Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

doctrines

  • 1 Acadēmīa

        Acadēmīa ae, f    the gymnasium near Athens, where Plato taught. — Meton., the doctrines of Plato, the Academic philosophy; the philosophers of the Academy; a place near Puteoli, where Cicero wrote the Academica; Cicero's villa at Tusculum; a treatise on the Academic philosophy, the Academica.
    * * *
    academy, university; gymnasium where Plato taught; school built by Cicero

    Latin-English dictionary > Acadēmīa

  • 2 com-moveō (conm-)

        com-moveō (conm-) mōvī    (commōrat, T.; commōrit, H.; commōssem, commōsset, commōsse, C.), mōtus, ēre.    I. To put in violent motion, move, shake, stir: alas, V.: quis sese commovere potest? can stir: commovere se non sunt ausi, N.: si se commoverit, undertook anything, L.: hastam se commovisse, moved spontaneously, L. — Fig., to agitate, disorder, stir, toss, shake, disturb, unsettle, excite, disquiet: omnīs nos, T.: vehementer me: commoveri necesse est, it must make an impression: si quos fuga Gallorum commoveret, Cs.: qui me commorit, flebit, provoke, H.: Neptunus graviter commotus, V.: pol ego istos commovebo, arouse, T.: parricidarum tela, provoke: commotus habebitur (i. e. mente captus), crazed, H.: sed tu ut vitiis tuis commoveare, be affected: aliquem nimiā longinquitate locorum: conmotus irā, S.: admonitu commota ministrae, O.: Neque commovetur animus in eā re tamen, T.: vidi enim vos in hoc nomine, cum testis diceret, commoveri: in hac commotus sum, i. e. in love, T.: ut me neque amor Commoveat neque commoneat, ut servem fidem? T.: commoto omnium aere alieno, i. e. credit being shaken, Ta.—Of abstr. things, to rouse, stir up, excite, produce, generate: tumultum aut bellum: alqd novae dissensionis: invidiam in me: suspicio in servos commovebatur: dolorem: alcui misericordiam. —In discourse: nova quaedam, to start new doctrines, adduce novelties.—    II. To remove, carry away, displace, start, set in motion, move, drive, impel, rouse: languentem: columnas: castra ex eo loco, decamp: aciem, set in motion, L.: hostem, dislodge, L.: hunc (cervum), hunt, V: nummum, i. e. to turn: sacra, take from the shrines (in religious services), V.: commota tremoribus orbis Flumina prosiliunt, started, O.: glaebam in agro, to stir a clod. — Fig., to move, drive back, dislodge, refute, confute: convellere ea, quae commoveri non possunt: cornua disputationis.

    Latin-English dictionary > com-moveō (conm-)

  • 3 perceptus

        perceptus adj.    [P. of percipio], perceived, observed.—Plur. n. as subst, doctrines, rules.

    Latin-English dictionary > perceptus

  • 4 haereticus

    I
    haeretica, haereticum ADJ
    heretical, of/belonging to heretical religious doctrines
    II
    heretic; teacher of false doctrine (Fif)

    Latin-English dictionary > haereticus

  • 5 hereticus

    I
    heretica, hereticum ADJ
    heretical, of heretical religious doctrines
    II
    heretic; teacher of false doctrine (Dif)

    Latin-English dictionary > hereticus

  • 6 commoveo

    com-mŏvĕo ( conm-), mōvi, mōtum, 2 (contr. forms:

    commōrunt,

    Lucr. 2, 766; commōrat, Turp. ap. Non. p. 278, 2; Ter. Phorm. 1, 2, 51; commōrit, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 15, 1; Hor. S. 2, 1, 45;

    commossem,

    Cic. Planc. 37, 90;

    commosset,

    id. Verr. 2, 3, 18, § 45;

    commosse,

    id. ib. 2, 5, 37, § 96; id. Fam. 7, 18, 3), v. a., to put something in violent motion, to move; both of removing from a place and backwards and forwards in a place; to shake, stir (freq. in every period and species of composition).
    I.
    Lit.
    A.
    To remove from a place, to carry away, displace, to start, set in motion, move:

    neque miser me commovere possum prae formidine,

    Plaut. Am. 1, 1, 181; id. Truc. 4, 3, 44:

    facilius est currentem incitare quam commovere languentem,

    Cic. de Or. 2, 44, 186:

    columnas,

    id. Verr. 2, 1, 55, § 145:

    castra ex eo loco,

    to move forward, decamp, id. ib. 2, 5, 37, § 96; cf.

