Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

genitrix

  • 1 (genitrīx)

        (genitrīx)    see genetrīx.

    Latin-English dictionary > (genitrīx)

  • 2 genitrix

    gĕnĭtrix, īcis, v. genetrix.

    Lewis & Short latin dictionary > genitrix

  • 3 Cadmea

    Cadmus, i, m., = Kadmos.
    I.
    Son of the Phœnician king Agenor, brother of Europa, husband of Harmonia, father of Polydorus, Ino, Semele, Autonoë, and Agave; founder of the Cadmea, the citadel of the Bœotian Thebes, Cic. Tusc. 1, 12, 28; id. N. D. 3. 19, 48; Ov. M. 3, 14 sq.; id. F. 1, 490; id. P. 4, 10, 55; the inventor of alphabetic writing, Plin. 7, 56, 57, § 192 sqq. (hence letters are called Cadmi filiolae atricolores, Aus. Ep. 29;

    and Cadmi nigellae filiae,

    id. ib. 21). He and his wife. Harmonia were at last changed into serpents, Ov. M. 4, 572 sq.; Hor. A. P. 187; cf. Hyg. Fab. 6; 148; 179;

    274.—Hence, Cadmi soror,

    i. e. Europa, Ov. P. 4, 10, 55.—
    B.
    Derivv.
    1.
    Cadmēus, a, um, adj., = Kadmeios, of or pertaining to Cadmus, Cadmean:

    Thebae,

    Prop. 1, 7, 1:

    juventus, i. e. Thebana,

    Theban, Stat. Th. 8, 601:

    Dirce (because in the neighborhood of Thebes),

    Luc. 3, 175:

    mater,

    i. e. Agave, the mother of Pentheus, Sen. Oedip. 1005: cistae, i. e. of Bacchus (because Bacchus was the grandson of Cadmus by Semele), id. Herc. Oet. 595:

    Tyros (because Cadmus came from Phœnicia),

    Prop. 3 (4), 13, 7.—Also Carthaginian:

    gens, stirps, manus = Carthaginiensis,

    Sil. 1, 6; 1, 106; 17, 582.—
    b.
    Subst.: Cadmēa, ae, f. (sc. arx), the citadel of Thebes founded by Cadmus, Nep. Pelop. 1, 2; id. Epam. 10, 3.—
    2.
    Cadmēĭus, a, um, adj., Cadmean:

    genitrix,

    i. e. Agave, Stat. Th. 4, 565: seges, i. e. the armed men that sprang from the dragon ' s teeth sown by Cadmus, Val. Fl. 7, 282:

    heros,

    i. e. the Theban, Polynices, Stat. Th. 3, 366; so,

    Haemon,

    id. 8, 458 and 520.—
    3.
    Cadmēïs, ĭdis, f. adj. (acc. Cadmeidem and Cadmeida, Neue, Formenl. 1, 211; 1, 305; voc. Cadmei, ib. 1, 293), = Kadmêïs, of Cadmus, Cadmean:

    domus,

    Ov. M. 4, 545:

    arx,

    id. ib. 6, 217:

    matres,

    i. e. Theban women, id. ib. 9, 304.—
    b.
    Subst., a female descendant of Cadmus; so of Semele, Ov. M. 3, 287; of Ino, id. F. 6, 553.— Plur. Cadmeïdes, the daughters of Cadmus, Agave, Ino, and Autonoë, Sen. Herc. Fur. 758.—
    II.
    An historian of Miletus, said to have been the earliest prose writer, Plin. 5, 29, 31, § 112; 7, 56, 57, § 205.—
    III.
    A bloodthirsty executioner in the time of Horace, Hor. S. 1, 6, 39; Schol. Crucq.—
    IV.
    A mountain in Caria, Plin. 5, 29, 31, § 118.

    Lewis & Short latin dictionary > Cadmea

  • 4 Cadmeius

    Cadmus, i, m., = Kadmos.
    I.
    Son of the Phœnician king Agenor, brother of Europa, husband of Harmonia, father of Polydorus, Ino, Semele, Autonoë, and Agave; founder of the Cadmea, the citadel of the Bœotian Thebes, Cic. Tusc. 1, 12, 28; id. N. D. 3. 19, 48; Ov. M. 3, 14 sq.; id. F. 1, 490; id. P. 4, 10, 55; the inventor of alphabetic writing, Plin. 7, 56, 57, § 192 sqq. (hence letters are called Cadmi filiolae atricolores, Aus. Ep. 29;

    and Cadmi nigellae filiae,

    id. ib. 21). He and his wife. Harmonia were at last changed into serpents, Ov. M. 4, 572 sq.; Hor. A. P. 187; cf. Hyg. Fab. 6; 148; 179;

    274.—Hence, Cadmi soror,

    i. e. Europa, Ov. P. 4, 10, 55.—
    B.
    Derivv.
    1.
    Cadmēus, a, um, adj., = Kadmeios, of or pertaining to Cadmus, Cadmean:

    Thebae,

    Prop. 1, 7, 1:

    juventus, i. e. Thebana,

    Theban, Stat. Th. 8, 601:

    Dirce (because in the neighborhood of Thebes),

    Luc. 3, 175:

    mater,

    i. e. Agave, the mother of Pentheus, Sen. Oedip. 1005: cistae, i. e. of Bacchus (because Bacchus was the grandson of Cadmus by Semele), id. Herc. Oet. 595:

    Tyros (because Cadmus came from Phœnicia),

    Prop. 3 (4), 13, 7.—Also Carthaginian:

    gens, stirps, manus = Carthaginiensis,

    Sil. 1, 6; 1, 106; 17, 582.—
    b.
    Subst.: Cadmēa, ae, f. (sc. arx), the citadel of Thebes founded by Cadmus, Nep. Pelop. 1, 2; id. Epam. 10, 3.—
    2.
    Cadmēĭus, a, um, adj., Cadmean:

    genitrix,

    i. e. Agave, Stat. Th. 4, 565: seges, i. e. the armed men that sprang from the dragon ' s teeth sown by Cadmus, Val. Fl. 7, 282:

    heros,

    i. e. the Theban, Polynices, Stat. Th. 3, 366; so,

    Haemon,

    id. 8, 458 and 520.—
    3.
    Cadmēïs, ĭdis, f. adj. (acc. Cadmeidem and Cadmeida, Neue, Formenl. 1, 211; 1, 305; voc. Cadmei, ib. 1, 293), = Kadmêïs, of Cadmus, Cadmean:

    domus,

    Ov. M. 4, 545:

    arx,

    id. ib. 6, 217:

    matres,

    i. e. Theban women, id. ib. 9, 304.—
    b.
    Subst., a female descendant of Cadmus; so of Semele, Ov. M. 3, 287; of Ino, id. F. 6, 553.— Plur. Cadmeïdes, the daughters of Cadmus, Agave, Ino, and Autonoë, Sen. Herc. Fur. 758.—
    II.
    An historian of Miletus, said to have been the earliest prose writer, Plin. 5, 29, 31, § 112; 7, 56, 57, § 205.—
    III.
    A bloodthirsty executioner in the time of Horace, Hor. S. 1, 6, 39; Schol. Crucq.—
    IV.
    A mountain in Caria, Plin. 5, 29, 31, § 118.

