Перевод: с латинского на немецкий

с немецкого на латинский

et+comment!

  • 41 montius

    montius, a, um (mons), zum Berge gehörig, Pompeii comment. 144, 13 K. Gramm. Vat. 5, 184.

    lateinisch-deutsches > montius

  • 42 myotacismus

    mȳotacismus u. myȳtacismus, ī, m., der häufige Gebrauch-, die häufige Aufeinanderfolge des Buchstaben M (μῦ), Form myot., Diom. 453, 4. Pompeii comment. 286, 7; 287, 7; 298, 21: Form myt., Consent. art. 394, 5. Mart. Cap. 3. § 279 u. 5. § 514.

    lateinisch-deutsches > myotacismus

  • 43 neotericus

    neōtericus, a, um (νεωτερικός), neu, I) adi.: scriptor, Claud. Mam. de statu anim. 1, 3: versus est magis neotericus, Serv. Verg. Aen. 8, 731: neotericum erat ›flavos‹, Prob. b. Serv. Verg. Aen. 12, 605. – II) subst., neōtericī, ōrum, m., die Neueren (= die neueren Schriftsteller), Aur. Vict. de orig. gent. Rom. init. Hieron. in epist. ad Galat. 3, 5 (tom. 7. p. 508 Vall.). Pompeii comment. 232, 35 K. Serv. Verg. Aen. 6, 187 u. 320; 8.

    lateinisch-deutsches > neotericus

  • 44 nutrio

    nūtrio, īvī u. iī, ītum, īre, nähren, I) eig.: A) im engeren Sinne, a) leb. Wesen, säugen, füttern, pueros lupa nutrit, Ov.: balaenae nutriunt fetus mammis, Plin.: ciconia nutrit pullos serpente, Iuven.: aper nutritus glande, Hor.: taurus nutritus in herba, Iuven. – b) Lebl., nähren, terra herbas nutrit, Ov.: ignes foliis, Ov.: arva, gedeihen lassen (v. der Ceres), Hor. – B) im weiteren Sinne: 1) durch Nahrung u. Pflege aufziehen, erziehen, großziehen, a) leb. Wesen: Romae mihi nutriri contigit atque doceri, Hor.: nutritus in armis, Suet. – b) Lebl.: silvam, Hor.: iidem palmites, si coget infirmitas (vitis), nutriantur, läßt man stehen (wachsen), Plin. – 2) pflegen, warten, corpora, Liv.: aegrum, Cels.: capillum, Plin.: comam, capillos, Eccl.: vinum, Colum.: ulcus, heilen, heil machen, Cels.: damnum naturae, durch sorgsame Pflege beseitigen, Liv.: sorte quādam nutriendae Graeciae datus, schonend zu behandeln, Liv.: nutriuntur optime (mensae citreae) splendescuntque manus siccae fricatu, Plin. – II) übtr., nähren, hegen und pflegen, unterhalten, befördern, amorem, Ov.: furorem, Sil.: simultates, Tac.: pacem, Tac.: audacias privatorum, Auct. decl. in Sall.: mens rite nutrita, gepflegt (gebildet), Hor.: beneficentiam exemplis, Val. Max. – / Synkop. Imperf. nutribat, Verg. Aen. 11, 572. Sil. 16, 29: nutribant, Verg. Aen. 7, 485: synkop. Perf. nutrimus, Nemes. ecl. 3, 26: archaist. Fut. nutribo, nach Cledon. 57, 12. Pompeii comment. 225, 12: nutribor, nach Rhemn. Palaem. 545, 18.

