-
1 barbarismus
barbarismus ī, m, βαρβαρισμόσ, an impropriety of speech, barbarism, Her.* * *barbarism, impropriety of speech -
2 pravitas
I.Lit.:II.pravitas membrorum,
Cic. Tusc. 4, 13, 29:corporis pravitates,
id. Leg. 1, 19, 51:oris,
a distorting of the mouth in speaking, id. de Or. 2, 22, 91; id. Fin. 5, 17, 47:statuminum,
Col. 4, 20:curvaturae,
Pall. 4, 11.—Trop., irregularity, impropriety, bad condition, perverseness:B.quae ista est pravitas Quaeve amentia?
Ter. Heaut. 5, 2, 20: ne malā consuetudine ad aliquam deformitatem pravitatemque veniamus, impropriety in speaking, in gestures, etc., Cic. de Or. 1, 34, 136:ominis,
a bad omen, Gell. 1, 22, 21:tortuosae orationis,
id. 5, 20, 1.—In partic., of character, viciousness, untowardness, perverseness, depravity:animi,
perverseness, Q. Cic. Petit. Cons. 10, 40:mentis,
Cic. Vatin. 6, 14:in istā pravitate perstabitis?
id. Ac. 2, 8, 26:consilii,
Tac. H. 3, 41:interitus pravitatis,
Cic. Fin. 2, 9, 27; Tac. A. 14, 38:morum,
id. H. 4, 44:cordis,
Vulg. Deut. 29, 19 et saep. -
3 dēfōrmitās
dēfōrmitās ātis, f [deformis], ugliness, deformity, hideousness: insignis ad deformitatem puer: in tantā deformitate, L. — Fig., baseness, vileness, turpitude: animi: fugae: ludicra, i. e. the disgrace of appearing on the stage, Ta.* * *ugliness, deformity, blemish, disfigurement; disrepair; disgrace, degradation; inelegance, impropriety, lack of good taste (speach/writing); shapelessness -
4 prāvitās
prāvitās ātis, f [pravus], crookedness, distortion, deformity: membrorum: corporis pravitates. —Fig., irregularity, impropriety: malā consuetudine ad aliquam pravitatem venire.—Of character, viciousness, untowardness, perverseness, depravity: quae ista est pravitas? T.: mentis: in istā pravitate perstabitis?: morum, Ta.: pravitates animi.* * *bad condition; viciousness, perverseness, depravity -
5 acyrologia
-
6 barbarum
barbarism; impropriety of speech; kind of plaster (applied to raw wounds L+S) -
7 acyrologia
ăcyrŏlŏgĭa, ae, f., = akurologia, in rhetoric, an impropriety of speech; e. g.:sperare for timere,
Serv. ad Verg. A. 4, 419 (in pure Lat. improprium or impropria dictio is used instead of it: (quod proprietati est contrarium) id apud nos improprium, akuron apud Graecos vocatur; quale est tantum sperare dolorem; Quint. 8, 2, 3; cf. Don. ap. Lind. Corp. Gr. 1, 28; Charis. p. 242; Diom. 2, p. 444). -
8 barbarismus
barbărismus, i, m., = barbarismos, an impropriety of speech, barbarism; esp. of pronunciation (acc. to Gell. 13, 6, 14; cf. id. 5, 20, 1, not in use before the Aug. per.;in Nigidius, instead of it, rusticus sermo),
Quint. 1, 5, 5 sq.; Auct. Her. 4, 12, 17; Gell. l. l.; 5, 20, 4; Don. p. 1767 sq. P.; Charis. p. 237 sq.; id. Diom. p. 446 sq. P. al.; cf. the foll. -
9 Flamma
1.flamma, ae (archaic gen. sing. flammaï, Lucr. 1, 725; 900; 5, 1099), f. [for flagma, v. flagro; cf. Gr. phlegma, from phlegô], a blazing fire, a blaze, flame (cf. ignis).I.Lit.: fana flammā deflagrata, Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44 (Trag. v. 116 ed. Vahl.); Lucr. 6, 1169:b.dicere aiunt Ennium, flammam a sapiente facilius ore in ardente opprimi quam bona dicta teneat,