    Lewis & Short latin dictionary > Cadmeius

  • 5 Cadmeus

    Cadmus, i, m., = Kadmos.
    I.
    Son of the Phœnician king Agenor, brother of Europa, husband of Harmonia, father of Polydorus, Ino, Semele, Autonoë, and Agave; founder of the Cadmea, the citadel of the Bœotian Thebes, Cic. Tusc. 1, 12, 28; id. N. D. 3. 19, 48; Ov. M. 3, 14 sq.; id. F. 1, 490; id. P. 4, 10, 55; the inventor of alphabetic writing, Plin. 7, 56, 57, § 192 sqq. (hence letters are called Cadmi filiolae atricolores, Aus. Ep. 29;

    and Cadmi nigellae filiae,

    id. ib. 21). He and his wife. Harmonia were at last changed into serpents, Ov. M. 4, 572 sq.; Hor. A. P. 187; cf. Hyg. Fab. 6; 148; 179;

    274.—Hence, Cadmi soror,

    i. e. Europa, Ov. P. 4, 10, 55.—
    B.
    Derivv.
    1.
    Cadmēus, a, um, adj., = Kadmeios, of or pertaining to Cadmus, Cadmean:

    Thebae,

    Prop. 1, 7, 1:

    juventus, i. e. Thebana,

    Theban, Stat. Th. 8, 601:

    Dirce (because in the neighborhood of Thebes),

    Luc. 3, 175:

    mater,

    i. e. Agave, the mother of Pentheus, Sen. Oedip. 1005: cistae, i. e. of Bacchus (because Bacchus was the grandson of Cadmus by Semele), id. Herc. Oet. 595:

    Tyros (because Cadmus came from Phœnicia),

    Prop. 3 (4), 13, 7.—Also Carthaginian:

    gens, stirps, manus = Carthaginiensis,

    Sil. 1, 6; 1, 106; 17, 582.—
    b.
    Subst.: Cadmēa, ae, f. (sc. arx), the citadel of Thebes founded by Cadmus, Nep. Pelop. 1, 2; id. Epam. 10, 3.—
    2.
    Cadmēĭus, a, um, adj., Cadmean:

    genitrix,

    i. e. Agave, Stat. Th. 4, 565: seges, i. e. the armed men that sprang from the dragon ' s teeth sown by Cadmus, Val. Fl. 7, 282:

    heros,

    i. e. the Theban, Polynices, Stat. Th. 3, 366; so,

    Haemon,

    id. 8, 458 and 520.—
    3.
    Cadmēïs, ĭdis, f. adj. (acc. Cadmeidem and Cadmeida, Neue, Formenl. 1, 211; 1, 305; voc. Cadmei, ib. 1, 293), = Kadmêïs, of Cadmus, Cadmean:

    domus,

    Ov. M. 4, 545:

    arx,

    id. ib. 6, 217:

    matres,

    i. e. Theban women, id. ib. 9, 304.—
    b.
    Subst., a female descendant of Cadmus; so of Semele, Ov. M. 3, 287; of Ino, id. F. 6, 553.— Plur. Cadmeïdes, the daughters of Cadmus, Agave, Ino, and Autonoë, Sen. Herc. Fur. 758.—
    II.
    An historian of Miletus, said to have been the earliest prose writer, Plin. 5, 29, 31, § 112; 7, 56, 57, § 205.—
    III.
    A bloodthirsty executioner in the time of Horace, Hor. S. 1, 6, 39; Schol. Crucq.—
    IV.
    A mountain in Caria, Plin. 5, 29, 31, § 118.

    Lewis & Short latin dictionary > Cadmeus

  • 6 Cadmus

    Cadmus, i, m., = Kadmos.
    I.
    Son of the Phœnician king Agenor, brother of Europa, husband of Harmonia, father of Polydorus, Ino, Semele, Autonoë, and Agave; founder of the Cadmea, the citadel of the Bœotian Thebes, Cic. Tusc. 1, 12, 28; id. N. D. 3. 19, 48; Ov. M. 3, 14 sq.; id. F. 1, 490; id. P. 4, 10, 55; the inventor of alphabetic writing, Plin. 7, 56, 57, § 192 sqq. (hence letters are called Cadmi filiolae atricolores, Aus. Ep. 29;

    and Cadmi nigellae filiae,

    id. ib. 21). He and his wife. Harmonia were at last changed into serpents, Ov. M. 4, 572 sq.; Hor. A. P. 187; cf. Hyg. Fab. 6; 148; 179;

    274.—Hence, Cadmi soror,

    i. e. Europa, Ov. P. 4, 10, 55.—
    B.
    Derivv.
    1.
    Cadmēus, a, um, adj., = Kadmeios, of or pertaining to Cadmus, Cadmean:

    Thebae,

    Prop. 1, 7, 1:

    juventus, i. e. Thebana,

    Theban, Stat. Th. 8, 601:

    Dirce (because in the neighborhood of Thebes),

    Luc. 3, 175:

    mater,

    i. e. Agave, the mother of Pentheus, Sen. Oedip. 1005: cistae, i. e. of Bacchus (because Bacchus was the grandson of Cadmus by Semele), id. Herc. Oet. 595:

    Tyros (because Cadmus came from Phœnicia),

    Prop. 3 (4), 13, 7.—Also Carthaginian:

    gens, stirps, manus = Carthaginiensis,

    Sil. 1, 6; 1, 106; 17, 582.—
    b.
    Subst.: Cadmēa, ae, f. (sc. arx), the citadel of Thebes founded by Cadmus, Nep. Pelop. 1, 2; id. Epam. 10, 3.—
    2.
    Cadmēĭus, a, um, adj., Cadmean:

    genitrix,

    i. e. Agave, Stat. Th. 4, 565: seges, i. e. the armed men that sprang from the dragon ' s teeth sown by Cadmus, Val. Fl. 7, 282:

    heros,

    i. e. the Theban, Polynices, Stat. Th. 3, 366; so,

    Haemon,

    id. 8, 458 and 520.—
    3.
    Cadmēïs, ĭdis, f. adj. (acc. Cadmeidem and Cadmeida, Neue, Formenl. 1, 211; 1, 305; voc. Cadmei, ib. 1, 293), = Kadmêïs, of Cadmus, Cadmean:

    domus,

    Ov. M. 4, 545:

    arx,

    id. ib. 6, 217:

    matres,

    i. e. Theban women, id. ib. 9, 304.—
    b.
    Subst., a female descendant of Cadmus; so of Semele, Ov. M. 3, 287; of Ino, id. F. 6, 553.— Plur. Cadmeïdes, the daughters of Cadmus, Agave, Ino, and Autonoë, Sen. Herc. Fur. 758.—
    II.
    An historian of Miletus, said to have been the earliest prose writer, Plin. 5, 29, 31, § 112; 7, 56, 57, § 205.—
    III.
    A bloodthirsty executioner in the time of Horace, Hor. S. 1, 6, 39; Schol. Crucq.—
    IV.
    A mountain in Caria, Plin. 5, 29, 31, § 118.

    Lewis & Short latin dictionary > Cadmus

  • 7 caesaries

    caesărĭes, ēi, f. [kindr. with Sanscr. kēsa, coma, caesaries, Bopp, Gloss. p. 85, a], a dark (acc. to Rom. taste, beautiful) head of hair, the hair (mostly poet.; only sing.).
    1.
    Of men (so most freq.), Plaut. Mil. 1, 2, 64:

    ipsa decoram Caesariem nato genitrix afflarat,

    Verg. A. 1, 590:

    nitida,

    id. G. 4, 337: flava, *Juv. 13, 165: pectes caesariem, *Hor. C. 1, 15, 14:

    umeros tegens,

    Ov. M. 13, 914:

    terrifica,

    id. ib. 1, 180:

    horrida fieri,

    id. ib. 10, 139:

    horrifica,

    Luc. 2, 372 et saep.—In prose:

    promissa,

    Liv. 28, 35, 6; Vulg. Num. 6, 5.—
    2.
    Of women, Cat. 66, 8; Verg. G. 4, 337 Forbig. ad loc.; Ov. Am. 3, 1, 32; id. M. 4, 492.—
    * B.
    Transf., the hair of dogs, Grat. Cyn. 272.—
    II.
    Barbae, the hair of the beard (very rare), Ov M. 15, 656.

    Lewis & Short latin dictionary > caesaries

  • 8 cari

    1.
    cārus (not chārus; in Inscrr. often kārus, Inscr. Orell. 1175; 2417 al.), a, um, adj. [Sanscr. kan, to be beloved; kāru, agreeable], dear, precious, valued, esteemed ( pass., freq. and class. in prose and poetry; syn.: dilectus, amatus, acceptus, gratus; opp. vilis, neglectus, contemptus; carum esse; syn. diligi); act., loving, affectionate, Verg. A. 1, 646:

    carum ipsum verbum est amoris, ex quo amicitiae nomen est ductum,

    Cic. N. D. 1, 44, 122; id. Off. 2, 8, 29; id. Fin. 3, 20, 66; 5, 10, 29:

    ego illum scio, quam carus sit cordi meo,

    Plaut. Men. 2, 1, 21; id. Ep. 1, 2, 30:

    neque meo cordi esse quemquam cariorem,

    Ter. Eun. 1, 2, 121:

    ut dis inmortalibus cari simus et ab iis diligamur,

    Cic. Fin. 3, 20, 66:

    dis carus ipsis,

    Hor. C. 1, 31, 13:

    laeta pax cariores Sabinas viris fecit,

    Liv. 1, 13, 6:

    populo carus atque jucundus,

    Cic. Cat. 4, 6, 11:

    patriae,

    Hor. Ep. 1, 3, 29; Lucr. 1, 730:

    parentes,

    id. 3, 85:

    cari sunt parentes, cari liberi, propinqui, familiares: sed omnes omnium caritates patria una complexa est,

    Cic. Off. 1, 17, 57: mater carissima, Asin. ap. Quint. 9, 2, 34.—So pater, Verg. A. 2, 707; Ov. M. 2, 649:

    genitor,

    Verg. A. 10, 789; Ov. M. 1, 486:

    genitrix,

    Verg. A. 1, 689:

    nutrix,

    id. ib. 4, 634:

    conjux,

    Ov. M. 11, 727:

    Thisbe,

    id. ib. 4, 143:

    nata,

    id. ib. 4, 222:

    nepotes,

    Cat. 64, 381:

    pignora, nati,

    Ov. F. 3, 218;

    so also pignora, nepotes,

    id. M. 3, 134; cf.:

    caput nepotis,

    Cat. 68, 120:

    frater carissimus atque amantissimus,

    Cic. Cat. 4, 2, 3:

    homines mihi carissimi et amicissimi,

    id. de Or. 2, 4, 15:

    illa, quam Ego animo Egregie caram habuerim,

    Ter. And. 1, 5, 38; so,

    carum habere aliquem,

    Cic. Fam. 1, 7, 11 fin. (with amare); id. Balb. 26, 59 (with diligere):

    omnis suos caros habet, me quidem se ipso cariorem,

    id. Att. 10, 11, 1:

    parentes carissimos habere,

    id. Red. Sen. 1, 2; Nep. Att. 10, 5; Quint. 5, 10, 74:

    ex decessu carissimorum,

    Sen. Cons. ad Marc. 7, 1:

    omnium societatum nulla est carior,

    Cic. Off. 1, 17, 57:

    patria,

    Hor. S. 2, 2, 104:

    Athenae,

    Cat. 64, 81:

    carmina legenti,

    Prop. 3 (4), 2, 13:

    crines,

    id. 1, 17, 21:

    simulacra,

    Ov. M. 14, 112:

    amplexus,

    id. ib. 9, 750 et saep.—Prov. uses:

    patria mihi vită meă multo est carior,

    Cic. Cat. 1, 11, 27; so id. Sest. 20, 45; cf. Cat. 68, 159:

    carius oculis,

    id. 82, 2; 104, 2; Ov. M. 7, 847 al.— Subst.: cāri mei, my loved ones, Plaut. Men. 1, 1, 29 al.—In a double sense with II., Plaut. Bacch. 2, 3, 76 sq.; id. Men. 1, 1, 29 sq.; cf.:

    hoc est gratum nobisque est carius auro,

    Cat. 107, 3.—
    II.
    Prop. (opp. vilis), dear, costly, of a high price:

    venio ad macellum, rogito pisces: indicant Caros, agninam caram, caram bubulam, cara omnia,

