Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

libelli

  • 1 libellus

    lĭbellus, i, m. dim. [3. liber].
    * I.
    The inner bark of a tree, used for writing-tablets: levis in aridulo malvae descripta libello (carmina), Cinna ap. Isid. Orig. 6, 12. —
    II.
    Transf., a little book, pamphlet, esp. a book written in pages, and not in long rolls:

    epistulae, quas primus videtur ad paginas et formam memorialis libelli convertisse (opp. transversa charta),

    Suet. Caes. 56.
    A.
    In gen.:

    scripsi etiam illud quodam in libello,

    Cic. de Or. 1, 21, 94:

    in quodam joculari libello,

    Quint. 8, 6, 73; 2, 13, 15:

    quoi dono lepidum novum libellum,

    Cat. 1, 1:

    horribilis et sacer,

    id. 14, 12:

    quicquid hoc libelli est,

    id. 1, 8:

    libellis eum (Scipionem) palaestraeque operam dare,

    to books, Liv. 29, 19 fin.:

    nostri farrago libelli,

    Juv. 1, 86.—Of a single satire, Hor. S. 1, 10, 92.—
    2.
    In plur., poet., a bookseller's shop:

    te (quaesivimus) in omnibus libellis,

    Cat. 55, 4 (dub.; al. labellis); Mart. 5, 20, 8.—
    B.
    In partic., a writing of any kind.
    1.
    A memorandumbook, journal, diary:

    si quid memoriae causā retulit in libellum,

    Cic. Phil. 1, 8, 19:

    in commentariolis et chirographis et libellis,

    id. ib. 1, 7, 16; Quint. 12, 8, 5; cf. id. 10, 7, 31; 11, 3, 142; 6, 2, 5.—
    2.
    A memorial:

    non illi in libellis laudationum decreta miserunt,

    Cic. Clu. 69, 197.—
    3.
    A petition:

    Atticus libellum composuit: eum mihi dedit, ut darem Caesari,

    Cic. Att. 16, 16, A, 4:

    libellum alicui porrigere,

    Suet. Aug. 53:

    supplices libelli,

    Mart. 8, 31, 3:

    vitem posce libello,

    Juv. 14, 193: libellos signare, subnotare, to answer petitions:

    libellos signare,

    Suet. Aug. 50:

    subnotare libellos,

    Plin. Ep. 1, 10, 9; so,

    ad libellum rescribere, Mos. et Rom. Leg. Coll. 3, 3, 5: libellos agere,

    to have the charge of answering petitions, Dig. 20, 5, 12: a libellis, the officer charged with receiving petitions:

    Epaphroditum a libellis capitali poena condemnavit,

    Suet. Dom. 14; Inscr. Grut. 587, 9:

    A LIBELLIS ADIVTOR,

    ib. 587, 7.—
    4.
    A note of invitation, to hear a lecture, see a play, etc., a notice, programme:

    gladiatorum libellos venditare,

    Cic. Phil. 2, 38, 97:

    domum mutuatur et subsellia conducit et libellos dispergit,

    Tac. Or. 9: munerarius, the programme of a festival, Treb. Claud. 5.—
    5.
    A public notification, announcement, placard, handbill:

    edere per libellos,

    Suet. Caes. 41:

    libellos Sex. Alfenus, procurator P. Quincti, deicit,

    tears down the auction handbills, Cic. Quint. 6, 27:

    suspensum amici bonis libellum,

    Sen. Ben. 4, 12:

    vestitur tota libellis porticus,

    Juv. 12, 100.—
    6.
    A letter:

    (laetitias) in libello hoc opsignato quas tuli pausillulo,

    Plaut. Ps. 2, 4, 16 (cf. epistulam, id. ib. v. 26):

    libellum ipsius habeo in quo, etc.,

    Cic. Att. 6, 1, 5: ut ex libellis ejus animadverti, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 11, 1.—
    7.
    A libel, lampoon, pasquinade (post-Aug.):

    libellos aut carmina ad infamiam cujuspiam edere,

    Suet. Aug. 55; id. Caes. 80; id. Vit. 14:

    sparsos de se in Curia famosos libellos,

    id. Aug. 55:

    sive quis ad infamiam alicujus libellum aut carmen scripserit,

    Gai. Inst. 3, 220:

    injuriam patimur... famosis libellis,

    Paul. Sent. 5, 4, 1.—
    8.
    A written accusalion or complaint (post-Aug.):

    componunt ipsae per se formantque libellos,

    Juv. 6, 244; Dig. 48, 2, 3.—
    9.
    A lawyer's brief:

    quid causidicis praestent magno comites in fasce libelli?

    Juv. 7, 107.—
    10.
    An attestation, certificate:

    significent id libello manu sua subscripto,

    Dig. 39, 4, 4.

    Lewis & Short latin dictionary > libellus

  • 2 libellus

        libellus ī, m dim.    [3 liber], a little book, pamphlet, manuscript, writing: scripsi illud quodam in libello: libellis operam dare, to books, L.: comīs garrire libellos, clever comedies, H.: nostri farrago libelli, Iu.: te quarere in libellis, i. e. in the booksellers' shops: meus (a satire), H.— A memorandum-book, journal, diary: si quid memoriae causā retulit in libellum.— A memorial, petition: libellam composuit: vitem posce libello, Iu.— A notice, programme, placard, handbill: gladiatorum libelli: libellos deicit, auction handbills: vestitur tota libellis Porticus, Iu.— A letter: libellum ipsius habeo in quo, etc.— A written accusation, indictment, complaint: Sulcius Ambulat cum libellis, H.: Componunt libellos, Iu.— A lawyer's brief: magno in fasce libelli, Iu.
    * * *
    little/small book; memorial; petition; pamphlet, defamatory publication

    Latin-English dictionary > libellus

  • 3 dīligenter

        dīligenter adv. with comp. and sup.    [diligens], industriously, attentively, diligently, assiduously: iter facere, Cs.: omnia agere: percipite quae dicam: diligentius (libelli) sunt reconditi: quos diligentissime conservavit, Cs.
    * * *
    diligentius, diligentissime ADV
    carefully; diligently, industriously