Cic. de Or. 2, 54, 222:flammam concipere,
to take fire, Caes. B. C. 2, 14, 2:flammā torreri,
id. B. G. 5, 43, 4:flamma ab utroque cornu comprehensa, naves sunt combustae,
id. B. C. 3, 101, 5:circumventi flammā,
id. B. G. 6, 16, 4:effusa flamma pluribus locis reluxit,
Liv. 30, 6, 5:flammam sedare,
Cic. Rep. 1, 42 fin.:lumina illa non flammae, sed scintillis inter fumum emicantibus similia,
Quint. 8, 5, 29:solis flammam per caeli caerula pasci,
the blazing light, Lucr. 1, 1090:erat is splendidissimo candore inter flammas circulus elucens,
i. e. among the blazing stars, Cic. Rep. 6, 16:polo fixae flammae,
Ov. Tr. 4, 3, 15:deum genitor rutilas per nubila flammas Spargit,
i. e. flashing lightnings, id. F. 3, 285:flammam media ipsa tenebat Ingentem,
i. e. a torch, Verg. A. 6, 518; so,armant picis unguine flammas,
Val. Fl. 8, 302;for ignis: modum ponere iambis flammā,
Hor. C. 1, 16, 3:flamma ferroque absumi,
by fire and sword, Liv. 30, 6; Juv. 10, 266.—Provv.(α).Flamma fumo est proxima:(β).Fumo comburi nihil potest, flamma potest,
i. e. the slightest approach to impropriety leads to vice, Plaut. Curc. 1, 1, 53. —E flamma cibum petere, to snatch [p. 757] food from the flames, i. e. to be reduced to extremities for want of it, Ter. Eun. 3, 2, 38 (cf. Cat. 59).—(γ).Prius undis flamma (sc. miscebitur), sooner will fire mingle with water, of any thing impossible, Poët. ap. Cic. Phil. 13, 21, 49.—(δ).Unda dabit flammas, Ov. Tr. 1, 8, 4.—(ε).flamma recens parva sparsa resedit aqua, = obsta principiis, Ov. H. 17, 190.—B.Transf.1.Of color, flame-color:2.reddit flammam excellentis purpurae,
Plin. 35, 6, 27, § 46:stant lumina (i. e. oculi) flammā,
his eyes glare with fire, Verg. A. 6, 300; cf.:rubrā suffusus lumina flammā,
Ov. M. 11, 368.—Fever-heat, Ov. M. 7, 554.—II.Trop., viz., acc. as the notion of glowing heat or of destructive power predominates (cf. flagro, II.).—A.The flame or fire of passion, esp. of love, the flame or glow of love, flame, passion, love:B.amoris turpissimi,
Cic. Verr. 2, 5, 35, § 92:cuncto concepit pectore flammam Funditus,
Cat. 64, 92; cf.:excute virgineo conceptas pectore flammas,
Ov. M. 7, 17:digne puer meliore flammā,
Hor. C. 1, 27, 20:ira feri mota est: spirat pectore flammas,
Ov. M. 8, 355; Sil. 17, 295:omnis illa vis et quasi flamma oratoris,
Cic. Brut. 24, 93; cf.:scilicet non ceram illam neque figuram tantam vim in sese habere, sed memoria rerum gestarum eam flammam egregiis viris in pectore crescere,
Sall. J. 4, 6.—A devouring flame, destructive fire, suffering, danger:C.incidi in ipsam flammam civilis discordiae vel potius belli,
Cic. Fam. 16, 11, 2:invidiae,
id. de Or. 3, 3, 11:is se tum eripuit flammā,
id. Brut. 23, 90:implacatae gulae,
i. e. raging hunger, Ov. M. 8, 849.—Flamma Jovis, the name of a red flower, Plin. 27, 7, 27, § 44.2.Flamma, ae, m., a Roman surname, Tac. H. 4, 45. -
10 flamma
1.flamma, ae (archaic gen. sing. flammaï, Lucr. 1, 725; 900; 5, 1099), f. [for flagma, v. flagro; cf. Gr. phlegma, from phlegô], a blazing fire, a blaze, flame (cf. ignis).I.Lit.: fana flammā deflagrata, Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44 (Trag. v. 116 ed. Vahl.); Lucr. 6, 1169:b.dicere aiunt Ennium, flammam a sapiente facilius ore in ardente opprimi quam bona dicta teneat,