    lateinisch-deutsches > nutrio

  • 45 opifer

    opifer, fera, ferum (ops u. fero), Hilfe leistend, hilfreich, deus, v. Äskulap, Ov. met. 15, 653: Ops, *Plin. 11, 174 M. Comment. diur. Aug. 23 in Ephem. epigr. 1. p. 35 (vgl. Jordan das. S. 229): Fortuna, Corp. inscr. Lat. 14, 3539: v. Lebl., (folia fraxini) imposita ulceri opifera ac nihil aeque reperiuntur, Plin. 16, 64. – Subst. opifer, ferī, m. der Hilfebringer, v. Apollo, als Gott der Heilkunst, Ov. met. 1, 521.

    lateinisch-deutsches > opifer

  • 46 Orestes

    Orestēs, ae u. is, m. (Ὀρέστης), Sohn des Agamemnon u. der Klytämnestra, Bruder der Iphigenia und Elektra, tötete auf des Orakels Befehl seine ehebrecherische Mutter und deren Buhlen Ägisthus, die Mörder des Agamemnon, und entführte mit Hilfe seines treuen Freundes Pylades u. seiner Schwester Iphigenia, der Dianapriesterin im taurischen Chersones, das Bildnis der Diana von dort nach Italien in die Nähe von Aricia, Nom., Cornif. rhet. 1, 25 u. 26. Cic. de fin. 2, 79. Verg. Aen. 3, 331 u. 4, 471. Hor. sat. 2, 3, 133: Genet. Orestae, Ov. trist. 1, 9, 27. Iustin. 17, 3, 7; Orestis, Ov. her. 8, 9; Oresti, Gell. 7, 5, 5: Dat. Orestae, Ov. am. 2, 6, 15 u.a. Mart. 6, 11, 3; Oresti, Ov. her. 8, 59: Akk. Orestem, Cic. Tusc. 3, 11 u.a.; Oresten, Cic. de fin. 2, 79: Vok. Orestă, Ov. trist. 1, 5, 22; Orestē, Ov. her. 8, 15: Abl. Oreste, Cic. Pis. 47. – Stoff einer Tragödie, s. Iuven. 1, 6. Donat. 375, 25 K. Pompeii comment. 162, 11 K. Consent. 345, 3 K. – Dav. Orestēus, a, um (Ορέστειος), orestëisch, dea, Diana, Ov. met. 15, 489.

    lateinisch-deutsches > Orestes

  • 47 ornativus

    ōrnātīvus, a, um (orno), zur Ausstattung (zum Schmuck) geeignet oder dienend, coniunctiones, Pompeii comment. 266, 21 K.

    lateinisch-deutsches > ornativus

  • 48 Pallacine

    Pallacīnē, ēs, f., eine Örtlichkeit in Rom, de Rossi Inscr. christ. I. no. 97; vgl. Schol. Gronov. argum. ad Cic. pro Rosc. Am. p. 424, 13 B. – Dav. Pallacīnus, a, um, pallazinisch, balneae, in der Nähe des circus Flamininus, Cic. Rosc. Am. 18 ( dagegen Pompeii comment. 162, 25 K. in derselben Stelle balneae Pallaceni). Vgl. übh. Hermes 2, 76 ff. u. 470 f.

    lateinisch-deutsches > Pallacine

  • 49 pinguefacio

    pinguefacio, fēcī, factum, ere, Passiv pinguefīo, factus sum, fierī (pinguis und facio), I) fett machen, Plin. 16, 246. Tert. adv. psych. 6. – II) übtr., in der Aussprache breit machen, V littera iuncta verbum pinguefacit, Pompeii comment. 105, 16 K. (Keil getrennt pingue facit).

    lateinisch-deutsches > pinguefacio

  • 50 pleonasmos

    pleonasmos, ī, m. (πλεονασμός), der Überfluß eines Wortes od. mehrerer, der Pleonasmus, Pompeii comment. 294, 1. Serv. Verg. 2, 524.

    lateinisch-deutsches > pleonasmos

  • 51 postpositivus

    postpositīvus, a, um (postpono), zum Nachsetzen dienend, nachgesetzt (Ggstz. praepositivus), ordo, Prisc. part. XII vers. Aen. 3, 77. p. 476, 35 u. 6, 125. p. 488, 19 K.: coniunctiones, Pompeii comment. 269, 9 K.

