool. Forme larvaire de certains vers plats, parasite du tissu sous cutané, des muscles et… …   Encyclopédie Universelle

  • léonure — [ leɔnyr ] n. m. • 1694; lat. bot. leonurus, du lat. leo « lion » et gr. oura « queue » ♦ Bot. ⇒ agripaume. Le léonure est appelé queue de lion. ⇒LÉONURE, LÉONURUS, subst. masc. BOT. Synon. sc. de agripaume. Synon. fam. queue de lion. (Dict. XXe… …   Encyclopédie Universelle

  • leonurus — ● leonurus nom masculin (grec leôn, ontos, lion) Nom générique de la cardiaque. ⇒LÉONURE, LÉONURUS, subst. masc. BOT. Synon. sc. de agripaume. Synon. fam. queue de lion. (Dict. XXe s. except. Lar. Lang. fr.). Prononc. et Orth. : [ ], [ ]. Ac.… …   Encyclopédie Universelle

  • noră — NÓRĂ, nurori, s.f. Soţia cuiva considerată în raport cu părinţii soţului ei. ♢ expr. A intrat nora n blide, se spune despre o femeie neîndemânatică la treburile gospodăreşti. – lat. nurus. Trimis de ana zecheru, 08.06.2004. Sursa: DEX 98  nóră s …   Dicționar Român

  • Schwieger — 1. A reicha Schwieger bringt älles wieder. – Nefflen, 451; Michel, 254. Ein Verschwender tröstet sich mit der Hoffnung auf eine reiche Frau. 2. Die best Schwieger ist, die einen grünen Rock anhat. – Petri, III, 8; Sailer, 102. »D.i., die auff den …   Deutsches Sprichwörter-Lexikon

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»