Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

libo

  • 1 lībō

        lībō āvī, ātus, āre    [LIQV-], to take out as a sample, take a little of: quodcunque cibi digitis, O.— To take a taste of, taste, sip: iecur, L.: flumina summa, V.: vernas Pasco <*>ibatis dapibus, i. e. remnants, H.— To pour out, offer as a libation, spill, sprinkle, make a drink-offering: in mensam laticum honorem, V.: mero libans carchesia Baccho, of pure wine, V.: Oceano libemus, V.: Hoc auro (i. e. hac paterā aureā), V.: libato (i. e. postquam libatum est), V.— To besprinkle: pateris altaria, V.— To offer, dedicate, consecrate (esp. of first-fruits): certasque fruges: diis-dapes, L.: tristia dona cineri, V.: Celso lacrimas adempto, O.— To touch lightly, graze: summam celeri pede harenam, O.: oscula natae, kissed lightly, V.— To impair: virīs, L.: virginitatem, O.—Fig., to take out, cull, extract, gather, compile, collect: ex variis ingeniis excellentissima quaeque: neque ea, ut sua, possedisse, sed ut aliena libasse.
    * * *
    I
    libare, libavi, libatus V
    nibble, sip; pour in offering/a libation; impair; graze, touch, skim (over)
    II
    Libo; (Roman cognomen)

    Latin-English dictionary > lībō

  • 2 Libo

    1.
    lībo, āvi, ātum, 1, v. a. [root lib-, leibô, loibê; cf. Līber, delibutus, etc.], to take a little from any thing.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    libare gramina dentibus,

    to crop, Calp. Ecl. 5, 51.—
    B.
    In partic.
    1.
    To take a taste of a thing, to taste:

    jecur,

    Liv. 25, 16:

    pocula Bacchi,

    Verg. A. 3, 354:

    flumina libant Summa leves,

    to sip, id. G. 4, 54.—
    b.
    Poet., to touch a thing:

    cibos digitis,

    Ov. A. A. 1, 577:

    summam celeri pede libat harenam,

    id. M. 10, 653:

    cellulae limen,

    Petr. 136:

    oscula alicujus,

    to kiss, Verg. A. 1, 256.—
    2.
    To pour out in honor of a deity, to make a libation of any thing:

    duo rite mero libans carchesia Baccho,

    Verg. A. 5, 77:

    carchesia patri,

    Val. Fl. 5, 274:

    Oceano libemus,

    Verg. G. 4, 381:

    in mensam laticum libavit honorem,

    id. A. 1, 740:

    pateris altaria libant,

    sprinkle, id. ib. 12, 174:

    sepulcrum mei Tlepolemi tuo luminum cruore libabo,

    App. M. 8, p. 206 fin.
    b.
    To pour out or forth:

    rorem in tempora nati,

    Val. Fl. 4, 15.—
    3.
    To pour out as an offering, to offer, dedicate, consecrate:

    certasque fruges certasque bacas sacerdotes publice libanto,

    Cic. Leg. 2, 8, 19:

    diis dapes,

    Liv. 39, 43:

    uvam,

    Tib. 1, 11, 21:

    frugem Cereri,

    Ov. M. 8, 274:

    noluit bibere, sed libavit eam (aquam) Domino,

    Vulg. 2 Reg. 23, 16. — Absol., to offer libations:

    libant diis alienis,

    Vulg. Jer. 7, 18:

    Domino,

    id. 2 Reg. 23, 16:

    cum solemni die Jovi libaretur,

    Gell. 12, 8, 2.—So poet.:

    carmen aris,

    Prop. 4 (5), 6, 8:

    Celso lacrimas libamus adempto,

    Ov. P. 1, 9, 41.—
    4.
    To lessen, diminish, impair by taking away:

    ergo terra tibi libatur et aucta recrescit,

    Lucr. 5, 260; id. 5, 568:

    virginitatem,

    Ov. H. 2, 115:

    vires,

    Liv. 21, 29.—
    II.
    Trop., to take out, cull, extract from any thing (rare but class.):

    ex variis ingeniis excellentissima quaeque libavimus,

    Cic. Inv. 2, 2, 4; cf. id. Tusc. 5, 29, 82:

    qui tuo nomini velis ex aliorum laboribus libare laudem,

    Auct. Her. 4, 3, 5:

    libandus est etiam ex omni genere urbanitatis facetiarum quidem lepos,

    Cic. de Or. 1, 34, 159:

    a qua (natura deorum) haustos animos et libatos habemus,

    id. Div. 1, 49, 110:

    unde (i. e. ex divinitate) omnes animos haustos, aut acceptos, aut libatos haberemus,

    id. ib. 2, 11, 26: neque ea, ut sua, possedisse, sed ut aliena libāsse. id. de Or. 1, 50, 218.—
    B.
    To learn something of, acquire superficially:

    sed eum (informamus) qui quasdam artes haurire, omnes libare debet,

    Tac. Dial. 31 fin.
    2.
    Lĭbo, ōnis, m., a Roman surname in the gens Marcia and Scribonia, Cic. Att. 12, 5, 3; id. Brut. 23, 89; id. de Or. 2, 65, 263; id. Ac. 1, 1, 3; Hor. Ep. 1, 19, 8.

    Lewis & Short latin dictionary > Libo

  • 3 libo

    1.
    lībo, āvi, ātum, 1, v. a. [root lib-, leibô, loibê; cf. Līber, delibutus, etc.], to take a little from any thing.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    libare gramina dentibus,

    to crop, Calp. Ecl. 5, 51.—
    B.
    In partic.
    1.
    To take a taste of a thing, to taste:

    jecur,

    Liv. 25, 16:

    pocula Bacchi,

    Verg. A. 3, 354:

    flumina libant Summa leves,

    to sip, id. G. 4, 54.—
    b.
    Poet., to touch a thing:

    cibos digitis,

    Ov. A. A. 1, 577:

    summam celeri pede libat harenam,

    id. M. 10, 653:

    cellulae limen,

    Petr. 136:

    oscula alicujus,

    to kiss, Verg. A. 1, 256.—
    2.
    To pour out in honor of a deity, to make a libation of any thing:

    duo rite mero libans carchesia Baccho,

    Verg. A. 5, 77:

    carchesia patri,

    Val. Fl. 5, 274:

    Oceano libemus,

    Verg. G. 4, 381:

    in mensam laticum libavit honorem,

    id. A. 1, 740:

    pateris altaria libant,

    sprinkle, id. ib. 12, 174:

    sepulcrum mei Tlepolemi tuo luminum cruore libabo,

    App. M. 8, p. 206 fin.
    b.
    To pour out or forth:

    rorem in tempora nati,

    Val. Fl. 4, 15.—
    3.
    To pour out as an offering, to offer, dedicate, consecrate:

    certasque fruges certasque bacas sacerdotes publice libanto,

    Cic. Leg. 2, 8, 19:

    diis dapes,

    Liv. 39, 43:

    uvam,

    Tib. 1, 11, 21:

    frugem Cereri,

    Ov. M. 8, 274:

    noluit bibere, sed libavit eam (aquam) Domino,

    Vulg. 2 Reg. 23, 16. — Absol., to offer libations:

    libant diis alienis,

    Vulg. Jer. 7, 18:

    Domino,

    id. 2 Reg. 23, 16:

    cum solemni die Jovi libaretur,

    Gell. 12, 8, 2.—So poet.:

    carmen aris,

    Prop. 4 (5), 6, 8:

    Celso lacrimas libamus adempto,

    Ov. P. 1, 9, 41.—
    4.
    To lessen, diminish, impair by taking away:

    ergo terra tibi libatur et aucta recrescit,

    Lucr. 5, 260; id. 5, 568:

    virginitatem,

    Ov. H. 2, 115:

    vires,

    Liv. 21, 29.—
    II.
    Trop., to take out, cull, extract from any thing (rare but class.):

    ex variis ingeniis excellentissima quaeque libavimus,

    Cic. Inv. 2, 2, 4; cf. id. Tusc. 5, 29, 82:

    qui tuo nomini velis ex aliorum laboribus libare laudem,

    Auct. Her. 4, 3, 5:

    libandus est etiam ex omni genere urbanitatis facetiarum quidem lepos,

    Cic. de Or. 1, 34, 159:

    a qua (natura deorum) haustos animos et libatos habemus,

    id. Div. 1, 49, 110:

    unde (i. e. ex divinitate) omnes animos haustos, aut acceptos, aut libatos haberemus,

    id. ib. 2, 11, 26: neque ea, ut sua, possedisse, sed ut aliena libāsse. id. de Or. 1, 50, 218.—
    B.
    To learn something of, acquire superficially:

    sed eum (informamus) qui quasdam artes haurire, omnes libare debet,

    Tac. Dial. 31 fin.
    2.
    Lĭbo, ōnis, m., a Roman surname in the gens Marcia and Scribonia, Cic. Att. 12, 5, 3; id. Brut. 23, 89; id. de Or. 2, 65, 263; id. Ac. 1, 1, 3; Hor. Ep. 1, 19, 8.