    Latin-English dictionary > dīligenter

  • 4 fāmōsus

        fāmōsus adj.    [fama], much talked of, famed, celebrated, famous, renowned: mors, H.: vir secundis (rebus), Ta.— Infamous, notorious: ad famosas accedere, women of ill repute, Poët. ap. C.: largitio, S.: Hymen, O.— Defamatory, slanderous, scandalous: carmen, a lampoon, H.: libelli, libels, Ta.
    * * *
    famosa -um, famosior -or -us, famosissimus -a -um ADJ
    famous, noted, renowned; talked of; infamous, notorious; slanderous, libelous

    Latin-English dictionary > fāmōsus

  • 5 farrāgō

        farrāgō inis, f    [far], mixed fodder, mash: crassa, V.— A medley, hodge-podge: libelli, Iu.
    * * *
    mixed fodder, mash; mixture, medley; a hodgepodge; trifle

    Latin-English dictionary > farrāgō

  • 6 fascis

        fascis is, m    [FASC-], a bundle, fagot, fascine, packet, parcel: sarmentorum, L.: comites in fasce libelli, Iu.— A burden, load: Romanus Iniusto sub fasce, i. e. soldiers' baggage, V.: (apes) animam sub fasce dedēre, V.— Plur, a bundle of rods with an axe, carried before the highest magistrates, as an emblem of authority: imperi populi R. fasces: anteibant lictores cum fascibus bini: fasces praetoribus praeferuntur: tum demissi populo fasces, lowered before the people: fasces versi (at a consul's funeral), Ta.: Marius cum fascibus laureatis. —Fig.: cum tibi aetas nostra fascis summitteret, yield precedence.—High office, supreme power: fascibus conreptis, i. e. usurping the government, S.: Illum non populi fasces, non purpura regum Flexit, V.: si Detulerit fascīs indigno, i. e. the consulship, H.: fasces meruit, the throne, Iu.
    * * *
    bundle, faggot; packet, parcel; rods with an ax (pl.) (symbol of authority)

    Latin-English dictionary > fascis

  • 7 indicō

        indicō āvī, ātus, āre    [index], to point out, indicate, inform, show, declare, disclose, make known, reveal, betray: de coniuratione, S.: causam pestis, L.: indicatis deprehensisque internuntiis, Cs.: aliquid in volgus, make known: rem dominae: scutorum multitudo deprehendi posse indicabatur: ut libelli indicant: lacrimis dolorem, N.: hoc res ipsa indicat, T.: me tabula indicat Suspendisse, etc., H.: Id esse verum parva haec fabella indicat, Ph.—To betray, accuse, inform against: se: conscios delendae tyrannidis: me vobis.—To appraise, value, put a price on: ut sibi fundus indicaretur.
    * * *
    I
    indicare, indicavi, indicatus V
    point out, show, indicate, expose, betray, reveal; inform against, accuse
    II
    indicere, indixi, indictus V
    declare publicly; proclaim, announce; appoint; summon

    Latin-English dictionary > indicō

  • 8 oppīgnerō

        oppīgnerō —, —, āre    [ob+pignero], to give as a pledge, pledge, pawn: libelli pro vino oppignerabantur.—Fig.: filiam Meam, T.

    Latin-English dictionary > oppīgnerō

  • 9 prae-pōnō

        prae-pōnō posuī, positus, ere,    to place in front, put upon, affix: aedibus vestibula: fronti olivam, i. e. crown, H.—To put before, place first: versūs in primā fronte libelli, O.: ultima primis, H.: pauca praeponam, premise.—To set over, make commander, intrust with, appoint, depute: alqm bello praedonum: sinistro cornu Antonium, Cs.: quaestorem Caelium provinciae, appointed governor: negotio, charge with: navibus, appoint admiral: toti officio maritimo praepositus, superintendent of all marine affairs, Cs.: sacerdos oraculo praeposita, presiding over: custos Praepositus sancto loco, made keeper of, O.—Fig., to set before, prefer: se alteri, T.: salutem rei p. vitae suae: me Mazaeo generum, Cu.

    Latin-English dictionary > prae-pōnō

  • 10 pūmex

        pūmex icis, m (once f, Ct.), a pumice-stone: liber pumice mundus, polished, H.: geminae poliantur pumice frontes (libelli), O., Ct.: pumice crura terere (to smooth the skin), O.—A rock with cavities, porous rock, hollowed cliff, lava bed: latebroso in pumice nidi, O.: cavi, V.: Quae oppositis debilitat pumicibus mare, H.
    * * *
    pumice stone, similar volcanic rock; (esp. used to polish books/depilatory)

    Latin-English dictionary > pūmex

  • 11 pusillus

        pusillus adj. dim.    [pūsus, boy; 3 PV-], very little, very small, petty, insignificant: testis: terra homines nunc educat pusillos, Iu.: villula: libelli: alqs, H.: habuimus in Cumano quasi pusillam Romam.—As subst n., a very little, trifle: nactus pusillum laxamenti.—Fig., little, small, petty, paltry, pitiful: animus: pusilli animi, timidity, H.: causa, trifling, O.: causidicus, Iu.
    * * *
    pusilla -um, pusillior -or -us, pusillissimus -a -um ADJ
    tiny, wee, very small (amount/degree/extent); miniature, on a tiny scale; petty, trifling, insignificant; petty/mean/ungenerous (person/character)

