Перевод: со всех языков на немецкий

с немецкого на все языки

levit

  • 61 Levites

    Lēvītēs u. Lēvīta, ae, m., I) der Levit, Prud. perist. 2, 39; 5, 30. – II) übtr., der Diakonus, Sidon. epist. 9, 2, 1. – Dav.: a) Lēvīticus, a, um, levitisch, genus, Vulg.: stirps, Vulg. – b) Lēvītis, tidis, f., aus dem Stamme Levi, gens, die Leviten, Prud. psych. 502.

    lateinisch-deutsches > Levites

  • 62 liqueo

    liqueo, liquī od. licuī, ēre, I) flüssig sein, concrescendi, liquendi, Cic. Tim. 50. – dah. liquēns, flüssig, Varro: vina, Verg.: campi, Wasser, Meer Verg. – Partiz. subst., omne liquens, alles Flüssige, Vulg. Levit. 11, 34. – II) prägn., hell-, klar sein, 1) eig.: polus liquet, Prud. perist. 1, 88. – 2) übtr., klar-, hell-, deutlich-, einleuchtend sein, a) übh.: liquet mihi, ich habe keinen Skrupel, es ist bei mir ausgemacht, Ter.: dixit sibi liquere, Cic.: negat habere, quod liqueat, Cic. – m. Acc. u. Infin., cui neutrum licuerit, nec esse deos nec non esse, Cic. de nat. deor. 1, 117 (u. so Ter. eun. 331. Val. Max. 8, 2, 3. Sen. de ben. 7, 1, 7; nat. qu. 6, 5, 1). – mit folg. indir. Fragesatz, non liquere, quae esset, Sen. nat. qu. 6, 5, 1: irascor, nec liquet mihi an debeam, sed irascor, Plin. ep. 2, 2, 1. – m. de u. Abl., de hac re mihi satis hau liquet, Plaut. trin. 233. – fides liquens, sichere (Ggstz. ambigua), Gell. 18, 5, 11. – b) insbes., als gerichtl. t. t., mihi (iudici u. dgl.) liquet od. non liquet, die Sache ist mir klar, ist mir nicht klar, Cic. Caecin. 29. Quint. 3, 6, 12: non 1., Cic. Clu. 76. Gell. 14, 2, 25: u. so non liquet (abgekürzt N. L.), »die Sache ist nicht klar«, auf den Stimmtäfelchen der Richter, als Erklärung, daß ihnen die Sache noch nicht klar u. zum Spruche reif sei (vgl. amplius unter ample no. II, a, α), Ps. Ascon. in Cic. II. Verr. 1, 26. p. 164, 19 Or. – / Partiz. līquēns mit langem i, Verg. Aen. 1, 432.

    lateinisch-deutsches > liqueo

  • 63 memorialis

    memoriālis, e (memoria), zum Gedächtnisse oder Andenken gehörig, Denk-, I) adi.: libellus, Denkschrift usw., Suet. Caes. 56, 6. – II) subst.: 1) memoriālis, is, m., a) (= a memoria) der kaiserl. Historiograph, Cod. Iust. 12, 29, 1. – b) Plur. memoriāles (sc. libri), Denkwürdigkeiten (als Titel einer Schrift), Gell. praef. § 8. – 2) memoriāle, is, n., a) das Erinnerungszeichen, die Erinnerung, das Denkmal, Vulg. exod. 3, 15 u. 28, 12; Iudith 9, 15. Arnob. in psalm. 135. Corp. inscr. Lat. 10, 8038, 11. – Plur. memoriālia, ium, n., Denkschriften, Denkwürdigkeiten, Memoiren, Titel einer Schrift des Juristen Masurius Sabinus, Paul. dig. 50, 16, 44. Gell. 6, 7, 8. Macr. sat. 3, 6, 11. – b) die Gedenkfeier, Vulg. Levit. 23, 24. – c) das Gedächtnis, Vulg. psalm. 101, 13 u. 134, 13.

