Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

fea

  • 1 Turdus feae

    3. ENG Fea’s thrush
    4. DEU Rostdrossel f Braunkopfdrossel f
    5. FRA grive f de Fea

    VOCABULARIUM NOMINUM ANIMALIUM QUINQUELINGUE — AVES > Turdus feae

  • 2 scalpo

    scalpo, scalpsī, scalptum, ere (griech. σκάλοψ, Maulwurf, ahd. scelifa = nhd. dialekt. Schelfe [häutige Schale]), kratzen, ritzen, scharren, reiben, I) im allg.: a) eig.: ficus perquam fecundo proventu, scalpendo tantum ferreis unguibus, ritzen, Plin.: palmam alternā manu, Plin.: caput digito uno, sich mit einem Finger in den Haaren krauen (mit einem Finger, um die Haartracht nicht zu verderben), Iuven. 9, 133; bes. von Pompejus, Asin. Poll. poët. fr. bei Sen. contr. 7, 4 (19), 7 u. 10, 1 (30), 8. Amm. 17, 11, 4: dentes, Nov. com. tr. u. Plin.: nates, Pompon. com. fr.: vehementius exulceratam verrucam, Suet.: ostium, Sisenn. fr.: terram unguibus, Hor.: strata, ein wenig aufgraben, Pallad.: morsu scalpunt locum, nagen an usw., Colum. – b) bildl., zur Wollust reizen, tremulo intima versu, Pers. 1, 21: sc. scabiem libidinum, Augustin. conf. 9, 1. – II) insbes., als t. t. der Kunst, mit einem scharfen und spitzen Werkzeuge (Schnitzmesser, Grabstichel, Meißel, scalprum) in Holz, Edelsteine u. dgl. schnitzen, schneiden, einschneiden, eingraben, ausschneiden, stechen gravieren (u. zwar steht scalpo von flacherer Arbeit, wie ξέειν; hingegen sculpo von tieferer, halb od. ganz erhabener Arbeit, wie γλύφειν, dah. dem caelare, τορεύειν, verwandt; vgl. Fea Hor. carm. 3, 11, 52), nostri memorem sepulcro scalpe querelam, Hor.: apta manus est ad fingendum (wie des Bildhauers), ad scalpendum (des Holz-, Steinschneiders), Cic.: apparet scalpi etiam smaragdos solitos, geschnitten werden zu Gemmen, Kameen, Plin.: vetuit in gemma se ab alio scalpi, quam a Pyrgotele, Plin.: lapideus deus caeditur, scalpitur, Min. Fel.: duriori tanta inest vis, ut aliae gemmae scalpantur fragmentis eius, Plin.: flores et acanthi eleganter scalpti, geschnitzte, Vitr.: capita leonina sunt scalpenda, Vitr.

    lateinisch-deutsches > scalpo

  • 3 tus

    tūs (thūs), tūris, n. (v. θύος, tuus, dann tus), der Weihrauch, die Tränen od. das Harz eines arabischen Baumes, den die Neueren für Amyris Kataf Forsk. halten, turis granum, Plaut.: turis et balsami silvae, Flor.: turis lacrimae, Ov.: tus metere, abnehmen, ernten, Plin.: publice vinum ac tus praebere (zum Opfer liefern), Liv.: tus incendere, Cic.: Plur., tria tura, drei Körner Weihrauch, Ov.: mascula tura, männlicher oder Tropfweihrauch, als die beste Sorte zum Opfer, Verg.: dare (opfern) tus, Ov.: u. so aris tura dare, Val. Max.: dare divis tura benignis, Hor.: u. tura dare pro Caesare, Ov.: tura tribus digitis comprehensa in focum iactare, Lact.: duobus digitulis tura in bustum arae iacĕre, Hieron. – / tus terrae, eine Pflanze = chamaepitys, Plin. 24, 29. – Die Schreibung tus ist meistens die der besten Hdschrn. und neueren Ausgaben (s. für Verg. Wagner Orthogr. Verg. p. 476). Die Schreibung thus verwirft Charis. 75, 13; verteidigt als die ältere Serv. Verg. georg. 1, 57 u. Aen. 6, 3: u. so auch Fea Hor. carm. 1, 19, 14. Drak. Liv. 10, 23, 2.

