-
1 ποδ-αρκέω
ποδ-αρκέω, nur im partic., ποδαρκέων τέμενος, das Gefilde schnelles Fußes durchrennend, Pind. P. 5, 31, wo es aber richtiger für den gen. von dem Folgenden erklärt wird, s. Böckh. explic. p. 475.
-
2 πολιός
πολιός, grau, weißlich; – a) vom Haupthaare der Greise; Il. 22, 74. 24, 516; κεφαλή, Od. 24, 317; Hes. Th. 271; πολιᾶς ἄμυγμα χαίτης, Soph. Ai. 621; πολιὸν ἐπὶ κρᾶτα, Eur. Hec. 653, u. öfter; ἔϑειρα, Anacr. 49, 2; γῆρας, 51, 7; ἄχρι πολιῆς φίλης, Rufin. 34 (V, 22); daher ἡ πολιά = das Greisenalter, Ruhnk. Rut. Lup. 268; αἱ πολιαί, sc. τρίχες, die weißen, grauen Haare, Pind. Ol. 4, 29; ἅμα ταῖς πολιαῖς κατιούσαις, mit dem Herabwallen greiser Haare, Ar. Equ. 518, vgl. 905; a. D., wie Anacr. 50, 9; τοσαυτασὶ πολιὰς ἔχω, Aesch. 1, 49; auch ὁ πολιός, der grauhaarige Alte, Od. 24, 499; auch πολιὰ γαστήρ, Pind. P. 4, 98, der Schooß einer Greisinn, vgl. Böckh explic. p. 272; πολιαὶ ματέρες, Soph. O. R. 183; σφόδρα πολιόν, Plat. Parmen. 127 b; übh. alt, νόμος, Aesch. Suppl. 658; ἐν πολιαῖσι φήμαις, Eur. El. 701; οὔτε μάϑημα χρόνῳ πολιὸν οὐδὲν ἔχετε, Plat. Tim. 22 b. – b) bei Hom. noch Beiwort des Wolfes, Il. 10, 334, des Eisens, 9, 366 u. öfter, wie Eur. Suppl. 758; auch χαλκός, Pind. P. 3, 48; und des schäumenden Meeres, in welcher Vrbdg Homer das Wort auch 2 Endgn braucht, ἁλὸς πολιοῖο, Il. 20, 229 Od. 5, 410, neben πολιῆς ἁλός, Il. 12, 284, oft, wie πολιᾶς ἁλός, Pind. Ol. 1, 71; ϑάλασσα, 7, 61; Soph. Ant. 334; πέλαγος, Ar. Av. 350. – c) übh. weiß, hell, heiter; ἔαρ, Hes. O. 479. 496; αἰϑήρ, Eur. Or. 1376; ἀήρ, Ap. Rh. 3, 275; Qu. Sm. 6, 229.
-
3 στεφάνη
στεφάνη, ἡ, eigentlich wohl jede Bedeckung, Umgebung, Umkränzung, zum Schutze oder zur Zier dienend; – a) στεφάνη εὔχαλκος, der Helmrand, auch wohl die Hauptbedeckung durch den Helm, u. der Helm selbst; ἐπὶ στεφάνην κεφαλῆφιν ϑήκατο χαλκείην, Il. 10, 30; στεφάνη χαλκοβάρεια, 11, 96, wo es Plut. Symp. 8, 6 = κόρυς erklärt; αὐχέν' ὑπὸ στεφάνης εὐχάλκου, Il. 7, 12. – bl weiblicher Hauptschmuck, Kranz, Krone, Diadem, überhaupt Kopfputz, Haarspange, ungewiß ist die Bedeutung Iliad. 18, 597 καί ῥ' αἱ μὲν καλὰς στεφάνας ἔχον, welche Stelle von Aristarch für unächt erklärt wurde, s. Scholl.; Kränze von Blumen oder Laub kennt Homer nicht, s. Scholl. Iliad. 13, 736. 11, 700, vgl. Apollon. Lex. Hom. ed. Bekk. p. 97, 12. 144, 22. 