Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

implicite

  • 1 implicite

    implicitē, adv. d'une manière confuse, d'une manière embrouillée.
    * * *
    implicitē, adv. d'une manière confuse, d'une manière embrouillée.
    * * *
        Implicite, penul. corr. Aduerbium, cui opponitur Expedite. Cic. Envelopeement et obscurement, Intrinqueement.

    Dictionarium latinogallicum > implicite

  • 2 implicite

    implicitē [ implico ]
    запутанно, спутанно (i. et abscondĭte C)

    Латинско-русский словарь > implicite

  • 3 implicite

    implicitē, Adv. (implicitus v. implico), verwickelt, verworren, Cic. de inv. 2, 69.

    lateinisch-deutsches > implicite

  • 4 implicite

    implicitē, Adv. (implicitus v. implico), verwickelt, verworren, Cic. de inv. 2, 69.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > implicite

  • 5 implicite

    implĭcĭtē ( inpl-), adv., v. implico, P. a. fin.

    Lewis & Short latin dictionary > implicite

  • 6 Implicite

    В неразвернутом виде; скрытым, подразумеваемым образом
    Из всего изложения эпикурейской системы, в котором указана ее существенная связь с древней философией, ее принцип мыслимости, рассуждения Эпикура о языке, о возникновении представлений являются важными документами и содержат в себе implicite его отношение к скептикам. Выяснение мотива, побудившего Эпикура, по мнению Секста Эмпирика, к философствованию, представляет некоторый интерес. (К. Маркс, Тетради по истории эпикурейской, стоической и скептической философии.)
    Гегель не дошел до всех откровенных и прямых результатов своих начал; irtiplicite в нем все они предсуществуют - все сделанное после Гегеля состоит только в развитии того, что не развито у него. (А. И. Герцен, Письма об изучении природы.)
    Ant:

    Латинско-русский словарь крылатых слов и выражений > Implicite

  • 7 implicite

    Latin-English dictionary > implicite

  • 8 implicitē (inpl-)

        implicitē (inpl-) adv.    [implicitus], intricately.

    Latin-English dictionary > implicitē (inpl-)

  • 9 В неразвернутом виде

    Латинско-русский словарь крылатых слов и выражений > В неразвернутом виде

  • 10 inplicite

    implĭcĭtē ( inpl-), adv., v. implico, P. a. fin.

    Lewis & Short latin dictionary > inplicite

  • 11 Explicite

    В развернутом виде; явно, открыто
    День был веселый довольно, приятный, т. е. расположение духа вообще хорошо, ни о чем не думал, как почти все эти дни. Разумеется, как всегда, главный предмет В. П., но implicite, а explicite нет мыслей и не теснит сердце. (Н. Г. Чернышевский, Дневник, 6.IX 1848.)
    Критическое издание тем только отличается в данном случае от специального сочинения, что в нем аргументы и доводы критика не выражены explicite, а даны уже просто в том тексте, который зафиксирован в качестве подлинного. (Г. О. Винокур, Критика поэтического текста.)
    Ant:

    Латинско-русский словарь крылатых слов и выражений > Explicite

  • 12 qua

    [st1]1 [-] conj. et adv. (avec voyelle longue): - quā s.-ent. viā, chemin, moyen ou parte, côté. - [abcl][b]a - par où, par là, du côté où. - [abcl]b - comme, dans la mesure où, autant que, en tant que. - [abcl]c - par quelque endroit, par quel moyen, par quelque moyen, de quelque façon. - [abcl]d - afin que par là.[/b]    - oppida quā ducebantur: villes par où on les conduisait.    - eādem quā ceteri, fugit, Cic.: il s'enfuit du même côté que les autres.    - quā longissime prospectari poterat: du côté où la vue était la plus étendue.    - quā cum iter faceret (relatif de liaison): comme il passait par là.    - adjuva sodalem quā potes: aide ton camarade dans la mesure de tes moyens.    - quā cognitum est, Cic.: autant qu'on le sait.    - quā licet, pudor est miscendus amori, Ov. H. 4: autant qu'il est possible, on doit mêler la pudeur à l'amour.    - homo, quippe quā animal est, Sen.: l'homme en tant qu'animal.    - quā argui non poterant, Tac.: dans la mesure où on ne pouvait les accuser.    - pontem fecit quā (= ut eā) traduceret copias: il fit construire un pont pour y faire passer ses troupes.    - quā venisti? = par où es-tu venu? ou comment es-tu venu?    - quā... quā...: d’un côté... de l’autre.    - quā consules, quā exercitus, Liv.: les consuls aussi bien que l'armée.    - prospexti quid fieret, quā fieret? Ter.: as-tu songé à ce qu'il fallait faire, aux moyens de le faire?    - quā... quā... + négation explicite ou implicite: ni... ni...    - quā cibi, quā quietis immemor: ne pensant ni à manger ni à dormir.    - si quā (pour aliquā) = siquā.    - ne quā (pour aliquā) = nequā. [st1]2 [-] qua: - [abcl][b]a - quă: nom. fém. sing. et acc. plur. n. de qui et quis. - [abcl]b - quā: abl. fém. sing. de qui et quis.[/b]
    * * *
    [st1]1 [-] conj. et adv. (avec voyelle longue): - quā s.-ent. viā, chemin, moyen ou parte, côté. - [abcl][b]a - par où, par là, du côté où. - [abcl]b - comme, dans la mesure où, autant que, en tant que. - [abcl]c - par quelque endroit, par quel moyen, par quelque moyen, de quelque façon. - [abcl]d - afin que par là.[/b]    - oppida quā ducebantur: villes par où on les conduisait.    - eādem quā ceteri, fugit, Cic.: il s'enfuit du même côté que les autres.    - quā longissime prospectari poterat: du côté où la vue était la plus étendue.    - quā cum iter faceret (relatif de liaison): comme il passait par là.    - adjuva sodalem quā potes: aide ton camarade dans la mesure de tes moyens.    - quā cognitum est, Cic.: autant qu'on le sait.    - quā licet, pudor est miscendus amori, Ov. H. 4: autant qu'il est possible, on doit mêler la pudeur à l'amour.    - homo, quippe quā animal est, Sen.: l'homme en tant qu'animal.    - quā argui non poterant, Tac.: dans la mesure où on ne pouvait les accuser.    - pontem fecit quā (= ut eā) traduceret copias: il fit construire un pont pour y faire passer ses troupes.    - quā venisti? = par où es-tu venu? ou comment es-tu venu?    - quā... quā...: d’un côté... de l’autre.    - quā consules, quā exercitus, Liv.: les consuls aussi bien que l'armée.    - prospexti quid fieret, quā fieret? Ter.: as-tu songé à ce qu'il fallait faire, aux moyens de le faire?    - quā... quā... + négation explicite ou implicite: ni... ni...    - quā cibi, quā quietis immemor: ne pensant ni à manger ni à dormir.    - si quā (pour aliquā) = siquā.    - ne quā (pour aliquā) = nequā. [st1]2 [-] qua: - [abcl][b]a - quă: nom. fém. sing. et acc. plur. n. de qui et quis. - [abcl]b - quā: abl. fém. sing. de qui et quis.[/b]
    * * *
        Quam ad rem vis? Plaut. A quoy faire le veuls tu avoir?
    \
        Quam rem agis? Terent. Que fais tu?
    \
        Qua causa? Plautus, Quid de te merui, qua me causa perderes? Que t'ay je faict pourquoy tu, etc.
    \
        Qua de causa definitiones rerum probabant. Cic. A cause de quoy, Pour laquelle chose.
    \
        Qua gratia? Plaut. Pour quelle cause? A quoy faire?
    \
        Quid est, qua gratia nos coquere hic coenam prohibeas nunc? Plaut. Pourquoy est ce que tu, etc.
    \
        Qua ratione amisti? Terent. Comment l'as tu perdu?
    \
        Qua ratione inopem potius ducebat domum? Terent. Pour quelle raison? Qui le mouvoit de, etc.
    \
        Qua de re Iudices vobis magnopere prouidendum est. Cicero. Parquoy.
    \
        Qua de re? Plaut. Pourquoy?
    \
        Qua de re nunc litigatis inter vos? Plaut. De quoy est ce que vous vous debatez?
    \
        - ehodum ad me. D. Qua de re? Terent. A quoy faire? Pourquoy?
    \
        Firmatur similitudine eius rei qua de re agitur. Cicero. De laquelle il est question.
    \
        Qua pro re argentum promisit hic tibi? Plautus. Pour quelle chose?
    \
        Qua impudentia est? Cic. Veu son impudence et effrontement, ou Tant est impudent et effronté.
    \
        Qua facere id possis, nostram nunc accipe mentem. Virgil. Comment tu le pourras faire.
    \
        Qua, Aduerbium loci. Plaut. Par où.
    \
        In templum nescio qua percuniculum ascendit. Cic. Je ne scay par où.
    \
        Omnia qua visus erat, constrata telis. Sallust. Par tout où la veue se povoit estendre.
    \
        Qua, aliquando significat Tum, siue Partim. Cicero, Nam gladiatoribus, qua dominus, qua aduocati, sibilis conscissi. Maintenant le maistre, maintenant les advocats, Et celuy qui donnoit les gladiateurs, et ceuls qu'il avoit amenez avec soy au theatre, Tant le etc. que etc. ont esté bien sifflez.
    \
        Qua itineris, qua de Bruto. Cic. Tant pour le regard du voyage, que pour l'affaire de Brutus, Entant que touche le voyage, et entant que touche l'affaire de Brutus.
    \
        Non qua filius alicuius, sed qua homo aestimatur. Paulus. Entant qu'on n'ha point esgard à ce qu'il est filz, mais seulement comme homme.