    lateinisch-deutsches > tus

  • 4 tutorius

    tūtōrius, a, um (tutor, oris), I) vormundschaftlich, tutorio nomine, unter dem Namen eines Vormundes, Iustin. 30, 3, 4. – II) subst., tūtōrius, iī, m. = tutor, der Beschützer, Iuppiter Tut., Inscr. bei Fea Relaz. d'un viaggio ad Osita p. 14. – u. tūtōria, ae, f. = tutrix, die Beschützerin, Corp. inscr. Lat. 6, 9710.

    lateinisch-deutsches > tutorius

  • 5 scalpo

    scalpo, scalpsī, scalptum, ere (griech. σκάλοψ, Maulwurf, ahd. scelifa = nhd. dialekt. Schelfe [häutige Schale]), kratzen, ritzen, scharren, reiben, I) im allg.: a) eig.: ficus perquam fecundo proventu, scalpendo tantum ferreis unguibus, ritzen, Plin.: palmam alternā manu, Plin.: caput digito uno, sich mit einem Finger in den Haaren krauen (mit einem Finger, um die Haartracht nicht zu verderben), Iuven. 9, 133; bes. von Pompejus, Asin. Poll. poët. fr. bei Sen. contr. 7, 4 (19), 7 u. 10, 1 (30), 8. Amm. 17, 11, 4: dentes, Nov. com. tr. u. Plin.: nates, Pompon. com. fr.: vehementius exulceratam verrucam, Suet.: ostium, Sisenn. fr.: terram unguibus, Hor.: strata, ein wenig aufgraben, Pallad.: morsu scalpunt locum, nagen an usw., Colum. – b) bildl., zur Wollust reizen, tremulo intima versu, Pers. 1, 21: sc. scabiem libidinum, Augustin. conf. 9, 1. – II) insbes., als t. t. der Kunst, mit einem scharfen und spitzen Werkzeuge (Schnitzmesser, Grabstichel, Meißel, scalprum) in Holz, Edelsteine u. dgl. schnitzen, schneiden, einschneiden, eingraben, ausschneiden, stechen gravieren (u. zwar steht scalpo von flacherer Arbeit, wie ξέειν; hingegen sculpo von tieferer, halb od. ganz erhabener Arbeit, wie γλύφειν, dah. dem caelare, τορεύειν, verwandt; vgl. Fea Hor. carm. 3, 11, 52), nostri memorem sepulcro scalpe querelam, Hor.: apta manus
    ————
    est ad fingendum (wie des Bildhauers), ad scalpendum (des Holz-, Steinschneiders), Cic.: apparet scalpi etiam smaragdos solitos, geschnitten werden zu Gemmen, Kameen, Plin.: vetuit in gemma se ab alio scalpi, quam a Pyrgotele, Plin.: lapideus deus caeditur, scalpitur, Min. Fel.: duriori tanta inest vis, ut aliae gemmae scalpantur fragmentis eius, Plin.: flores et acanthi eleganter scalpti, geschnitzte, Vitr.: capita leonina sunt scalpenda, Vitr.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > scalpo

  • 6 tus

    tūs (thūs), tūris, n. (v. θύος, tuus, dann tus), der Weihrauch, die Tränen od. das Harz eines arabischen Baumes, den die Neueren für Amyris Kataf Forsk. halten, turis granum, Plaut.: turis et balsami silvae, Flor.: turis lacrimae, Ov.: tus metere, abnehmen, ernten, Plin.: publice vinum ac tus praebere (zum Opfer liefern), Liv.: tus incendere, Cic.: Plur., tria tura, drei Körner Weihrauch, Ov.: mascula tura, männlicher oder Tropfweihrauch, als die beste Sorte zum Opfer, Verg.: dare (opfern) tus, Ov.: u. so aris tura dare, Val. Max.: dare divis tura benignis, Hor.: u. tura dare pro Caesare, Ov.: tura tribus digitis comprehensa in focum iactare, Lact.: duobus digitulis tura in bustum arae iacĕre, Hieron. – tus terrae, eine Pflanze = chamaepitys, Plin. 24, 29. – Die Schreibung tus ist meistens die der besten Hdschrn. und neueren Ausgaben (s. für Verg. Wagner Orthogr. Verg. p. 476). Die Schreibung thus verwirft Charis. 75, 13; verteidigt als die ältere Serv. Verg. georg. 1, 57 u. Aen. 6, 3: u. so auch Fea Hor. carm. 1, 19, 14. Drak. Liv. 10, 23, 2.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > tus