    Plaut. Aul. 2, 8, 3 sq.:

    quod ei amorem Carissimum... eum confeci sine sumptu,

    Ter. Eun. 5, 4, 5:

    quom cara annona sit,

    Plaut. Capt. 3, 1, 35:

    coquos carissimus,

    id. Ps. 3, 2, 59.—So annona, Plaut. Stich. 1, 3, 25; Ter. And. 4, 4, 7; ( comp.) Cic. Div. 2, 27, 59; ( sup.) id. Dom. 6, 14 et saep.:

    aurum argentumque caelando carius fecimus (cf. just before: auximus pretia rerum),

    Plin. 33, praef. 2, § 4; cf.:

    cariora pretia facere,

    Just. 16, 4, 19.—With abl. pretii: quod non opus est, asse carum est. Cato ap. Sen. Ep. 94, 28; so,

    trecentis,

    Plaut. Pers. 4, 4, 118.— Adv. (rare).
    A. 1.
    Dearly, at a high price:

    vēnire,

    Varr. R. R. 3, 5, 2; comp., Cic. Dom. 44, 115; Suet. Calig. 27; [p. 296] sup., Sen. Ep. 42, 5.—
    2.
    Highly: carius aestimare, Plancus ap. Cic. Fam. 10, 4, 2.—
    B.
    cārō (acc. to II.), dearly, at a high price, Dig. 19, 1, 13, § 3.
    2.
    Cārus, i, a Roman cognomen.
    I.
    T. Lucretius Carus, the poet; v. Lucretius.—
    II.
    M. Aurelius Carus, the Roman emperor, Eutr. 9, 12 al.—
    III.
    Another poet, Ov P. 4, 16, 7.

    Lewis & Short latin dictionary > cari

  • 9 Carus

    1.
    cārus (not chārus; in Inscrr. often kārus, Inscr. Orell. 1175; 2417 al.), a, um, adj. [Sanscr. kan, to be beloved; kāru, agreeable], dear, precious, valued, esteemed ( pass., freq. and class. in prose and poetry; syn.: dilectus, amatus, acceptus, gratus; opp. vilis, neglectus, contemptus; carum esse; syn. diligi); act., loving, affectionate, Verg. A. 1, 646:

    carum ipsum verbum est amoris, ex quo amicitiae nomen est ductum,

    Cic. N. D. 1, 44, 122; id. Off. 2, 8, 29; id. Fin. 3, 20, 66; 5, 10, 29:

    ego illum scio, quam carus sit cordi meo,

    Plaut. Men. 2, 1, 21; id. Ep. 1, 2, 30:

    neque meo cordi esse quemquam cariorem,

    Ter. Eun. 1, 2, 121:

    ut dis inmortalibus cari simus et ab iis diligamur,

    Cic. Fin. 3, 20, 66:

    dis carus ipsis,

    Hor. C. 1, 31, 13:

    laeta pax cariores Sabinas viris fecit,

    Liv. 1, 13, 6:

    populo carus atque jucundus,

    Cic. Cat. 4, 6, 11:

    patriae,

    Hor. Ep. 1, 3, 29; Lucr. 1, 730:

    parentes,

    id. 3, 85:

    cari sunt parentes, cari liberi, propinqui, familiares: sed omnes omnium caritates patria una complexa est,

    Cic. Off. 1, 17, 57: mater carissima, Asin. ap. Quint. 9, 2, 34.—So pater, Verg. A. 2, 707; Ov. M. 2, 649:

    genitor,

    Verg. A. 10, 789; Ov. M. 1, 486:

    genitrix,

    Verg. A. 1, 689:

    nutrix,

    id. ib. 4, 634:

    conjux,

    Ov. M. 11, 727:

    Thisbe,

    id. ib. 4, 143:

    nata,

    id. ib. 4, 222:

    nepotes,

    Cat. 64, 381:

    pignora, nati,

    Ov. F. 3, 218;

    so also pignora, nepotes,

    id. M. 3, 134; cf.:

    caput nepotis,

    Cat. 68, 120:

    frater carissimus atque amantissimus,

    Cic. Cat. 4, 2, 3:

    homines mihi carissimi et amicissimi,

    id. de Or. 2, 4, 15:

    illa, quam Ego animo Egregie caram habuerim,

    Ter. And. 1, 5, 38; so,

    carum habere aliquem,

    Cic. Fam. 1, 7, 11 fin. (with amare); id. Balb. 26, 59 (with diligere):

    omnis suos caros habet, me quidem se ipso cariorem,

    id. Att. 10, 11, 1:

    parentes carissimos habere,

    id. Red. Sen. 1, 2; Nep. Att. 10, 5; Quint. 5, 10, 74:

    ex decessu carissimorum,

    Sen. Cons. ad Marc. 7, 1:

    omnium societatum nulla est carior,

    Cic. Off. 1, 17, 57:

    patria,

    Hor. S. 2, 2, 104:

    Athenae,

    Cat. 64, 81:

    carmina legenti,

    Prop. 3 (4), 2, 13:

    crines,

    id. 1, 17, 21:

    simulacra,

    Ov. M. 14, 112:

    amplexus,

    id. ib. 9, 750 et saep.—Prov. uses:

    patria mihi vită meă multo est carior,

    Cic. Cat. 1, 11, 27; so id. Sest. 20, 45; cf. Cat. 68, 159:

    carius oculis,

    id. 82, 2; 104, 2; Ov. M. 7, 847 al.— Subst.: cāri mei, my loved ones, Plaut. Men. 1, 1, 29 al.—In a double sense with II., Plaut. Bacch. 2, 3, 76 sq.; id. Men. 1, 1, 29 sq.; cf.:

    hoc est gratum nobisque est carius auro,

    Cat. 107, 3.—
    II.
    Prop. (opp. vilis), dear, costly, of a high price:

    venio ad macellum, rogito pisces: indicant Caros, agninam caram, caram bubulam, cara omnia,

