-
1 regales
I.Lit.A.Adj.: regalis corporis custodias agere, Naev. ap. Non. p. 323, 1: genus civitatis. Cic. Rep. 2, 23, 41; id. Leg. 3, 7, 15; cf.: res publica, id. Rep. 3, 35, 47:B.nomen,
id. ib. 2, 30, 53 (shortly afterwards:nomen regis): imperium,
id. ib. 1, 38, 60:sceptrum,
Ov. M. 5, 422:domus,
id. ib. 1, 171:praesidium,
Hor. Ep. 2, 2, 30:nomisma,
id. ib. 2, 1, 234:virtus et sapientia,
Cic. Rep. 2, 12, 24:quiddam praestans et regale,
id. ib. 1, 45, 69; cf.:ut sapere, sic divinare regale ducebant,
id. Div. 1, 40, 89: virgo, a king ' s daughter, Ov. A. A. 1, 697.— Poet.:comae,
i. e. of Lavinia, Verg. A. 7, 75:carmen,
treating of kings, Ov. P. 4, 16, 9:scriptum,
id. Tr. 2, 553:situs pyramidum,
Hor. C. 3, 30, 2: regalia fulmina, quorum vi tangitur vel comitium vel principalia urbis liberae loca, quorum significatio regnum civitati minatur, Caecin. ap. Sen. Q. N. 2, 49, 2.— Comp.:regum rex regalior,
Plaut. Capt. 4, 2, 45. — Sup.:munus, quod regalissimum est,
Jul. Val. Res Gest. Alex. 2, 30. —Subst.: rēgāles, ĭum, m.1.Those belonging to a royal family, princes of the blood royal, basilikoi:2.regales decem,
Amm. 16, 12, 26; so Cod. Th. 7, 19; cf. Gramm. ap. Putsch. p. 2205.—REGALIVM ORDO, an unexplained phrase in an inscr. at Formiae, Inscr. Orell. 3884.—C.Subst.: rēgālĭa, ĭum, the residence of the king, Cassiod. Hist. Eccl. 9, 30; 11, 17.—II.Hence, trop.: animae regalia in capite,
Cael. Aur. Acut. 1, 8, 56.—Transf., usual with kings, worthy of a king, regal, splendid:2.ornatus,
Cic. Fin. 2, 21, 69:sententia,
id. Off. 1, 13, 38:luxus,
Verg. A. 1, 637:cultus,
Hor. C. 4, 9, 15:divitiae,
id. Ep. 1, 12, 6:impendia,
Plin. 36, 15, 24, § 110:animus,
Liv. 27, 19 et saep.—Hence, adv.: rēgā-lĭter, royally, regally; in a good sense, splendidly, magnificently:sacrificio regaliter Minervae confecto,
Liv. 42, 51, 2:revocatus,
Amm. 30, 1. 4. — Comp.:postea vero regalius initiabatur,
Jul. Val. Res Gest. Alex. 1, 7.—In a bad sense, despotically, domineeringly:precibus minas regaliter addere,
Ov. M. 2, 397:turgidus,
Amm. 29, 1, 18. -
2 regalia
I.Lit.A.Adj.: regalis corporis custodias agere, Naev. ap. Non. p. 323, 1: genus civitatis. Cic. Rep. 2, 23, 41; id. Leg. 3, 7, 15; cf.: res publica, id. Rep. 3, 35, 47:B.nomen,
id. ib. 2, 30, 53 (shortly afterwards:nomen regis): imperium,
id. ib. 1, 38, 60:sceptrum,
Ov. M. 5, 422:domus,
id. ib. 1, 171:praesidium,
Hor. Ep. 2, 2, 30:nomisma,
id. ib. 2, 1, 234:virtus et sapientia,
Cic. Rep. 2, 12, 24:quiddam praestans et regale,
id. ib. 1, 45, 69; cf.:ut sapere, sic divinare regale ducebant,
id. Div. 1, 40, 89: virgo, a king ' s daughter, Ov. A. A. 1, 697.— Poet.:comae,
i. e. of Lavinia, Verg. A. 7, 75:carmen,
treating of kings, Ov. P. 4, 16, 9:scriptum,
id. Tr. 2, 553:situs pyramidum,