  • 7 tutorius

    tūtōrius, a, um (tutor, oris), I) vormundschaftlich, tutorio nomine, unter dem Namen eines Vormundes, Iustin. 30, 3, 4. – II) subst., tūtōrius, iī, m. = tutor, der Beschützer, Iuppiter Tut., Inscr. bei Fea Relaz. d'un viaggio ad Osita p. 14. – u. tūtōria, ae, f. = tutrix, die Beschützerin, Corp. inscr. Lat. 6, 9710.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > tutorius

  • 8 Azemiops

    2. RUS бирманские гадюки pl, гадюки-феи pl
    3. ENG
    4. DEU Fea-Vipern pl
    5. FRA
    Ареал обитания: Азия

    VOCABULARIUM NOMINUM ANIMALIUM QUINQUELINGUE > Azemiops

  • 9 Muntiacus feae

    2. RUS мунтжак m Феа
    4. DEU
    5. FRA

    VOCABULARIUM NOMINUM ANIMALIUM QUINQUELINGUE > Muntiacus feae

  • 10 Bandusia

    Bandŭsĭa, ae, f., a pleasant fountain near Venusia, the birthplace of Horace, celebrated by him in song, C. 3, 13, 1 sq. Ritter and Orell. ad loc. (diff. from the celebrated Digentia of the Ep. 1, 16, 12 and 104, as is shown by the Privilegium Paschalis II. anni 1103 ap. Ughell. Ital. Sacra, tom. vii. col. 30, Ven. 1721; cf. Fea and Jahn upon Hor. C. 3, 13; Capmartin de Chaupy, Découverte de la maison d'Horace t. iii. pp. 364, 518 and 537).

    Lewis & Short latin dictionary > Bandusia

  • 11 concurialis

    con-cūrĭālis, is, m., one of the same curia, Inscr. Fea Fast. Cons. p. 23, n. 46.

    Lewis & Short latin dictionary > concurialis

  • 12 dea

    dĕa, ae (dat. and abl. plur.:

    diis,

    Varr. R. R. 3, 16, 7; Ins. Orell. 2076: deabus, Cn. Gell. ap. Charis. p. 39 P.; Aug. C. D. 7, 24; 3, 3;

    Apul. M. 4, p. 156: dis deabusque,

    Cic. Rab. Perd. 2, 5; id. fragm. ap. Prisc. p. 733 P., IV. 2, p. 451 ed. Orell.; cf. DIVIS DIVABVSQVE, Inscr. ap. Voss. Arist. 4, 4 fin.), f. [deus], a goddess: Juno sancta dearum, Enn. ap. Serv. ad Verg. A. 4, 576 (Annal. v. 65 Vahl.): his diis (i. e. the Muses) Helicona atque Olympon attribuerunt homines, Varr. l. l.; cf.

    for the same, novem deae,

    Ov. H. 15, 108; id. A. A. 3, 348;

    and Thespiades deae,

    id. M. 5, 310;

    and only deae,

    Verg. A. 7, 641: dea, magna dea, Cybebe, dea domina Dindymi, Catull. 63, 91: mille dea est operum: certe dea carminis illa est (sc. Minerva), Ov. F. 3, 833:

    bellica,

    the same, id. M. 2, 752:

    venatrix,

    i. e. Diana, id. ib. 2, 454:

    silvarum,

    the same, id. ib. 3, 163:

    triplices,

    i. e. the Fates, ib. ib. 2, 654; cf.

    triplices poenarum Eumenides,

    id. ib. 8, 481:

    siderea,

    i. e. Night, Prop. 3, 20, 18 (4, 20, 8 M.) et saep. For the combination di deaeque, v. deus; Bona Dea, v. bonus, no. F. —The appellation DEA is freq. on the tombs of women, Inscr. ap. Fea, p. 173; Fabretti, Inscr. p. 266, 106 al.

    Lewis & Short latin dictionary > dea

  • 13 eheu

    ēheu, interj., an interjection of pain or grief, ah! alas! Plaut. Capt. 1, 2, 49; 5, 3, 18; id. Trin. 2, 4, 102; id. Mil. 4, 8, 32 al.; Ter. Heaut. 1, 1, 31; id. Hec. 1, 1, 17; id. Phorm. 1, 4, 10.—Often followed by quam:

    eheu, quam ego nunc totus displiceo mihi,

    Ter. Heaut. 5, 4, 20; Hor. S. 1, 3, 66. (The epic and lyric poets have everywhere ēheu; and hence many moderns, partly in accordance with better MSS., read everywhere heu heu; cf.