    Plaut. Aul. 2, 8, 3 sq.:

    quod ei amorem Carissimum... eum confeci sine sumptu,

    Ter. Eun. 5, 4, 5:

    quom cara annona sit,

    Plaut. Capt. 3, 1, 35:

    coquos carissimus,

    id. Ps. 3, 2, 59.—So annona, Plaut. Stich. 1, 3, 25; Ter. And. 4, 4, 7; ( comp.) Cic. Div. 2, 27, 59; ( sup.) id. Dom. 6, 14 et saep.:

    aurum argentumque caelando carius fecimus (cf. just before: auximus pretia rerum),

    Plin. 33, praef. 2, § 4; cf.:

    cariora pretia facere,

    Just. 16, 4, 19.—With abl. pretii: quod non opus est, asse carum est. Cato ap. Sen. Ep. 94, 28; so,

    trecentis,

    Plaut. Pers. 4, 4, 118.— Adv. (rare).
    A. 1.
    Dearly, at a high price:

    vēnire,

    Varr. R. R. 3, 5, 2; comp., Cic. Dom. 44, 115; Suet. Calig. 27; [p. 296] sup., Sen. Ep. 42, 5.—
    2.
    Highly: carius aestimare, Plancus ap. Cic. Fam. 10, 4, 2.—
    B.
    cārō (acc. to II.), dearly, at a high price, Dig. 19, 1, 13, § 3.
    2.
    Cārus, i, a Roman cognomen.
    I.
    T. Lucretius Carus, the poet; v. Lucretius.—
    II.
    M. Aurelius Carus, the Roman emperor, Eutr. 9, 12 al.—
    III.
    Another poet, Ov P. 4, 16, 7.

    Lewis & Short latin dictionary > Carus

  • 10 carus

    1.
    cārus (not chārus; in Inscrr. often kārus, Inscr. Orell. 1175; 2417 al.), a, um, adj. [Sanscr. kan, to be beloved; kāru, agreeable], dear, precious, valued, esteemed ( pass., freq. and class. in prose and poetry; syn.: dilectus, amatus, acceptus, gratus; opp. vilis, neglectus, contemptus; carum esse; syn. diligi); act., loving, affectionate, Verg. A. 1, 646:

    carum ipsum verbum est amoris, ex quo amicitiae nomen est ductum,

    Cic. N. D. 1, 44, 122; id. Off. 2, 8, 29; id. Fin. 3, 20, 66; 5, 10, 29:

    ego illum scio, quam carus sit cordi meo,

    Plaut. Men. 2, 1, 21; id. Ep. 1, 2, 30:

    neque meo cordi esse quemquam cariorem,

    Ter. Eun. 1, 2, 121:

    ut dis inmortalibus cari simus et ab iis diligamur,

    Cic. Fin. 3, 20, 66:

    dis carus ipsis,

    Hor. C. 1, 31, 13:

    laeta pax cariores Sabinas viris fecit,

    Liv. 1, 13, 6:

    populo carus atque jucundus,

    Cic. Cat. 4, 6, 11:

    patriae,

    Hor. Ep. 1, 3, 29; Lucr. 1, 730:

    parentes,

    id. 3, 85:

    cari sunt parentes, cari liberi, propinqui, familiares: sed omnes omnium caritates patria una complexa est,

    Cic. Off. 1, 17, 57: mater carissima, Asin. ap. Quint. 9, 2, 34.—So pater, Verg. A. 2, 707; Ov. M. 2, 649:

    genitor,

    Verg. A. 10, 789; Ov. M. 1, 486:

    genitrix,

    Verg. A. 1, 689:

    nutrix,

    id. ib. 4, 634:

    conjux,

    Ov. M. 11, 727:

    Thisbe,

    id. ib. 4, 143:

    nata,

    id. ib. 4, 222:

    nepotes,

    Cat. 64, 381:

    pignora, nati,

    Ov. F. 3, 218;

    so also pignora, nepotes,

    id. M. 3, 134; cf.:

    caput nepotis,

    Cat. 68, 120:

    frater carissimus atque amantissimus,

    Cic. Cat. 4, 2, 3:

    homines mihi carissimi et amicissimi,

    id. de Or. 2, 4, 15:

    illa, quam Ego animo Egregie caram habuerim,

    Ter. And. 1, 5, 38; so,

    carum habere aliquem,

    Cic. Fam. 1, 7, 11 fin. (with amare); id. Balb. 26, 59 (with diligere):

    omnis suos caros habet, me quidem se ipso cariorem,

    id. Att. 10, 11, 1:

    parentes carissimos habere,

    id. Red. Sen. 1, 2; Nep. Att. 10, 5; Quint. 5, 10, 74:

    ex decessu carissimorum,

    Sen. Cons. ad Marc. 7, 1:

    omnium societatum nulla est carior,

    Cic. Off. 1, 17, 57:

    patria,

    Hor. S. 2, 2, 104:

    Athenae,

    Cat. 64, 81:

    carmina legenti,

    Prop. 3 (4), 2, 13:

    crines,

    id. 1, 17, 21:

    simulacra,

    Ov. M. 14, 112:

    amplexus,

    id. ib. 9, 750 et saep.—Prov. uses:

    patria mihi vită meă multo est carior,

    Cic. Cat. 1, 11, 27; so id. Sest. 20, 45; cf. Cat. 68, 159:

    carius oculis,

    id. 82, 2; 104, 2; Ov. M. 7, 847 al.— Subst.: cāri mei, my loved ones, Plaut. Men. 1, 1, 29 al.—In a double sense with II., Plaut. Bacch. 2, 3, 76 sq.; id. Men. 1, 1, 29 sq.; cf.:

    hoc est gratum nobisque est carius auro,

    Cat. 107, 3.—
    II.
    Prop. (opp. vilis), dear, costly, of a high price:

    venio ad macellum, rogito pisces: indicant Caros, agninam caram, caram bubulam, cara omnia,

    Plaut. Aul. 2, 8, 3 sq.:

    quod ei amorem Carissimum... eum confeci sine sumptu,

    Ter. Eun. 5, 4, 5:

    quom cara annona sit,

    Plaut. Capt. 3, 1, 35:

    coquos carissimus,

    id. Ps. 3, 2, 59.—So annona, Plaut. Stich. 1, 3, 25; Ter. And. 4, 4, 7; ( comp.) Cic. Div. 2, 27, 59; ( sup.) id. Dom. 6, 14 et saep.:

    aurum argentumque caelando carius fecimus (cf. just before: auximus pretia rerum),

    Plin. 33, praef. 2, § 4; cf.:

    cariora pretia facere,

    Just. 16, 4, 19.—With abl. pretii: quod non opus est, asse carum est. Cato ap. Sen. Ep. 94, 28; so,

    trecentis,

    Plaut. Pers. 4, 4, 118.— Adv. (rare).
    A. 1.
    Dearly, at a high price:

    vēnire,

    Varr. R. R. 3, 5, 2; comp., Cic. Dom. 44, 115; Suet. Calig. 27; [p. 296] sup., Sen. Ep. 42, 5.—
    2.
    Highly: carius aestimare, Plancus ap. Cic. Fam. 10, 4, 2.—
    B.
    cārō (acc. to II.), dearly, at a high price, Dig. 19, 1, 13, § 3.
    2.
    Cārus, i, a Roman cognomen.
    I.
    T. Lucretius Carus, the poet; v. Lucretius.—
    II.
    M. Aurelius Carus, the Roman emperor, Eutr. 9, 12 al.—
    III.
    Another poet, Ov P. 4, 16, 7.