    lateinisch-deutsches > memorialis

  • 64 meretricor

    meretrīcor, ātus sum, ārī (meretrix), sich als Buhldirne hergeben, Rufin. Orig. homil. 8 in exod. 5 u. homil. 12 in Levit. 7. Cledon. 56, 18: Partiz. subst. (fem.), libido scortantium et meretricantium, Augustin. in psalm. 136, 9. – / Colum. 11, 1, 16 liest Schneider tricandi.

    lateinisch-deutsches > meretricor

  • 65 mergulus

    mergulus, ī, m. (Demin. v. mergus), der Taucher, Vulg. Levit. 11, 17; deut. 14, 17; vgl. Gloss. III, 17, 58 ›mergulus, αἴθυια‹.

    lateinisch-deutsches > mergulus

  • 66 milvus

    mīlvus (poet. mīluus), ī, m., I) der Weihe, Gabelweihe, der Taubenfalke (Falco Milvus, L.), ein Raubvogel, Plaut. aul. 316 u. 319; rud. 1124. Ter. Phorm. 330. Cic. de nat. deor. 2, 125. Plin. 10, 28 u. 42. Hor. epod. 16, 32. Phaedr. 1, 31, 3. Vulg. Levit. 11, 14; deut. 14, 13. – sprichw., von weitläufigen Gütern, dives arat Curibus, quantum non miluus errat, Pers. 4, 26; vgl. Petron. 37, 8. Iuven. 9, 55. – meton., v. räuberischen Menschen, wie unser Geier, male ego metuo miluos, Plaut. Poen. 1292. – II) übtr.: 1) der Meerweihe, ein Raubfisch, Plin. 9, 81. Hor. ep. 1, 16, 51 (Ov. hal. 95 jetzt mit Lachm. iuli). – 2) ein nach dem großen Bären hingewendeter Stern, Ov. fast. 3, 793 sqq. Plin. 18, 237. Vgl. jedoch Ideler Sternnamen S. 77 f. – / gen. fem., rapidissima miluus, Ov. met. 2, 716: rustica miluus, Anthol. Lat. 727, 4 (1010, 4).

    lateinisch-deutsches > milvus

  • 67 minutatus

    minūtātus, a, um (minuo), klein gemacht, Rufin. Orig. homil. 2. in Levit. 1: m. hordeum, Gerstengraupen, Apul. met. 4, 22 (nach Koziols Verbesserung).

    lateinisch-deutsches > minutatus

  • 68 minuto

    minūto, ātus, āre (minutus), klein machen, Plin. Val. 2, 30 u. 5, 27. Th. Prisc. 2. chr. 19 u. 4. fol. 316, a. Interpr. Orig. in Levit. homil. 2, 1.

    lateinisch-deutsches > minuto

  • 69 mundatio

    mundātio, ōnis, f. (mundo), die Reinigung, Th. Prisc. 1, 19. Plin. Val. 4, 2. Augustin. conf. 1, 11 u. serm. 106, 1: übtr., erit mundatio ab omnibus peccatis vestris, Vulg. Levit. 16, 30.

    lateinisch-deutsches > mundatio

  • 70 mustela

    mūstēla (mūstella), ae, f., I) das Wiesel, Plaut. Stich. 499. Cic. de nat. deor. 2, 17. Plin. 29, 60. Hor. ep. 1, 7, 32. Phaedr. 1, 22, 1; 4, 2, 10 u. 4, 6, 1. Amm. 16, 8, 2. Vulg. Levit. 11, 29: mustela didrindit, Anthol. Lat. 762, 61 R. – II) (nach dem griech. γαλεός) ein fleckiger Seefisch, wahrsch. zum Haigeschlecht gehörig, Enn. hedyph. 1 = fr. var. 34 (b. Apul. apol. 39). Plin. 9, 63: avidae mustelae, Colum. 8, 17, 8.