Hor. C. 3, 30, 2: regalia fulmina, quorum vi tangitur vel comitium vel principalia urbis liberae loca, quorum significatio regnum civitati minatur, Caecin. ap. Sen. Q. N. 2, 49, 2.— Comp.:regum rex regalior,
Plaut. Capt. 4, 2, 45. — Sup.:munus, quod regalissimum est,
Jul. Val. Res Gest. Alex. 2, 30. —Subst.: rēgāles, ĭum, m.1.Those belonging to a royal family, princes of the blood royal, basilikoi:2.regales decem,
Amm. 16, 12, 26; so Cod. Th. 7, 19; cf. Gramm. ap. Putsch. p. 2205.—REGALIVM ORDO, an unexplained phrase in an inscr. at Formiae, Inscr. Orell. 3884.—C.Subst.: rēgālĭa, ĭum, the residence of the king, Cassiod. Hist. Eccl. 9, 30; 11, 17.—II.Hence, trop.: animae regalia in capite,
Cael. Aur. Acut. 1, 8, 56.—Transf., usual with kings, worthy of a king, regal, splendid:2.ornatus,
Cic. Fin. 2, 21, 69:sententia,
id. Off. 1, 13, 38:luxus,
Verg. A. 1, 637:cultus,
Hor. C. 4, 9, 15:divitiae,
id. Ep. 1, 12, 6:impendia,
Plin. 36, 15, 24, § 110:animus,
Liv. 27, 19 et saep.—Hence, adv.: rēgā-lĭter, royally, regally; in a good sense, splendidly, magnificently:sacrificio regaliter Minervae confecto,
Liv. 42, 51, 2:revocatus,
Amm. 30, 1. 4. — Comp.:postea vero regalius initiabatur,
Jul. Val. Res Gest. Alex. 1, 7.—In a bad sense, despotically, domineeringly:precibus minas regaliter addere,
Ov. M. 2, 397:turgidus,
Amm. 29, 1, 18. -
3 regalis
I.Lit.A.Adj.: regalis corporis custodias agere, Naev. ap. Non. p. 323, 1: genus civitatis. Cic. Rep. 2, 23, 41; id. Leg. 3, 7, 15; cf.: res publica, id. Rep. 3, 35, 47:B.nomen,
id. ib. 2, 30, 53 (shortly afterwards:nomen regis): imperium,
id. ib. 1, 38, 60:sceptrum,
Ov. M. 5, 422:domus,
id. ib. 1, 171:praesidium,
Hor. Ep. 2, 2, 30:nomisma,
id. ib. 2, 1, 234:virtus et sapientia,
Cic. Rep. 2, 12, 24:quiddam praestans et regale,
id. ib. 1, 45, 69; cf.:ut sapere, sic divinare regale ducebant,
id. Div. 1, 40, 89: virgo, a king ' s daughter, Ov. A. A. 1, 697.— Poet.:comae,
i. e. of Lavinia, Verg. A. 7, 75:carmen,
treating of kings, Ov. P. 4, 16, 9:scriptum,
id. Tr. 2, 553:situs pyramidum,
Hor. C. 3, 30, 2: regalia fulmina, quorum vi tangitur vel comitium vel principalia urbis liberae loca, quorum significatio regnum civitati minatur, Caecin. ap. Sen. Q. N. 2, 49, 2.— Comp.:regum rex regalior,
Plaut. Capt. 4, 2, 45. — Sup.:munus, quod regalissimum est,
Jul. Val. Res Gest. Alex. 2, 30. —Subst.: rēgāles, ĭum, m.1.Those belonging to a royal family, princes of the blood royal, basilikoi:2.regales decem,
Amm. 16, 12, 26; so Cod. Th. 7, 19; cf. Gramm. ap. Putsch. p. 2205.—REGALIVM ORDO, an unexplained phrase in an inscr. at Formiae, Inscr. Orell. 3884.—C.Subst.: rēgālĭa, ĭum, the residence of the king, Cassiod. Hist. Eccl. 9, 30; 11, 17.—II.Hence, trop.: animae regalia in capite,