29; ἐυστέφανος heißt bei Hom. nicht »schönbekränzt«, sondern »mit schöner Haarspange«, durch welche nämlich die Haarflechten auf dem Kopfe zusammengehalten wurden; Kränze von Blumen oder Laub als Kopfschmuck scheinen in der Griechischen Literatur zuerst vorgekommen zu sein in den Cyprien des Stasinos, s. Athen. XV, 682, vgl. I, 18 e. – Hom. h. 5, 7 κρατὶ δ' ἐπ' ἀϑανάτῳ (Ἀφροδίτης) στεφάνην εὔτυκτον ἔϑηκαν, καλήν, χρυσείν, vgl. vs. 1 χρυσοστέφανον Ἀφροδίτην, vs. 18 ἰοστεφάνου Κυϑερείης; Hesiod. Th. 578 ἀμφὶ δέ οἱ στεφάνους, νεοϑηλέας ἄνϑεσι ποίης, ἱμερτούς, παρέϑηκε καρήατι Παλλὰς Ἀϑήνη· ἀμφὶ δέ οἱ στεφάνην χρυσέην κεφαλῆφιν ἔϑηκε, τὴν αὐτὸς ποίησε περικλυτὸς Ἀμφιγυήεις, die beiden ersten Verse sind wohl entschieden unächt, vielleicht die ganze Stelle; über die goldene στεφάνη vgl. die Scholl. Zweifellos ein goldner Kranz ist χρυσέη στεφάνη Herodot. 8, 118; vgl. Aristoph. Eq. 968 Eccl. 1034. Στεφάνη τριχῶν, ein Aufsatz von falschen Haaren, Poll. 4, 144147, daher heißt στεφάνη auch der obere Theil des Kopfes, so weit dieHaare gehen; bei den Aerzten die Kranznaht am Schädel, sutura coronalis, Aretae.; vgl. noch Böckh Staatshaushalt II, 291 und Explic. Pind. Cl. 2, 75 p. 131. – c) nach Poll. 2, 210 = σφιγκτήρ; vgl. Strat. 7 (XII, 8). – d) übh. der Rand, die Einfassung am obern Theile eines Körpers; ὅντε κατὰ στεφάνης ποταμὸς χειμάῤῥοος ὤσῃ, den Felsrand hinab, Il. 13, 138, wie ἡ ἄνω στεφάνη τοῠ ὄρους Pol. 1, 56, 4. Auch der Mauerrand mit den Zinnen, ἀπὸ στεφάναν κέκαρσαι πύργων, Eur. Hec. 910, vgl. Troad. 779; ϑεάτρου, Pol. 7, 16, 6. – Ein Theil an der ποδοστράβη, Xen. Cyn. 9, 12 ff; Poll. 5, 32.
-
4 τριχ-άῑκες
τριχ-άῑκες, οἱ, die dreifach Getheilten, heißen die Dorier, Od. 19, 177, Hes. frg. 68; was Böckh explic. Pind. Ol. 7, 76 vom dreifachen Helmbusch erkl., wie κορυϑάϊξ; Andere von einem auf dem Helme flatternden Roßhaarbusch ( τρίχες-ἀΐσσω). Die Erkl. dachten zum Theil an den dreifachen Wohnort der Dorier im Peloponnes, in Thessalien, in Kreta, zum Theil an die drei Dorischen Phylen.
-
5 φυλλο-βολία
φυλλο-βολία, ἡ, 1) das Abwerfen, Verlieren der Blätter, Theophr. – 2) das Werfen, Bestreuen mit Blättern u. Blumen, gew. Zeichen des Beifalls u. der Ehre für die Sieger in öffentlichen Wettkämpfen, Eratosthen. bei Schol. Eur. Or. 574; s. Böckh explic. Pind. P. 9, 130.
-
6 φοινῑκό-πεζα
φοινῑκό-πεζα, ἡ, die Purpurfüßige, Beiwort der Demeter, Pind. Ol. 6, 94, s. Böckh explic.