    Lewis & Short latin dictionary > carus

  • 11 charus

    1.
    cārus (not chārus; in Inscrr. often kārus, Inscr. Orell. 1175; 2417 al.), a, um, adj. [Sanscr. kan, to be beloved; kāru, agreeable], dear, precious, valued, esteemed ( pass., freq. and class. in prose and poetry; syn.: dilectus, amatus, acceptus, gratus; opp. vilis, neglectus, contemptus; carum esse; syn. diligi); act., loving, affectionate, Verg. A. 1, 646:

    carum ipsum verbum est amoris, ex quo amicitiae nomen est ductum,

    Cic. N. D. 1, 44, 122; id. Off. 2, 8, 29; id. Fin. 3, 20, 66; 5, 10, 29:

    ego illum scio, quam carus sit cordi meo,

    Plaut. Men. 2, 1, 21; id. Ep. 1, 2, 30:

    neque meo cordi esse quemquam cariorem,

    Ter. Eun. 1, 2, 121:

    ut dis inmortalibus cari simus et ab iis diligamur,

    Cic. Fin. 3, 20, 66:

    dis carus ipsis,

    Hor. C. 1, 31, 13:

    laeta pax cariores Sabinas viris fecit,

    Liv. 1, 13, 6:

    populo carus atque jucundus,

    Cic. Cat. 4, 6, 11:

    patriae,

    Hor. Ep. 1, 3, 29; Lucr. 1, 730:

    parentes,

    id. 3, 85:

    cari sunt parentes, cari liberi, propinqui, familiares: sed omnes omnium caritates patria una complexa est,

    Cic. Off. 1, 17, 57: mater carissima, Asin. ap. Quint. 9, 2, 34.—So pater, Verg. A. 2, 707; Ov. M. 2, 649:

    genitor,

    Verg. A. 10, 789; Ov. M. 1, 486:

    genitrix,

    Verg. A. 1, 689:

    nutrix,

    id. ib. 4, 634:

    conjux,

    Ov. M. 11, 727:

    Thisbe,

    id. ib. 4, 143:

    nata,

    id. ib. 4, 222:

    nepotes,

    Cat. 64, 381:

    pignora, nati,

    Ov. F. 3, 218;

    so also pignora, nepotes,

    id. M. 3, 134; cf.:

    caput nepotis,

    Cat. 68, 120:

    frater carissimus atque amantissimus,

    Cic. Cat. 4, 2, 3:

    homines mihi carissimi et amicissimi,

    id. de Or. 2, 4, 15:

    illa, quam Ego animo Egregie caram habuerim,

    Ter. And. 1, 5, 38; so,

    carum habere aliquem,

    Cic. Fam. 1, 7, 11 fin. (with amare); id. Balb. 26, 59 (with diligere):

    omnis suos caros habet, me quidem se ipso cariorem,

    id. Att. 10, 11, 1:

    parentes carissimos habere,

    id. Red. Sen. 1, 2; Nep. Att. 10, 5; Quint. 5, 10, 74:

    ex decessu carissimorum,

    Sen. Cons. ad Marc. 7, 1:

    omnium societatum nulla est carior,

    Cic. Off. 1, 17, 57:

    patria,

    Hor. S. 2, 2, 104:

    Athenae,

    Cat. 64, 81:

    carmina legenti,

    Prop. 3 (4), 2, 13:

    crines,

    id. 1, 17, 21:

    simulacra,

    Ov. M. 14, 112:

    amplexus,

    id. ib. 9, 750 et saep.—Prov. uses:

    patria mihi vită meă multo est carior,

    Cic. Cat. 1, 11, 27; so id. Sest. 20, 45; cf. Cat. 68, 159:

    carius oculis,

    id. 82, 2; 104, 2; Ov. M. 7, 847 al.— Subst.: cāri mei, my loved ones, Plaut. Men. 1, 1, 29 al.—In a double sense with II., Plaut. Bacch. 2, 3, 76 sq.; id. Men. 1, 1, 29 sq.; cf.:

    hoc est gratum nobisque est carius auro,

    Cat. 107, 3.—
    II.
    Prop. (opp. vilis), dear, costly, of a high price:

    venio ad macellum, rogito pisces: indicant Caros, agninam caram, caram bubulam, cara omnia,

    Plaut. Aul. 2, 8, 3 sq.:

    quod ei amorem Carissimum... eum confeci sine sumptu,

    Ter. Eun. 5, 4, 5:

    quom cara annona sit,

    Plaut. Capt. 3, 1, 35:

    coquos carissimus,

    id. Ps. 3, 2, 59.—So annona, Plaut. Stich. 1, 3, 25; Ter. And. 4, 4, 7; ( comp.) Cic. Div. 2, 27, 59; ( sup.) id. Dom. 6, 14 et saep.:

    aurum argentumque caelando carius fecimus (cf. just before: auximus pretia rerum),

    Plin. 33, praef. 2, § 4; cf.:

    cariora pretia facere,

    Just. 16, 4, 19.—With abl. pretii: quod non opus est, asse carum est. Cato ap. Sen. Ep. 94, 28; so,

    trecentis,

    Plaut. Pers. 4, 4, 118.— Adv. (rare).
    A. 1.
    Dearly, at a high price:

    vēnire,

    Varr. R. R. 3, 5, 2; comp., Cic. Dom. 44, 115; Suet. Calig. 27; [p. 296] sup., Sen. Ep. 42, 5.—
    2.
    Highly: carius aestimare, Plancus ap. Cic. Fam. 10, 4, 2.—
    B.
    cārō (acc. to II.), dearly, at a high price, Dig. 19, 1, 13, § 3.
    2.
    Cārus, i, a Roman cognomen.
    I.
    T. Lucretius Carus, the poet; v. Lucretius.—
    II.
    M. Aurelius Carus, the Roman emperor, Eutr. 9, 12 al.—
    III.
    Another poet, Ov P. 4, 16, 7.