Cael. Aur. Acut. 1, 8, 56.—Transf., usual with kings, worthy of a king, regal, splendid:2.ornatus,
Cic. Fin. 2, 21, 69:sententia,
id. Off. 1, 13, 38:luxus,
Verg. A. 1, 637:cultus,
Hor. C. 4, 9, 15:divitiae,
id. Ep. 1, 12, 6:impendia,
Plin. 36, 15, 24, § 110:animus,
Liv. 27, 19 et saep.—Hence, adv.: rēgā-lĭter, royally, regally; in a good sense, splendidly, magnificently:sacrificio regaliter Minervae confecto,
Liv. 42, 51, 2:revocatus,
Amm. 30, 1. 4. — Comp.:postea vero regalius initiabatur,
Jul. Val. Res Gest. Alex. 1, 7.—In a bad sense, despotically, domineeringly:precibus minas regaliter addere,
Ov. M. 2, 397:turgidus,
Amm. 29, 1, 18. -
4 regaliter
I.Lit.A.Adj.: regalis corporis custodias agere, Naev. ap. Non. p. 323, 1: genus civitatis. Cic. Rep. 2, 23, 41; id. Leg. 3, 7, 15; cf.: res publica, id. Rep. 3, 35, 47:B.nomen,
id. ib. 2, 30, 53 (shortly afterwards:nomen regis): imperium,
id. ib. 1, 38, 60:sceptrum,
Ov. M. 5, 422:domus,
id. ib. 1, 171:praesidium,
Hor. Ep. 2, 2, 30:nomisma,
id. ib. 2, 1, 234:virtus et sapientia,
Cic. Rep. 2, 12, 24:quiddam praestans et regale,
id. ib. 1, 45, 69; cf.:ut sapere, sic divinare regale ducebant,
id. Div. 1, 40, 89: virgo, a king ' s daughter, Ov. A. A. 1, 697.— Poet.:comae,
i. e. of Lavinia, Verg. A. 7, 75:carmen,
treating of kings, Ov. P. 4, 16, 9:scriptum,
id. Tr. 2, 553:situs pyramidum,
Hor. C. 3, 30, 2: regalia fulmina, quorum vi tangitur vel comitium vel principalia urbis liberae loca, quorum significatio regnum civitati minatur, Caecin. ap. Sen. Q. N. 2, 49, 2.— Comp.:regum rex regalior,
Plaut. Capt. 4, 2, 45. — Sup.:munus, quod regalissimum est,
Jul. Val. Res Gest. Alex. 2, 30. —Subst.: rēgāles, ĭum, m.1.Those belonging to a royal family, princes of the blood royal, basilikoi:2.regales decem,
Amm. 16, 12, 26; so Cod. Th. 7, 19; cf. Gramm. ap. Putsch. p. 2205.—REGALIVM ORDO, an unexplained phrase in an inscr. at Formiae, Inscr. Orell. 3884.—C.Subst.: rēgālĭa, ĭum, the residence of the king, Cassiod. Hist. Eccl. 9, 30; 11, 17.—II.Hence, trop.: animae regalia in capite,
Cael. Aur. Acut. 1, 8, 56.—Transf., usual with kings, worthy of a king, regal, splendid:2.ornatus,
Cic. Fin. 2, 21, 69:sententia,
id. Off. 1, 13, 38:luxus,
Verg. A. 1, 637:cultus,
Hor. C. 4, 9, 15:divitiae,
id. Ep. 1, 12, 6:impendia,
Plin. 36, 15, 24, § 110:animus,
Liv. 27, 19 et saep.—Hence, adv.: rēgā-lĭter, royally, regally; in a good sense, splendidly, magnificently:sacrificio regaliter Minervae confecto,
Liv. 42, 51, 2:revocatus,
Amm. 30, 1. 4. — Comp.:postea vero regalius initiabatur,
Jul. Val. Res Gest. Alex. 1, 7.—In a bad sense, despotically, domineeringly:precibus minas regaliter addere,
Ov. M. 2, 397:turgidus,
Amm. 29, 1, 18. -
5 absque