    Dictionarium latinogallicum > qua

  • 13 abscondite

    absconditē [ absconditus ]
    1) скрыто, тайно Vlg
    2) темно, туманно (implicite et. a. C)

    Латинско-русский словарь > abscondite

  • 14 Скрытым образом

    = Подразумеваемым образом

    Латинско-русский словарь крылатых слов и выражений > Скрытым образом

  • 15 abscondite

    absconditē, Adv. (absconditus), versteckt, I) eig., Vulg. iudic. 4, 21 u.a. – II) übtr., von der Rede, a) der Form der Darstellung nach dunkel, verhüllt, implicite et absc. (Ggstz. patentius et expeditius), Cic. de inv. 2, 69. – b) dem Inhalt nach tief, mit tiefem Sinn, disseri, Cic. de fin. 3, 2.

    lateinisch-deutsches > abscondite

  • 16 expedite

    expedītē, Adv. m. Compar. u. Superl. (expeditus), a) beweglich, leicht zu handhaben, machinam iussit expeditius fabricari, Amm. 24, 2, 18. – b) unbehindert, schnell, expeditius navigare, Cic.: se alqo expeditissime conferre, Cic. – c) ohne Schwierigkeit, ohne Umstände, unbehindert, patientius et expeditius (Ggstz. implicite et abscondite), Cic.: exp. explicare, Cic.: expeditius os reponere, Cels.: expeditissime defensus, Plin. ep. – d) ungehindert, ungebunden, frei, eo, ut expeditius loqueretur, brachium exertante, Amm. 26, 2, 3. – e) fertig, loqui, Suet. Aug. 89, 1.

    lateinisch-deutsches > expedite

  • 17 abscondite

    absconditē, Adv. (absconditus), versteckt, I) eig., Vulg. iudic. 4, 21 u.a. – II) übtr., von der Rede, a) der Form der Darstellung nach dunkel, verhüllt, implicite et absc. (Ggstz. patentius et expeditius), Cic. de inv. 2, 69. – b) dem Inhalt nach tief, mit tiefem Sinn, disseri, Cic. de fin. 3, 2.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > abscondite

  • 18 expedite

    expedītē, Adv. m. Compar. u. Superl. (expeditus), a) beweglich, leicht zu handhaben, machinam iussit expeditius fabricari, Amm. 24, 2, 18. – b) unbehindert, schnell, expeditius navigare, Cic.: se alqo expeditissime conferre, Cic. – c) ohne Schwierigkeit, ohne Umstände, unbehindert, patientius et expeditius (Ggstz. implicite et abscondite), Cic.: exp. explicare, Cic.: expeditius os reponere, Cels.: expeditissime defensus, Plin. ep. – d) ungehindert, ungebunden, frei, eo, ut expeditius loqueretur, brachium exertante, Amm. 26, 2, 3. – e) fertig, loqui, Suet. Aug. 89, 1.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > expedite

  • 19 expedio

    ex-pĕdĭo, īvi or ĭi, ītum, 4 (archaic fut. expedibo, Enn., Pac., Att., and Pompon. ap. Non. 505, 15 sq.; 477, 2; Plaut. Truc. 1, 2, 36), v. a. [pes], orig., to free the feet, i. e. from a snare; hence, in gen., to extricate, disengage, let loose, set free, liberate any thing entangled, involved (class.; esp. freq. in the trop. signif.; syn.: extrico, enodo, enucleo, explico, expono, interpretor, etc.).
    I.
    Lit.:

    videte, in quot se laqueos induerit, quorum ex nullo se umquam expediet,

    Cic. Verr. 2, 2, 42, § 102; cf. id. ib. 43, §

    106: mortis laqueis caput,

    Hor. C. 3, 24, 8; cf.

