Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

indecorum

  • 1 indecorae

    in-dĕcōrus, a, um, adj., unbecoming, unseemly, indecorous, disgraceful, shameful, unsightly (class.):

    quod animo magno fit, id dignum viro et decorum videtur: quod contra, id ut turpe, sic indecorum,

    Cic. Off. 1, 27, 94:

    nihil malum nisi quod turpe, inhonestum, indecorum, etc.,

    id. Fin. 3, 4, 14:

    indecorum est, de stillicidiis cum dicas, amplissimis verbis et locis uti communibus,

    id. Or. 21, 72:

    studia saeculo,

    Plin. Pan. 46, 4:

    gestus,

    Quint. 1, 10, 35:

    uva visu,

    Plin. 14, 2, 4, § 28:

    visus,

    id. 13, 12, 24, § 79:

    haud indecoros motus dare,

    Liv. 7, 2, 4.— Plur. as subst.: indĕcōrae, ārum, f. (sc. feminae), ill-favored women, Cic. Att. 9, 10, 2.—Hence, adv.: indĕcōrē, unbecomingly, indecently (class.):

    ne quid indecore, effeminateque faciat,

    Cic. Off. 1, 4, 14:

    quam minime indecore facere,

    id. ib. 1, 31, 114:

    haud indecore,

    Tac. H. 5, 23.

    Lewis & Short latin dictionary > indecorae

  • 2 indecorus

    in-dĕcōrus, a, um, adj., unbecoming, unseemly, indecorous, disgraceful, shameful, unsightly (class.):

    quod animo magno fit, id dignum viro et decorum videtur: quod contra, id ut turpe, sic indecorum,

    Cic. Off. 1, 27, 94:

    nihil malum nisi quod turpe, inhonestum, indecorum, etc.,

    id. Fin. 3, 4, 14:

    indecorum est, de stillicidiis cum dicas, amplissimis verbis et locis uti communibus,

    id. Or. 21, 72:

    studia saeculo,

    Plin. Pan. 46, 4:

    gestus,

    Quint. 1, 10, 35:

    uva visu,

    Plin. 14, 2, 4, § 28:

    visus,

    id. 13, 12, 24, § 79:

    haud indecoros motus dare,

    Liv. 7, 2, 4.— Plur. as subst.: indĕcōrae, ārum, f. (sc. feminae), ill-favored women, Cic. Att. 9, 10, 2.—Hence, adv.: indĕcōrē, unbecomingly, indecently (class.):

    ne quid indecore, effeminateque faciat,

    Cic. Off. 1, 4, 14:

    quam minime indecore facere,

    id. ib. 1, 31, 114:

    haud indecore,

    Tac. H. 5, 23.

    Lewis & Short latin dictionary > indecorus

  • 3 in-decōrus

        in-decōrus adj.,    unbecoming, unseemly, unsightly: motūs, L.: Non indecoro pulvere sordidi, i. e. honorable, H.— Plur f. as subst, ill-favored women.—Fig., without fame, of no repute: Trebellius, Ta.—Unbecoming, disgraceful: indecorum est locis uti communibus.

    Latin-English dictionary > in-decōrus

  • 4 adtrecto

    at-trecto ( adt-, Weissenb., Halm; att-, Ritschl, Rib., Kayser), āvi, ātum, 1, v. a. [tracto], to touch, handle, freq. in an unlawful manner (syn.: contrecto, tracto, tango, palpo).
    I.
    Lit.:

    Ne me attrecta,

    Plaut. Pers. 2, 2, 45:

    aliquem nimium familiariter attr ectare,

    id. Rud. 2, 4, 6:

    uxorem alicujus attrectare,

    Cic. Cael. 8 fin.; Suet. Ner. 26 (cf. contrecto):

    signum Junonis adtrecta re,

    Liv. 5, 22:

    patrios penates attrectare,

    Verg. A. 2, 719:

    feralia adtrectare,

    Tac. A. 1, 62 fin.:

    libros contaminatis manibus,

    Cic. Har. Resp. 13: alienam rem, Sabin. Jus Civ. ap. Gell. 11, 16, 20:

    si attrectaverit me pater,

    Vulg. Gen. 27, 12.— To feel after, grope for (eccl. Lat.):

    quasi absque oculis parietem attrectavimus,

    Vulg. Isa. 59, 10.—
    II.
    Trop.: Facilis est illa occursatio et blanditia popularis; aspicitur, non attrectatur;

    procul apparet, non excutitur (the figure is derived from paintings or other works of art),

    it is looked at, not touched, Cic. Planc. 12 Wund.—Also, to appropriate to one's self:

    regias etiam adtrectamus gazas,

    Liv. 34, 4, 2:

    fasces securesque,

    id. 28, 24:

    indecorum, adtrectare quod non obtineret,

    Tac. A. 3, 52.— To feel after, seek to find (eccl. Lat.):

    quaerere Deum, si forte attrectent eum,

    Vulg. Act. 17, 27.

    Lewis & Short latin dictionary > adtrecto

  • 5 attrecto

    at-trecto ( adt-, Weissenb., Halm; att-, Ritschl, Rib., Kayser), āvi, ātum, 1, v. a. [tracto], to touch, handle, freq. in an unlawful manner (syn.: contrecto, tracto, tango, palpo).
    I.
    Lit.:

    Ne me attrecta,

    Plaut. Pers. 2, 2, 45:

    aliquem nimium familiariter attr ectare,

    id. Rud. 2, 4, 6:

    uxorem alicujus attrectare,

    Cic. Cael. 8 fin.; Suet. Ner. 26 (cf. contrecto):

    signum Junonis adtrecta re,

    Liv. 5, 22:

    patrios penates attrectare,

    Verg. A. 2, 719:

    feralia adtrectare,

    Tac. A. 1, 62 fin.:

    libros contaminatis manibus,

    Cic. Har. Resp. 13: alienam rem, Sabin. Jus Civ. ap. Gell. 11, 16, 20:

    si attrectaverit me pater,

    Vulg. Gen. 27, 12.— To feel after, grope for (eccl. Lat.):

    quasi absque oculis parietem attrectavimus,

    Vulg. Isa. 59, 10.—
    II.
    Trop.: Facilis est illa occursatio et blanditia popularis; aspicitur, non attrectatur;

    procul apparet, non excutitur (the figure is derived from paintings or other works of art),

    it is looked at, not touched, Cic. Planc. 12 Wund.—Also, to appropriate to one's self:

    regias etiam adtrectamus gazas,

    Liv. 34, 4, 2:

    fasces securesque,

    id. 28, 24:

    indecorum, adtrectare quod non obtineret,

    Tac. A. 3, 52.— To feel after, seek to find (eccl. Lat.):

    quaerere Deum, si forte attrectent eum,

    Vulg. Act. 17, 27.

    Lewis & Short latin dictionary > attrecto

  • 6 color

    cŏlor (old form cŏlos, like arbos, clamos, honos, etc., Plaut. Mil. 4, 4, 43; Lucr. 6, 208; 6, 1073; Sall. C. 15, 5, acc. to Prob. II. pp. 1456 and 1467 P.; Plin. 13, 15, 30, § 98; 35, 11, 42, § 150), ōris, m. [root cal-, to cover; cf.: caligo, occulere, calyx], color, hue, tint.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    varii rerum,

    Lucr. 2, 786:

    nequeunt sine luce Esse,

    id. 2, 795:

    aureus ignis,

    id. 6, 205:

    albus,

    id. 2, 823; cf.:

    color albus praecipue decorus deo est,

    Cic. Leg. 2, 18, 45:

    purpureus conchyli,

    Lucr. 6, 1073:

    Tyrios mirare,

    Hor. Ep. 1, 6, 18; Ov. M. 4, 165; 10, 261; cf. id. ib. 6, 65; Verg. G. 1, 452:

    colorem accipere,

    Plin. 11, 38, 91, § 225:

    bibere,

    id. 8, 48, 73, § 193:

    inducere picturae,

    id. 35, 10, 36, § 102:

    color caerulo albidior, viridior et pressior,

    Plin. Ep. 8, 20, 4:

    amethystinus,

    Suet. Ner. 32:

    color in pomo est, ubi permaturuit, ater,

    Ov. M. 4, 165; Plin. 30, 2, 6, § 16:

    bonus,

    Varr. R. R. 3, 7, 10:

    melior,

    Plin. 7, 6, 5, § 41: colores, oculos qui pascere possunt, [p. 371] Lucr. 2, 419:

    rebus nox abstulit atra colorem,

    Verg. A. 6, 272:

    quam cito purpureos deperdit terra colores,

    Tib. 1, 4, 30:

    nec varios discet mentiri lana colores,

    Verg. E. 4, 42:

    Iris, Mille trahens varios adverso sole colores,

    id. A. 4, 701.— Poet.:

    ducere, of grapes, etc.,

    to acquire color, become colored, Verg. E. 9, 49; Ov. M. 3, 485; cf. Sen. Ep. 71, 30.—
    2.
    Meton.
    a.
    Coloring stuff, dyestuff:

    regionis naturā minii et chrysocollae et aliorum colorum ferax,

    Flor. 4, 12, 60; Plin. 35, 6, 12, § 30 sq.—
    b.
    Flowers of varied colors:

    aspice quo submittat humus formosa colores,

    Prop. 1, 2, 9; Val. Fl. 6, 492.—
    B.
    Specif., the natural color of men, the complexion, tint, hue:

    qui color, nitor, vestitus,

    Ter. Eun. 2, 2, 11:

    formae autem dignitas coloris bonitate tuenda est, color exercitationibus corporis,

    Cic. Off. 1, 36, 130:

    venusti oculi, color suavis,

    id. Tusc. 5, 16, 46:

    verus (opp. to paint),

    Ter. Eun. 2, 3, 27 Don.; cf. Ov. A. A. 3, 164;

    and fucatus,

    Hor. Epod. 12, 10:

    senex colore mustellino,

    Ter. Eun. 4, 4, 22:

    niveus,

    Hor. C. 2, 4, 3:

    albus,

    fair, Ov. M. 2, 541:

    egregius,

    Cic. Fin. 2, 20, 64:

    verecundus,

    Hor. Epod. 17, 21; cf.:

    vide Num ejus color pudoris signum indicat,

    Ter. And. 5, 3, 7: colorem mutare, to change or lose color (on account of any excitement of the passions, from shame, fear, pain, etc.), to blush, etc., Hor. Ep. 1, 16, 38; cf. Cic. Clu. 19, 54:

    color excidit,

    Ov. M. 2, 602:

    perdere,

    id. ib. 3, 99:

    adeo perturbavit ea vox regem, ut non color, non voltus ei constaret,

    Liv. 39, 34, 7.—
    * b.
    Prov.:

    homo nullius coloris,

    an unknown man, Plaut. Ps. 4, 7, 99 (like the phrase: albus an ater sit; v. albus).—
    2.
    Sometimes for beautiful complexion, fine tint, beauty:

    o formose puer, nimium ne crede colori,

    Verg. E. 2, 17:

    quo fugit Venus, heu, quove color?

