-
1 kora
kora, ´-n früh, frühzeitig;kora reggel frühmorgens -
2 köra
köra bil Auto fahren;köra handen i fickan mit der Hand in die Tasche fahren;köra huvudet i väggen mit dem Kopf gegen die Wand rennen;köra kniven i ngn jdm das Messer in den Leib jagen ( oder rennen);köra ngn på porten jdn an die Luft setzen;köra i skift Schicht arbeiten;köra med ngn jdn kommandieren;kör för det! abgemacht!;köra 'bort wegfahren; fortjagen, wegscheuchen;köra e'mot anfahren, anstoßen;köra 'fast (sich) festfahren (auch fig);köra 'fram vorfahren; anfahren; vorwärts treiben; herausstecken;köra i'genom 'durchfahren;köra i'hjäl ngn jdn totfahren;köra i'hop zusammenfahren, zusammenpferchen; sich häufen; fig aneinander geraten;bilen är inkörd der Wagen ist eingefahren;köra 'om überholen;köra om'kull umwerfen, umg umkippen;köra om'kull ngn jdn umfahren, jdn über den Haufen fahren;köra 'sönder zuschanden fahren; Weg: ausfahren;köra 'upp (hin)auffahren; vorfahren; aufscheuchen;köra 'över überfahren -
3 kora
-
4 kora
kora mózgowa ANAT Hirnrinde f -
5 kora
-
6 kora
kora [˅koːra] wählen, küren -
7 kora
-
8 kora
Rinde f (-, -n), Kruste f (-, -n); Borke f (-, -n); (ljuska) Schale f (-, n): skidati k-u s drveta Bäume abrinden; v. i korica -
9 corazón
kora'θɔnm ANATHerz nOjos que no ven, corazón que no siente. — Aus den Augen, aus dem Sinn.
sustantivo masculino2. → link=dedo dedo{————————Sagrado Corazón sustantivo masculino————————corazones sustantivo masculino pluralcorazóncorazón [kora'θon]num1num anatomía Herz neutro; blando de corazón weichherzig; duro de corazón hartherzig; de todo corazón von ganzem Herzen; con el corazón en la mano aufrichtig; hacer algo de corazón etw von Herzen gern tun; tener un corazón de oro herzensgut sein; no tener corazón herzlos sein -
10 jufka
-
11 koralj
Kora'lle f (-, -n); k-ni otok Ko-ra'lleninsel f, Ato'll n (-s, -e); ogrlica od k-a Korallenkette f -
12 коралловый
1) Korállen- (опр. сл.)кора́лловый риф — Korállenriff n, Korállenbank f (умл.)
кора́лловые бу́сы — Korállen f pl, Korállenhalsband n (умл.)
2) ( красный) korállenrót -
13 Cora [2]
2. Cora, ae, f. (Κόρα), eine alte Stadt in Latium, im Gebiete der Volsker, j. Core od. Cori, Liv. 2, 16, 8. Verg. Aen. 6, 775: Cora rustica, Symm. ep. 1, 8. – Dav. Corānus, a, um, aus od. zu Kora, koranisch, populus, Cato fr.: ager, Liv.: lapis, Isid. – Plur. subst., Corānī, ōrum, m., die Einw. von Kora, die Koraner, Plin. 3, 63.
-
14 πότνια
πότνια, ἡ, weiblicher Ehrentitel, bes. in Anreden oder Anrufungen an Göttinnen und sterbliche Frauen; substantivisch, Herrinn, Gebieterinn (vgl. πόσις, δεσπότης, wie es Apion auch erklärte, δέσποινα, verwandt mit potis, potens); Ἄρτεμις πότνια ϑηρῶν, Beherrscherinn des Wildes, Il. 21, 470; βελέων, Pind. P. 4, 213, von der Aphrodite; πότνια λαῶν, γυναικῶν u. dgl., Arat. 112; auch πότνια ἐμά, meine Gebieterinn, Eur. Ion 704; – häufiger adjectivisch; Hom. u. Hes.; stetes Beiwort der Hera, die erhabene, ehrwürdige Herrinn; u. so Aesch. Spt. 137; auch Ἥβη, Il. 4, 2; Ἐνυώ, 5, 592; Κίρκη, Καλυψώ, Od. 1, 14. 8, 448 u. sonst; u. sehr gewöhnlich πότνια μήτηρ, die ehrwürdige Frau Mutter; Hes. stets Beiwort einer Göttinn, der Hera, Athene, Tethys u. Peitho; Ἀγλαΐα, Pind. Ol. 14, 13; Μοῖσα, N. 3, 1; Ὥρα, 8, 1; Λιβύα, P. 9, 55; Ἐρινύς, Aesch. Eum. 911, u. öfter; ὦ πότνια χϑὼν καὶ πότνι' ἀκτὴ χώματος, Ch. 711, wie πότνια μᾶτερ, von der Mutter Erde, Soph. Phil. 394; auch die Furien heißen ὦπότνιαι δεινῶπες, O. C. 84; u. Demeter u. Kora, 1053; πότνι' Ἀρά, El. 111; πότνια νύξ, Eur. Or. 174; Ἠλέκτρα, 851; Ἄρτεμις, Med. 160; αἰδώς, I. A. 821; auch πότνια τύχη, 1136, u. λίμνης Τριτωνιάδος πότνιαν ἀκτήν, Ion 873; Ar. oft, vgl. Equ. 1166 Pax 437. 512 Ran. 337; Nike, Orak. des Bakis bei Her. 8, 77, bei dem Πότνιαι, gen. Ποτνιέων, 9, 97, euphemistische Benennung der Eumeniden ist; häufiger werden unter Πότνιαι Demeter u. Kora verstanden, Reisig Enarr. Soph. O. C. 1045. – Der superl. ποτνιωτάτη steht als Beiwort der Stadt Lindos in einem Briefe des Kleobulus bei D. L. 1, 93. – Ein mascul. πότνιος scheint es nie gegeben zu haben; die VLL. erkl. πότνα, δέσποινα, πότνια, σεμνή, ἔντιμος.