    lateinisch-deutsches > postpositivus

  • 52 praemissio

    praemissio, ōnis, f. (praemitto), I) die Voraussendung, Pompeii comment. 282, 16 K. – II) das Vorbeischicken vor etw., manuum ante oculos, das Vorbeifahren mit den Händen vor den Augen, Cael. Aur. de morb. acut. 1, 3, 36.

    lateinisch-deutsches > praemissio

  • 53 praepositivus

    praepositīvus, a, um (praepono), zum Voransetzen dienend, vorangesetzt (Ggstz. postpositivus, subiunctivus), vocales, Ggstz. vocales subiunctivae, Prisc. 1, 50: coniunctio, Ggstz. coniunctio subiunctiva, Diom. 415, 26, Ggstz. coniunctio postpositiva, Pompeii comment. 269, 9 K.: praepositiones, Prisc. 14, 23.

    lateinisch-deutsches > praepositivus

  • 54 praepostere

    praeposterē, Adv. (praeposterus), verkehrt, Cic. u.a.: calceum inducere, den linken statt des rechten, Plin. – bildl., pr. agere cum alqo, Cic. – Compar. praeposterius, Pompeii comment. 236, 24.

    lateinisch-deutsches > praepostere

  • 55 prosthesis

    prosthesis, Akk. in, f. (πρόςθεσις), der Ansatz, u. prothesis, Akk. in, f. (πρόθεσις), der Vorsatz, eine qramm. Figur, wenn einem Worte zu Anfang ein Buchstabe od. eine Silbe angesetzt wird (zB, gnatus, tetuli, st. natus, tuli), prosth., Diom. 440, 32 u. 33: proth., Pompeii comment. 296, 31. Consent. 387, 33. Serv. Verg. Aen. 2, 328. Charis. 278, 1 u. 2: protheseon parallage, Diom. 443, 1.