    Burmann, Voss, Wagner, and Ribbeck,

    Verg. E. 2, 58; also Forbig. ad loc.; Hand Turs. 2, 358 sq.; Sillig Cat. p. 283; Huschk. Tib. II. p. 711;

    Fea and Keller,

    Hor. C. 1, 15, 9; but in ib. 1, 35, 33, and 2, 14, 1 al. the best editions have ēheu.)

    Lewis & Short latin dictionary > eheu

  • 14 iterum

    ĭtĕrum (collat. form ‡ ĭtĕro, Inscr. ap. Fea Framm. di Fast. Cons. Tav. 10, n. 26), adv. [ acc. sing. n. of compar. form from pronom. stem i- of is; cf. Sanscr. itara, the other; Hibern. itir], again, a second time, once more, anew.
    I.
    Lit.:

    ubi rex Agathocles regnator fuit, et iterum Phintias, tertium Liparo,

    Plaut. Men. 2, 3, 58:

    iterum mihi natus videor, quia te repperi,

    id. Poen. 5, 2, 117:

    iterum ille eam rem judicatam judicat,

    id. Rud. prol. 19:

    Livianae fabulae non satis dignae sunt, quae iterum legantur,

    Cic. Brut. 18, 71:

    C. Flaminius consul iterum,

    id. Div. 1, 35, 77:

    T. Quinctius Pennus, iterum,

    Liv. 4, 30; Nep. Hann. 5, 3; Hor. Ep. 1, 5, 4:

    cum is iterum bellum dare dixisset,

    Liv. 21, 18. —

    In enumerations: primo quidem decipi, incommodum est: iterum, stultum: tertio turpe,

    Cic. Inv. 1, 39, 71; id. Font. 8, 16; Suet. Caes. 36; id. Aug. 25; Nep. Hann. 6, 1; Juv. 4, 1.—With other advv., esp. with semel, tertium, etc.:

    cum his Aeduos semel atque iterum armis contendisse,

    Caes. B. G. 1, 31; Juv. 3, 134:

    Venerium jacere iterum ac tertium,

    Cic. Div. 2, 59, 121:

    iterum atque tertium tribuni,

    Liv. 3, 19:

    semel iterumque,

    Cic. Div. 1, 25, 54.—

    Repeated: iterum atque iterum spectare,

    again and again, repeatedly, Hor. S. 1, 10, 39:

    iterum atque iterum fragor increpat ingens,

    Verg. A. 8, 527:

    iterumque iterumque vocavi,

    id. ib. 2, 770; 3, 436.—
    II.
    Transf., in turn, again, on the other hand:

    cum is iterum sinu effuso bellum dare dixisset,

    having loosed again the fold, Liv. 21, 18 fin.; Just. 21, 4, 6:

    pares iterum accusandi caussas esse,

    Tac. A. 12, 65.

    Lewis & Short latin dictionary > iterum

  • 15 Manes

    Mānes, ĭum ( fem., Inscr. ap. Fea, Var. di Notiz. p. 174; Inscr. Grut. 786, 5), m. [manus, good; v. mane], with or without di.
    I.
    The deified souls of the departed, the ghosts or shades of the dead, the gods of the Lower World, infernal deities, manes (as benevolent spirits, opp. to larvae and lemures, malevolent spirits):

    deorum manium jura sancta sunto,

    Cic. Leg. 2, 9, 22:

    Manibus divis mactatus,

    Lucr. 6, 759:

    Manibu' divis Inferias mittunt,

    id. 3, 52; Cic. Pis. 7, 16:

    sacrae (res) sunt quae Dis superis consecratae sunt: religiosae, quae Diis manibus relictae sunt,

    Gai. Inst. 2, 4.—
    B.
    Esp., the departed spirit, ghost, shade of a person:

    nec patris Anchisae cinerem manesve revelli,

    Verg. A. 4, 427:

    conjugis,

    id. ib. 6, 119;