-
15 Cora
2. Cora, ae, f. (Κόρα), eine alte Stadt in Latium, im Gebiete der Volsker, j. Core od. Cori, Liv. 2, 16, 8. Verg. Aen. 6, 775: Cora rustica, Symm. ep. 1, 8. – Dav. Corānus, a, um, aus od. zu Kora, koranisch, populus, Cato fr.: ager, Liv.: lapis, Isid. – Plur. subst., Corānī, ōrum, m., die Einw. von Kora, die Koraner, Plin. 3, 63. -
16 πότνια
πότνια, ἡ, weiblicher Ehrentitel, bes. in Anreden oder Anrufungen an Göttinnen und sterbliche Frauen; substantivisch, Herrin, Gebieterin; Ἄρτεμις πότνια ϑηρῶν, Beherrscherin des Wildes; βελέων, von der Aphrodite; πότνια ἐμά, meine Gebieterin; stetes Beiwort der Hera, die erhabene, ehrwürdige Herrin; πότνια μήτηρ, die ehrwürdige Frau Mutter; stets Beiwort einer Göttin, der Hera, Athene, Tethys u. Peitho; πότνια μᾶτερ, von der Mutter Erde; auch die Furien heißen ὦπότνιαι δεινῶπες; u. Demeter u. Kora, Nike; es werden unter Πότνιαι Demeter u. Kora verstanden. Der superl. ποτνιωτάτη steht als Beiwort der Stadt Lindos -
17 Samos [1]
1. Samos u. -us, ī, f. (Σάμος), eine Insel des Ikarischen Meeres nahe an der Küste Joniens, Ephesus gegenüber, Geburtsort des Pythagoras, Hauptsitz des Kultus der Hera (= röm. Juno), mit einem berühmten Tempel der Hera, der Asylrecht hatte (s. Tac. ann. 4, 14), bekannt wegen der guten Erde u. des daraus gefertigten Geschirres, jetzt Syssam Adassi, mit einer gleichn. Hauptstadt beim heutigen Kora, Mela 2, 7, 4 (2. § 101). Hor. ep. 1, 11, 2 u. 21. Cic. de imp. Pomp. 33. – Threicia Samus (Samos) – Samothrace, Verg. Aen. 7, 208. Ov. trist. 1, 10, 20. – Dav. Samius, a, um (Σάμιος), samisch, von Samos, mater, Ter.: terra, samisches Gebiet, der Teil der gegenüberliegenden Küste, der zu Samos gehörte, Liv.: Iuno, Hera, Cic.: genetrix, quae delectatur Samiā arenā, von der Juno, Iuven.: Samius Pythagoras, Sidon.: u. so von dems. Samius senex, Samius vir, Ov.: Samia terra, samische Erde, unser Pfeifenton, Cels. u. Plin.: lapis, ein Stein zum Goldglätten, war vermutlich nur eine etw. verhärtete samische Erde, Plin.: capedines, aus samischer Erde, Cic.: u. so vasa, Plaut., Cic. u. Lact.: testa, Tibull.: Me. Placide pulta. Pe. Metuis credo, ne fores sint Samiae, von Ton (zerbrechlich wie samische Töpferware), Plaut. – subst., a) Samius, iī, m., der Samier = Pythagoras, Ov. fast. 3, 153: Plur. Samiī, iōrum, m., die Einw. von Samos, die Samier, Cic. u.a. – b) Samia, ae, f. (sc. placenta), samischer Kuchen, Tert. adv. Marc. 3, 5. – c) Samia, iōrum, n. (sc. vasa), samisches Geschirr, Cornif. rhet. u.a. – und wieder von Samius α) Samiārius, a, um, aus Samos, samisch, exul, carnifex, Cic. Phil. 11, 5 u. 7. – β) das Demin. Samiolus, a, um, samisch, poterium, Plaut. Stich. 694.