    Latin-English dictionary > pusillus

  • 12 absque

    1.
    abs-que, prep. gov. abl. [from abs and the generalizing -que, like susque deque from sub and de; cf. Prisc. 999 P.] (ante- and post - class.), without.
    I.
    Ante-class.
    A.
    Denoting defect in conception, while the class. sine indicates defect in reality. In Plaut. and Ter. only in conditional clauses: absque me, te, eo, etc., esset = nisi or si ego, tu, is, etc.. non fuissem; without me, i. e. without my agency, if it had not been for me:

    nam hercle absque me foret et meo praesidio, hic faceret te prostibilem,

    if I had not stood by you, Plaut. Pers. 5, 2, 56; cf. id. Trin. 5, 2, 3: nam absque ted esset, numquam hodie ad solem occasum viverem, if you had not aided me, etc., id. Men. 5, 7, 33; cf. id. Bacch. 3, 3, 8; id. Trin. 4, 1, 13:

    absque eo esset, recte ego mihi vidissem,

    Ter. Phorm. 1, 4, 11. Somewhat different is, quam fortunatus ceteris sum rebus, absque una hac foret, if it were not for this one thing, id. Hec. 4, 2, 25.
    B.
    After Plaut. and Ter., absque appears in the classic lang. only a few times in a kind of jurid. formula: absque sententiā, without judgment, contrary to it:

    nullam a me epistulam ad te sino absque argumento ac sententiā pervenire,

    Cic. Att. 1, 19, 1; cf.:

    an etiamsi nullā ratione ductus est, impetu raptus sit et absque sententiā?

    Quint. 7, 2, 44.
    II.
    Post-class.
    A.
    Likewise in jurid. lang., i. q. sine, without: decerni absque libelli documento, Cod. Th. 11, 30, 40; so,

    absque praejudicio,

    Gell. 2, 2, 7:

    absque ullā observatione, Cod. Th. 13, 5, 38: absque omni praerogativā principum,

    Amm. 23, 5.
    B.
    I. q. praeter, except:

    apud Aeschylum eundem esse versum absque paucis syllabis,

    Gell. 13, 18 (19), 4; so,

    absque paucis,

    Symm. Ep. 2, 36: absque his, Cod. Th. 6, 4, 18;

    11, 16, 17: purpureus absque caudā,

    except the tail, Sol. 46.— Adv., = praeterquam, nisi:

    absque labra,

    except the lips, Amm. 23, 5; so,

    absque illud nomen,

    Jul. Val. Rer. Gest. Alex. M. 1, 18.
    2.
    absque = et abs: loca, templa... eorum relinquatis absque his abeatis, Form. ap. Macr. S. 3, 9.

    Lewis & Short latin dictionary > absque

  • 13 accusatorius

    accūsātōrĭus, a, um, adj. [accusator], pertaining to an accuser, accusatory:

    lex,

    Cic. Mur. 5:

    jus et mos,

    id. Flacc. 6, 14;

    artificium,

    id. Rosc. Am. 17, 49:

    animus,

    id. Clu. 4, 11:

    vox,

    Liv. 45, 10:

    spiritus,

    id. 2, 61:

    vita,

    Quint. 12, 7, 3:

    libelli,

    Dig. 48, 5, 17, § 1 al. — Adv.: accūsātōrĭe, in the manner of an accuser, Cic. Verr. 2, 2, 72, § 176; 2, 3, 70, § 164; Liv. 40, 12, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > accusatorius

  • 14 adhuc

    ăd-huc, adv.
    I.
    Prop., of place, to this place, hitherto, thus far (designating the limit, inclusive of the whole space traversed: hence often joined with usque; cf.

    ad, A. 1. B.): conveniunt adhuc utriusque verba,

    thus far, to this point, the statements of both agree, Plaut. Truc. 4, 3, 20:

    adhuc ea dixi, causa cur Zenoni non fuisset,

    Cic. Fin. 4, 16, 44; cf. Auct. Her. 1, 9, 16:

    his oris, quas angulo Baeticae adhuc usque perstrinximus,

    Mel. 3, 6, 1.—Hence, in the desig. of measure or degree, so far, to such a degree:

    et ipse Caesar erat adhuc impudens, qui exercitum et provinciam invito senatu teneret,

    Cic. Fam. 16, 11, 4; so Liv. 21, 18, 4; Quint. 2, 19, 2; 8, 5, 20.—More frequently,
    II.
    Transf.
    A.
    Of time, until now, hitherto, as yet (designating the limit, together with the period already passed; cf.

    ad, 1. B.): res adhuc quidem hercle in tuto est,

    Plaut. Merc. 2, 3, 48:

    celabitur itidem ut celata adhuc est,

    Ter. Phorm. 4, 3, 20:

    sicut adhuc fecerunt, speculabuntur,

    Cic. Cat. 1, 2, 6:

    ille vidit non modo, quot fuissent adhuc philosophorum de summo bono, sed quot omnino esse possent sententiae,

    id. Fin. 5, 6, 16:

    haec adhuc (sc. acta sunt): sed ad praeterita revertamur,

    id. Att. 5, 20; so ib. 3, 14 fin.; 5, 17, 46; id. Agr. 3, 1, 1:

    Britanni, qui adhuc pugnae expertes,

    Tac. Agr. 37; so Curt. 7, 7, 8 al.—With usque or semper:

    usque adhuc actum est probe,

    Plaut. Mil. 2, 6, 107; so id. Ps. 4, 7, 14; Ter. And. 1, 5, 27; id. Ad. 4, 4, 23; 5, 4, 5; id. Hec. 4, 1, 29; Cic. Rep. 2, 20:

    quod adhuc semper tacui et tacendum putavi,

    Cic. de Or. 1, 26, 119.—With dum in subordinate propositions, for the purpose of more accurate desig. of time:

    quae adhuc te carens, dum hic fui, sustentabam,

    what I have endured during the whole time that I have been here, until now, Plaut. Capt. 5, 1, 4:

    adhuc dum mihi nullo loco deesse vis, numquam te confirmare potuisti,

    Cic. Fam. 16, 4; so ib. 18.—Hence the adverbial expression (occurring once in Plautus): adhuc locorum, until now, hitherto: ut adhuc locorum feci, faciam sedulo, Capt. 2, 3, 25.— Adhuc denotes not merely a limitation of time in the present, but also, though more rarely, like usque eo and ad id tempus, and the Engl. as yet, in the past:

    adhuc haec erant, ad reliqua alacri tendebamus animo,

    Cic. Div. 2, 2, 4:

    Abraham vero adhuc stabat,

    Vulg. Gen. 18, 22:

    unam adhuc a te epistulam acceperam,

    Cic. Att. 7, 2:

    cum adhuc sustinuisset multos dies,

    Vulg. Act. 18, 18:

    scripsi etiam illud quodam in libello... disertos me cognōsse nonnullos, eloquentem adhuc neminem,

    id. de Or. 1, 21:

    una adhuc victoria Carus Metius censebatur,

    Tac. Agr. 45.—
    B.
    Adhuc non, or neque adhuc, not as yet, not to this time: nihil adhuc, nothing as yet, or not at all as yet: numquam adhuc, never as yet, never yet:

    cupidissimi veniendi maximis injuriis affecti, adhuc non venerunt,

    Cic. Verr. 2, 2, 27, 65:

    me adhuc non legisse turpe utrique nostrum est,

    id. Fam. 7, 24, 7; so id. 3, 8, 25; 6, 14; 14, 6, 2; Mart. 7, 89, 10:

    cui neque fulgor adhuc nec dum sua forma recessit,

    Verg. A. 11, 70:

    nihil adhuc peccavit etiam,

    Plaut. Pers. 4, 4, 78:

    nihil adhuc est, quod vereare,

    Ter. Heaut. 1, 2, 1:

    sed quod quaeris, quando, qua, quo, nihil adhuc scimus,

    Cic. Fam. 9, 7, 4; so 9, 17, 7; Caes. B. C. 3, 57; Nep. Milt. 5:

    numquam etiam quicquam adhuc verborum est prolocutus perperam,

    Plaut. Am. 1, 1, 92; cf. id. Capt. 5, 2, 7.—
    C.
    For etiam nunc, yet, still; to denote continuance (apparently not used by Cic.):

    stertis adhuc?

    are you still snoring? Pers. 3, 58;

    adhuc tranquilla res est,

    it is still quiet, Ter. Ph. 3, 1, 15; so id. Ad. 1, 2, 42:

    Ephesi regem est consecutus fluctuantem adhuc animo,

    Liv. 33, 49, 7; so 21, 43, 14; Tac. A. 1, 8, 17; id. H. 2, 44, 73; 4, 17; id. Germ. 28; Suet. Aug. 56, 69; Plin. Ep. 4, 13, 1; Curt. 8, 6, 18: quinque satis fuerant; nam sex septemve libelli est nimium: quid adhuc ludere, Musa, juvat? why play still, still more, or further? Mart. 8, 3; so id. 4, 91.—
    D.
    Hence also to denote that a thing is still remaining or existing:

    at in veterum comicorum adhuc libris invenio,

    I yet find in the old comic poets, Quint. 1, 7, 22:

    quippe tres adhuc legiones erant,

    were still left, Tac. H. 3, 9; so id. G. 34; id. Ann. 2, 26; Mart. 7, 44, 1.—With vb. omitted:

    si quis adhuc precibus locus, exue mentem,

    Verg. A. 4, 319.—
    E.
    To denote that a thing has only reached a certain point, now first, just now: cum adhuc ( now for the first time) naso odos obsecutus es meo, da vicissim meo gutturi gaudium, Plaut. Curc. 1, 2, 9:

    gangraenam vero, si nondum plane tenet, sed adhuc incipit, curare non difficillimum est,

    Cels. 5, 26, 34; so Mart. 13, 102.—Hence, with deinde or aliquando following:

    quam concedis adhuc artem omnino non esse, sed aliquando,

    Cic. de Or. 1, 58, 246:

    senatus priusquam edicto convocaretur ad curiam concurrit, obseratisque adhuc foribus, deinde apertis, tantas mortuo gratias agit, etc.,

    Suet. Tit. 11; so Tac. A. 11, 23.—
    F.
    To denote that a thing had reached a certain limit before another thing happened (in prose only after Livy), still, yet, while yet:

    inconditam multitudinem adhuc disjecit,

    he dispersed the multitude while yet unarranged, Tac. A. 3, 42.—
    G.
    For etiam, insuper, praeterea, to denote that a thing occurs beside or along with another (belonging perhaps only to popular language, hence once in Plaut., and to the post-Aug. per.), besides, further, moreover:

    addam minam adhuc istic postea,

    Plaut. Truc. 5, 18:

    unam rem adhuc adiciam,

    Sen. Q. N. 4, 8:

    sunt adhuc aliquae non omittendae in auro differentiae,

    Plin. 33, 2, 10, § 37; so Quint. 2, 21, 6; 9, 4, 34; Val. Fl. 8, 429; Tac. A. 1, 17; id. Agr. 29; ib. 33; Flor. 1, 13, 17; Vulg. Amos, 4, 7; ib. Joan. 16, 12; ib. Heb. 11, 32.—
    H.
    In later Lat. adhuc is used like etiam in the Cic. per., = eti, yet, still, for the sake of emphasis in comparisons; then, if it cnhances the comparative, it stands before it; but follows it, if that which the comp. expresses is added by way of augmentation; as, he has done a still greater thing, and he has still done a greater thing (this is the view of Hand, Turs. I. p. 166):

    tum Callicles adhuc concitatior,

    Quint. 2, 15, 28:

    adhuc difficilior observatio est per tenores,

    id. 1, 5, 22:

    si marmor illi (Phidiae), si adhuc viliorem materiem obtulisses, fecisset, etc.,

    Sen. Ep. 85, 34:

    adhuc diligentius,

    Plin. 18, 4: cui gloriae amplior [p. 36] adhuc ex opportunitate cumulus accessit, Suet. Tib. 17:

    Di faveant, majora adhuc restant,

    Curt. 9, 6, 23; so Quint. 10, 1, 99; Tac. G. 19; Suet. Ner. 10.
    I.
    Adhuc sometimes = adeo, even (in the connection, et adhuc, -que adhuc; v. adeo, II.).
    a.
    Ita res successit meliusque adhuc, Plaut. Bacch. 4, 9, 18:

    Tellurem Nymphasque et adhuc ignota precatur flumina,

    Verg. A. 7, 137:

    Nil parvum sapias et adhuc sublimia cures,

    Hor. Ep. 1, 12, 15; so ib. 2, 2, 114; Liv. 22, 49, 10; Sen. Ep. 49, 4.—
    b.
    Absol.:

    gens non astuta nec callida aperit adhuc secreta pectoris licentiā joci,

    Tac. G. 22:

    cetera similes Batavis, nisi quod ipso adhuc terrae suae solo et caelo acrius animantur,

    ib. 29, 3 (cf.: ipse adeo under adeo, II., and at the end); so Stat. S. 1, 2, 55.—See more upon this word, Hand, Turs. I. pp. 156-167.