Cic. de Or. 2, 54, 222:flammam concipere,
to take fire, Caes. B. C. 2, 14, 2:flammā torreri,
id. B. G. 5, 43, 4:flamma ab utroque cornu comprehensa, naves sunt combustae,
id. B. C. 3, 101, 5:circumventi flammā,
id. B. G. 6, 16, 4:effusa flamma pluribus locis reluxit,
Liv. 30, 6, 5:flammam sedare,
Cic. Rep. 1, 42 fin.:lumina illa non flammae, sed scintillis inter fumum emicantibus similia,
Quint. 8, 5, 29:solis flammam per caeli caerula pasci,
the blazing light, Lucr. 1, 1090:erat is splendidissimo candore inter flammas circulus elucens,
i. e. among the blazing stars, Cic. Rep. 6, 16:polo fixae flammae,
Ov. Tr. 4, 3, 15:deum genitor rutilas per nubila flammas Spargit,
i. e. flashing lightnings, id. F. 3, 285:flammam media ipsa tenebat Ingentem,
i. e. a torch, Verg. A. 6, 518; so,armant picis unguine flammas,
Val. Fl. 8, 302;for ignis: modum ponere iambis flammā,
Hor. C. 1, 16, 3:flamma ferroque absumi,
by fire and sword, Liv. 30, 6; Juv. 10, 266.—Provv.(α).Flamma fumo est proxima:(β).Fumo comburi nihil potest, flamma potest,
i. e. the slightest approach to impropriety leads to vice, Plaut. Curc. 1, 1, 53. —E flamma cibum petere, to snatch [p. 757] food from the flames, i. e. to be reduced to extremities for want of it, Ter. Eun. 3, 2, 38 (cf. Cat. 59).—(γ).Prius undis flamma (sc. miscebitur), sooner will fire mingle with water, of any thing impossible, Poët. ap. Cic. Phil. 13, 21, 49.—(δ).Unda dabit flammas, Ov. Tr. 1, 8, 4.—(ε).flamma recens parva sparsa resedit aqua, = obsta principiis, Ov. H. 17, 190.—B.Transf.1.Of color, flame-color:2.reddit flammam excellentis purpurae,
Plin. 35, 6, 27, § 46:stant lumina (i. e. oculi) flammā,
his eyes glare with fire, Verg. A. 6, 300; cf.:rubrā suffusus lumina flammā,
Ov. M. 11, 368.—Fever-heat, Ov. M. 7, 554.—II.Trop., viz., acc. as the notion of glowing heat or of destructive power predominates (cf. flagro, II.).—A.The flame or fire of passion, esp. of love, the flame or glow of love, flame, passion, love:B.amoris turpissimi,
Cic. Verr. 2, 5, 35, § 92:cuncto concepit pectore flammam Funditus,
Cat. 64, 92; cf.:excute virgineo conceptas pectore flammas,
Ov. M. 7, 17:digne puer meliore flammā,
Hor. C. 1, 27, 20:ira feri mota est: spirat pectore flammas,
Ov. M. 8, 355; Sil. 17, 295:omnis illa vis et quasi flamma oratoris,
Cic. Brut. 24, 93; cf.:scilicet non ceram illam neque figuram tantam vim in sese habere, sed memoria rerum gestarum eam flammam egregiis viris in pectore crescere,
Sall. J. 4, 6.—A devouring flame, destructive fire, suffering, danger:C.incidi in ipsam flammam civilis discordiae vel potius belli,
Cic. Fam. 16, 11, 2:invidiae,
id. de Or. 3, 3, 11:is se tum eripuit flammā,
id. Brut. 23, 90:implacatae gulae,
i. e. raging hunger, Ov. M. 8, 849.—Flamma Jovis, the name of a red flower, Plin. 27, 7, 27, § 44.2.Flamma, ae, m., a Roman surname, Tac. H. 4, 45. -
11 improprietas
imprō̆prĭĕtas ( inpr-), ātis, f. [improprius], impropriety, improper use (postAug.):verbi,
Gell. 1, 22, 21. -
12 improprium
imprō̆prĭus ( inpr-), a, um, adj. [2. in-proprius], not befitting a thing, unsuitable, improper (post-Aug.):nec improprium nec inusitatum nomen,