    also: vix illigatum te triformi Pegasus expediet Chimaera,

    id. ib. 1, 27, 24:

    flammam inter et hostes Expedior,

    make my way through, Verg. A. 2, 633:

    errantem nemori,

    Ov. F. 4, 669 et saep.—With inanim. and abstr. objects:

    aditus expediunt,

    open a passage, Caes. B. G. 7, 86 fin.:

    sibi locum,

    id. B. C. 2, 9, 6:

    iter fugae per invias rupes,

    Liv. 38, 2, 14:

    agrum saxosum lectione lapidum,

    Col. 2, 2, 12: capillus pectine quotidie expediendus est, disentangled, Fronto de Eloqu. init.
    B.
    Transf.
    1.
    In gen., to fetch out, bring forward, procure, make ready, prepare any thing folded up, put away, etc.: funes expediunt, Sisenn. ap. Non. 297, 1:

    vela,

    Ov. H. 17, 200:

    hominem nudari et virgas expediri jubet,

    Cic. Verr. 2, 5, 62, § 161:

    cererem canistris,

    Verg. A. 1, 702:

    convivia mediis tectis (famulae),

    Val. Fl. 2, 341; cf.:

    cibaria pastoribus,

    to provide, Varr. R. R. 2, 10, 6:

    merces suas (institor),

    Ov. A. A. 1, 422: pecuniam, to procure, Cic. Fragm. ap. Non. 298, 22; Suet. Caes. 4:

    arma,

    to hold in readiness, Caes. B. G. 7, 18 fin.; Tac. A. 2, 79; Verg. A. 4, 592:

    tela equosque,

    Liv. 38, 25, 14:

    ferrum,

    id. 24, 26, 10:

    naves,

    Caes. B. C. 2, 4 fin.:

    vineas in occulto,

    id. B. G 7, 27, 2:

    copias,

    Tac. A. 13, 7:

    se celeriter (Galli equites),

    Caes. B. C. 1, 51, 4:

    se,

    Plaut. Am. 1, 1, 52; Liv. 38, 21, 2; cf.

    mid.: exercitum expediri ad bellum jubet,

    Tac. H. 2, 99. —
    2.
    to send away, despatch ( poet.):

    me ex suis locis pulcre ornatum expedivit,

    Plaut. Rud. 4, 2, 3: saepe disco, Saepe trans finem jaculo nobilis expedito, despatched, i. e. hurled, Hor. C. 1, 8, 12.—
    3.
    Absol., for expedire se, to arm one's self for battle (only in Tac.), Tac. H. 1, 10:

    multos secum expedire jubet,

    id. ib. 1, 88; 2, 99.
    II.
    Trop., to bring out, extricate, release, free from any evil, obstacle, etc.:

    impeditum animum,

    Ter. Hec. 3, 1, 17; cf.:

    sapientis est, cum stultitiā suā impeditus sit, quoquo modo possit, se expedire,

    Cic. Rab. Post. 9, 24:

    haererem, nisi tu me expedisses,

    id. Pis. 30, 74:

    ex servitute filium,

    Plaut. Capt. 2, 3, 94; cf.:

    se ex turba,

    Ter. Ad. 4, 4, 5:

    se ab omni occupatione,

    Cic. Att. 3, 20, 2:

    aliquem omni molestiā,

    id. ib. 2, 25, 2; so,

    se aerumnis,

    Ter. Hec. 3, 1, 8:

    se crimine,

    id. ib. 5, 1, 28:

    se cura,

    id. Phorm. 5, 4, 4:

    civitatem malis obsidionalibus,

    Amm. 16, 4, 3: amor Lycisci me tenet, Unde expedire non queant amicorum consilia, Hor. Epod. 11, 25: curae sagaces Expediunt (Claudiae manus) per acuta belli, bring or help through, id. C. 4, 4, 76; cf.:

    per quot discrimina rerum Expedior?

    escape, Val. Fl. 1, 217:

    me multa impediverunt quae ne nunc quidem expedita sunt,

    Cic. Fam. 14, 19:

    si vita nostra in aliquas insidias incidisset, omnis honesta ratio esset expediendae salutis,

    of obtaining safety, id. Mil. 4, 10.—
    B.
    Transf.
    1.
    To put in order, arrange, set right:

    cum Antonio loquare velim, et rem, ut poteris, expedias,

    Cic. Att. 11, 18, 2:

    expedire et conficere res,

    id. Brut. 42, 154:

    rem frumentariam,

    Caes. B. G. 7, 36, 1; id. B. C. 1, 54 fin.:

    negotia (with explicare),

    Cic. Fam. 13, 26, 2; cf. id. ib. 1, 3, 1:

    nomina mea, per deos, expedi, exsolve,

    settle, pay, id. Att. 16, 6, 3:

    nomen,

    id. ib. 13, 29, 3:

    Faberianum,

    id. ib. 12, 29, 2; cf. in a pun respecting a scholar unable to pay his debts: omnes solvere posse quaestiones, Unum difficile expedire nomen, Bibacul. ap. Suet. Gram. 11:

    quemadmodum expediam exitum hujus institutae orationis, non reperio,

    settle, arrange, Cic. Fam. 3, 12, 2; cf.:

    expediri quae restant vix poterunt. si hoc relinqueris,

    id. Rep. 1, 35, 55:

    consilia sua,

    Tac. H. 3, 73:

    docte hanc fallaciam,

    put into operation, Plaut. Capt. prol. 40.—
    2.
    Of speech, to disclose, unfold, explain, relate, narrate (mostly poet. and in post-Aug. prose;

    not in Cic., Cæs., or Quint.): qui tu misera's? mi expedi,

    Plaut. Men. 4, 2, 50 (639 Ritschl): id ego aequum ac jus fecisse expedibo atque eloquar, will show, Enn. ap. Non. 505, 19;

    Pac., Att.,

    Pompon. ib. 15 sq.:

    agedum, hoc mihi expedi,

    Ter. Eun. 4, 4, 27:

    altius omnem Expediam prima repetens ab origine famam,

    Verg. G. 4, 286:

    pauca tibi e multis... expediam dictis,

    id. A. 3, 379:

    priusquam hujuscemodi rei initium expedio,

    Sall. J. 5, 2:

    nunc originem, mores, et quo facinore dominationem raptum ierit, expediam,

    Tac. A. 4, 1:

    me non tantum praevisa, sed subita expedire docuisti,

    id. ib. 14, 55:

    ea de caede quam verissime expediam,

    id. H. 4, 48:

    promptius expediam quot, etc.,

    i. e. it will take me a shorter time to recount, Juv. 10, 220.—
    3.
    Reflex. of events, to develop, run their course, proceed:

    amoris arteis eloquar quem ad modum se expediant,

    Plaut. Trin. 2, 1, 10; cf.:

    ut res vostrorum omnium bene expedire voltis,

    to make favorable progress, id. Am. prol. 5 (Lorenz ad Plaut. Trin. 2, 36; but Ussing reads me expedire, benefit me).—
    4.
    Absol., res expedit, or impers., expedit (alicui—lit., it helps out, furthers, promotes; hence), it is serviceable, profitable, advantageous, useful, expedient (class.):

    nequiter paene expedivit prima parasitatio,

    Plaut. Am. 1, 3, 23:

    non igitur faciat, dixerit quis, quod utile sit, quod expediat? Immo intelligat, nihil nec expedire nec utile esse, quod sit injustum,

    Cic. Off. 3, 19, 76; cf.:

    quid intersit sua, quid expediat,

    id. Agr. 2, 25, 66:

    ex utilitatis varietatibus, cum aliis aliud expediat, nasci discordias,

    id. Rep. 1, 32; cf.:

    ut non idem expediret, incidere saepe,

    id. Lael. 10, 33:

    quidquam Caesari ad diuturnitatem victoriae et dominationis,

    id. Att. 7, 22, 1:

    non idem ipsis expedire et multitudini,

    Nep. Milt. 3, 5 al. —With an inf. clause as subject:

    expedit bonas esse vobis,

    Ter. Heaut. 2, 4, 8; cf.:

    omnibus bonis expedit salvam esse rem publicam,

    Cic. Phil. 13, 8, 16:

    cui (reo) damnari expediret,

    id. Verr. 2, 1, 3 fin.:

    cum eam (pecuniam) in praediis collocari maxime expediret,

    id. Caecin. 6, 16:

    ubi vinci necesse est, expedit cedere,

    Quint. 6, 4, 16; Hor. C. 2, 8, 9 et saep.—With subj. clause as subject after ut or ne (post-class.):

    expedire omnibus dicunt, ut singulae civitates suas leges habeant,

    Just. 34, 1, 7 Benecke ad loc.:

    expedit rei publicae, ne sua re quis male utatur,

    Just. Inst. 1, 8, 2:

    neque expedire ut ambitione aliena trahatur,

    Tac. A. 3, 69.— Absol.:

    tu si ita expedit, velim quamprimum conscendas,

    Cic. Q. Fr. 2, 2, 4:

    sic magis expedit,

    Quint. 4, 2, 67:

    ut expediat causae,

    id. 7, 3, 18.—Hence, ex-pĕdītus, a, um, P. a., unimpeded, unincumbered, disengaged, free, easy, ready, at hand.
    A.
    Of persons:

    cum ceteris quae habebat vadimonia differt, ut expeditus in Galliam proficisci posset,

    Cic. Quint. 6, 23: incrmos armati, impeditos expediti interficiunt, i. e. without baggage, Sisenn. ap. Non. 58, 8; cf.:

    eo circiter hominum numero XVI. milia expedita cum omni equitatu Ariovistus misit,

    Caes. B. G. 1, 49, 3:

    legiones expeditae,

    id. B. C. 1, 42, 1;

    so of soldiers without baggage,

    id. ib. 2, 19, 2; 6, 25, 1; 1, 27 fin. et saep.—As subst.: expĕdī-tus, i, m., a soldier lightly burdened, a swiftly marching soldier:

    latitudo (silvae) novem dierum iter expedito patet,

    Caes. B. G. 6, 25, 1:

    obviam fit ei Clodius expeditus in equo,

    Cic. Mil. 10, 28; cf.