1.abs-que, prep. gov. abl. [from abs and the generalizing -que, like susque deque from sub and de; cf. Prisc. 999 P.] (ante- and post - class.), without.I.Ante-class.A.Denoting defect in conception, while the class. sine indicates defect in reality. In Plaut. and Ter. only in conditional clauses: absque me, te, eo, etc., esset = nisi or si ego, tu, is, etc.. non fuissem; without me, i. e. without my agency, if it had not been for me:B.nam hercle absque me foret et meo praesidio, hic faceret te prostibilem,
if I had not stood by you, Plaut. Pers. 5, 2, 56; cf. id. Trin. 5, 2, 3: nam absque ted esset, numquam hodie ad solem occasum viverem, if you had not aided me, etc., id. Men. 5, 7, 33; cf. id. Bacch. 3, 3, 8; id. Trin. 4, 1, 13:absque eo esset, recte ego mihi vidissem,
Ter. Phorm. 1, 4, 11. Somewhat different is, quam fortunatus ceteris sum rebus, absque una hac foret, if it were not for this one thing, id. Hec. 4, 2, 25.After Plaut. and Ter., absque appears in the classic lang. only a few times in a kind of jurid. formula: absque sententiā, without judgment, contrary to it:II.nullam a me epistulam ad te sino absque argumento ac sententiā pervenire,
Cic. Att. 1, 19, 1; cf.:an etiamsi nullā ratione ductus est, impetu raptus sit et absque sententiā?
Quint. 7, 2, 44.Post-class.A.Likewise in jurid. lang., i. q. sine, without: decerni absque libelli documento, Cod. Th. 11, 30, 40; so,B.absque praejudicio,
Gell. 2, 2, 7:absque ullā observatione, Cod. Th. 13, 5, 38: absque omni praerogativā principum,
Amm. 23, 5.I. q. praeter, except:2.apud Aeschylum eundem esse versum absque paucis syllabis,
Gell. 13, 18 (19), 4; so,absque paucis,
Symm. Ep. 2, 36: absque his, Cod. Th. 6, 4, 18;11, 16, 17: purpureus absque caudā,
except the tail, Sol. 46.— Adv., = praeterquam, nisi:absque labra,
except the lips, Amm. 23, 5; so,absque illud nomen,
Jul. Val. Rer. Gest. Alex. M. 1, 18.absque = et abs: loca, templa... eorum relinquatis absque his abeatis, Form. ap. Macr. S. 3, 9. -
6 adstipulo
a-stĭpŭlor ( adst-, Weissenb., Jan), āri, 1, v. dep. ( act. adstĭpŭlo, āre, Jul. Val. Rer Gest. Alex. M 1, 18), to join in a stipulation, to stipulate with, Gai Inst. 3, 112.— Trop, to agree with one, = adsentiri:adstipulari irato consuli,
Liv. 39, 5:Hellanico adstipulatur Damastes memorans, etc.,
Plin. 7, 48, 49, § 154. -
7 adstipulor
a-stĭpŭlor ( adst-, Weissenb., Jan), āri, 1, v. dep. ( act. adstĭpŭlo, āre, Jul. Val. Rer Gest. Alex. M 1, 18), to join in a stipulation, to stipulate with, Gai Inst. 3, 112.— Trop, to agree with one, = adsentiri:adstipulari irato consuli,
Liv. 39, 5:Hellanico adstipulatur Damastes memorans, etc.,
Plin. 7, 48, 49, § 154. -
8 adtillo
-
9 aethereus
I.Lit.:II.sidera aetheriis affixa cavernis,
Lucr. 4, 391:(truncus) vivit et aetherias vitalīs suscipit auras,
id. 3, 405:altissima aetheriaque natura,