    lateinisch-deutsches > mustela

  • 71 mygale

    mygalē, ēs, f. (μυγαλη), die Spitzmaus (rein lat. mus araneus), Veget. mul. 4, 21, 1. Vulg. Levit. 11, 30; vgl. (griech.) Colum. 6, 17, 1.

    lateinisch-deutsches > mygale

  • 72 myrepsicus

    myrepsicus, a, um (μυρεψικός), sich mit dem Kochen od. Zubereiten wohlriechender Salben od. Öle beschäftigend, ars, Interpr. Orig. in Levit. hom. 12, 4.

    lateinisch-deutsches > myrepsicus

  • 73 noctua

    noctua, ae, f. (*noctuus v. nox, vgl. Varro LL. 5, 76. Paul. ex Fest. 175, 1) = γλαύξ (Gloss.), die Nachteule, bes. das Käuzchen, ein der Minerva heiliger Vogel, Plaut. Men. 653. Verg. georg. 1, 404. Prop. 4, 3, 59. Plin. 10, 34 u. 39. Mart. 3, 93, 10; 10, 100, 4; 11, 34, 1. Auson. Mos. 309. Apul. flor. 13. Vulg. Levit. 11, 16 u. deut. 14, 15.

    lateinisch-deutsches > noctua

  • 74 onocrotalus

    onocrotalus, ī, m. (ὀνοκρόταλος), die Kropfgans (Pelecanus Onocrotalus, L.), Plin. 10, 131. Mart. 11, 21, 10. Vulg. Levit. 11, 18 u.a.

    lateinisch-deutsches > onocrotalus

  • 75 operor

    operor, ātus sum, ārī (opus), I) v. intr. werktätig sein, arbeiten, beschäftigt sein, A) eig., konstr. mit in u. Abl. od. m. bl. Dat. commodi od. absol., a) als t. t. des Landbaues = arbeiten, in agro, ICt.: aratorem conspexit quendam operantem, Lact.: u. bes. von den Bienen, seniores intus operantur, Plin.: excrementa operantium intus egerunt, Plin. – b) als t. t. der Religionsspr., tätig sein, und zwar m. Dat. einer gottesdienstlichen Handlung = sie verrichten, ihr obliegen, sacris, Hor. u. Liv.: celebrandis Fornacalibus, Lact.: superstitionibus (abergläubischen Gebräuchen), Liv.: aliis (prodigiis) procurandis, die anderen Zeichen sühnen, Liv. – oder mit Dat. einer Gottheit = ihr dienen, opfern, deo, Tibull.: Tartareo Iovi, Sil.: Libero Patri, Curt.: Vesta, fave, tibi nunc operata resolvimus ora, dir dienenden, dir ergebenen Mund, Ov. – absol. = ein Opfer verrichten, opfern, der Gottheit dienen, Prop., Tac. u.a.: laetis operatus in arvis, indem du opferst auf fröhlichen Auen, Verg. – dah. bei Eccl. opfern = Almosen spenden, Cypr. u.a. – c) übh. mit etw. beschäftigt sein, einer Beschäftigung obliegen, etwas pflegen, in cute curanda, Hor.: in excolendo iure amicitiae, Val. Max. – caedendis materiis, Tac.: scholae, Quint.: studiis Dianae, Ov.: studiis liberalibus, Tac.: studiis litterarum, Val. Max.: capillis ornandis, Ov.: conubiis arvisque novis, mit Ehen und Ackerverteilung, Verg. – Partiz. subst., α) operantes, die Schanzarbeiter, Tac. ann. 1, 64. β) operati, die Grubenarbeiter, Plin. 33, 70. – B) übtr., v. Lebl. = tätig sein, wirken, a) physisch, quod (venenum) cum minus operaretur, Lampr.: hoc modo etiam bulbi ex aqua cocti operabuntur, Prisc. – b) geistig, quod ad crudelitatem operari videretur, Capit.: pactum non debere ad sui dispendium operari, gelten, Cod. Iust. – II) v. tr.: 1) bearbeiten, quanti operantur terram et exercent vomere, Hieron. epist. 129, 2. – 2) ausarbeiten, verfassen, Graecam scripturam, Augustin. epist. 71, 6; vgl. de civ. dei 10, 10. – 3) üben, ausüben, wirken, iustitiam, Lact. 6, 12, 38; 6, 13, 4; 6, 24, 4: scelus, verüben, Vulg. Levit. 20, 12 u.a.: miracula, Ambros. in Luc. 4. § 47: salutem domino, bereiten, Interpr. Iren. 3, 21, 8.