Quint. 8, 4, 16; cf.cognomen,
Plin. 37, 8, 37, § 116:verba,
Quint. 8, 3, 57:tropus maxime improprius,
id. 8, 6, 37.— Neutr. as subst.: impropri-um, i, something improper, impropriety, faultiness: ei (proprietati) contrarium est vitium; id apud nos improprium, akuron apud Graecos vocatur, quale est:Tantum sperare dolorem,
Quint. 8, 2, 3:sciam us, nihil ornatum esse, quod sit improprium,
id. 8, 3, 15; 1, 5, 46.—In plur., Quint. 1, 8, 13; 2, 5, 10; 10, 3, 20; 12, 10, 42. — Adv.: im-propriē, improperly, Plin. 8, 10, 10, § 29; Gell. 6, 6, 2; 17, 1, 1. -
13 improprius
imprō̆prĭus ( inpr-), a, um, adj. [2. in-proprius], not befitting a thing, unsuitable, improper (post-Aug.):nec improprium nec inusitatum nomen,
Quint. 8, 4, 16; cf.cognomen,
Plin. 37, 8, 37, § 116:verba,
Quint. 8, 3, 57:tropus maxime improprius,
id. 8, 6, 37.— Neutr. as subst.: impropri-um, i, something improper, impropriety, faultiness: ei (proprietati) contrarium est vitium; id apud nos improprium, akuron apud Graecos vocatur, quale est:Tantum sperare dolorem,
Quint. 8, 2, 3:sciam us, nihil ornatum esse, quod sit improprium,
id. 8, 3, 15; 1, 5, 46.—In plur., Quint. 1, 8, 13; 2, 5, 10; 10, 3, 20; 12, 10, 42. — Adv.: im-propriē, improperly, Plin. 8, 10, 10, § 29; Gell. 6, 6, 2; 17, 1, 1. -
14 incommoditas
incommŏdĭtas, ātis, f. [incommodus], inconvenience, incommodiousness, unsuitableness; disadvantage, damage, loss, injury (mostly ante- and post-class.;syn.: incommodum, molestia, difficultas): incommoditas denique huc omnis redit (opp. commoditates),
Ter. And. 3, 3, 35: in ista incommoditate alienati illius animi et offensi illud inest tamen commodi, quod, etc., * Cic. Att. 1, 17, 7:temporis,
unseasonableness, Liv. 10, 11, 3: incommoditate abstinere me apud convivas commodo commemini, impropriety, Plant. Mil. 3, 1, 49. — In plur., Plaut. Aul. 3, 5, 59; Arn. 2, 54; 3. 125. -
15 inconcinnitas
inconcinnĭtas, ātis, f. [inconcinnus], inelegance, awkwardness, impropriety (postAug.):vitatis sententiarum ineptiis atque inconcinnitate,
Suet. Aug. 86; App. Dogm. Plat. 2, pp. 14, 21. -
16 indecentia
in-dĕcentĭa, ae, f., unseemliness, impropriety, Vitr. 7, 5, 6; Cael. Aur. Tard. 3, 8, 107. -
17 inproprietas
imprō̆prĭĕtas ( inpr-), ātis, f. [improprius], impropriety, improper use (postAug.):verbi,
Gell. 1, 22, 21. -
18 inproprius
imprō̆prĭus ( inpr-), a, um, adj. [2. in-proprius], not befitting a thing, unsuitable, improper (post-Aug.):nec improprium nec inusitatum nomen,
Quint. 8, 4, 16; cf.cognomen,
Plin. 37, 8, 37, § 116:verba,
Quint. 8, 3, 57:tropus maxime improprius,
id. 8, 6, 37.— Neutr. as subst.: impropri-um, i, something improper, impropriety, faultiness: ei (proprietati) contrarium est vitium; id apud nos improprium, akuron apud Graecos vocatur, quale est:Tantum sperare dolorem,
Quint. 8, 2, 3:sciam us, nihil ornatum esse, quod sit improprium,
id. 8, 3, 15; 1, 5, 46.—In plur., Quint. 1, 8, 13; 2, 5, 10; 10, 3, 20; 12, 10, 42. — Adv.: im-propriē, improperly, Plin. 8, 10, 10, § 29; Gell. 6, 6, 2; 17, 1, 1. -
19 stribiligo