-
18 Signia
Signia, ae, f., eine Stadt in Latium, nordöstl. von Kora, jenseits der Berge, bekannt durch den dort gebauten herben Wein, j. Segni, Liv. 1, 56, 3. Sil. 8, 380. – Dav. Signīnus, a, um, signinisch, vinum, Cels.: Signinum opus u. subst. bl. Signīnum, ī, n., signinisches Werk (eine Mischung von gestoßenen Scherben u. Kalk, zu Estrich, zur Wandbekleidung usw.), Vitr., Colum. u.a.: dah. camera Sign., aus sign. Werk, Pallad. u. Inscr.: u. so parietes, Pallad. – Plur. subst., Signīnī, ōrum, m., die Einw. von Signia, die Signiner, Liv.
-
19 σεμνός
σεμνός ( σέβομαι), ehrwürdig, verehrt, heilig; ursprünglich nur von Göttern u. ihnen angehörigen, geweihten Dingen; H. h. 12, 1. 28, 5. 30, 16; Θέτις, Pind. N. 5, 25; Χάριτες, Ol. 14, 8; σεμνὰ ϑεός, P. 3, 79, die Rhea. – In Athen heißen vorzugsweise σεμναὶ ϑεαί euphemistisch die Eumeniden, Aesch. Eum. 361. 993 Soph. El. 112 Ai. 824, vgl. O. C. 90. 459; Eur. Or. 410; Thuc. 1, 126; vgl. Br. Ar. Th. 224 Jac. A. P. p. 961; nicht Demeter u. Kora, Mein. Men. p. 346. – Ἄντρον, von der Höhle des Cheiron, Pind. P. 9, 30, wie Ol. 5, 18 die Höhle, in welcher Zeus erzogen wurde; δόμος, Tempel des Zeus, N. 1, 72; vgl. Θεάριον, N. 3, 69; ϑυσία, Ol. 7, 42, u. öfter; Tragg.: ὁ σεμνὸς ἑβδομαγέτας ἄναξ Ἀπόλλων, Aesch. Spt. 782; Ποσειδῶν, Soph. O. C. 55; Ἀϑάνα, 1092; ὄργια, Tr. 762, u. öfter; Ζεύς, Eur. I. T. 749, u. öfter μυστήρια, Hipp. 25; λόγοι, von Orakeln, Her. 7, 6. – Auch von Menschen und Sachen, ehrwürdig, παιᾶν' ἐφύμνουν σεμνόν, Aesch. Pers. 385; bes. von Herrschern, σεμνοὶ μὲν ἦσαν ἐν ϑρόνοις τόϑ' ἥμενοι, Ch. 969; σεμνὸς προςίκτωρ, Eum. 419; σεμνῷ τυράννῳ Καδμείων, Eur. Suppl. 384; ἱμάτια, Ar. Plut. 940 Ran. 1059; σεμνόν τι περιτιϑέναι τινί, schmücken, Xen. Cyr. 4, 5, 54; und adv., σεμνῶς κεκοσμημένος, prächtig, 6, 1, 6; auch σεμνῶς προεστάναι τινός, mit Würde, 8, 1, 43. – Auch tadelnd, vornehm thuend, prunkend, stolz, ὑπερήφανος, Phot.; τὰ σέμν' ἔπη κόλαζ' ἐκείνους, Soph. Ai. 1086; vgl. Eur. Hipp. 93 Med. 210; τί σεμνὸν καὶ πεφροντικὸς βλέπεις, Alc. 776; λόγοι, Ar. Vesp. 1174. – Plat. vrbdt σεμνὸν καὶ ἅγιον νοῠν, Soph. 249 a; ἡ σεμνὴ καὶ ϑαυμαστὴ ἡ τῆς τραγῳδίας ποίησις, Gorg. 502 a; οἱ μέγιστον δυνάμενοί τε καὶ σεμνότατοι ἐν ταῖς πόλεσιν, Phaedr. 257 d, u. sonst, gew. in gutem Sinne; u. adv., ἑαυτὸν δὴ λέγων μάλα σεμνῶς καὶ ἐγκωμιάζων, Phaedr. 258 a, vgl. Conv. 199 a; anständig, πορεύεσϑαι, neben ἐλευϑέρως, Rep. VIII, 563 c. Im Ggstz von ὁμιλητικός, Isocr. 1, 30, vgl. 2, 34; τὰ βασιλικώτατα καὶ σεμνότατα τῶν ἐκείνῳ πεπραγμένων, 4, 143; σεμνοτέραν τὴν πόλιν ποιεῖν ἀγάλμασι, Is. 5, 45; vgl. Dem. ἔνιοι τὰς ἰδίας οἰκίας τῶν δημοσίων οἰκοδομημάτων σεμνοτέρας εἰσὶ κατεσκευασμένοι, 3, 29, prachtvoller einrichten; tadelnd sagt er σὺ δὲ ὁ σεμνὸς ἀνὴρ καὶ διαπτύων τοὺς ἄλλους, 18, 258; σεμνῶς ὀνομάζειν, mit pomphaften Ausdrücken, ib. 35; Folgde; τὸ σεμνὸν καὶ ϑαυμάσιον τῆς προαιρέσεως, Pol. 16, 33, 4; σεμνοτάτην καὶ βελτίστην διάληψιν ἔχειν περί τινος, 2, 61, 8; κάλλιστα καὶ σεμνότατα προστῆναι τῆς βασιλείας, 15, 31, 2; ὅσα σεμνὰ καὶ ϑεῖα νομίζουσιν ἄνϑρωποι, Luc. patr. enc. 1. – Selbst von Fischen, prächtig, kostbar, Archestr. bei Ath. VII, 298 c, wie σεμνὸν τὸ βρῶμα Aristopho ib. 303 b. – Σεμνὴ νόσος, der Aussatz, auch die Pest, Schol. Ap. Rh. 1, 1019.