    lateinisch-deutsches > operor

  • 76 ophiomachus

    ophiomachus, ī, m. (ὀφιομάχος), der Schlangenkämpfer, eine Art Heuschrecken ohne Flügel, Feinde der Schlangen, Vulg. Levit. 11, 22.

    lateinisch-deutsches > ophiomachus

  • 77 passer

    passer, eris, m., I) der Sperling, Catull., Cic. u.a.: p. domesticus od. parietinus, Haussperling, Augustin.: u. so parietum passeres, Augustin.: voluptas, quae passeribus nota est omnibus, Cic. – als Liebkosungswort, Plaut. Cas. 138. – II) der Stachelflunder, ein Plattfisch, Hor. sat. 2, 8, 20. Ov. hal. 124. Colum. 8, 16, 7. Plin. 9, 72 u. 32, 150. – III) passer marinus = struthiocamelus, der Strauß, Plaut. Pers. 199. Auson. epist. 11 extr. Paul. ex Fest. 222, 16: auch bl. passer, Corp. inscr. Lat. 10, 3704. – / Vulg. Nbf. passar, Itala (Taurin.) Matth. 10, 29 u. 31 u. Itala (Ashb.) Levit. 11, 15; vgl. Prob. app. 198, 33 K. ›passer non passar‹.

    lateinisch-deutsches > passer

  • 78 peiero

    pēiero u. periero u. urspr. Form per-iūro, āvī, ātum, āre, falsch schwören, meineidig sein, zuw. auch (bei Plaut.) übh. falsch aussagen, lügen, α) Form peiero, Cic. u.a.: conceptis verbis, einen förmlichen Meineid schwören, Plaut., Cic. u.a.: aperte, Sen.: optime, lügen, Plaut.: de turdo, Mart.: mit bl. Acc., fulminantem Iovem, Plin.: undas Stygias, Lucan.: mit folg. Acc. u. Infin., Prop. u. Suet. – Partiz. Perf. peieratus = durch Meineid verletzt, ius, falscher Eid, Hor. carm. 2, 8, 1. – β) Form periero, Plaut. truc. 30. Catull. 52, 3. Salv. de gub. dei 4, 16. § 76 u. 77. – γ) Form periuro, non enim falsum iurare ›periurare‹ est, sed quod ›ex animi tui sententia iuraris‹, Cic. de off. 3, 108: außerdem Plaut. asin. 322. Hor. sat. 2, 3, 127. Vulg. Levit. 19, 12; prov. 30, 9; Matth. 5, 33. – Partiz. Perf. periuratus = durch Meineid verletzt, di, Ov. am. 3, 11, 22. – δ) Form peiuro, Hor. sat. 2, 3, 127 Holder u. Fritzsche. Itala Matth. 5, 33.

    lateinisch-deutsches > peiero

  • 79 pinnula

    pinnula (pīnula), ae, f. (Demin. v. pinna), eine kleine Feder, I) eig. u. meton.: a) eig., Colum. 8, 5, 5. – b) Plur. meton. = Fittiche, Flügelchen, Plaut. Amph. prol. 143. Cic. de nat. deor. 2, 129. Apul. met. 3, 21. – II) übtr., Plur. pinnulae, Floßfedern, Plin. 9, 175. Vulg. Levit. 11, 9 sqq.; deut. 14, 9 u. 10.