Cic. N. D. 2, 24 fin.: post ignem aetheriā domo Subductum, * Hor. C. 1, 3, 29.—Transf.A.Pertaining to heaven, heavenly, celestial:B.arces,
Ov. M. 15, 858:umbrae,
the shade spread through the heavens, Cat. 66, 55:pater,
Mart. 9, 36:Olympus,
id. 9, 4:Taurus mons aetherio vertice,
i. e. which touches heaven, Tib. 1, 8, 15: aetherios animo conceperat ignes, i. e. heavenly inspiration (Gr. enthousiasmos), Ov. F. 1, 473.—Pertaining to the air in gen.:C.nubes,
Lucr. 4, 182:aurae,
id. 3, 406:aqua,
i. e. rain, Ov. F. 1, 682.—Pertaining to the upper world:vesci aurā Aetheriā,
Verg. A. 1, 546.— Comp.:aetherior,
Jul. Val. Res Gest. Alex. M. 3, 68 Mai. -
10 aetherius
I.Lit.:II.sidera aetheriis affixa cavernis,
Lucr. 4, 391:(truncus) vivit et aetherias vitalīs suscipit auras,
id. 3, 405:altissima aetheriaque natura,
Cic. N. D. 2, 24 fin.: post ignem aetheriā domo Subductum, * Hor. C. 1, 3, 29.—Transf.A.Pertaining to heaven, heavenly, celestial:B.arces,
Ov. M. 15, 858:umbrae,
the shade spread through the heavens, Cat. 66, 55:pater,
Mart. 9, 36:Olympus,
id. 9, 4:Taurus mons aetherio vertice,
i. e. which touches heaven, Tib. 1, 8, 15: aetherios animo conceperat ignes, i. e. heavenly inspiration (Gr. enthousiasmos), Ov. F. 1, 473.—Pertaining to the air in gen.:C.nubes,
Lucr. 4, 182:aurae,
id. 3, 406:aqua,
i. e. rain, Ov. F. 1, 682.—Pertaining to the upper world:vesci aurā Aetheriā,
Verg. A. 1, 546.— Comp.:aetherior,
Jul. Val. Res Gest. Alex. M. 3, 68 Mai. -
11 anguis
anguis (dissyl.), is (rare form an-guen, like sanguen for sanguis, Jul. Val. Rer. Gest. Alex. M. 1, 29 Mai.— Abl. angue; but angui, Enn. ap. Cic. Ac. 2, 28, or Trag. v. 51 Vahl.; Hor. Ep. 1, 17, 30; Ov. M. 4, 483 MS.; cf. Prisc. p. 766 P.; in Cic. Div. 2, 31, 66, suspected by Schneid. Gram. II. 227, on account of angue just before; angue also, Enn. ap. Acron. ad Hor. C. 3, 11, 18, or Trag. v. 441 Vahl.; Varr. Atac. ap. Charis. p. 70; Cic. Div. 2, 30, 65; Prop. 4, 4, 40; Ov. H. 9, 94; id. Am. 3, 6, 14; id. M. 10, 349; 15, 390; Sen. Herc. Fur. 793; Stat. Th. 4, 85; cf. Neue, Formenl. I. p. 218), m. and f.; cf. Charis. p. 70 P.; Rudd. I. p. 25; Neue, Formenl. I. p. 612 [cf. enchelus; Lith. angis; old Germ. unc = adder; echis; echidna = adder; Sanscr. ahis; Germ. Aal = Engl. eel. Curtius], a serpent, a snake (syn.: serpens, coluber, draco).I.Lit.: angues jugati, Naev. ap. Non. p. 191, 18; Plaut. Am. 5, 1, 56:II.emissio feminae anguis... maris anguis,
Cic. Div. 2, 29:vertatur Cadmus in anguem,
Hor. A. P. 187 al. —As fem.: caerulea, Enn. ap. Cic. Ac. 2, 28:angues volucres vento invectae,
Cic. N. D. 1, 36: torta, Varr. Atac. ap. Non. p. 191, 22; Tac. A. 11, 11 al.— Masc.:domi vectem circumjectus,
Cic. Div. 2, 28:ater,
Prop. 3, 5, 40:tortus,