    Sagana,

    tucked up, Hor. Epod. 5, 25:

    expedito nobis homine et parato opus est,

    ready, at hand, prompt, Cic. Phil. 11, 10, 26; cf.:

    expeditus ad caedem,

    id. Agr. 2, 30, 82:

    ad pronuntiandum,

    id. de Or. 2, 30, 131; cf.:

    facilis et expeditus ad dicendum,

    id. Brut. 48 fin.
    B.
    Of inanim. or abstr. things, convenient, at hand:

    iis expedito loco actuaria navigia relinquit,

    commodious, Caes. B. C. 1, 27; cf.:

    via expeditior ad honores,

    Cic. Fl. 41, 104:

    reditum in caelum patere optimo et justissimo cuique expeditissimum,

    id. Lael. 4, 13:

    pecunia expeditissima quae erat, tibi decreta est,

    the readiest, the nearest at hand, id. Fam. 11, 24, 2; cf.

    rationes,

    id. ib. 10, 25, 2:

    cena (with parca),

    Plin. Ep. 3, 12, 1:

    expeditissimum unguentorum,

    Plin. 13, 1, 2, § 8:

    probabili expedito, soluto, libero, nullā re implicato,

    Cic. Ac. 2, 33, 105:

    expedita erat et perfacile currens oratio,

    id. Brut. 63, 227; cf.:

    expedita ac profluens dicendi celeritas,

    id. ib. 61, 220:

    inops ad ornandum, sed ad inveniendum expedita Hermagorae disciplina,

    id. ib. 76, 263:

    prope jam expeditam Caesaris victoriam interpellaverunt,

    achieved, Caes. B. C. 3, 70 fin.
    b.
    In the neutr. absol.: in expedito esse, habere, etc., to be or have in readiness or at hand:

    quaedam sunt quidem in animo, sed parum prompta: quae incipiunt in expedito esse, quum dicta sunt,

    Sen. Ep. 94 med.; cf.:

    promptum hoc et in expedito positum,

    Quint. 10, 7, 24:

    in expedito haberent integras copias ad opem ferendam,

    ready for action, Liv. 36, 16, 10.—Hence, adv.: ex-pĕdīte, without impediment, without difficulty, readily, promptly, quickly:

    in iis rebus celeriter expediteque percipiendis, quae, etc.,

    Cic. Fin. 5, 12 fin.:

    expedite explicans quod proposuerat,

    id. Brut. 67, 237:

    fabulatu's,

    Plaut. Men. 1, 2, 63:

    loqui,

    Suet. Aug. 89.— Comp.:

    non implicite et abscondite, sed patentius et expeditius,

    Cic. Inv 2, 23, 69:

    navigare,

    id. Att. 6, 8, 4:

    fit putatio,

    Col. Arb. 11, 1.— Sup.:

    ex quo te, quocumque opus erit, facillime et expeditissime conferas,

    Cic. Fam. 6, 20, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > expedio

  • 20 implico

    implĭco ( inpl-), āvi, ātum, or (twice in Cic., and freq. since the Aug. per.) ŭi, ĭtum (v. Neue, Formenl. 2, 550 sq.), 1, v. a. [in-plico, to fold into; hence], to infold, involve, entangle, entwine, inwrap, envelop, encircle, embrace, clasp, grasp (freq. and class.; cf.: irretio, impedio).
    I.
    Lit.:

    involvulus in pampini folio se,

    Plaut. Cist. 4, 2, 64:

    ut tenax hedera huc et illuc Arborem implicat errans,

    Cat. 61, 35; cf. id. ib. 107 sq.:

    et nunc huc inde huc incertos implicat orbes,

    Verg. A. 12, 743:

    dextrae se parvus Iulus Implicuit,

    id. ib. 2, 724; cf.:

    implicuit materno bracchia collo,

    Ov. M. 1, 762:

    implicuitque suos circum mea colla lacertos,

    id. Am. 2, 18, 9:

    implicuitque comam laevā,

    grasped, Verg. A. 2, 552:

    sertis comas,

    Tib. 3, 6, 64:

    crinem auro,

    Verg. A. 4, 148:

    frondenti tempora ramo,

    id. ib. 7, 136; cf. Ov. F. 5, 220: in parte inferiore hic implicabatur caput, Afran. ap. Non. 123, 16 (implicare positum pro ornare, Non.):

    aquila implicuit pedes atque unguibus haesit,

    Verg. A. 11, 752:

    effusumque equitem super ipse (equus) secutus Implicat,

    id. ib. 10, 894:

    congressi in proelia totas Implicuere inter se acies,

    id. ib. 11, 632:

    implicare ac perturbare aciem,

    Sall. J. 59, 3:

    (lues) ossibus implicat ignem,

    Verg. A. 7, 355.—In part. perf.:

    quini erant ordines conjuncti inter se atque implicati,

    Caes. B. G. 7, 73, 4:

    Canidia brevibus implicata viperis Crines,

    Hor. Epod. 5, 15:

    folium implicatum,

    Plin. 21, 17, 65, § 105:

    intestinum implicatum,

    id. 11, 4, 3, § 9:

    impliciti laqueis,

    Ov. A. A. 2, 580:

    Cerberos implicitis angue minante comis,

    id. H. 9, 94:

    implicitamque sinu absstulit,

    id. A. A. 1, 561:

    impliciti Peleus rapit oscula nati,

    held in his arms, Val. Fl. 1, 264.
    II.
    Trop.
    A.
    In gen., to entangle, implicate, involve, envelop, engage:

    di immortales vim suam... tum terrae cavernis includunt, tum hominum naturis implicant,

    Cic. Div. 1, 36, 79:

    contrahendis negotiis implicari,

    id. Off. 2, 11, 40:

    alienis (rebus) nimis implicari molestum esse,

    id. Lael. 13, 45:

    implicari aliquo certo genere cursuque vivendi,

    id. Off. 1, 32, 117:

    implicari negotio,

    id. Leg. 1, 3:

    ipse te impedies, ipse tua defensione implicabere,

    id. Verr. 2, 2, 18, § 44; cf.: multis implicari erroribus, id. Tusc. 4, 27, 58:

    bello,

    Verg. A. 11, 109:

    eum primo incertis implicantes responsis,

    Liv. 27, 43, 3:

    nisi forte implacabiles irae vestrae implicaverint animos vestros,

    perplexed, confounded, id. 40, 46, 6:

    paucitas in partitione servatur, si genera ipsa rerum ponuntur, neque permixte cum partibus implicantur,

    are mingled, mixed up, Cic. Inv. 1, 22, 32: ut omnibus copiis conductis te implicet, ne ad me iter tibi expeditum sit, Pompei. ap. Cic. Att. 8, 12, D, 1:

    tanti errores implicant temporum, ut nec qui consules nec quid quoque anno actum sit digerere possis,

    Liv. 2, 21, 4.—In part. perf.:

    dum rei publicae quaedam procuratio multis officiis implicatum et constrictum tenebat,

    Cic. Ac. 1, 3, 11:

    Deus nullis occupationibus est implicatus,

    id. N. D. 1, 19, 51; cf.:

    implicatus molestis negotiis et operosis,

    id. ib. 1, 20, 52:

    animos dederit suis angoribus et molestiis implicatos,

    id. Tusc. 5, 1, 3:

    Agrippina morbo corporis implicata,

    Tac. A. 4, 53:

    inconstantia tua cum levitate, tum etiam perjurio implicata,

    Cic. Vatin. 1, 3; cf. id. Phil. 2, 32, 81:

    intervalla, quibus implicata atque permixta oratio est,

    id. Or. 56, 187:

    (voluptas) penitus in omni sensu implicata insidet,

    id. Leg. 1, 17, 47:

    quae quatuor inter se colligata atque implicata,

    id. Off. 1, 5, 15:

    natura non tam propensus ad misericordiam quam implicatus ad severitatem videbatur,

    id. Rosc. Am. 30, 85;

    and in the form implicitus, esp. with morbo (in morbum): quies necessaria morbo implicitum exercitum tenuit,

    Liv. 3, 2, 1; 7, 23, 2; 23, 40, 1:

    ubi se quisque videbat Implicitum morbo,

    Lucr. 6, 1232:

    graviore morbo implicitus,

    Caes. B. C. 3, 18, 1; cf.:

    implicitus in morbum,

    Nep. Ages. 8, 6; Liv. 23, 34, 11:

    implicitus suspicionibus,

    Plin. Ep. 3, 9, 19; cf.:

    implicitus terrore,

    Luc. 3, 432:

    litibus implicitus,

    Hor. A. P. 424:

    implicitam sinu abstulit,

    Ov. A. A. 1, 562:

    (vinum) jam sanos implicitos facit,

    Cael. Aur. Acut. 3, 8, 87.—
    B.
    In partic., to attach closely, connect intimately, to unite, join; in pass., to be intimately connected, associated, or related:

    (homo) profectus a caritate domesticorum ac suorum serpat longius et se implicet primum civium, deinde mortalium omnium societate,

    Cic. Fin. 2, 14, 45:

    omnes qui nostris familiaritatibus implicantur,

    id. Balb. 27, 60:

    (L. Gellius) ita diu vixit, ut multarum aetatum oratoribus implicaretur,

    id. Brut. 47, 174:

    quibus applicari expediet, non implicari,

    Sen. Ep. 105, 5.— In part. perf.:

    aliquos habere implicatos consuetudine et benevolentia,

    Cic. Fam. 6, 12, 2:

    implicatus amicitiis,

    id. Att. 1, 19, 8:

    familiaritate,

    id. Pis. 29, 70:

    implicati ultro et citro vel usu diuturno vel etiam officiis,

    id. Lael. 22, 85. —Hence,
    1.
    implĭcātus ( inpl-), a, um, P. a., entangled, perplexed, confused, intricate:

    nec in Torquati sermone quicquam implicatum aut tortuosum fuit,

    Cic. Fin. 3, 1, 3:

    reliquae (partes orationis) sunt magnae, implicatae, variae, graves, etc.,

    id. de Or. 3, 14, 52: vox rauca et implicata, Sen. Apocol. med.Comp.:

    implicatior ad loquendum,

    Amm. 26, 6, 18. — Sup.:

    obscurissima et implicatissima quaestio,

    Gell. 6, 2, 15:

    ista tortuosissima et implicatissima nodositas,

    Aug. Conf. 2, 10 init.
    2.
    im-plĭcĭtē ( inpl-), adv., intricately (rare):

    non implicite et abscondite, sed patentius et expeditius,

    Cic. Inv. 2, 23, 69.

    Lewis & Short latin dictionary > implico

См. также в других словарях:

  • implicite — [ ɛ̃plisit ] adj. • 1488 relig.; lat. implicitus, de implicare → impliquer ♦ Qui est virtuellement contenu dans une proposition, un fait, sans être formellement exprimé, et peut en être tiré par déduction, induction. Condition implicite. Volonté… …   Encyclopédie Universelle

  • IMPLICITE —         (лат.) см. Explicate implicite. Философский энциклопедический словарь. М.: Советская энциклопедия. Гл. редакция: Л. Ф. Ильичёв, П. Н. Федосеев, С. М. Ковалёв, В. Г. Панов. 1983. IMPLICITE …   Философская энциклопедия

  • implicite — Implicite. adj. v. de tout genre. Qui est contenu dans un discours, dans une clause, dans une proposition, non pas en termes clairs, exprés & formels, mais en vertu, par induction, par consequence. Cela est contenu dans le contract d une maniere… …   Dictionnaire de l'Académie française

  • implicite — {{/stl 13}}{{stl 7}}[wym. impli cite – akcent na sylabie trzeciej od końca] {{/stl 7}}{{stl 8}}przysł. {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} w sposób pośredni, domyślnie (w przeciwieństwie do explicite) : {{/stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • implicite — лат. (имплицитэ) запутанно. Толковый словарь иностранных слов Л. П. Крысина. М: Русский язык, 1998 …   Словарь иностранных слов русского языка

  • Implicĭte — (lat.), in etwas mit inbegriffen, ohne ausdrückliche Nennung (selbstverständlich) darin enthalten (Gegensatz: explicite) …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • implìcite — pril. po sebi razumljivo, što se podrazumijeva, bez izravnog navođenja ili spominjanja; prešutno [∼ priznati], opr. eksplicite …   Veliki rječnik hrvatskoga jezika

  • implicite — implìcite pril. DEFINICIJA v. implicitno ETIMOLOGIJA vidi implicirati …   Hrvatski jezični portal

  • implicite — (in pli si t ) adj. Qui, sans être exprimé en termes formels, résulte naturellement, par déduction et conséquence, de ce qui est formellement exprimé. Ceci est contenu dans le contrat d une manière implicite.    Volonté implicite, celle qui se… …   Dictionnaire de la Langue Française d'Émile Littré

  • IMPLICITE — adj. des deux genres T. didactique. Qui est contenu dans un discours, dans une clause, dans une proposition, non pas en termes clairs, exprès et formels, mais qui s en tire naturellement par induction, par conséquence. Il se dit par opposition à… …   Dictionnaire de l'Academie Francaise, 7eme edition (1835)

  • IMPLICITE — adj. des deux genres T. didactique Qui est contenu dans un discours, dans une clause, dans une proposition, non pas en termes clairs, exprès et formels, mais qui s’en tire naturellement par induction, par conséquence. Il se dit par opposition à… …   Dictionnaire de l'Academie Francaise, 8eme edition (1935)

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»