    Lewis & Short latin dictionary > adhuc

  • 15 character

    chăracter, ēris, m., = charaktêr.
    I.
    An instrument for branding or marking, etc.: character est ferrum coloratum, quo notae pecudibus inuruntur, charaktêr autem Graece, Latine forma dicitur, Isid. Orig. 20, 16, 7.—
    II.
    Usu., the mark or sign burned or imprinted.
    A.
    Prop. (esp. upon animals):

    quadrupedia charactere signare,

    Col. 11, 2, 14; Pall. Jan. 16:

    characterem infigere alicui,

    Aug. Contr. Cresc. 1, 30.—
    B.
    Trop., a characteristic, mark, character, style, etc. (only ante- and postclass.):

    Luciliano charactere libelli,

    Varr. R. R. 3, 2, 17; Serv. ad Verg. E. 3, 1; Diom. p. 481 P. (cf. Cic. Or. 39, 134; id. Q. Fr. 2, 15 (16), 5; and Gell. 7, 14, 1, in which passages it is written as Greek).

    Lewis & Short latin dictionary > character

  • 16 conscriptio

    conscriptĭo, ōnis, f. [conscribo, II.], a drawing up in writing, a composing, composition (rare).
    I.
    In abstr.:

    libelli,

    Sid. Ep. 7, 18.—More freq.,
    II.
    In concr., a representation, treatise, writing; in plur., * Cic. Clu. 67, 191; * Vitr. 7, prooem. §

    1: in annalium conscriptionibus legere,

    Arn. 7, p. 242. —
    III.
    (Conscribo, I.) A levying of troops, Julian. ap. Cassiod. 16, Hist. Eccl. 17.

    Lewis & Short latin dictionary > conscriptio

  • 17 delatorius

    dēlātōrĭus, a, um, adj. [delator], of or belonging to an informer (post-class.):

    curiositas,

    Dig. 22, 2, 6:

    libelli,

    denunciatory writings, Cod. Theod. 10, 10, 7.

    Lewis & Short latin dictionary > delatorius

  • 18 dissolutum

    dis-solvo, solvi, sŏlūtum, 3, v. a., to loosen asunder, to unloose, disunite, separate, dissolve, destroy (freq. and class.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    facilius est apta dissolvere quam dissipata conectere,

    Cic. Or. 71, 235:

    opus ipsa suum eadem quae coagmentavit natura dissolvit,

    id. de Sen. 20, 72:

    dissolvunt nodos omnes et vincla relaxant,

    Lucr. 6, 356:

    contextum,

    id. 1, 243:

    stamina,

    Tib. 1, 7, 2:

    ornatus comae,

    id. 1, 10, 62:

    capillum,

    Plin. 28, 7, 23, § 78:

    sparta navium,

    id. 24, 9, 40, § 65:

    pontem,

    Nep. Them. 5, 1 et saep.:

    nubila ventis,

    Lucr. 6, 514; cf.

    nubes (ventus, with diducit),

    id. 6, 216:

    glaciem (sol),

    to melt, id. 6, 964:

    aes (fulmen),

    id. 6, 352:

    corpora (vis),

    id. 1, 224:

    se (venti vortex),

    id. 6, 446:

    tenebras luce,

    Varr. L. L. 6, § 79 Müll.:

    dissolutum navigium vel potius dissipatum,

    Cic. Att. 15, 11, 3; so,

    navem,

    Phaedr. 4, 22, 10; Ov. Tr. 4, 8, 18:

    stomachum,

    i. e. to loosen, relax, Plin. 20, 23, 96, § 256:

    ilia sua visu,

    Petr. 24, 5:

    resinam omnem oleo,

    Plin. 14, 20, 25, § 123: collegia, Suet. Aug. 32:

    cohortem Germanorum,

    id. Galb. 12 et saep.:

    animam,

    i. e. to die, Lucr. 3, 601; cf. id. 456; Cic. Tusc. 1, 11, 24.—
    B.
    In partic.
    1.
    In mercant. lang., to pay, discharge what one owes:

    dinumerando solvere: aes alienum praediis venditis,

    Cic. Sull. 20, 56; id. Off. 2, 2, 4; Plin. 33, 3, 13, § 44:

    nomen,

    Cic. Planc. 28:

    omne quod debuit,

    id. Rosc. Com. 13, 38:

    quae debeo,

    Ter. Ph. 4, 3, 50: pecuniam pro iis rebus, * Caes. B. C. 1, 87, 1:

    pecuniam publicam ulli civitati,

    Cic. Verr. 2, 3, 75:

    poenam,

    to pay a fine, id. Tusc. 1, 42, 100; cf.:

    dissolvere et compensare damna,

    id. Verr. 2, 5, 13:

    vota,

    id. Att. 15, 11 fin.; Cat. 66, 38.—
    * b.
    Mid., transf. to the person: quarum (possessionum) amore adducti dissolvi nullo modo possunt, free or release themselves from debt, Cic. Cat. 2, 8, 18.—
    2.
    In medic. lang., like digerere, discutere, to discuss, dissipate morbid matter, Plin. 20, 12, 48, § 122; 24, 6, 14, § 23; 24, 9, 38, § 60 al.
    II.
    Trop., to dissolve, abolish, abrogate, annul, destroy.
    A.
    In gen.:

    utilitas si amicitias conglutinaret, eadem commutata dissolveret,

    Cic. Lael. 9, 32; cf. id. de Or. 1, 42, 188:

    amicitiam,

    id. Rosc. Am. 39:

    societatem,

    id. Rosc. Com. 13, 38:

    consortionem,

    id. Off. 3, 6:

    matrimonia,

    Cod. Just. 5, 17, 8 et saep.:

    perjurium,

    Cic. Off. 3, 32, 113; cf.