-
20 coralino
См. также в других словарях:
kora — kȍra ž <G mn kȏrā> DEFINICIJA 1. bot. vanjski dio na deblu, granama i na korijenu stabla (drvenastih biljaka) [hrastova kora] 2. tvrdi površinski sloj čega [kora kruha] 3. vanjski omotač nekih plodova, ob. savitljiv, koji se ne prelama… … Hrvatski jezični portal
Kora — can refer to: * Kora (instrument), a stringed musical instrument of West African origin * Kora (pilgrimage), a type of pilgrimage in the Buddhist tradition * Kora (tribe), another name for the Banjaras, a tribe of central India * Kora (sword), a… … Wikipedia
kora — [ kɔra ] n. f. • d. i.; mot d une langue d Afrique de l Ouest ♦ Instrument à cordes pincées, composé d un long manche et d une calebasse tendue d une peau. Le griot et sa kora. ● kora nom féminin Harpe luth à 21 cordes des Malinkés (Guinée, Mali… … Encyclopédie Universelle
KORA — ist die Abkürzung für: Kooperative Gesundheitsforschung in der Region Augsburg Koordinierte Forschungsprojekte zur Erhaltung und zum Management der Raubtiere in der Schweiz Kora bezeichnet: Kora (Waffe) ein schweres Hiebschwert aus Nepal Kora… … Deutsch Wikipedia
kora — ×korà (l. kara) sf. (4) K, J bausmė: Ar didelę kõrą uždavė mokytojas? Mrk. Prašė žmonės uždėtąsias koras atimti prš. Tai būtų per aštri kora už peržangą rš. | Tikra korà (vargas, bėda) su tuo vaiku Skr. ◊ galvõs korà; R241, MŽ322 mirties… … Dictionary of the Lithuanian Language
kora — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. ż Ia, CMc. korze, blm {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} zewnętrzna warstwa ochronna osłaniająca pień i konary roślin długotrwałych, zwykle o zabarwieniu brunatnym, chropowata lub gładka,… … Langenscheidt Polski wyjaśnień
kora — kóra ž DEFINICIJA 1. (Kora) drugo ime grčke božice Perzefone (zazivano u misterijama) 2. umj. lik mlade idealizirane djevojke (u antičkom kiparstvu), ob. stoji kao karijatida ETIMOLOGIJA grč. kórē: djevojka … Hrvatski jezični portal
Kora — Kora, 1) Hauptstadt der Insel Samos, nicht weit von den Trümmern der alten Stadt Samos, ist Sitz eines Bischofs, eines Gerichtshofes u. einer Primarschule, hat mehrere griechische Kirchen u. gegen 1000 Ew.; 2) (Cheri), Südspitze der Insel Zante;… … Pierer's Universal-Lexikon
Kora [1] — Kora (Kore, »Jungfrau«), bei den Attikern Name der Persephone (s. d.) … Meyers Großes Konversations-Lexikon
Kora [2] — Kora, altindische Form des Schwertes mit in zwei Spitzen auslaufender Klinge … Meyers Großes Konversations-Lexikon
Kora — (Kore, grch., »junges Mädchen«), die im Kultus übliche Bezeichnung der Persephone (s.d.) … Kleines Konversations-Lexikon