    aciem,

    to set the line in motion, Liv. 2, 65, 5; 9, 27, 10:

    se ex eo loco,

    Cic. Fin. 5, 15, 42:

    se domo,

    id. Fam. 9, 5, 2:

    me Thessalonicā,

    id. Att. 3, 13, 1:

    te istinc,

    id. Fam. 6, 20, 3: agmen loco. to force back, cause to retreat, Sisenn. ap. Non. p. 58, 20; so,

    hostem,

    Liv. 9, 40, 9; 10, 29, 9:

    cervum,

    Verg. A. 7, 494:

    molem,

    Val. Fl. 2, 33:

    nummum,

    i. e. to use in business, Cic. Font. 5, 11 (1, 1); id. Fl. 19, 44:

    ais, si una littera commota sit, fore tota ut labet disciplina. Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere?

    id. Fin. 4, 19, 53.—Sacra, t. t., to move or carry about the sacred utensils, images, etc., for religious use, Verg. A. 4, 301 Serv.; cf. Cato, R. R. 134, 4:

    ancilia,

    Serv. ad Verg. A. 8, 3:

    tripodes,

    Sen. Med. 786.—Hence, humorously: mea si commovi sacra, if I put my instruments (artifices, tricks, etc.) in motion, Plaut. Ps. 1, 1, 107. —Prov.:

    glaebam commosset in agro decumano Siciliae nemo,

    would have stirred a clod, Cic. Verr. 2, 3, 18, § 45.—
    B. 1.
    Of things:

    magni commorunt aequora venti,

    Lucr. 2, 766:

    alas,

    Verg. A. 5, 217; cf.:

    penna commota volucris,

    Sil. 6, 59; Sen. Agam. 633. —
    2.
    Of persons, with se:

    quis sese commovere potest, cujus ille (sc. Roscius) vitia non videat?

    can stir, Cic. de Or. 2, 57, 233:

    num infitiari potes te... meā diligentiā circumclusum commovere te contra rem publicam non potuisse,

    id. Cat. 1, 3, 7; Nep. Ages. 6, 3; Liv. 2, 54, 6; cf.:

    Lanuvii hastam se commovisse,

    id. 21, 62, 4.—
    II.
    Trop.
    A.
    (Acc. to I. A.) To move, drive back, distodge, refute, confute:

    nunc comminus agamus experiamurque, si possimus cornua commovere disputationis tuae,

    Cic. Div. 2, 10, 26:

    si convellere adoriamur ea, quae commoveri non possunt,

    id. de Or. 2, 51, 205.—
    B.
    (Acc. to I. B.) To throw into disorder, physical or mental; to unbalance, unsettle, shake, disturb (rare but class.):

    adflantur alii sidere, alii commoventur statis temporibus alvo, nervis, capite, mente,

    Plin. 2, 41, 41, § 108:

    perleviter commotus fuerat... (postea) eum vidi plane integrum,

    Cic. Q. Fr. 2, 5, 2: Bacchi sacris commota, Poët. ap. Cic. Div. 1, 36, 80:

    commotus habebitur, i. e. mente captus,

    frantic, crazed, Hor. S. 2, 3, 209; cf.:

    commota mens,

    id. ib. 2, 3, 278; Plin. 36, 21, 40, § 152; and:

    commotus mente,

    id. 23, 1, 16, § 23.—
    2. (α).
    With abl.: commorat hominem lacrimis, Turp. ap. Non. p. 278, 2:

    aliquem nimiā longinquitate locorum ac desiderio suorum,

    Cic. Imp. Pomp. 9, 23:

    aut libidine aliquā aut metu,

    id. Off. 1, 29, 102; id. Font. 16, 36 (12, 26):

    ludis,

    id. Mur. 19, 40:

    quis enim, cum sibi fingit aliquid et cogitatione depingit, non simul ac se ipse commovit atque ad se revocavit, sentit, etc.,

    aroused, id. Ac. 2, 16, 51:

    et amore fraterno et existimatione vulgi,

    Caes. B. G. 1, 20:

    adfectibus,

    Quint. 9, 4, 4:

    doctā voce,

    id. 2, 16, 9:

    cujus atrocitate,

    id. 6, 1, 32:

    vix sum apud me, ita animus commotu'st metu, Spe, gaudio,

    Ter. And. 5, 4, 34; Quint. 1, 2, 30:

    commota vehementi metu mens,

    Lucr. 3, 153. —
    (β).
    Absol.:

    commorat omnes nos,

    Ter. Phorm. 1, 2, 51:

    cum aliqua species utilitatis objecta est, commoveri necesse est,

    one must be affected by it, it must make an impression on one, Cic. Off. 3, 8, 35:

    nihil me clamor iste commovet,

    id. Rab. Perd. 6, 18:

    si quos adversum proelium et fuga Gallorum commoveret,

    Caes. B. G. 1, 40:

    in commovendis judiciis,

    Cic. de Or. 2, 45, 189; cf.:

    commotus ab oratore judex,

    Quint. 6, 2, 7:

    qui me commorit, flebit,

    provoke, rouse, Hor. S. 2, 1, 45:

    Neptunus graviter commotus,

    Verg. A. 1, 126:

    domo ejus omnia abstulit quae paulo magis animum cujuspiam aut oculos possent commovere,

    Cic. Verr. 2, 2, 34, § 83; Quint. 12, 10, 50: dormiunt;

    pol ego istos commovebo,

    awake, arouse, Ter. Heaut. 4, 4, 8:

    porticus haec ipsa et palaestra Graecarum disputationum memoriam quodammodo commovent,

    stir up, awaken, revive, Cic. de Or. 2, 5, 20.—Of things:

    aes alienum,

    to demand, Tac. A. 6, 17:

    commotā principis domo,

    id. ib. 4, 52 init.:

    si umquam vitae cupiditas in me fuisset, ego... omnium parricidarum tela commossem?

    provoked, Cic. Planc. 37, 90. —
    (γ).
    With in and abl.:

    qui cum ingeniis conflictatur ejus modi, Neque commovetur animus in eā re tamen,

    Ter. And. 1, 1, 67:

    vidi enim vos in hoc nomine, cum testis diceret, commoveri,

    Cic. Verr. 2, 4, 56, § 125:

    in hac virgine commotus sum,

    i. e. in love, Ter. Eun. 3, 5, 19.—
    (δ).
    With ex and abl.:

    nam cum esset ex aere alieno commota civitas,

    Cic. Rep. 2, 33, 58; Auct. B. Afr. 57, 72.—
    (ε).
    With ad and acc.:

    nec sane satis commoveor animo ad ea. quae vis canenda,

    Cic. ad Q. Fr. 3, 5, 4:

    homines ad turpe compendium,

    Auct. Her. 4, 40, 52.—
    (ζ).
    With ut and subj.:

    adeone me ignavom putas, ut neque me consuetudo neque amor Commoveat neque commoneat, ut servem fidem?

    Ter. And. 1, 5, 45:

    tua nos voluntas commovit, ut conscriberemus, etc.,

    Auct. Her. 1, 1, 1.—
    b.
    Of the passions, etc., to rouse, stir up, excite, produce, generate: belli magnos commovit funditus aestus, moved the waves of strife from their foundations, Lucr. 5, 1434; cf.:

    commovere tumultum aut bellum,

    Cic. Verr. 2, 5, 8, § 20:

    misericordiam, invidiam, iracundiam,

    id. de Or. 2, 47, 195; cf.:

    commovere miserationem,

    Quint. 6, 1, 46; 10, 1, 64:

    magnum et acerbum dolorem,

    Cic. Verr. 2, 4, 21, § 47:

    invidiam aliquam in me,

    id. Phil. 3, 7, 18:

    summum odium in eum,

    id. Inv. 1, 54, 103:

    bilem,

    id. Att. 2, 7, 2:

    multorum scribendi studia,

    id. N. D. 1, 4, 8:

    adfectus,

    Quint. 4, prooem. § 6; 5, 8, 3; cf.:

    adfectus vehementer commotos (opp. lenes),

    id. 6, 2, 9.—
    C.
    In discourse:

    nova quaedam,

    to start new doctrines, adduce novelties, Cic. Ac. 2, 6, 18.— Hence, commōtus, a, um, P. a., moved, excited, aroused:

    genus (dicendi) in agendo,

    Cic. de Or. 3, 9, 32; cf.:

    Fimbria paulo fervidior atque commotior,

    id. Brut. 34, 129:

    incidere in rem commotam (i. e. amorem),

    Sen. Ep. 116, 5:

    animus commotior,

    Cic. Div. 1, 37, 80:

    commotius ad omnia turbanda consilium,

    Liv. 6, 14, 9 Weissenb. ad loc.:

    Drusus animo commotior,

    more violent, passionate, Tac. A. 4, 3; cf.:

    commotus ingenio,

    id. ib. 6, 45; and:

    Agrippina paulo commotior,

    id. ib. 1, 33:

    commoto similis,

    to one provoked, enraged, Suet. Aug. 51; cf. id. Tib. 51.— Sup. and adv. apparently not in use.