Ov. M. 4, 483, and id. Ib. 4, 79; Stat. Th. 4, 485.—Sometimes serpent, snake, as a hateful, odious object:odisse aliquem aeque atque angues,
Plaut. Merc. 4, 4, 21:cane pejus et angui,
Hor. Ep. 1, 17, 30.—Transf.A.In fable, an emblem.1.Of terror;2.hence the snaky head of Medusa,
Ov. M. 4, 803.—Of rage;3.hence the serpent-girdle of Tisiphone,
Ov. M. 4, 483 and 511;her hair of snakes,
Tib. 1, 3, 69; Prop. 3, 5, 40.—Of art and wisdom;B.hence the serpent-team of Medea,
Ov. M. 7, 223, and of the inventive Ceres, id. ib. 5, 642; cf. Voss, Mythol. Br. 2, 55.—As a constellation.1.= draco, the Dragon, between the Great and the Little Bear, Hyg. Astr. 2, 3; 3, 2:2.flexu sinuoso elabitur Anguis,
Verg. G. 1, 244:neu te tortum declinet ad Anguem,
Ov. M. 2, 138.—= hydra, the Hydra, water-serpent, which extends over the constellations Cancer, Leo, and Virgo, carries on its back the Crater, and on its tail the Corvus, Ov. F. 2, 243; Manil. 1, 422; cf. Hyg. Astr. 3, 39.—3.The Serpent, which Anguitenens (Ophiouchos) carries in his hand, Ov. M. 8, 182.—C.Prov.: Latet anguis in herbā, there's a snake in the grass, of some concealed danger, Verg. E. 3, 93. -
12 astipulor
a-stĭpŭlor ( adst-, Weissenb., Jan), āri, 1, v. dep. ( act. adstĭpŭlo, āre, Jul. Val. Rer Gest. Alex. M 1, 18), to join in a stipulation, to stipulate with, Gai Inst. 3, 112.— Trop, to agree with one, = adsentiri:adstipulari irato consuli,
Liv. 39, 5:Hellanico adstipulatur Damastes memorans, etc.,
Plin. 7, 48, 49, § 154. -
13 attillo
-
14 auloedus
auloedus, i, m., = aulhôdos, one who sings to the flute, Cic. Mur. 13 fin. (quoted by Quint. 8, 3, 79); so Jul. Val. Rer. Gest. Alex. M. 1, 66. -
15 aurigans
aurīgans, antis, P. a., as if from aurigo, āre [aurum], glittering with gold:color,
Jul. Val. Rer. Gest. Alex. M. 1, 58 fin. -
16 belluilis
-
17 belluinus
-
18 beluilis
-
19 beluinus
-
20 Brutus
1.brūtus, a, um, adj. [kindr. with barus, perh. contr. from barutus, a lengthened form of barus, like actutum, astutus, cinctutus, versutus, from actu, astus, cinctus, versus; cf. also brithus, heavy, weighty; Fr. and Engl. brute, brutal].I.Lit., heavy, unwieldy, immovable (rare): brutum antiqui gravem dicebant, Paul. ex Fest. p. 31 Müll.:II. A.pondus,
falling down with heavy weight, Lucr. 6, 105: tellus, * Hor. C. 1, 34, 9 (cf.:terra iners,
id. ib. 3, 4, 45:immota tellus,
Sen. Thyest. 1020:terra semper immobilis,
Serv. ad Verg. A. 10, 102:Unde Horatius. Et bruta tellus): corpora neque tam bruta quam terrea, neque tam levia quam aetheria,
App. de Deo Socr. p. 47, 5.—Of men:B.brutum dicitur hebes et obtusum... Pacuvius Hermiona: et obnoxium esse aut brutum aut elinguem putes,