    Lewis & Short latin dictionary > libo

  • 4 dē-lībō

        dē-lībō āvī, ātus, āre,    to take, enjoy, pluck, gather: flos delibatus populi, the picked flower: omnīs undique flosculos, cull: novum honorem, L.: oscula, V.: artīs, O.—To take away, detract, subtract, remove: de laude hominis quicquam: alqd de honestate.

    Latin-English dictionary > dē-lībō

  • 5 puteal

    pŭtĕal (collat. form ‡ pŭtĕāle, Inscr. Ann. 16, p. Chr. n. ap. Orell. 4517), ālis, n. [puteus].
    I.
    A stone curb round the mouth of a well: puteal, peristomion phreatos, Gloss. Philox.:

    putealia sigillata duo,

    Cic. Att. 1, 10, 3; Dig. 19, 1, 14.—
    II.
    Transf., a similar curb placed round any spot. Thus, at Rome, the Puteal, erected in the Comitium, to commemorate the cutting of a whetstone with a razor by the augur Attus Navius, near the Arcus Fabianus. It was subsequently restored by Scribonius Libo, and was called also Puteal Libonis. Money matters were here transacted. According to others, the Puteal of Libo was different from that of Attus Navius:

    impositum,

    Cic. Div. 1, 17, 33; id. Sest. 8, 18; Ov. R. Am. 561:

    Libonis,

    Hor. Ep. 1, 19, 8; id. S. 2, 6, 35; Pers. 4, 49.

    Lewis & Short latin dictionary > puteal

  • 6 puteale

    pŭtĕal (collat. form ‡ pŭtĕāle, Inscr. Ann. 16, p. Chr. n. ap. Orell. 4517), ālis, n. [puteus].
    I.
    A stone curb round the mouth of a well: puteal, peristomion phreatos, Gloss. Philox.:

    putealia sigillata duo,

    Cic. Att. 1, 10, 3; Dig. 19, 1, 14.—
    II.
    Transf., a similar curb placed round any spot. Thus, at Rome, the Puteal, erected in the Comitium, to commemorate the cutting of a whetstone with a razor by the augur Attus Navius, near the Arcus Fabianus. It was subsequently restored by Scribonius Libo, and was called also Puteal Libonis. Money matters were here transacted. According to others, the Puteal of Libo was different from that of Attus Navius:

    impositum,

    Cic. Div. 1, 17, 33; id. Sest. 8, 18; Ov. R. Am. 561:

    Libonis,

    Hor. Ep. 1, 19, 8; id. S. 2, 6, 35; Pers. 4, 49.

    Lewis & Short latin dictionary > puteale

  • 7 lībāmen

        lībāmen inis, n    [libo], a portion offered to the gods, first-fruits, libation, O.: libamina prima, hairs offered in beginning a sacrifice, V.—Fig.: nova servatae libamina famae, i. e. the first delights, O.
    * * *
    drink-offering; first fruits

    Latin-English dictionary > lībāmen

  • 8 lībāmenta

        lībāmenta ōrum, n    [libo], a portion offered to the gods, libation: sacrificiorum libamenta: praedarum, first-fruits.

    Latin-English dictionary > lībāmenta

  • 9 lībātiō

        lībātiō ōnis, f    [libo], a drink-offering, libation.—Plur., C.
    * * *
    libation, sacrificial offering (esp. of drink)

    Latin-English dictionary > lībātiō

  • 10 puteal

        puteal ālis, n    [putealis], a kerb-stone of a well: putealia sigillata duo.— A puteal, stone enclosure marking a sacred spot ; esp., the Puteal in the Comitium: supra impositum puteal accepimus (to mark where Navius cut a whetstone with a razor); here the money-lenders were found; hence, puteali et faeneratorum gregibus inflatus: adesses ad puteal Cras, H.: puteal Libonis (because restored by Scribonius Libo), H.
    * * *