    lateinisch-deutsches > pinnula

  • 80 pomifer

    pōmifer, fera, ferum (pomum u. fero), Obst tragend, obstreich, arbor, Obstbaum, Mela 2, 2, 1 (2. § 16). Plin. 12, 15 u. 16, 1. Frontin. 4, 3, 13. Augustin. in psalm. 127, 10. Isid. orig. 14, 3, 2: rami, Sen. Herc. fur. 700 (704): lignum, ligna, Vulg. genes. 1, 11; Levit. 19, 23 u.a.: nemora, Solin. 56, 18: arva, Ov. am. 3, 6, 46. Sil. 4, 225: annus, Hor. carm. 3, 23, 8: autumnus, ibid. 4, 7, 11. – Plur. subst., pōmiferae, ārum, f., Obstbäume, Plin. 17, 253.

    lateinisch-deutsches > pomifer

См. также в других словарях:

  • Levit — bezeichnet: einen Leviten Igor Levit (* 1987), russisch deutscher Pianist Johann Levit (1884–um 1942), böhmischer Chirurg Siehe auch: Levits, Levi Diese Seite ist eine …   Deutsch Wikipedia

  • levit — levít s. m., pl. levíţi Trimis de siveco, 10.08.2004. Sursa: Dicţionar ortografic  LEVÍT s.m. (ist.) Preot la vechii evrei. [cf. fr. lévite, lat.t. levita. < ebr. Lewi – nume propriu, însemnând acela care uneşte ] …   Dicționar Român

  • lèvīt — m 〈G levíta, N mn levíti〉 1. {{001f}}(Levit) jud. pripadnik Levijeva plemena iz kojeg su Izraelci birali svoje svećenike u rano biblijsko doba, a kasnije i sve vjersko osoblje u prvom jeruzalemskom hramu 2. {{001f}}kat. svećenik, u katoličkoj… …   Veliki rječnik hrvatskoga jezika

  • Levit. — Levit. abbr. Bible Leviticus. * * * …   Universalium

  • levit — lèvīt m <G levíta> DEFINICIJA 1. jud. pripadnik Levijeva plemena iz kojeg su Izraelci birali svoje svećenike u rano biblijsko doba, a kasnije i sve vjersko osoblje u prvom jeruzalemskom hramu 2. kat. svećenik, u katoličkoj liturgiji đakon i …   Hrvatski jezični portal

  • Levit. — Levit., Leviticus (book of the Old Testament) …   Useful english dictionary

  • levit — variant of levet2 Obs …   Useful english dictionary

  • Levit, der — Der Levīt, des en, plur. die en, bey den ehemahligen Juden, ein Glied des Stammes Levi, besonders so fern die Glieder dieses Stammes zu dem Dienste des Tempels verbunden und berechtiget waren. Der levitische Gottesdienst, der Gottesdienst des… …   Grammatisch-kritisches Wörterbuch der Hochdeutschen Mundart

  • Levit — abbreviation see Lev …   New Collegiate Dictionary

  • Levit — Le|vit 〈[ vi:t] m. 16〉 1. Angehöriger eines israelit. Stammes 2. 〈dann〉 jüd. Priester bzw. Priesterdiener 3. 〈kath. Kirche〉 Diakon u. Subdiakon (als Helfer beim Hochamt) [zu hebr. lewi „der Anhängliche, der Treue“ (Name), bes. der dritte Sohn… …   Universal-Lexikon

  • Levit — Le|vit 〈 [ vi:t] m.; Gen.: en, Pl.: en〉 1. Angehöriger eines israelit. Stammes 2. jüd. Priester bzw. Priesterdiener 3. 〈kath. Kirche〉 Diakon u. Subdiakon (als Helfer beim Hochamt) [Etym.: zu hebr. lewi »der Anhängliche, der Treue«; bes. der… …   Lexikalische Deutsches Wörterbuch

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»