    3, 303: manes Virginiae,

    Liv. 3, 58, 11; 21, 10, 3:

    camilli,

    Juv. 2, 154; Sen. Contr. 3, 16, 21:

    Galbae,

    Suet. Oth. 7. —In sing.:

    nomine Manem deum nuncupant,

    App. de Deo Socr. 15, p. 50, 19.—
    II.
    Transf.
    A.
    The Lower World, infernal regions ( poet.):

    Manesque profundi,

    Verg. G. 1, 243:

    haec Manes veniet mihi fama sub imos,

    id. A. 4, 387:

    esse aliquos Manes et subterranea regna,

    Juv. 3, 149. And in apposition:

    fabulae Manes,

    Hor. C. 1, 4, 16. —
    B.
    Punishments inflicted in the Lower World ( poet.):

    quisque suos patimur Manes,

    Verg. A. 6, 743 (Manes id est supplicia, Serv.); so Stat. Th. 8, 84; Aus. Ephem. 57. —
    C.
    A corpse (post-Aug.):

    accipiet manes parvula testa meos,

    Prop. 2, 13, 32 (3, 5, 16); Liv. 31, 30:

    ea causa est, ut pleraeque alitum e manibus hominum oculos potissimum appetant,

    Plin. 11, 37, 55, § 148; 16, 44, 85, § 234.

    Lewis & Short latin dictionary > Manes

  • 16 nauticarius

    nautĭcārĭus, ĭi, m. [nauta], a shipmaster, Inscr. Fea Fast. Cons. 40.

    Lewis & Short latin dictionary > nauticarius

  • 17 pauper

    pauper, pĕris ( fem. paupera, Plaut. Fragm. ap. Serv. Verg. A. 12, 519, called obsolete by Varr. L. L. 8, § 77 Müll.— Neutr. pauperum, Cael. Aur. Tard. 1, 1, 33.— Gen. plur. pauperorum, Petr. 46 dub.; Inscr. ex Ann. p. Chr. n. 341: AMATOR PAVPERORVM, ap. Fea, Framm. de' Fasti Cons. p. 90), adj. [root pau- of pauros (cf. paucus, etc.), and per- of pario, pe-per-i, producing little], poor, i. e. not wealthy, of small means, that has only enough for his moderate expenses (cf.: indigus, egenus, inops).— Absol.:

    pauper, cui opera vita erat, ruri fere Se continebat,

    Ter. Phorm. 2, 3, 16:

    qui (judices) saepe propter invidiam adimunt diviti, Aut propter misericordiam addunt pauperi,

    id. ib. 2, 1, 47:

    optavit honeste in patriā pauper vivere,

    id. And. 4, 5, 3:

    servus domini pauperis,

    id. Eun. 3, 2, 33; Cic. Par. 6, 3, 50:

    sisne ex pauperrimo dives factus,

    id. Vatin. 12, 29:

    si abundans opibus pauperem se vocet,

    Quint. 11, 1, 21:

    quod Aeque pauperibus prodest, locupletibus aeque,

    Hor. Ep. 1, 1, 25.—With in and abl.:

    meo sum pauper in aere,

    Hor. Ep. 2, 2, 12.—
    (β).
    With gen.:

    horum Semper ego optarim pauperrimus esse bonorum,

    Hor. S. 1, 1, 79:

    pauper Opimius argenti positi intus et auri,

    id. ib. 2, 3, 142:

    aquae,

    id. C. 3, 30, 11.— Subst.: pauper, ĕris, comm., a poor man:

    pauperum tabernae,

    Hor. C. 1, 4, 13:

    pauperum cenae,

    id. ib. 3, 29, 14:

    pauperum sepulcra,

    id. Epod. 17, 47:

    pauperiorum turbae,

    id. S. 1, 1, 111.—
    2.
    Of things, poor, scanty, inconsiderable, small, meagre (mostly poet. and in post-Aug. prose).— Absol.:

    pauperes res inopesque,

    Plaut. Rud. 1, 5, 24:

    ager,

    Tib. 1, 1, 23 (19):

    mensa,

    id. 1, 1, 37:

    pauperis tuguri culmen,

    Verg. E. 1, 69:

    domus,

    id. A. 12, 519:

    et carmen venā pauperiore fluit,

    Ov. P. 4, 2, 20:

    pauper pudor,

    Phaedr. 2, 1, 14:

    nomina pauperis aevi,

    Luc. 10, 151:

    eloquentia,

    Quint. 10, 5, 5.— With gen.:

    pauper sulci cerealis Abella,

    Sil. 8, 545.—With abl.: exemplis pauperior, App. Flor. fin.
    B.
    Transf., for egenus, needy, indigent: homo Pauper, qui educit in egestate liberos, Caecil. ap. Gell. 2, 23, 21:

    inopes ac pauperes,

    Cic. Par. 6, 3, 52.—
    II.
    Trop., poor, feeble, intellectually (very rare; cf.