    lateinisch-deutsches > prosthesis

  • 56 pulvis

    pulvis, eris, m., selten f., der Staub, I) eig., A) im allg.: multus in calceis pulvis, Cic.: horrida, Prop.: amomi, Staub und Pulver, Ov.: carbonis, Kohlenstaub, Ov.: pulvis eruditus u. im Zshg. bl. pulvis, der grüne Glasstaub, in den die alten Mathematiker mit einem Stäbchen (radius) ihre mathematischen Figuren zeichneten, zB. numquam eruditum illum pulverem attigistis, ihr habt niemals Mathematik getrieben, Cic.: ex eadem urbe humilem homunculum a pulvere et radio excitabo, einen Mathematiker, Cic.: p. exiguus, eine Handvoll Erde (bei der Bestattung), Hor.: p. hibernus, poet. = trockener Winter, Verg. georg. 1, 101: omnia in pulverem minutissimum redigere, Veget.: omnem muralem lapidem in pulverem comminuere, Oros. – Plur. (vgl. Gell. 19, 8, 13), Novendiales pulveres, neuntägiger Staub (= frische Totenasche), Hor. epod. 17, 48: pulverum moles, Plin. 11, 83: cineris pulveres, Pallad. 3, 25, 14 (vgl. 11, 14, 15): gens ad pulveres Martios erudita, an alle Beschwerlichkeiten des Krieges gewöhnter V., Amm. 23, 6, 83. – Sprichw., v. vergeblicher Mühwaltung, leeres Stroh dreschen, sulcos in pulvere ducere, Iuven. 7, 48. – B) insbes., der Staub des Kampf-, Ringplatzes, pulvis Olympicus, Hor. carm. 1, 1, 3: quasi Olympici certaminis pulvis, Amm. 29, 1, 25: palaestra, Eurotas, sol, pulvis, Cic. poët. Tusc. 2, 36; dah. meton. = der Kampfplatz, Ringplatz, Übungsplatz, domitant in pulvere currus, Verg. Aen. 7, 163: referre laxum de pulvere follem, Mart. 12, 82, 5: u. bildl., das Feld, der Schauplatz einer Tätigkeit, doctrinam in solem atque pulverem produxit, ins Publikum, Cic.: so auch processerat in solem et pulverem, war öffentlich aufgetreten, Cic.: in suo pulvere, auf seinem Felde, in seiner Bahn, Ov. – cui sit condicio dulcis sine pulvere palmae, ohne den Staub des Kampfplatzes (griech. ἀκονιτί), ohne Anstrengung, mühelos, Hor. ep. 1, 1, 51; vgl. qui pancratio citra pulveris iactum, quod vocant ἀκονιτί, vicit, Plin. 35, 139: negotium sine ullo pulvere consummare, Amm. 19, 11, 7. – II) übtr., die Erde, Etrusca, Prop. 1, 22, 6: coctus, Backsteine, Stat. silv. 4, 3, 53: bes. die Töpfererde, der Ton, Mart. 14, 102, 1 u. 114, 1: pulvis Puteolanus, Puzzolanerde, Sen. nat. qu. 3, 20, 3; vgl. Vitr. 2, 6, 1 sqq.; 5, 12, 2. Plin. 35, 166; dass. Dicarcheae pulvis arenae, Sidon. carm. 2, 59. – / Das i in pulvis von Natur lang, nach Lachm. Lucr. p. 59. – pulvis als fem., Enn. ann. 282 u. 315; fr. scen. 382. Prop. 1, 22, 6; 2, 13, 35. Cael. Aur. de morb. chron. 2, 1, 31. – Nbf. pulver, eris, m., Ps. Apul. herb. 35; neutr., Th. Prisc. 1, 30; 2, 32; vgl. Prisc. 6, 65. Pompeii comment. 177, 23 K.

    lateinisch-deutsches > pulvis

  • 57 pumilio

    pūmilio, ōnis, c. (pumilus), der Zwerg, Sen. ep. 76, 31. Mart. 1, 43, 10. Gell. 16, 7, 10 u. 19, 13, 2: pater poumilionom (so!) = Pygmaeus, Corp. inscr. 14, 4110. – v. einer kleinen Frau, die Zwergin, Lucr. 4, 1154: übtr., Zwerghühner, pumilionum genus, Plin. 10, 156; 11, 260: von Gewächsen, Zwergplatanen, Krüppel, Plin. 12, 13: Zwergreben, Plin. 17, 176: ein kleines niedriges u. flaches Wassergefäß, *Fest. 177 (b), 7 (griech. νανος, nanus, s. 1. VarroLL. 5, 119). – / Nbf. pomilio, Pompeii comment. 165, 11 K.: arch. poumilio, Genet. Plur. poumilionum, Corp. inscr. Lat. 14, 4110. – aber pumilo ist falsche Lesart bei Stat. silv. 1, 6, 57, wo Bährens jetzt richtig pumilorum.

    lateinisch-deutsches > pumilio

  • 58 repulsio

    repulsio, ōnis, f. (repello), I) die Zurücktreibung, Abwehr, violentiae per vim rep., Isid. orig. 5, 4, 2. – II) die Abweisung, Widerlegung, Cael. Aur. de morb. chron. 2, 7, 112. Augustin. c. Cresc. 4, 7 u.a. Eccl. – Pompeii comment. 214, 23 Keil ratio.

    lateinisch-deutsches > repulsio

  • 59 sarcinator [1]