    religiones,

    Liv. 40, 29:

    acta Caesaris,

    Cic. Phil. 1, 7 fin.; cf.:

    leges Caesaris,

    ib. 1, 8 init.:

    judicia publica,

    id. Agr. 2, 13 fin.:

    hoc interdictum,

    id. Caecin. 14, 40 et saep.:

    argentariam,

    id. ib. 4, 11:

    regiam potestatem,

    Nep. Lys. 3 fin.; cf.

    rem publicam,

    Liv. 5, 6 fin.:

    severitatem,

    Cic. Mur. 31, 65:

    frigus,

    Hor. C. 1, 9, 5 et saep.:

    mortem cuncta mortalium mala dissolvere,

    Sall. C. 51, 20; cf.

    with pers. object: plerosque senectus dissolvit,

    id. J. 17, 6.—
    B.
    In partic.
    1.
    In rhet. and philos. lang., to refute, reply to, answer an assertion:

    criminatio tota dissoluta est (with diluere),

    Cic. Rosc. Am. 29, 82:

    seu proposita confirmamus, seu contra dicta dissolvimus,

    Quint. 4 prooem. § 6; Cic. de Or. 2, 38; id. Tusc. 3, 30; Quint. 5, 13, 2; Tac. A. 13, 21 al.—
    2.
    (Acc. to I. B. 1. b.) To release, disengage one:

    obsecro, dissolve jam me,

    Plaut. Merc. 1, 2, 54; id. Poen. 1, 1, 20; Ter. Heaut. 3, 1, 102.—Hence, dissŏ-lūtus, a, um, P. a., unloosed, loose, disconnected.
    A.
    Of discourse: alterum nimis est vinctum, ut de industria factum appareat;

    alterum nimis dissolutum, ut pervagatum ac vulgare videatur,

    Cic. Or. 57, 195; Quint. 2, 11, 7; 8, 6, 62 al.—Hence, subst.: dissolūtum, i, n., a gram. fig., i. q. asundeton, asyndeton, Auct. Her. 4, 30, 41; Cic. de Or. 3, 54, 207 (also ap. Quint. 9, 1, 34).—
    B.
    Of character, lax, remiss, negligent, inattentive, careless; licentious, dissolute (cf.:

    mollis, luxuriosus, effeminatus): negligere quid de se quisque sentiat, non solum arrogantis est, sed omnino dissoluti,

    Cic. Off. 1, 28, 99:

    cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum videri,

    id. Cat. 1, 2, 4; cf.:

    in praetermittendo (opp. crudelis in animadvertendo),

    id. Verr. 2, 5, 3 fin.:

    opp. vehemens,

    id. ib. 2, 5, 40:

    (Verres) omnium hominum dissolutissimus crudelissimusque,

    id. ib. 2, 3, 56; cf. id. ib. 2, 3, 57; id. Tusc. 4, 25 fin.; Nep. Alcib. 1 fin. al.:

    quis tam dissolutus in re familiari fuisset, quis tam negligens, etc.?

    Cic. Quint. 11, 38; cf. id. ib. 12, 40 et saep.:

    animus,

    id. Rosc. Am. 11, 32; cf.

    mens luxu,

    Tac. A. 15, 49 fin.:

    consuetudo Graecorum,

    Cic. Fl. 9;

    and, mores,

    Phaedr. 1, 2, 12:

    comitas,

    Quint. 2, 2, 5:

    libelli multo dissolutiores ipsis actionibus,

    Sen. Contr. 5 praef.:

    nihil asperum... nec tamen quicquam populare ac dissolutum,

    Cic. Att. 1, 19, 8; id. Off. 1, 35, 129.— Adv.: dissŏlūte.
    a.
    Acc. to A., loosely, disconnectedly:

    dicere demptis conjunctionibus,

    Cic. Or. 39, 135.—
    b.
    Acc. to B., laxly, negligently, carelessly:

    dissolute et turpiter scribere de restitutione alicujus,

    Cic. Att. 14, 13 fin.:

    vendere decumas,

    id. Verr. 2, 3, 39 fin.:

    jus suum relinquere,

    id. Caecin. 36:

    factum aliquid,

    id. Verr. 2, 5, 8; cf. id. Phil. 6, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > dissolutum

  • 19 dissolvo

    dis-solvo, solvi, sŏlūtum, 3, v. a., to loosen asunder, to unloose, disunite, separate, dissolve, destroy (freq. and class.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    facilius est apta dissolvere quam dissipata conectere,

    Cic. Or. 71, 235:

    opus ipsa suum eadem quae coagmentavit natura dissolvit,

    id. de Sen. 20, 72:

    dissolvunt nodos omnes et vincla relaxant,

    Lucr. 6, 356:

    contextum,

    id. 1, 243:

    stamina,

    Tib. 1, 7, 2:

    ornatus comae,

    id. 1, 10, 62:

    capillum,

    Plin. 28, 7, 23, § 78:

    sparta navium,

    id. 24, 9, 40, § 65:

    pontem,

    Nep. Them. 5, 1 et saep.:

    nubila ventis,

    Lucr. 6, 514; cf.