    miser, misellus): miser enim et (ut ita dicam) pauper orator est, qui, etc.,

    Quint. 8 prooem. § 28.—
    (β).
    Pauperes spiritu, i. e. humble, Vulg. Matt. 5, 3.—Hence, adv., poorly; in comp.:

    pauperius incedit,

    Tert. Cult. Fem. 11 fin.

    Lewis & Short latin dictionary > pauper

См. также в других словарях:

  • FEA — was the smallest unit of land a fief could own under the feudal system.Acronyms and abbreviationsFEA is an acronym or abbreviation for: * Fair Employment Act * Far Eastern Academy, a Seventh day Adventist school in Singapore * Federal Education… …   Wikipedia

  • Fea — Fea, Carlo Domenico Francesco Ignatio, geb. 1755 in Pigna bei Oneglia; wurde Geistlicher, flüchtete 1798, durch die Revolution auch in die Politik verflochten, beim Einrücken der Franzosen nach Florenz; wurde nach seiner Rückkehr nach Rom, 1799,… …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Fea — Fea, Carlo Domenico Francesco Ignazio, ital. Gelehrter und Kunstkenner, geb. 4. Juni 1753 in Pigna bei Nizza, gest. 17. März 1836 in Rom, studierte in Nizza und Rom und erhielt daselbst die Priesterweihe und den Doktorgrad. In seiner spätern… …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Fea — Fea, Carlo, geb. 1753 bei Nizza, gest. 1836 in Rom, italien. Archäolog und Philolog, bekannt durch eine Ausgabe des Horaz, durch die Uebersetzung von Winkelmanns Kunstgeschichte, durch Untersuchungen über das Pantheon etc …   Herders Conversations-Lexikon

  • fea — cof·fea; de·fea·sance; de·fea·si·ble; dis·fea·ture; fea·ber·ry; fea·si·bil·i·ty; fea·si·ble; fea·si·ble·ness; fea·si·bly; fea·tured; fea·ture·less; fea·ture·ly; fea·tur·ette; fea·tur·ish; in·de·fea·si·bil·i·ty; in·de·fea·si·ble; mal·fea·sance;… …   English syllables

  • Fea — Die Abkürzung FEA steht für: Finite Elemente Analyse, Berechnungsverfahren, siehe Finite Elemente Methode Féderation Européenne d Aïkido Formalin Eisessig Alkohol, feingewebliche Fixierungsmethode Fea ist der Name folgender Personen: Carlo Fea… …   Deutsch Wikipedia

  • FEA-M — Infobox block cipher name = FEA M designers = X. Yi, C.H. Tan, C.K. Siew, and M.R. Syed publish date = 2001 derived from = derived to = related to = key size = about 4094.2 bits block size = 4096 bits structure = rounds = 1 cryptanalysis =… …   Wikipedia

  • FEA — Die Abkürzung FEA steht für: Finite Elemente Analyse, Berechnungsverfahren, siehe Finite Elemente Methode Féderation Européenne d Aïkido Formalin Eisessig Alkohol, feingewebliche Fixierungsmethode Funk Empfangs und Auswerteeinheit, elektrisches… …   Deutsch Wikipedia

  • Fea — Cette page d’homonymie répertorie les différents sujets et articles partageant un même nom. Le nom de Fea a été porté par plusieurs personnalités (par ordre alphabétique) : Carlo Fea (1735 1834), archéologue italien. Leonardo Fea (1852 1903) …   Wikipédia en Français

  • Fea-Vipern — Fea Viper Fea Viper (Azemiops feae) Systematik Ordnung: Schuppenkriechtiere (Squamata) Unter …   Deutsch Wikipedia

  • Fea-Viper — (Azemiops feae) Systematik Ordnung: Schuppenkriechtiere (Squamata) Unterordnung …   Deutsch Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»