    Hor. C. 4, 13, 17; Ov. H. 3, 141.—
    II.
    Trop.
    A.
    In gen., color, i.e. external form, state, condition, position, outward show, appearance (predominant in rhet.; v. 2.; elsewh. rare, and mostly poet.):

    amisimus omnem non modo sucum ac sanguinem, sed etiam colorem et speciem pristinam civitatis,

    Cic. Att. 4, 16, 10:

    vitae,

    Hor. S. 2, 1, 60; cf.: omnis Aristippum decuit color et status et res, every color became him, i. e. he accommodated himself to every condition, id. Ep. 1, 17, 23: novimus quosdam, qui multis apud philosophum annis persederint, et ne colorem quidem duxerint, have not acquired even the outward appearance, i.e. have imbibed or learned nothing, Sen. Ep. 108, 5; cf. Quint. 10, 1, 59: omnia eundem ducunt colorem;

    nec Persis Macedonum mores adumbrare nec Macedonibus Persas imitari indecorum,

    Curt. 10, 3, 14 Vogel ad loc. —
    2.
    A class, fashion, kind.
    a.
    In gen. (rare):

    hos maxime laudat.. egregium hoc quoque, sed secundae sortis ingenium... hic tertius color est,

    Sen. Ep. 52, 4:

    tertium illud genus... sed ne hic quidem contemnendus est color tertius,

    id. ib. 75, 15; cf.:

    in omni vitae colore,

    Stat. S. 2 prooem. init.
    b.
    Esp., of diction, character, fashion, cast, coloring, style:

    ornatur igitur oratio genere primum et quasi colore quodam et suco suo,

    Cic. de Or 3, 25, 95; cf. id. ib. 3, 52, 199:

    non unus color prooemii, narrationis, argumentorum, etc.,

    Quint. 12, 10, 71:

    qui est, inquit, iste tandem urbanitatis color?

    Cic. Brut. 46, 171:

    color dicendi maculis conspergitur,

    Quint. 8, 5, 28; cf.:

    color totus orationis,

    id. 6, 3, 110:

    simplicis atque inaffectati gratia,

    id. 9, 4, 17:

    tragicus,

    Hor. A. P. 236:

    operum colores,

    id. ib. 86.—
    B.
    Pregn. (cf. supra, 1. B. 2.), a beautiful, brilliant quality or nature, splendor, lustre, brilliancy (freq. only in rhet. lang.):

    nullus argento color est avaris Abdito terris,

    Hor. C. 2, 2, 1.—
    2.
    Of diction.
    a.
    A high, lively coloring, embellishment:

    intelleges nihil illius (Catonis) lineamentis nisi eorum pigmentorum quae inventa nondum erant, florem et colorem defuisse,

    Cic. Brut. 87, 298; id. de Or. 3, 25, 100; id. Q. Fr. 2, 13 (15 a), 2.—
    b.
    In a bad sense, t. t., an artful concealment of a fault, a pretext, palliation, excuse, Quint. 4, 2, 88 Spald.; 6, 5, 5; 10, 1, 116; 11, 1, 81; 12, 1, 33; cf. Sen. Contr. 3, 21; 3, 25:

    res illo colore defenditur apud judicem, ut videatur ille non sanae mentis fuisse, etc.,

    Dig. 5, 2, 5: sub colore adipiscendae possessionis, Cod. Th. 3, 6, 3; Juv. 6, 280.

    Lewis & Short latin dictionary > color

  • 7 gloriosus

    glōrĭōsus, a, um, adj. [gloria].
    I.
    (Acc. to gloria, I.) Full of glory, glorious, famous, renowned (syn.:

    illustris, praeclarus, magnificus): de clarorum hominum factis illustribus et gloriosis satis hoc loco dictum,

    Cic. Fin. 1, 11, 37:

    quae si in privatis gloriosa sunt,

    id. Deiot. 14, 40:

    magnificum illud Romanisque hominibus gloriosum, ut Graecis de philosophia libris non egeant,

    id. Div. 2, 2, 5:

    in illa fuga, nobis gloriosa,

    id. ib. 1, 28, 59:

    mors,

    id. ib. 1, 24, 51:

    consilia,

    id. Att. 8, 12, 5:

    illa,

    Vell. 2, 49, 4:

    princeps,

    Suet. Calig. 8:

    gloriosissimae victoriae,

    id. Tib. 52; cf.:

    dies gloriosissimus,

    Tac. H. 5, 17:

    quod ipsi Agamemnoni fuit honestum, habere, etc.... mihi vero gloriosum, te juvenem consulem florere laudibus,