    1. sarcinātor, ōris, m. (sarcio), der Hersteller neuer u. alter Kleider, der Schneider (bes. der Hemdenmacher), Flickschneider, Lucil. 747. Plaut. aul. 515. Gaius inst. 3, 143 u. 162 205. Paul. sent. 2, 31. § 29 (= dig. 47, 2, 84). Ulp. dig. 14, 4, 1. § 1. Serv. Verg. Aen. 12, 13. Edict. Diocl. 7, 48. Charis. 94, 21. Pompeii comment. 149, 10 K.: nach Prob. de nom. 212, 33 vulgär für sartor.

    lateinisch-deutsches > sarcinator [1]

  • 60 sartor [1]

    1. sartor, ōris, m. (v. sarcio), der Ausbesserer, I) der Flicker, Flickschneider (vgl. Non. 7, 28), sartoris arte se pascere, Augustin. de civ. dei 22, 8, 10. Pompeii comment. 149, 10 K. – II) der Ausbesserer, Berapper, der Häuserwände, sartor arenarius, Corp. inscr. Lat. 8, 7158.

    lateinisch-deutsches > sartor [1]

См. также в других словарях:

  • comment — [ kɔmɑ̃ ] adv. et n. m. inv. • 1080; a. fr. com « comme » ♦ De quelle manière; par quel moyen. 1 ♦ (Interrog.) Comment allez vous ?; fam. comment ça va ?; pop. comment que ça va ? (cf. ci dessous, 6o.) Comment faire ? « Comment apprécier leur… …   Encyclopédie Universelle

  • comment — Comment, ou Commentaire, Commentarius, vel Commentarium, Scholium. Comment, ou Quoment, de Quomodo, Qui? Quomodo? Il songe et fantasie comment, etc. Excogitat quemadmodum mense illo, etc. Je croy que tu as ouy comment ils m ont environné, Credo… …   Thresor de la langue françoyse

  • comment — com·ment n 1 often cap a: an essay analyzing, criticizing, or explaining a subject a comment published in the Yale Law Review b: an explanatory remark appended to a section of text (as of enacted code) 2: an expression of an opinion or attitude… …   Law dictionary

  • comment — Comment. adv. De quelle sorte, de quelle maniere. Comment est ce qu il gagna la bataille? comment estes vous venu? comment vous portez vous? comment cela? comment donc? voicy comment. si vous le voulez sçavoir, je vous diray comment cela se fit.… …   Dictionnaire de l'Académie française

  • Comment Te Dire Adieu ? — Comment te dire adieu ? Album par Françoise Hardy Sortie 1968 Enregistrement Studio CBE, Paris …   Wikipédia en Français

  • Comment se faire larguer en 10 leçons — Données clés Titre québécois Comment perdre son mec en 10 jours Titre original How to lose a guy in 10 days Réalisation Donald Petrie Scénario Michele Alexander Jeannie Long Acteurs principau …   Wikipédia en Français

  • Comment te dire adieu — ? Comment te dire adieu ? Album par Françoise Hardy Sortie 1968 Enregistrement Studio CBE, Paris …   Wikipédia en Français

  • Comment j'ai appris à aimer les femmes — Comment j’ai appris à aimer les femmes (Come imparai ad amare le donne) est un film comique franco germano italien réalisé par Luciano Salce, sorti en 1966. Sommaire 1 Synopsis 2 Fiche technique 3 Distribution …   Wikipédia en Français

  • Comment te dire adieu ? — Comment te dire adieu ? Album par Françoise Hardy Sortie 1968 Enregistrement Studio CBE, Paris …   Wikipédia en Français

  • Comment epouser un millionnaire — Comment épouser un millionnaire  Pour l’article homonyme, voir Comment épouser un millionnaire (film, 2011).  Comment épouser un millionnaire …   Wikipédia en Français

  • comment — COMMENT. adv. De quelle sorte, de quelle manière. Si vous voulez savoir comment la chose s est passée, je vous le dirai. Je ne sais comment il peut subsister. Comment se porte t il? Comment a t il pu se sauver? [b]f♛/b] Il s emploie quelquefois… …   Dictionnaire de l'Académie Française 1798

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»