    Latin-English dictionary > puteal

  • 11 delibo

    dē-lībo, āvi, ātum, 1, v. a., to take off, take away a little from any thing; of food, to taste (class.).
    I.
    Lit.:

    parvam delibet ab aequore partem,

    Lucr. 6, 622:

    aliquid membrorum,

    Varr. R. R. 2, 2, 16:

    truncum,

    Col. 2, 2, 26:

    paululum carnis,

    Petr. 136, 1; cf. cenas (opp. edere), Favor. ap. Gell. 15, 8 fin.
    II.
    Trop.
    A.
    To take, enjoy, pluck, gather: flos delibatus populi Suadaeque medulla, the picked flower of the people, Enn. ap. Cic. Brut. 15, 58:

    ut omni ex genere orationem aucuper et omnes undique flosculos carpam atque delibem,

    cull, Cic. Sest. 56:

    ex universa mente divina delibatos animos habere,

    id. de Sen. 21, 78:

    novum honorem,

    to taste, enjoy, Liv. 5, 12; cf.:

    honores parcissime,

    Plin. Pan. 54, 3: oscula, Verg. A. 12, 434; Phaedr. 4, 24, 8:

    artes,

    Ov. F. 1, 169:

    omnia narratione,

    to touch upon, Quint. 4, 2, 55; cf. Plin. Pan. 38; Suet. Aug. 94: delibor, I am ripe for plucking, i. e. about to die, Vulg. 2 Tim. 4, 6. —
    B.
    To take away, detract from, diminish:

    neque úlla Res animi pacem delibat,

    Lucr. 3, 24:

    de laude jejuni hominis delibare quicquam,

    Cic. Fam. 10, 21, 2:

    aliquid de honestate,

    id. Inv. 2, 58, 174:

    de gloria sua,

    id. ib. 2, 39, 115:

    de virginitatis integritate,

    Flor. 2, 6, 40; cf.:

    castitatem virginis,

    Val. Max. 9, 1, 2 ext.:

    pudicitiam,

    Suet. Aug. 68:

    nec vitam ducendo demimus hilum Tempore de mortis nec delibare valemus,

    Lucr. 3, 1088 al. — Poet., transf.:

    Delibata deum per te tibi numina sancta Saepe oberunt,

    disparaged, Lucr. 6, 70; cf.:

    ille (Gracchus) nulla voce delibans insitam virtutem concidit tacitus,

    Auct. Her. 4, 55, 68.

    Lewis & Short latin dictionary > delibo

  • 12 diffarreatio

    diffarrĕātĭo, ōnis, f., an ancient form of Roman divorce (cf.: remancipatio, divortium, repudium): genus sacrificii, quo inter virum et mulierem fiebat dissolutio. Dicta diffarreatio, quia fiebat farreo libo adhibito, Paul. ex Fest. p. 74, 13 Müll. (opp. confarreatio); Inscr. Orell. 2648; v. confarreatio.

    Lewis & Short latin dictionary > diffarreatio

  • 13 excuso

    ex-cūso ( excuss-), āvi, ātum, 1, v. a. [causa; cf. accuso, from ad-causa; qs. to release from a charge, to free from blame; hence], to excuse a person or thing.
    I.
    Lit.
    (α).
    With a personal object, aliquem alicui:

    Atticae meae velim me ita excuses, ut omnem culpam in te transferas,

    Cic. Att. 15, 28; cf.:

    aliquem alicui per litteras,

    id. Fam. 11, 15, 1; and:

    his omnibus me vehementer excusatum volo,

    id. Verr. 2, 1, 40, § 103.—With quod:

    Titium excusavit Vespa Terentius, quod eum brachium fregisse diceret,

    id. de Or. 2, 62, 253:

    Libo excusat Bibulum, quod is, etc.,

    Caes. B. C. 3, 16, 3:

    primum me tibi excuso in eo ipso, in quo te accuso,

    Cic. Q. Fr. 2, 2, 1:

    se de aliqua re,

    Caes. B. G. 4, 22, 1:

    de me excusando apud Apuleium, dederam ad te litteras,

    Cic. Att. 12, 14, 1:

    se alicui,

    Plaut. As. 4, 2, 4; Quint. 4, 1, 75 et saep.—In pass.:

    cura, ut excuser morbi causa in dies singulos,

    Cic. Att. 12, 13, 2: si citatus judex non responderit excuseturque Areopagites esse, etc., excuses himself as being, etc., id. Phil. 5, 5, 14:

    dixi, cur excusatus abirem,

    Hor. Ep. 1, 9, 7:

    apud Appuleium in dies ut excuser videbis,

    Cic. Att. 12, 15, 1:

    me excusatum esse apud Appuleium a Laterense,

    id. ib. 12, 17, 1.—
    (β).
    With inanim. or abstr. objects, to excuse, apologize for:

    Varroni memineris excusare tarditatem litterarum mearum,

    Cic. Att. 15, 26 fin.:

    habitum permutatum,

    Quint. 3, 7, 6:

    palliolum, fascias, etc. (sola valetudo),

    id. 11, 3, 144:

    commentarios,

    id. 10, 7, 31:

    missos ignes,

    Ov. M. 2, 397;

    dolorem,

    id. ib. 4, 256:

    toros,

    Stat. Th. 2, 256:

    reditum Agrippinae ob imminentem partum et hiemem,

    her not returning, Tac. A. 1, 44.
    II.
    Transf.
    A.
    Aliquid (alicui), i. q. se propter aliquid, to allege in excuse, to plead as an excuse, to excuse one's self with.
    (α).
    With acc.:

    propinquitatem excusavit,

    Cic. Phil. 8, 1, 1:

    morbum,

    id. ib. 9, 4, 8:

    inopiam (with calamitatem queri),

    Caes. B. C. 3, 20, 3:

    valetudinem,

    Liv. 6, 22 fin.:

    imbecillitatem,

    Suet. Tib. 6:

    vires,

    Ov. M. 14, 462:

    diversa,

    Tac. A. 3, 11 et saep.:

    ille Philippo Excusare laborem et mercenaria vincla, Quod non mane domum venisset, etc.,

    Hor. Ep. 1, 7, 67:

    dictatorem se apud patres excusare solitum,

    Liv. 6, 39, 4:

    aliquid apud aliquem,

    Curt. 5, 10, 8; Suet. Tib. 68.— Pass.:

    quae apud Vitellium excusanda erant,

    Tac. H. 2, 85:

    excusata necessitas praesentium,

    id. ib. 1, 78:

    excusata rei familiaris mediocritate,

    Suet. Aug. 101:

    excusatus languor faucium, propter quem non adesset,

    id. Ner. 41 et saep.—
    (β).
    With an object-clause:

    si prehensi sumus, excusemus, ebrios Nos fecisse, etc.,

    Plaut. Aul. 4, 10, 19 (but in id. Merc. 2, 3, 126, the correct reading is incusato, v. Ritschl ad h. l.): excusanti, minus datum ad occultandam facinoris invidiam, Suet. Ner. 33; id. Aug. 69.—
    B.
    Aliquem ab aliqua re, aliqua re, or alicui rei, to excuse, absolve one from any thing; to discharge, dispense with one (postAug.):

    a coepta (tutela) excusari,

    Dig. 27, 1, 11:

    collegarum filiorum tutela excusari,

    ib. 9; cf. Ambros. in Psa. 1, § 46:

    cui excusari mallet,

    Tac. A. 1. 12; Vulg. Luc. 14, 19. But (class.):

    se de aliqua re: legati venerunt, qui se de superioris temporis consilio excusarent, quod, etc.,

    Caes. B. G. 4, 22, 1.—
    C.
    Se ab aliqua re, to shelter, protect one's self from any thing (post-class.):

    ut invicom se a calore excusent (plantae),

    Pall. Nov. 7, 2. —Hence,
    D.
    Aliquid aliqua re, to compensate, atone for any thing (post-Aug. and rare):

    nefas armis,

    Claud. de Bell. Get. 562; Stat. Th. 6, 44; Plin. Pan. 32, 4.—Hence, excūsātus, a, um, P. a., excused (postAug. and rare):

    hoc et ego excusatior, si forte sum lapsus, et tu dignior laude,

    Plin. Ep. 8, 14, 11; 4, 5, 4:

    excusatissimus essem, etiamsi, etc.,

    Sen. Const. Sap. 29.— Adv.: excūsātē, without blame, excusably:

    fieri id videtur excusate,

    Quint. 2, 1, 13.— Comp.:

    quod exoratus excusatius facies,

    Plin. Ep. 9, 21, 3; Tac. A. 3, 68; Just. 32, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > excuso

  • 14 excusso

    ex-cūso ( excuss-), āvi, ātum, 1, v. a. [causa; cf. accuso, from ad-causa; qs. to release from a charge, to free from blame; hence], to excuse a person or thing.
    I.
    Lit.
    (α).
    With a personal object, aliquem alicui:

    Atticae meae velim me ita excuses, ut omnem culpam in te transferas,

    Cic. Att. 15, 28; cf.:

    aliquem alicui per litteras,

    id. Fam. 11, 15, 1; and:

    his omnibus me vehementer excusatum volo,

    id. Verr. 2, 1, 40, § 103.—With quod:

    Titium excusavit Vespa Terentius, quod eum brachium fregisse diceret,

    id. de Or. 2, 62, 253:

    Libo excusat Bibulum, quod is, etc.,

    Caes. B. C. 3, 16, 3:

    primum me tibi excuso in eo ipso, in quo te accuso,

    Cic. Q. Fr. 2, 2, 1:

    se de aliqua re,

    Caes. B. G. 4, 22, 1:

    de me excusando apud Apuleium, dederam ad te litteras,

    Cic. Att. 12, 14, 1:

    se alicui,

    Plaut. As. 4, 2, 4; Quint. 4, 1, 75 et saep.—In pass.:

    cura, ut excuser morbi causa in dies singulos,

    Cic. Att. 12, 13, 2: si citatus judex non responderit excuseturque Areopagites esse, etc., excuses himself as being, etc., id. Phil. 5, 5, 14:

    dixi, cur excusatus abirem,

    Hor. Ep. 1, 9, 7:

    apud Appuleium in dies ut excuser videbis,

    Cic. Att. 12, 15, 1:

    me excusatum esse apud Appuleium a Laterense,

    id. ib. 12, 17, 1.—
    (β).
    With inanim. or abstr. objects, to excuse, apologize for:

    Varroni memineris excusare tarditatem litterarum mearum,

    Cic. Att. 15, 26 fin.:

    habitum permutatum,

    Quint. 3, 7, 6:

    palliolum, fascias, etc. (sola valetudo),

    id. 11, 3, 144:

    commentarios,

    id. 10, 7, 31:

    missos ignes,

    Ov. M. 2, 397;

    dolorem,

    id. ib. 4, 256:

    toros,

    Stat. Th. 2, 256:

    reditum Agrippinae ob imminentem partum et hiemem,

    her not returning, Tac. A. 1, 44.
    II.
    Transf.
    A.
    Aliquid (alicui), i. q. se propter aliquid, to allege in excuse, to plead as an excuse, to excuse one's self with.
    (α).
    With acc.:

    propinquitatem excusavit,

    Cic. Phil. 8, 1, 1:

    morbum,

    id. ib. 9, 4, 8:

    inopiam (with calamitatem queri),

    Caes. B. C. 3, 20, 3:

    valetudinem,

    Liv. 6, 22 fin.:

    imbecillitatem,

    Suet. Tib. 6:

    vires,

    Ov. M. 14, 462:

    diversa,

    Tac. A. 3, 11 et saep.:

    ille Philippo Excusare laborem et mercenaria vincla, Quod non mane domum venisset, etc.,

    Hor. Ep. 1, 7, 67:

    dictatorem se apud patres excusare solitum,

    Liv. 6, 39, 4:

    aliquid apud aliquem,

    Curt. 5, 10, 8; Suet. Tib. 68.— Pass.:

    quae apud Vitellium excusanda erant,

    Tac. H. 2, 85:

    excusata necessitas praesentium,

    id. ib. 1, 78:

    excusata rei familiaris mediocritate,

    Suet. Aug. 101:

    excusatus languor faucium, propter quem non adesset,

    id. Ner. 41 et saep.—
    (β).
    With an object-clause:

    si prehensi sumus, excusemus, ebrios Nos fecisse, etc.,

    Plaut. Aul. 4, 10, 19 (but in id. Merc. 2, 3, 126, the correct reading is incusato, v. Ritschl ad h. l.): excusanti, minus datum ad occultandam facinoris invidiam, Suet. Ner. 33; id. Aug. 69.—
    B.
    Aliquem ab aliqua re, aliqua re, or alicui rei, to excuse, absolve one from any thing; to discharge, dispense with one (postAug.):

    a coepta (tutela) excusari,

    Dig. 27, 1, 11:

    collegarum filiorum tutela excusari,

    ib. 9; cf. Ambros. in Psa. 1, § 46:

    cui excusari mallet,

    Tac. A. 1. 12; Vulg. Luc. 14, 19. But (class.):

    se de aliqua re: legati venerunt, qui se de superioris temporis consilio excusarent, quod, etc.,

    Caes. B. G. 4, 22, 1.—
    C.
    Se ab aliqua re, to shelter, protect one's self from any thing (post-class.):

    ut invicom se a calore excusent (plantae),

    Pall. Nov. 7, 2. —Hence,
    D.
    Aliquid aliqua re, to compensate, atone for any thing (post-Aug. and rare):

    nefas armis,

    Claud. de Bell. Get. 562; Stat. Th. 6, 44; Plin. Pan. 32, 4.—Hence, excūsātus, a, um, P. a., excused (postAug. and rare):

    hoc et ego excusatior, si forte sum lapsus, et tu dignior laude,

    Plin. Ep. 8, 14, 11; 4, 5, 4:

    excusatissimus essem, etiamsi, etc.,

    Sen. Const. Sap. 29.— Adv.: excūsātē, without blame, excusably:

    fieri id videtur excusate,

    Quint. 2, 1, 13.— Comp.:

    quod exoratus excusatius facies,

    Plin. Ep. 9, 21, 3; Tac. A. 3, 68; Just. 32, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > excusso