striblīgo and stribĭlīgo, ĭnis, f. [perh. kindr. with streblos, twisted, awry], an impropriety in language, a solecism (ante- and post-class.): soloecismus Latino [p. 1766] vocabulo a Sinnio Capitone ejusdemque aetatis aliis imparilitas appellatus, vetustioribus Latinis stribligo dicebatur, a versurā videlicet et pravitate tortuosae orationis, tamquam strobiligo quaedam, Gell. 5, 20, 1; Arn. 1, 36. -
20 stribligo
striblīgo and stribĭlīgo, ĭnis, f. [perh. kindr. with streblos, twisted, awry], an impropriety in language, a solecism (ante- and post-class.): soloecismus Latino [p. 1766] vocabulo a Sinnio Capitone ejusdemque aetatis aliis imparilitas appellatus, vetustioribus Latinis stribligo dicebatur, a versurā videlicet et pravitate tortuosae orationis, tamquam strobiligo quaedam, Gell. 5, 20, 1; Arn. 1, 36.
См. также в других словарях:
impropriety — im‧pro‧pri‧e‧ty [ˌɪmprəˈpraɪti] noun improprieties PLURALFORM [countable, uncountable] formal behaviour that is unacceptable according to moral or professional standards: • He faced allegations of impropriety over the insider trading scandal. •… … Financial and business terms
Impropriety — Im pro*pri e*ty, n.; pl. {Improprieties}. [L. improprietas; cf. F. impropri[ e]t[ e]. See {Improper}.] 1. The quality of being improper; unfitness or unsuitableness to character, time place, or circumstances; as, impropriety of behavior or… … The Collaborative International Dictionary of English
impropriety — I noun bad taste, improper action, improper behavior, imprudence, inappropriate behavior, inappropriateness, incongruousness, incorrectness, indecency, indecorousness, indecorum, indelicacy, indiscretion, inelegance, inexpedience, inexpediency,… … Law dictionary
impropriety — (n.) 1610s, quality or fact of being improper, from Fr. impropriété (16c.), from L. improprietas, from improprius (see IMPROPER (Cf. improper)). As improper thing, 1670s … Etymology dictionary
impropriety — [n] bad taste, mistake barbarism, blunder, faux pas, gaffe, gaucherie, goof*, immodesty, impudence, incongruity, incorrectness, indecency, indecorum, inelegance, rudeness, slip*, solecism, unseemliness, unsuitability, vulgarism, vulgarity;… … New thesaurus
impropriety — ► NOUN (pl. improprieties) ▪ improper behaviour or character … English terms dictionary
impropriety — [im΄prō prī′ə tē] n. pl. improprieties [< MFr impropriété (or) < L improprietas: see IN 2 & PROPRIETY] 1. the quality of being improper 2. improper action or behavior 3. an improper or unacceptable use of a word or phrase (Ex.: “borrow” for … English World dictionary
impropriety — noun ADJECTIVE ▪ financial, procedural (BrE, law), sexual ▪ alleged VERB + IMPROPRIETY ▪ commit ▪ … Collocations dictionary
impropriety — UK [ˌɪmprəˈpraɪətɪ] / US noun [countable/uncountable] Word forms impropriety : singular impropriety plural improprieties formal behaviour that is not honest, professional, or socially acceptable Accusations of impropriety were made against senior … English dictionary
impropriety — n. crass impropriety * * * [ˌɪmprə praɪətɪ] crass impropriety … Combinatory dictionary
impropriety — [[t]ɪ̱mprəpra͟ɪɪti[/t]] improprieties N VAR Impropriety is improper behaviour. [FORMAL] He resigned amid allegations of financial impropriety … English dictionary