-
7 φονή
φονή, ἡ (ΦΈΝΩ), Mord, Ermordung; oft im plur., ἀσπαίρειν ἐν ἀργαλέῃσι φονῇσιν Il. 10, 521; μαχήσασϑαι βοὸς ἀμφὶ φονῇσιν 15, 633; τιϑέναι τινὰ ἐν φοναῖς, = φονεύειν, morden, Pind. P. 11, 37; τὸν ἐν φοναῖς καλῶς πεσόντα Aesch. Ag. 435, wie Soph. Ant. 692; ἐν φονῇσιν εἶναι, im Morden begriffen sein, Her. 9, 76; σπᾶν φοναῖς Soph. Ant. 990, in Mord u. Blut herumzerren; ἄπεστιν ἐν φοναῖς ϑηροκτόνοις Eur. Hel. 153, er ist abwesend bei Wild tödtendem Morde, d. i. er ist auf der Jagd; μαστὸς ἐν φοναῖς, die Brust mit Blut und Wunden bedeckt, El. 1207. – Auch der Mordplatz, die Wahlstatt, s. Böckh explic. Pind. P. 11, 1-37.
-
8 χρῡσ-άορος
χρῡσ-άορος, wie χρυσάωρ, mit goldenem Schwerte, poet. Beiwort bes. der Götter, gew. des Apollo, Il. 5, 509. 15, 256 h. Apoll. 123 H. h. 27, 3 Pind. P. 5, 97; aber auch der Demeter, H. h. Cer. 4; der Artemis, Orak. bei Her. 8, 77; des Zeus, Strab. XIV, 660; des Orpheus, Pind. frg. 178. – Andere erkl. auch, da ἄορ, wie ὅπλον, jedes Geräth bedeuten könne, bei den verschiedenen Gottheiten auf verschiedene Weisen, bei Apoll mit goldenem Bogen oder goldener Kithara, bei der Demeter mit goldener Sichel, bei der Artemis mit goldenen Pfeilen, bei Zeus endlich vom Blitz, vgl. Heyne Apolld. 3, 10, 8 und Böckh explic. Pind. P. 5, 82 ff. p. 293. Für Homer u. die ältesten Dichter ist aber diese Erkl. sehr unwahrscheinlich, da ἄορ bei diesen nur das Schwert bedeutet; daß ein kriegerisches Volk auch die Göttinnen mit einem Schwerte schmückte, darf nicht auffallen, vgl. Voß zu H. h. Cer. 4. – [Α ist Orph. Lith. 545 kurz gebraucht, wo aber die Lesart schwankt und Herm. das Wort ganz tilgt.]
-
9 βαθύ-ζωνος
βαθύ-ζωνος ( ζώνη), von Frauen, tief gegürtet, nicht unter der Brust, sondern an den Hüften, so daß das Gewand tiefere, vollere Falten schlug, wie die Ionierinnen sich trugen, s. Böckh Explic. Pind. Ol. 3, 35; Iliad. 9, 594 Od. 3, 154; Aesch. Ch. 167; Pind. I. 5, 71 u. öfter; übh. prachtvoll gekleidet.
-
10 ἐκ-κορέω
ἐκ-κορέω, ausfegen, reinigen; kom. μὴ ἐκκόρει τὴν Ἑλλάδα Ar. Pax. 59, verwüsten; mit Anspielung auf κόρη, τίς ἐξεκόρησέ σε; wer entjungferte dich? Th. 760, vgl. διακορέω, wie auch das Fragment eines Hochzeitsliedes bei Schol. Pind. P. 3, 16 ἐκκόρει κόρει κορώνην erkl. wird, vgl. Böckh's explic. zu der Stelle. Uebh. = wegschaffen, τῠφον Alciphr. 1, 37; im pass., ἀλλ' ἐκκορηϑείης, packe dich fort, 3, 62; Men. bei Schol. Ar. Pax 59.