    nubes (ventus, with diducit),

    id. 6, 216:

    glaciem (sol),

    to melt, id. 6, 964:

    aes (fulmen),

    id. 6, 352:

    corpora (vis),

    id. 1, 224:

    se (venti vortex),

    id. 6, 446:

    tenebras luce,

    Varr. L. L. 6, § 79 Müll.:

    dissolutum navigium vel potius dissipatum,

    Cic. Att. 15, 11, 3; so,

    navem,

    Phaedr. 4, 22, 10; Ov. Tr. 4, 8, 18:

    stomachum,

    i. e. to loosen, relax, Plin. 20, 23, 96, § 256:

    ilia sua visu,

    Petr. 24, 5:

    resinam omnem oleo,

    Plin. 14, 20, 25, § 123: collegia, Suet. Aug. 32:

    cohortem Germanorum,

    id. Galb. 12 et saep.:

    animam,

    i. e. to die, Lucr. 3, 601; cf. id. 456; Cic. Tusc. 1, 11, 24.—
    B.
    In partic.
    1.
    In mercant. lang., to pay, discharge what one owes:

    dinumerando solvere: aes alienum praediis venditis,

    Cic. Sull. 20, 56; id. Off. 2, 2, 4; Plin. 33, 3, 13, § 44:

    nomen,

    Cic. Planc. 28:

    omne quod debuit,

    id. Rosc. Com. 13, 38:

    quae debeo,

    Ter. Ph. 4, 3, 50: pecuniam pro iis rebus, * Caes. B. C. 1, 87, 1:

    pecuniam publicam ulli civitati,

    Cic. Verr. 2, 3, 75:

    poenam,

    to pay a fine, id. Tusc. 1, 42, 100; cf.:

    dissolvere et compensare damna,

    id. Verr. 2, 5, 13:

    vota,

    id. Att. 15, 11 fin.; Cat. 66, 38.—
    * b.
    Mid., transf. to the person: quarum (possessionum) amore adducti dissolvi nullo modo possunt, free or release themselves from debt, Cic. Cat. 2, 8, 18.—
    2.
    In medic. lang., like digerere, discutere, to discuss, dissipate morbid matter, Plin. 20, 12, 48, § 122; 24, 6, 14, § 23; 24, 9, 38, § 60 al.
    II.
    Trop., to dissolve, abolish, abrogate, annul, destroy.
    A.
    In gen.:

    utilitas si amicitias conglutinaret, eadem commutata dissolveret,

    Cic. Lael. 9, 32; cf. id. de Or. 1, 42, 188:

    amicitiam,

    id. Rosc. Am. 39:

    societatem,

    id. Rosc. Com. 13, 38:

    consortionem,

    id. Off. 3, 6:

    matrimonia,

    Cod. Just. 5, 17, 8 et saep.:

    perjurium,

    Cic. Off. 3, 32, 113; cf.

    religiones,

    Liv. 40, 29:

    acta Caesaris,

    Cic. Phil. 1, 7 fin.; cf.:

    leges Caesaris,

    ib. 1, 8 init.:

    judicia publica,

    id. Agr. 2, 13 fin.:

    hoc interdictum,

    id. Caecin. 14, 40 et saep.:

    argentariam,

    id. ib. 4, 11:

    regiam potestatem,

    Nep. Lys. 3 fin.; cf.

    rem publicam,

    Liv. 5, 6 fin.:

    severitatem,

    Cic. Mur. 31, 65:

    frigus,

    Hor. C. 1, 9, 5 et saep.:

    mortem cuncta mortalium mala dissolvere,

    Sall. C. 51, 20; cf.

    with pers. object: plerosque senectus dissolvit,

    id. J. 17, 6.—
    B.
    In partic.
    1.
    In rhet. and philos. lang., to refute, reply to, answer an assertion:

    criminatio tota dissoluta est (with diluere),

    Cic. Rosc. Am. 29, 82:

    seu proposita confirmamus, seu contra dicta dissolvimus,

    Quint. 4 prooem. § 6; Cic. de Or. 2, 38; id. Tusc. 3, 30; Quint. 5, 13, 2; Tac. A. 13, 21 al.—
    2.
    (Acc. to I. B. 1. b.) To release, disengage one:

    obsecro, dissolve jam me,

    Plaut. Merc. 1, 2, 54; id. Poen. 1, 1, 20; Ter. Heaut. 3, 1, 102.—Hence, dissŏ-lūtus, a, um, P. a., unloosed, loose, disconnected.
    A.
    Of discourse: alterum nimis est vinctum, ut de industria factum appareat;

    alterum nimis dissolutum, ut pervagatum ac vulgare videatur,

    Cic. Or. 57, 195; Quint. 2, 11, 7; 8, 6, 62 al.—Hence, subst.: dissolūtum, i, n., a gram. fig., i. q. asundeton, asyndeton, Auct. Her. 4, 30, 41; Cic. de Or. 3, 54, 207 (also ap. Quint. 9, 1, 34).—
    B.
    Of character, lax, remiss, negligent, inattentive, careless; licentious, dissolute (cf.:

    mollis, luxuriosus, effeminatus): negligere quid de se quisque sentiat, non solum arrogantis est, sed omnino dissoluti,

    Cic. Off. 1, 28, 99:

    cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum videri,

    id. Cat. 1, 2, 4; cf.:

    in praetermittendo (opp. crudelis in animadvertendo),

    id. Verr. 2, 5, 3 fin.:

    opp. vehemens,

    id. ib. 2, 5, 40:

    (Verres) omnium hominum dissolutissimus crudelissimusque,

    id. ib. 2, 3, 56; cf. id. ib. 2, 3, 57; id. Tusc. 4, 25 fin.; Nep. Alcib. 1 fin. al.:

    quis tam dissolutus in re familiari fuisset, quis tam negligens, etc.?