  • 15 gusto

    gusto, āvi, ātum, 1, v. a. [gustus], to taste, to take a little of any thing (freq. and class.; cf.: libo, manduco, edo, etc.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    cum biduum ita jejunus fuissem, ut ne aquam quidem gustarem,

    Cic. Fam. 7, 26, 1:

    leporem et gallinam et anserem gustare fas non putant,

    Caes. B. G. 5, 11:

    gustatus sanguis,

    Plin. 8, 16, 19, § 52: celerius panis mandendus quam vinum [p. 832] gustandum, Cels. 4, 3:

    gustare de potione,

    Suet. Tit. 2:

    herba subsalsa gustanti,

    Plin. 21, 29, 103, § 175:

    alypon acre gustatu ac lentum,

    id. 27, 4, 7, § 22:

    aliquid de sanguine,

    Juv. 15, 92; 14, 85.—Prov.:

    primis, ut dicitur, labris gustare physiologiam,

    i. e. to have a superficial knowledge of, Cic. N. D. 1, 8, 20.—
    B.
    In partic., to take a slight meal, to take a luncheon or whet; to eat a little:

    Cretes, quorum nemo gustavit umquam cubans,

    Cic. Mur. 35, 74:

    post solem plerumque frigida lavabatur, deinde gustabat, dormiebatque minimum,

    Plin. Ep. 3, 5, 11; Aug. ap. Suet. Aug. 76.—
    II.
    Trop., to taste, partake of, enjoy:

    gustaras civilem sanguinem vel potius exsorbueras,

    Cic. Phil. 2, 29, 71:

    gustare partem ullam liquidae voluptatis,

    id. Fin. 1, 18, 58:

    quod si ipsi haec neque attingere neque sensu nostro gustare possemus, tamen, etc.,

    id. Arch. 8, 17:

    praecepta,

    id. de Or. 1, 32, 145:

    summatim rerum causas et genera ipsa,

    id. ib. 2, 36, 123:

    Metrodorum illum,

    i. e. heard, attended for a while, id. ib. 3, 20, 75:

    partem aliquam rei publicae,

    id. Fam. 12, 23, 3:

    sermonem alicujus,

    i. e. listen to, overhear, Plaut. Most. 5, 1, 15:

    amorem vitae,

    Lucr. 5, 179:

    lucellum,

    Hor. S. 2, 5, 82.

    Lewis & Short latin dictionary > gusto

  • 16 illibabilis

    illībābĭlis ( inl-), e, adj. [in-libo], incapable [p. 885] of diminution:

    sapientia,

    Lact. 2, 7, 33.

    Lewis & Short latin dictionary > illibabilis

  • 17 illibatus

    illībātus ( inl-), a, um, adj. [in-libo], undiminished, unimpaired, uninjured, unharmed (not freq. till after the Aug. per.): veteres illibataeque divitiae, * Cic. Sest. 43, 93:

    vires,

    Liv. 42, 30, 6:

    robur,

    Col. 12, 1, 1:

    imperium,

    Liv. 3, 61, 5:

    magnitudo,

    Vell. 2, 48:

    gloria,

    Tac. A. 2, 46:

    libertas,

    Just. 28, 4:

    quae (with integra),

    Plin. Pan. 25, 1:

    versus,

    complete, unabridged, Diom. p. 497 P.: potestas, Rescript. ap. Just. Inst. 1, 8, 2:

    foedera prisci tori,

    unviolated, Luc. 2, 342:

    virginitas,

    Val. Max. 6, 1, 4.

    Lewis & Short latin dictionary > illibatus

  • 18 inlibabilis

    illībābĭlis ( inl-), e, adj. [in-libo], incapable [p. 885] of diminution:

    sapientia,

    Lact. 2, 7, 33.