-
11 διερός
διερός ] τον χερὶ τανδιεραν[i. e.? τανδ' ἱερὰν cf. Σ. in marg. οὕτως εἴρηκε τὸ ῥόπαλον. ἱερὰν τὴν μεγάλην. ἔνιοι διεράν, ὅτι... υγρον i. e. ἦν δίυγρον vel ἦν ὑγρόν (sic supp. et explic. Snell) fr. 33a.] -
12 ἐπαγορία
1 blame ὑμῖν ἄνευθ' ἐπαγορίας ἔπορεν (Meineke: ἀπαγορίας codd.) fr. 122. 6. ἐπαγορίαν ἔχει ( ἐπίμωμός ἐστι explic. Hesych.) ?fr. 359.
См. также в других словарях:
explica — EXPLICÁ, explíc, vb. I. tranz. A face să fie mai uşor de înţeles; a lămuri. ♦ A expune, a preda o lecţie, o temă etc. 2. intranz. şi tranz. (Despre axiome, principii, legi ştiinţifice) A servi drept lămurire, a constitui o justificare, a… … Dicționar Român
Vespers — • Historical article on Evening Prayer, one of the two principal canonical hours Catholic Encyclopedia. Kevin Knight. 2006. Vespers Vespers … Catholic encyclopedia
JOHANNES Apostolus et Euangelista — ictus Theologus et Senior, quia post reliquos Apostolos omnes Mortuus, fil. Zebedaei, frater Iacobi Maioris. A Christo Serv. insignitur dilectus, utpote qui in eius sinu recubit, et Moriens ei Matrem commendavit. praedicavit cuangelium Asianis,… … Hofmann J. Lexicon universale
Votive Mass — In the liturgy of the Roman Catholic Church, a votive Mass (Latin missa votiva ) is a Mass offered for a votum , a special intention.The Mass does not correspond to the Divine Office for the day on which it is celebrated. Every day in the year… … Wikipedia
Институции — название: а) сочинений римских юристов, излагавших в систематическом порядке элементы юриспруденции; из них дошли до нас лишь И. Гая (см.), другие же, послужившие, между прочим, источником Юстинианова учебника права, исчезли бесследно; б)… … Энциклопедический словарь Ф.А. Брокгауза и И.А. Ефрона
Болгары (с. Казанской губ.) — (Успенское) село (каз.) Казанской губ. Спасского у., в 25 в. от у. города, на почтовой дороге из Спасска в Тетюши, в 6 вер. от Волги, на луговой ее стороне, ниже устья Камы. Окрестности села и самое село замечательно развалинами древней столицы… … Энциклопедический словарь Ф.А. Брокгауза и И.А. Ефрона
Armeereform XXI — Armee XXI (für 21. Jahrhundert) ist ein grossangelegtes Reformprojekt der Schweizer Armee, mit dem der veränderten Sicherheitslage in Mitteleuropa Rechnung getragen werden soll. Das daraus resultierende neue Militärgesetz wurde am 18. Mai 2003… … Deutsch Wikipedia
Georg Dissen — Georg Ludolf Dissen (* 17. Dezember 1784 in Groß Schneen bei Göttingen; † 21. September 1837 in Göttingen) war ein deutscher klassischer Philologe. Inhaltsverzeichnis 1 Leben 2 Forschung und Lehre 3 … Deutsch Wikipedia
Georg Ludolf Dissen — (* 17. Dezember 1784 in Groß Schneen bei Göttingen; † 21. September 1837 in Göttingen) war ein deutscher klassischer Philologe. Inhaltsverzeichnis 1 Leben 2 Forschung und Lehre 3 Lite … Deutsch Wikipedia
Percent — Fête qui se déroule 100 jours avant un évènement marquant la fin d un enfermement : armée, collège, internat professionnel. On peut l orthographier de beaucoup d autres manières différentes, notamment Père cent ou persan Le persan (aussi appelé… … Wikipédia en Français
Pere cent — Percent Le percent (ou père cent) est une tradition lycéenne française qui se déroule cent jours avant le baccalauréat. Il s agit d une forme moderne de monôme. À cette occasion, les étudiants se déguisent et défilent dans les rues. Les étudiants … Wikipédia en Français