    Cic. Fam. 9, 14, 2; cf.:

    bene de re publica mereri, gloriosum est,

    id. Phil. 1, 14, 33:

    quod quaesitur gloriosum an indecorum sit,

    Sall. H. 4, 61, 1 Dietsch:

    in saecula,

    Vulg. Dan. 3, 56.—
    II.
    Vainglorious, boasting, bragging, haughty, conceited, ostentatious (syn.: jactans, arrogans, superbus, insolens, vanus, ostentator).
    A.
    In gen.:

    vos nequam et gloriosae,

    Plaut. Truc. 1, 2, 55:

    (vir) mendax et gloriosus,

    id. Curc. 4, 1, 10; 5, 2, 34; id. Ps. 3, 2, 5:

    ubi illa magnifica et gloriosa ostentatio civitatis?

    Cic. Fl. 22, 52:

    praepotens et gloriosa philosophia,

    id. de Or. 1, 43, 193:

    epistolae jactantes et gloriosae,

    Plin. Ep. 3, 9, 13:

    pavo, gloriosum animal,

    Plin. 10, 20, 22, § 44:

    esse gloriosi animi,

    eager for glory, Suet. Claud. 1:

    miles,

    Ter. Eun. prol. 31; 38; cf.

    B. infra: vir,

    a braggart, Vulg. Prov. 25, 14.—
    B.
    Esp.: Miles gloriosus, the title of a comedy of Plautus. To this refers:

    deforme est, de se ipsum praedicare, falsa praesertim, et cum irrisione audientium imitari Militem gloriosum,

    Cic. Off. 1, 38, 137; and:

    milites,

    id. Lael. 26, 98.—Hence, adv.: glōrĭōse.
    1.
    (Acc. to I.) Gloriously: res magnas manu gerere, Naev. ap. Gell. 6, 8, 5:

    triumphare,

    Cic. Fam. 2, 12, 3; Vulg. Exod. 15, 1.— Comp.:

    quia relicua gloriosius retinebat,

    Sall. H. 1, 55 Dietsch. — Sup.:

    quod per ipsos confici potuit, gloriosissime et magnificentissime confecerunt,

    Cic. Att. 14, 4, 2.—
    2.
    (Acc. to II.) Boastfully, vauntingly, pompously:

    exorsus es non gloriose magis a veritate quam, etc.,

    Cic. de Or. 2, 8, 31:

    mentiri,

    id. Mil. 27, 72; cf.

    proloqui,

    Plaut. Stich. 2, 1, 4: amiciri, id. Pers. 2, 5, 6:

    amicitiam ostentare,

    Sall. H. 4, 61, 8 Dietsch.

    Lewis & Short latin dictionary > gloriosus

  • 8 naris

    nāris, is, f. [for nasis, from root na-; Sanscr. nārā, water; nāsā, nose; kindred to nasus; cf.: no, nāre], a nostril, usually in plur., nāres, ĭum, f., the nostrils, the nose.
    I.
    Lit.
    (α).
    In sing. ( poet. and in postclass. prose):

    et lati rictūs et panda loquenti Naris erat,

    Ov. M. 3, 675; 6, 141; 12, 253; id. A. A. 1, 520; Pers. 1, 33; Grat. Cyn. 172; Macer. ap. Charis. p. 82 P.; App. M. 8, p. 213; Tert. adv. Marc. 1, 13.—
    (β).
    In plur.:

    nares, eo, quod omnis odor ad supera fertur, recte sursum sunt,

    Cic. N. D. 2, 56, 141:

    nares contractiores habent introitus,

    id. ib. 2, 57, 145:

    fasciculum ad nares admovere,

    id. Tusc. 3, 18, 43:

    mediis in naribus ingens gibbus,

    Juv. 6, 108:

    patulis captavit naribus auras,

    Verg. G. 1, 376.—
    B.
    The nose, as an organ expressive of sagacity, and also of scorn and anger:

    naribus ducere tura,

    to smell, Hor. C. 4, 1, 21: naribus labrisque non fere quicquam decenter ostendimus, tametsi derisus iis, contemptus, fastidium significari solet, nam et corrugare nares, ut Horatius ait... indecorum est, etc., to turn up the nose, to sneer, Quint. 11, 3, 80:

    ne sordida mappa Corruget nares,

    cause you to turn up your nose, Hor. Ep. 1, 5, 22:

    omnis copia narium,

    sweet-smelling flowers, id. C. 2, 15, 6:

    de nare loqui,

    to speak through the nose, Pers. 1, 33: Aesopus naris emunctae senex, of a clean nose, i. e. of sharp perception, of fine powers of observation, Phaedr. 3, 3, 14; so,

    (Lucilius) emunctae naris,

    Hor. S. 1, 4, 8:

    acutae nares,

    id. ib. 1, 3, 30;

    and on the contrary: homo naris obesae,

    of a dull nose, id. Epod. 12, 3: naribus uti, to turn up the nose, i. e. to banter, ridicule, id. Ep. 1, 19, 45; cf.:

    rides et nimis uncis naribus indulges,

    Pers. 1, 41.—Of anger: Calpurni saevam legem Pisoni' reprendi, Eduxique animam in prioribu' naribus, Lucil. ap. Non. 427, 32 (Sat. 20, 4):

    in naribus primoribus vix pertuli,

    Afran. ib. 33 (Com. Rel. v. 384 Rib.).—
    II.
    Transf., an opening, orifice, vent, air-hole, of a canal, etc.:

    inter duos parietes canalis ducatur, habens nares ad locum patentem,

    Vitr. 7, 4; 7, 10; Vop. Prob. 21; Pall. 9, 9.

    Lewis & Short latin dictionary > naris

  • 9 salto

    salto (once salĭto, Varr. L. L. 5, § 85 Müll., Salii a salitando), āvi, ātum, 1, v. freq. n. and a. [2. salio], to dance (in the widest signif. of the word, including pantomime and gesticulation; mostly with a contemptuous accessory signif.).
    I.
    Neutr.: vidi in his unum puerum bullatum, non minorem annis duodecim, cum crotalis saltare, quam saltationem impudicus servulus honeste saltare non posset, Scipio Afric. ap. Macr. S. 2, 10 (v. the whole chapter on this subject); cf. Cic. Pis. 10, 22; id. Deiot. 9, 26; id. Mur. 6, 13; id. Off. 3, 24, 93:

    in foro (as an indecorum),

    id. ib. 3, 19, 75:

    quin scire velim saltare puellam,

    Ov. A. A. 3, 349:

    fac saltet,

    id. R. Am. 334: Sa. Salta, saltabo ego simul. Ste. Siquidem mihi saltandum est, tum vos date, bibat, tibicini, Plaut. Stich. 5, 5, 14; 5, 5, 16; cf.:

    ad tibicinis modos (ludiones),

    Liv. 7, 2:

    tu inter eas restim ductans saltabis,

    Ter. Ad. 4, 7, 34:

    negarem posse eum (sc. oratorem) satisfacere in gestu, nisi palaestram, nisi saltare didicisset,