    Lewis & Short latin dictionary > inlibabilis

  • 19 inlibatus

    illībātus ( inl-), a, um, adj. [in-libo], undiminished, unimpaired, uninjured, unharmed (not freq. till after the Aug. per.): veteres illibataeque divitiae, * Cic. Sest. 43, 93:

    vires,

    Liv. 42, 30, 6:

    robur,

    Col. 12, 1, 1:

    imperium,

    Liv. 3, 61, 5:

    magnitudo,

    Vell. 2, 48:

    gloria,

    Tac. A. 2, 46:

    libertas,

    Just. 28, 4:

    quae (with integra),

    Plin. Pan. 25, 1:

    versus,

    complete, unabridged, Diom. p. 497 P.: potestas, Rescript. ap. Just. Inst. 1, 8, 2:

    foedera prisci tori,

    unviolated, Luc. 2, 342:

    virginitas,

    Val. Max. 6, 1, 4.

    Lewis & Short latin dictionary > inlibatus

  • 20 libamen

    lībāmen, ĭnis, n. [libo], that which is poured out in offerings to the gods, a drinkoffering, libation ( poet. for libamentum), Ov. F. 3, 733:

    pingui cumulat libamine flammam,

    Val. Fl. 1, 204:

    setas Ignibus imponit, libamina prima,

    the hairs offered as a beginning of the sacrifice, Verg. A. 6, 246.—So (eccl. Lat.) of the Mosaic drinkofferings:

    vinum libaminum bibere,

    Vulg. Deut. 32, 38; id. 1 Par. 29, 21.—
    B.
    Transf., that which is thrown upon a funeral pile, an offering, Stat. Th. 6, 224.—
    II.
    Trop., the first enjoyment of a thing:

    tu nova servatae capies: libamina famae,

    Ov. H. 4, 27.

    Lewis & Short latin dictionary > libamen

См. также в других словарях:

  • Libo — ist der Name folgender Personen: Lucius Scribonius Libo (Volkstribun 216 v. Chr.), Praetor peregrinus 204 v. Chr. Lucius Scribonius Libo (Praetor peregrinus 192 v. Chr.), kurulischer Ädil 194 v. Chr. Lucius Scribonius Libo (Volkstribun 149 v. Chr …   Deutsch Wikipedia

  • Libo — Libo, Familienname der Scribonia gens. 1) Lucius Scribonius L., war 216 v. Chr. Tribun u. zwei Jahre nachher Prätor; er ist der Erbauer des nach ihm genannten Pnteal (s. d,) in Rom. 2) Lucius Scribonius L., wurde 194 v. Chr. Aedilis curilis, wies …   Pierer's Universal-Lexikon

  • libo — libo·ce·drus; …   English syllables

  • Libo — Xian de Libo Lìbō Xiàn · 荔波县 Pays Chine Statut administratif Xian Province Guizhou Préfecture Qiannan Code postal 558400[1] Po …   Wikipédia en Français

  • LIBO — I. LIBO civis Rom qui Romae in Comitio puteal primus exstruxit, quod ideo Libonis puteal dicitur. Horat. l. 1. Ep. 19. v. 8. Forum putealque Libonis Mandabo siccis. Item alius Cos. cum Fabio Chilone, A. U. C. 956. II. LIBO legatus Marci Imp. in… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • Libo — For other uses of this name, see Libo (disambiguation). Libo, in ancient Rome, is the name of a family belonging to the Scribonian gens . It is chiefly interesting for its connexion with the Puteal Scribonianum in the Forum at Rome …   Wikipedia

  • Libo (disambiguation) — Libo can have a number of meanings:People*Lucius Scribonius Libo *Lucius Julius Libo *Marcus Annius Libo *Marcus Scribonius Libo *Libo, the family to which these men belongedThings*LIBO Rate (Reserve Adjusted), a form of interest rate …   Wikipedia

  • Libo (Qiannan) — Libo (chinesisch 荔波县 Lìbō Xiàn) ist ein Kreis im Autonomen Bezirk Qiannan der Bouyei und Miao im Süden der chinesischen Provinz Guizhou. Libo hat eine Fläche von 2.432 km² und zählt 160.000 Einwohner. Sein Hauptort ist die Großgemeinde… …   Deutsch Wikipedia

  • Libo Business Hotel — (Паньюй,Китай) Категория отеля: 4 звездочный отель Адрес: East Fuhua Road (Fuhua …   Каталог отелей

  • Libo (awraja) — Libo est un ancien awraja de la province du Bégemeder, en Éthiopie. Sa capitale administrative était Addis Zemen. Portail de l’Éthiopie Catégorie : Awraja d Éthiopie …   Wikipédia en Français

  • LIBO Rate (Reserve Adjusted) — The LIBO Rate means, relative to any interest period for LIBO Rate Loans, the rate of interest equal to the average [ Rounded upwards, if necessary, to the nearest 1/16 of 1% ] of the rates per annum at which dollar deposits in immediately… …   Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»