    Cic. Quint. 11, 38; cf. id. ib. 12, 40 et saep.:

    animus,

    id. Rosc. Am. 11, 32; cf.

    mens luxu,

    Tac. A. 15, 49 fin.:

    consuetudo Graecorum,

    Cic. Fl. 9;

    and, mores,

    Phaedr. 1, 2, 12:

    comitas,

    Quint. 2, 2, 5:

    libelli multo dissolutiores ipsis actionibus,

    Sen. Contr. 5 praef.:

    nihil asperum... nec tamen quicquam populare ac dissolutum,

    Cic. Att. 1, 19, 8; id. Off. 1, 35, 129.— Adv.: dissŏlūte.
    a.
    Acc. to A., loosely, disconnectedly:

    dicere demptis conjunctionibus,

    Cic. Or. 39, 135.—
    b.
    Acc. to B., laxly, negligently, carelessly:

    dissolute et turpiter scribere de restitutione alicujus,

    Cic. Att. 14, 13 fin.:

    vendere decumas,

    id. Verr. 2, 3, 39 fin.:

    jus suum relinquere,

    id. Caecin. 36:

    factum aliquid,

    id. Verr. 2, 5, 8; cf. id. Phil. 6, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > dissolvo

  • 20 famosus

    fāmōsus, a, um, adj. [fama], much talked of (well or ill), i. e. famed, celebrated.
    I.
    In a good sense, famous, renowned (not ante-Aug.):

    famosae mortis amor,

    Hor. A. P. 469:

    mors Junii Blaesi,

    Tac. H. 3, 38:

    vir secundis adversisque juxta famosus,

    id. ib. 1, 10:

    urbs (Hierosolyma),

    id. ib. 5, 2 init.:

    equi,

    Suet. Calig. 19:

    victoria,

    Flor. 3, 7, 6 Duk.; App. M. 11, p. 267:

    causa (with pulchra),

    Plin. Ep. 6, 23, 1; 2, 11, 1; 9, 13, 11.— Sup.:

    templum,

    Vulg. 2 Macc. 2, 23.—
    II.
    In a bad sense.
    A.
    Infamous, notorious (class.): qui etiam me miserum famosum facit flagitiis suis, Plaut. Fragm. ap. Non. 305, 28: me ad famosas vetuit mater accedere, i. e. meretrices, Poët. ap. Cic. de Or. 2, 68, 277; cf. Cic. Fragm. ap. Non. 306, 5 (Rep. 4, 6 ed. Mos.):

    famosam veneficiis Martinam,

    Tac. A. 3, 7; Cato ap. Gell. 9, 12, 7; cf.: et formosus homo fuit et famosus, Lucil. ap. Non. 305, 31:

    famosa impudensque largitio regis,

    Sall. J. 15, 5:

    Hymen,

    Ov. H. 9, 134 al. —Esp. law t. t., without reputation, Cod. 5, 40, 9; cf. infamia.—
    B.
    Transf., actively, defamatory, slanderous, scandalous (perh. not ante-Aug.):

    cognitionem de famosis libellis tractavit,

    libels, Tac. A. 1, 72:

    probris,

    id. ib. 11, 25:

    delationibus,

    id. ib. 4, 41; so,

    libelli,

    Suet. Aug. 55; cf.:

    de injuriis et libellis famosis,

    Dig. 46, tit. 10; Cod. Th. 9, 34, 7; Cod. Just. 9, 36, 1:

    carmen,

    a lampoon, pasquinade, Hor. Ep. 1, 19, 31:

    epigrammata,

    Suet. Caes. 73.— Sup., App. Mag. p. 324; Spart. Hadr. 15.— Adv.: fāmōse (acc. to I.), with fame or glory (post-class. and very rare), Aur. Vict. Caes. 20 med.—Comp.:

    morbum famosius curare,

    Tert. adv. Marc. 1, 22.

    Lewis & Short latin dictionary > famosus

См. также в других словарях:

  • LIBELLI — apud Suet. Ner. Claud. c. 52. Venêre in manus meas pugillares libellique cum quibusdam notissimis versibus ipsius chirographo scriptis: chartae sunt viliores, quibus olim eruditi utebantur quando primum aliquid componebant, ut opus emendatum in… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • Libelli pacis — (lat. Friebensbrief), Verwendungsbriefe, in welchen Märthrer Gefallene den Gemeinden zur Wiederaufnahme empfahlen …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Libelli famōsi — (lat.), Bezeichnung für anonyme Schmähschriften …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Libellatici, Libelli — • The libelli were certificates issued to Christians of the third century Catholic Encyclopedia. Kevin Knight. 2006. Libellatici, Libelli     Libellatici, Libelli      …   Catholic encyclopedia

  • Habent sua fata libelli — Wappen mit dem Motto Habent sua fata libelli an der Fassade der Buchhandlung Höllrigl in Salzburg Habent sua fata libelli ist ein lateinisches Sprichwort. Es entstammt einem nur unvollständig überlieferten Lehrgedicht des antiken Grammatikers… …   Deutsch Wikipedia

  • Habent sua fata libelli — es una frase latina. Procede de un texto, que se conserva sólo de forma fragmentaria, del gramático latino Terentianus Maurus, que probablemente vivió en la segunda mitad del siglo II. El poema De litteris, de syllabis, de metris (Sobre… …   Wikipedia Español

  • Habent sua fata libelli —   Das Zitat stammt aus dem Lehrgedicht »De litteris« (»Über die Artikulation der Buchstaben«) des afrikanischen Grammatikers Terentianus Maurus (Ende des 3. Jahrhunderts). Der ganze Vers 258 lautet: Pro captu lectoris habent sua fata libelli (»Je …   Universal-Lexikon

  • habent sua fata libelli — лат. (xaбэнт суа фата либэлли) книги имеют свою судьбу. Толковый словарь иностранных слов Л. П. Крысина. М: Русский язык, 1998 …   Словарь иностранных слов русского языка

  • Declaratio libelli — (lat.), im frühern Prozeß die Erläuterung der Klage oder eines sonstigen Parteivorbringens durch die betreffende Partei. Derartige Erläuterungen sind nach der deutschen Zivilprozeßordnung gleichfalls gestattet. Sie fallen (nach § 268) nicht unter …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Habent sua fata libelli — (lat.), »Bücher haben ihre Schicksale«, Zitat aus des Grammatikers Terentianus Maurus Gedicht »De literis etc.« …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Mutatio libelli — Mutatio libelli, frühere Bezeichnung für Klageänderung (s. d.) …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»