Non. p. 77, 31 sq.: fortunam insanam esse et caecam et brutam perhibent philosophi, Pac. ap. Auct. Her. 2, 23, 36:quod bruti nec satis sardare queunt, Naev. ap. Fest. s. v. sardare, p. 322 Müll. (Bell. Punic. v. 65, p. 18 Vahl.): T. Manlius relegatus a patre ob adulescentiam brutam atque hebetem,
Sen. Ben. 3, 37, 4; App. M. 7, p. 191, 30:homo,
Lact. 7, 4, 12; Prud. steph. 2, 66; cf. 2. Brutus, II. B.—Esp. in a play on the name, 2. Brutus, v. h. v.—Of animals, irrational ( = anaisthêtos, Arist. Part. Anim. 3, 4) (so several times in Pliny the elder):C.animalium hoc maxime brutum (sc. sus),
Plin. 8, 51, 77, § 207; 9, 29, 46, § 87; 11, 37, 70, § 183; 11, 39, 92, § 226.—But only late Lat. as a general designation of animals opp. to men, our brute, irrational, dumb, Greg. Mag. in Job, 10, 13, 23; 17, 30, 46 al.—Of inanimate things: bruta fulmina et vana, ut quae nulla veniant ratione naturae, qs. striking blindly, Plin. 2, 43, 43, § 113: scitum Caesaris, thoughtless, inconsiderate, Prud. steph. 5, 66.—* Sup., Jul. Val. Rer. Gest. Alex. Magn. 3, 67.2.Brūtus, i, m., = Broutos [1. brutus], a Roman cognomen.I.L. Junius, the relative of Tarquinius Superbus, saved by his feigned stupidity [whence the name], and the deliverer of Rome from regal dominion, Liv. 1, 56, 7 sq.; Ov. F. 2, 717; 2, 837; Verg. A. 6, 818; Cic. Tusc. 1, 37, 89 saep. After him, Brutus was the cognomen of the patrician gens Junia.—II.From the plebeian gens Junia,A.M. Junius, son of Servilia, a half-sister of Cato Uticensis by M. Brutus (not by Cæsar; v. Ellendt Cic. Brut. p. cxxvii.), an intimate friend of Cicero about the 21 st year of his age, and one of the murderers of Julius Cœsar, Suet. Caes. 80 sq.; id. Aug. 10; Vell. 2, 56, 3; 2, 58, 1; Tac. A. 1, 2; Cic. Phil. 1, 3, 8; 1, 4, 9 and 10; 2, 12, 28 sq.; 2, 13, 31; id. Fam. 3, 4, 2;B.as a philos. and orator active and respected,
id. Ac. 1, 3, 12; id. Fin. 1, 3, 8; id. Tusc. 5, 1, 1 sq.; id. Att. 12, 5, 3; 13, 9, 2; Plut. Brut. 4; Cic. Or. 71, 237; Quint. 10, 1, 123; Tac. Or. 17 sq.; 21; cf. Ellendt, above cited; Meyer, Fragm. Orat. 205. To him Cic. dedicated his writings: Orator, Brutus, de Deorum Naturā, de Finibus, and Tusc. Quaestiones.—D. Junius, a fellow-conspirator with the preceding, Suet. Caes. 80 sq.; id. Aug. 10; Vell. 2, 56 sq.; Cic. Phil. 3, 1, 4; id. Fam. 10, 11, 2; id. ad Brut. 1, 2, 2;2.to him are addressed the letters,
Cic. Fam. 11, 5 sqq.;12 sqq. al.—To these two Cicero's witticism has reference: quid ergo? Ista culpa Brutorum? Minime illorum quidem, sed aliorum brutorum, qui se cautos ac sapientes putant,
Cic. Att. 14, 14, 2; cf. id. Phil. 4, 2, 7; id. Att. 14, 20, 2; Liv. 1, 56, 8; Ov. F. 2, 717.—Derivv.a.Brūtĭā-nus, a, um, adj., of or pertaining to ( M. Junius) Brutus:b.castra,
Vell. 2, 72:Cassianaeque partes,
id. 2, 74:bellum civile,
Lact. 2, 7 fin. —Brūtīnus, a, um, adj., of or pertaining to Brutus ( M. Junius):III.consilia rei publicae liberandae,