    Cic. de Or. 3, 22, 83: si vox est, canta;

    si mollia bracchia, salta,

    Ov. A. A. 1, 595; Vulg. 2 Reg. 6, 14; id. Matt. 14, 6.—Prov.:

    cecinimus vobis, et non saltastis,

    Vulg. Matt. 11, 17; cf. Luc. 7, 32.— Impers. pass.:

    cantatur ac saltatur per omnes gentes,

    Quint. 2, 17, 10.—
    * B.
    Trop., of an orator, to speak in a jerking manner, i. e. in little clauses:

    Hegesias dum imitari Lysiam vult, saltat incidens particulas,

    Cic. Or. 67, 226.—
    II.
    Act., to dance, i. e. to represent by dancing and gesticulation, to perform in pantomime a play or a part (not ante-Aug.):

    pantomimus Mnester tragoediam saltavit, quam olim Neoptolemus tragoedus egerat,

    Suet. Calig. 57; so,

    pyrrhicham,

    id. Caes. 39:

    aliquam mimo saltante puellam,

    Ov. A. A. 1, 501:

    Cyclopa,

    Hor. S. 1, 5, 63:

    Glaucum,

    Vell. 2, 83, 2:

    Turnum Vergilii,

    Suet. Ner. 54: odaria, to accompany [p. 1621] with dancing, Petr. 53, 11:

    laudes alicujus,

    Plin. Pan. 54, 1.— Pass.:

    ficti saltantur amantes,

    Ov. R. Am. 755:

    saltata poëmata,

    recited with an accompaniment of dancing, id. Tr. 2, 519; cf. id. ib. 5, 7, 25:

    plerique jactant cantari saltarique commentarios suos,

    Tac. Or. 26:

    saltatur Venus, saltatur et Magna Mater,

    Arn. 4, n. 35.

    Lewis & Short latin dictionary > salto

См. также в других словарях:

  • Indecorum — In de*co rum, n. [Pref. in not + decorum: cf. L. indecorous unbecoming.] [1913 Webster] 1. Lack of decorum; impropriety of behavior; that in behavior or manners which violates the established rules of civility, custom, or etiquette;… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • indecorum — index bad repute, disrespect, impropriety, obscenity Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • indecorum — [in΄di kō′rəm, in΄dikôr′əm] n. [L, neut. of indecorus] 1. lack of decorum; lack of propriety, good taste, etc. 2. indecorous conduct, speech, etc …   English World dictionary

  • indecorum — n. 1. Indecorousness, indecency, impropriety, grossness, rudeness, incivility, impoliteness, violation of propriety, ill breeding, ill manners, want of decorum, impropriety of behavior. 2. Act of indecorum, breach of decorum, breach of propriety …   New dictionary of synonyms

  • indecorum — noun Etymology: Latin, neuter of indecorus Date: 1575 1. something that is indecorous 2. lack of decorum ; impropriety …   New Collegiate Dictionary

  • indecorum — /in di kawr euhm, kohr /, n. 1. indecorous behavior or character. 2. something indecorous. [1565 75; < L, n. use of neut. of indecorus INDECOROUS] * * * …   Universalium

  • indecorum — noun Indecorous behavior, or the state of being indecorous …   Wiktionary

  • indecorum — Synonyms and related words: Babbittry, aberrance, aberrancy, abnormality, bad taste, blooper, boner, boo boo, bourgeois taste, break, camp, campiness, criminality, delinquency, deviance, deviancy, faux pas, gaffe, high camp, illegality,… …   Moby Thesaurus

  • indecorum — I (Roget s IV) n. Syn. impropriety, indiscretion, vulgarity; see indecency 2 , rudeness . II (Roget s Thesaurus II) noun An improper act or statement: impropriety, indecency, indelicacy. See USUAL …   English dictionary for students

  • indecorum — in·de·co·rum || ‚ɪndɪ kɔːrÉ™m n. want of manners, impoliteness, inappropriateness …   English contemporary dictionary

  • indecorum — [ˌɪndɪ kɔ:rəm] noun failure to conform to good taste, propriety, or etiquette …   English new terms dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»