    Lewis & Short latin dictionary > charus

  • 12 circumfluus

    circumflŭus, a, um, adj. [circumfluo] ( poet. or in post-Aug. prose).
    I.
    Act., flowing around, circumfluent:

    umor,

    Ov. M. 1, 30:

    amnis,

    id. ib. 15, 739:

    mare,

    Plin. 2, 66, 66, § 166.—More freq.,
    II.
    Pass., flowed around, surrounded with water:

    insula,

    Ov. M. 15, 624:

    tellus Hadriaco ponto,

    Luc. 4, 407:

    Carthago pelago,

    Sil. 15, 220:

    urbs Ponto,

    Val. Fl. 5, 442: campi Euphrate et Tigre, * Tac. A. 6, 37:

    omnis circumfluo ambitu Pontus est,

    Amm. 22, 8, 46.—
    B.
    In gen., surrounded, encircled:

    chlamys limbo Maeonio,

    Stat. Th. 6, 540:

    genitrix gemmis,

    Claud. IV. Cons. Hon. 138.—Fig.: mens luxu, Claud. Cons. Prob. et Olybr. 40.

    Lewis & Short latin dictionary > circumfluus

  • 13 genetrix

    gĕnĕtrix (less freq. gĕnĭtrix; cf. Wagn. Verg. G. 4, 363, and Lachm. ad Lucr. II. p. 15 sq.), īcis, f. [genitor], she that has borne any one, or produced any thing, a mother ( poet. and in post-Aug. prose; syn. mater).
    I.
    Lit.: Venus, genetrix patris nostri (Aeneae), Enn. ap. Non. 378, 16 (Ann. v. 53 Vahl.); so of Venus, as the mother of Aeneas, Verg. A. 1, 590; 8, 383; 12, 412; 554;

    as the ancestress of the Romans: Aeneadūm genetrix,

    Lucr. 1, 1;

    and of Cæsar,

    Suet. Caes. 61; 78; 84 (cf.: Venere prognatus, of Cæsar, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 15, 2; cf. also Suet. Caes. 6 and 49);

    as the mother of Amor,

    Verg. A. 1, 689; of Cybele:

    me magna deūm genetrix his detinet oris, (also called Magna Mater),

    id. ib. 2, 788;

    so of the same,

    id. ib. 9, 82; 94;

    117: genetrix Priami de gente vetusta Est mihi (shortly after: parens),

    id. ib. 9, 284; cf.:

    nec ferro ut demens genetricem occidis Orestes (shortly after: occisa parente),

    Hor. S. 2, 3, 133:

    (ciconiae) genetricum senectam invicem educant,

    Plin. 10, 23, 32, § 63; Vulg. Cant. 3, 4 al.—
    II.
    Transf.
    A.
    She that produces, a mother:

    (tellus) magna deūm mater materque ferarum, et nostri genetrix corporis,

    Lucr. 2, 599:

    patria o mea creatrix! patria o mea genetrix!

    Cat. 63, 50:

    frugum,

    i. e. Ceres, Ov. M. 5, 490:

    Miletus, Ioniae caput, super octoginta urbium per cuncta maria genetrix,

    mother-city, Plin. 5, 29, 31, § 112:

    Aegyptus vitiorum genetrix,

    id. 26, 1, 3, § 4:

    genetrix virtutum frugalitas,

    Just. 20, 4.—
    B.
    Poet. of a mother-in-law, Ov. M. 9, 326.

    Lewis & Short latin dictionary > genetrix

  • 14 karus

    1.
    cārus (not chārus; in Inscrr. often kārus, Inscr. Orell. 1175; 2417 al.), a, um, adj. [Sanscr. kan, to be beloved; kāru, agreeable], dear, precious, valued, esteemed ( pass., freq. and class. in prose and poetry; syn.: dilectus, amatus, acceptus, gratus; opp. vilis, neglectus, contemptus; carum esse; syn. diligi); act., loving, affectionate, Verg. A. 1, 646:

    carum ipsum verbum est amoris, ex quo amicitiae nomen est ductum,

    Cic. N. D. 1, 44, 122; id. Off. 2, 8, 29; id. Fin. 3, 20, 66; 5, 10, 29:

    ego illum scio, quam carus sit cordi meo,

    Plaut. Men. 2, 1, 21; id. Ep. 1, 2, 30:

    neque meo cordi esse quemquam cariorem,

    Ter. Eun. 1, 2, 121:

    ut dis inmortalibus cari simus et ab iis diligamur,

    Cic. Fin. 3, 20, 66:

    dis carus ipsis,

    Hor. C. 1, 31, 13:

    laeta pax cariores Sabinas viris fecit,

    Liv. 1, 13, 6:

    populo carus atque jucundus,

    Cic. Cat. 4, 6, 11:

    patriae,

    Hor. Ep. 1, 3, 29; Lucr. 1, 730:

    parentes,

    id. 3, 85:

    cari sunt parentes, cari liberi, propinqui, familiares: sed omnes omnium caritates patria una complexa est,

    Cic. Off. 1, 17, 57: mater carissima, Asin. ap. Quint. 9, 2, 34.—So pater, Verg. A. 2, 707; Ov. M. 2, 649:

    genitor,

    Verg. A. 10, 789; Ov. M. 1, 486:

    genitrix,

    Verg. A. 1, 689:

    nutrix,

    id. ib. 4, 634:

    conjux,

    Ov. M. 11, 727:

    Thisbe,

    id. ib. 4, 143:

    nata,

    id. ib. 4, 222:

    nepotes,

    Cat. 64, 381:

    pignora, nati,

    Ov. F. 3, 218;

    so also pignora, nepotes,

    id. M. 3, 134; cf.:

    caput nepotis,

    Cat. 68, 120:

    frater carissimus atque amantissimus,

    Cic. Cat. 4, 2, 3:

    homines mihi carissimi et amicissimi,

    id. de Or. 2, 4, 15:

    illa, quam Ego animo Egregie caram habuerim,

    Ter. And. 1, 5, 38; so,

    carum habere aliquem,

    Cic. Fam. 1, 7, 11 fin. (with amare); id. Balb. 26, 59 (with diligere):

    omnis suos caros habet, me quidem se ipso cariorem,

    id. Att. 10, 11, 1:

    parentes carissimos habere,

    id. Red. Sen. 1, 2; Nep. Att. 10, 5; Quint. 5, 10, 74:

    ex decessu carissimorum,

    Sen. Cons. ad Marc. 7, 1:

    omnium societatum nulla est carior,

    Cic. Off. 1, 17, 57:

    patria,

    Hor. S. 2, 2, 104:

    Athenae,

    Cat. 64, 81:

    carmina legenti,

    Prop. 3 (4), 2, 13:

    crines,

    id. 1, 17, 21:

    simulacra,

    Ov. M. 14, 112:

    amplexus,

    id. ib. 9, 750 et saep.—Prov. uses:

    patria mihi vită meă multo est carior,

    Cic. Cat. 1, 11, 27; so id. Sest. 20, 45; cf. Cat. 68, 159:

    carius oculis,

    id. 82, 2; 104, 2; Ov. M. 7, 847 al.— Subst.: cāri mei, my loved ones, Plaut. Men. 1, 1, 29 al.—In a double sense with II., Plaut. Bacch. 2, 3, 76 sq.; id. Men. 1, 1, 29 sq.; cf.:

    hoc est gratum nobisque est carius auro,

    Cat. 107, 3.—
    II.
    Prop. (opp. vilis), dear, costly, of a high price:

    venio ad macellum, rogito pisces: indicant Caros, agninam caram, caram bubulam, cara omnia,

    Plaut. Aul. 2, 8, 3 sq.:

    quod ei amorem Carissimum... eum confeci sine sumptu,

    Ter. Eun. 5, 4, 5:

    quom cara annona sit,

    Plaut. Capt. 3, 1, 35:

    coquos carissimus,

    id. Ps. 3, 2, 59.—So annona, Plaut. Stich. 1, 3, 25; Ter. And. 4, 4, 7; ( comp.) Cic. Div. 2, 27, 59; ( sup.) id. Dom. 6, 14 et saep.:

    aurum argentumque caelando carius fecimus (cf. just before: auximus pretia rerum),

    Plin. 33, praef. 2, § 4; cf.:

    cariora pretia facere,

    Just. 16, 4, 19.—With abl. pretii: quod non opus est, asse carum est. Cato ap. Sen. Ep. 94, 28; so,

    trecentis,

    Plaut. Pers. 4, 4, 118.— Adv. (rare).
    A. 1.
    Dearly, at a high price:

    vēnire,

    Varr. R. R. 3, 5, 2; comp., Cic. Dom. 44, 115; Suet. Calig. 27; [p. 296] sup., Sen. Ep. 42, 5.—
    2.
    Highly: carius aestimare, Plancus ap. Cic. Fam. 10, 4, 2.—
    B.
    cārō (acc. to II.), dearly, at a high price, Dig. 19, 1, 13, § 3.
    2.
    Cārus, i, a Roman cognomen.
    I.
    T. Lucretius Carus, the poet; v. Lucretius.—
    II.
    M. Aurelius Carus, the Roman emperor, Eutr. 9, 12 al.—
    III.
    Another poet, Ov P. 4, 16, 7.

    Lewis & Short latin dictionary > karus

  • 15 Sipylus

    Sĭpylus, i, m., = Sipulos.
    I.
    A mountain on the frontiers of Lydia and Phrygia, on which Niobe was changed into stone, the modern Manisa Dagh, Prop. 2, 20 (3, 13), 8; Ov. M. 6, 149; Cic. Q. Fr. 2, 11, 3; Sen. Herc. Oet. 184; id. Agam. 374.—Hence, Sĭpylē-us, a, um, adj., of Sipylus:

    genitrix Sipylea,

    i. e. Niobe, Stat. S. 5, 1, 33;

    also called Sipyleïa cautes,

    Aus. Epit. 27.— Sĭpylen-sis, e:

    mater deorum,

    Ulp. Fragm. 22, 6.—
    II.
    A son of Niobe, Ov. M. 6, 231.

    Lewis & Short latin dictionary > Sipylus

См. также в других словарях:

  • Genitrix — La forêt des Landes de Gascogne Auteur François Mauriac Genre …   Wikipédia en Français

  • Génitrix — Auteur François Mauriac Genre Roman Pays d origine  France Éditeur Éditions Grasset Date de parution …   Wikipédia en Français

  • Genitrix — GENĬTRIX, ícis, ein Beynamen der Venus, unter welchem ihr Julius Cäsar, zu Rom, einen prächtigen Tempel auf dem von ihm erbaueten Markte errichtete. Appian. de B. C. ap. Alex. Donat. l. II. c. 21. & Nardin. IV. c. 9. Er gab ihr solche Benennung,… …   Gründliches mythologisches Lexikon

  • genitrix — see genetrix …   Useful english dictionary

  • genitrix — noun The biological mother of a child Syn: birthmother See Also: progenitrix …   Wiktionary

  • Temple de Venus Genitrix — Temple de Vénus Genitrix Temple de Vénus Genitrix Construit sur le forum de César, ce temple est dédié à Vénus Genitrix ou Vénus mère dont César se prétendait être un descendant par l intermédiaire d Énée et de Iule (Ascagne) …   Wikipédia en Français

  • Temple de vénus genitrix — Construit sur le forum de César, ce temple est dédié à Vénus Genitrix ou Vénus mère dont César se prétendait être un descendant par l intermédiaire d Énée et de Iule (Ascagne) …   Wikipédia en Français

  • Temple de Vénus Genitrix — 41°53′38.97″N 12°29′5.25″E / 41.8941583, 12.4847917 …   Wikipédia en Français

  • VIRGO Genitrix — seu Mater passim apud Poetas Christianos pro maria, Christi parente: de qua in Templo quodam Romae id etiamnum distichon legitur; Partus et integritas, discordes tempore longo, Virginis in gremio foedera pacis habent. Georg. Fabricius, Gommentar …   Hofmann J. Lexicon universale

  • Vénus Victrix — Détail d une pièce de monnaie romaine (Antoninien III° siècle) représentant la Vénus Victrix La Vénus Victrix (ou victrici) est dans la Rome antique une représentation de la déesse Vénus victorieuse ou amenant la victoire, célébrée notamment par… …   Wikipédia en Français

  • The Last Legends of Earth (Novel) — infobox Book | name = The Last Legends of Earth title orig = translator = author = A. A. Attanasio cover artist = country = United States language = English series = Radix Tetrad genre = Science fiction novel publisher = Bantam / Spectra release… …   Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»