Cic. Ep. ad Brut. 1, 15.—D. Junius Brutus Callaicus, consul with P. Corn. Scipio Nasica Serapio A.U.C. 616, Cic. Brut. 28, 107; id. Leg. 3, 9, 20; id. Balb. 17, 40; Vell. 2, 5.—IV.D. Junius Brutus Julianus, consul with Mamercus Æmilius Lepidus A.U.C. 677, Cic. Brut. 47, 175; id. de Or. 2, 33, 142; id. Att. 12, 22, 2.—V.M. Junius Brutus, the husband of Servilia, and father of the murderer of Cœsar, a distinguished lawyer, Cic. Brut. 62, 222.
См. также в других словарях:
gest — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mnż I, D. u, Mc. geście {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} ruch ciała, zwykle ręki, wykonywany podczas mówienia, akcentujący treść wypowiedzi lub będący reakcją na treści usłyszane, w pewnych … Langenscheidt Polski wyjaśnień
Gest — is a surname, and may refer to:* Alain Gest (born 1950), French politician * David Gest (born 1953), American television producer * Morris Gest (1875 1942), Jewish American theatrical producer * William H. Gest (1838 1912), member of the United… … Wikipedia
gest — GEST, gesturi, s.n. 1. Mişcare a mâinii, a capului etc. care exprimă o idee, un sentiment, o intenţie, înlocuind uneori vorbele sau dând mai multă expresivitate vorbirii. 2. Faptă sau purtare dictată de un anumit scop, de anumite interese, având… … Dicționar Român
Gest — Gest, n. [OF. geste exploit. See {Jest}.] [1913 Webster] 1. Something done or achieved; a deed or an action; an adventure. [Obs.] Chaucer. [1913 Webster] 2. An action represented in sports, plays, or on the stage; show; ceremony. [Obs.] Mede.… … The Collaborative International Dictionary of English
gest. — gest. 〈; Abk. für〉 gestorben * * * gest. = gestorben (Zeichen: †). * * * gest. = gestorben (Zeichen: ✝) … Universal-Lexikon
Gest — Gest, n. [Cf. {Gist} a resting place.] [1913 Webster] 1. A stage in traveling; a stop for rest or lodging in a journey or progress; a rest. [Obs.] Kersey. [1913 Webster] 2. A roll recting the several stages arranged for a royal progress. Many of… … The Collaborative International Dictionary of English
Gest — Gest, n. A guest. [Obs.] Chaucer. [1913 Webster] … The Collaborative International Dictionary of English
-gest- — [lat. gestare = tragen]: Affix in den Freinamen von steroidalen ↑ Gestagenen, z. B. Dydrogesteron, Norgestrel … Universal-Lexikon
gest — Mot Monosíl·lab Nom masculí … Diccionari Català-Català
gest — • gest, åtbörd, tecken, vink … Svensk synonymlexikon
gest — famous deed, exploit; story, romance, c.1300, from O.Fr. geste action, exploit, romance, history (of celebrated people or actions), from L. gesta actions, exploits, deeds, achievements, neut. pl. of gestus, pp. of gerere to carry on, wage,… … Etymology dictionary