    Lewis & Short latin dictionary > commoveo

  • 7 conmoveo

    com-mŏvĕo ( conm-), mōvi, mōtum, 2 (contr. forms:

    commōrunt,

    Lucr. 2, 766; commōrat, Turp. ap. Non. p. 278, 2; Ter. Phorm. 1, 2, 51; commōrit, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 15, 1; Hor. S. 2, 1, 45;

    commossem,

    Cic. Planc. 37, 90;

    commosset,

    id. Verr. 2, 3, 18, § 45;

    commosse,

    id. ib. 2, 5, 37, § 96; id. Fam. 7, 18, 3), v. a., to put something in violent motion, to move; both of removing from a place and backwards and forwards in a place; to shake, stir (freq. in every period and species of composition).
    I.
    Lit.
    A.
    To remove from a place, to carry away, displace, to start, set in motion, move:

    neque miser me commovere possum prae formidine,

    Plaut. Am. 1, 1, 181; id. Truc. 4, 3, 44:

    facilius est currentem incitare quam commovere languentem,

    Cic. de Or. 2, 44, 186:

    columnas,

    id. Verr. 2, 1, 55, § 145:

    castra ex eo loco,

    to move forward, decamp, id. ib. 2, 5, 37, § 96; cf.

    aciem,

    to set the line in motion, Liv. 2, 65, 5; 9, 27, 10:

    se ex eo loco,

    Cic. Fin. 5, 15, 42:

    se domo,

    id. Fam. 9, 5, 2:

    me Thessalonicā,

    id. Att. 3, 13, 1:

    te istinc,

    id. Fam. 6, 20, 3: agmen loco. to force back, cause to retreat, Sisenn. ap. Non. p. 58, 20; so,

    hostem,

    Liv. 9, 40, 9; 10, 29, 9:

    cervum,

    Verg. A. 7, 494:

    molem,

    Val. Fl. 2, 33:

    nummum,

    i. e. to use in business, Cic. Font. 5, 11 (1, 1); id. Fl. 19, 44:

    ais, si una littera commota sit, fore tota ut labet disciplina. Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere?

    id. Fin. 4, 19, 53.—Sacra, t. t., to move or carry about the sacred utensils, images, etc., for religious use, Verg. A. 4, 301 Serv.; cf. Cato, R. R. 134, 4:

    ancilia,

    Serv. ad Verg. A. 8, 3:

    tripodes,

    Sen. Med. 786.—Hence, humorously: mea si commovi sacra, if I put my instruments (artifices, tricks, etc.) in motion, Plaut. Ps. 1, 1, 107. —Prov.:

    glaebam commosset in agro decumano Siciliae nemo,

    would have stirred a clod, Cic. Verr. 2, 3, 18, § 45.—
    B. 1.
    Of things:

    magni commorunt aequora venti,

    Lucr. 2, 766:

    alas,

    Verg. A. 5, 217; cf.:

    penna commota volucris,

    Sil. 6, 59; Sen. Agam. 633. —
    2.
    Of persons, with se:

    quis sese commovere potest, cujus ille (sc. Roscius) vitia non videat?

    can stir, Cic. de Or. 2, 57, 233:

    num infitiari potes te... meā diligentiā circumclusum commovere te contra rem publicam non potuisse,

    id. Cat. 1, 3, 7; Nep. Ages. 6, 3; Liv. 2, 54, 6; cf.:

    Lanuvii hastam se commovisse,

    id. 21, 62, 4.—
    II.
    Trop.
    A.
    (Acc. to I. A.) To move, drive back, distodge, refute, confute:

    nunc comminus agamus experiamurque, si possimus cornua commovere disputationis tuae,

    Cic. Div. 2, 10, 26:

    si convellere adoriamur ea, quae commoveri non possunt,

    id. de Or. 2, 51, 205.—
    B.
    (Acc. to I. B.) To throw into disorder, physical or mental; to unbalance, unsettle, shake, disturb (rare but class.):

    adflantur alii sidere, alii commoventur statis temporibus alvo, nervis, capite, mente,

    Plin. 2, 41, 41, § 108:

    perleviter commotus fuerat... (postea) eum vidi plane integrum,

    Cic. Q. Fr. 2, 5, 2: Bacchi sacris commota, Poët. ap. Cic. Div. 1, 36, 80:

    commotus habebitur, i. e. mente captus,

    frantic, crazed, Hor. S. 2, 3, 209; cf.:

    commota mens,

    id. ib. 2, 3, 278; Plin. 36, 21, 40, § 152; and:

    commotus mente,

    id. 23, 1, 16, § 23.—
    2. (α).
    With abl.: commorat hominem lacrimis, Turp. ap. Non. p. 278, 2:

    aliquem nimiā longinquitate locorum ac desiderio suorum,

    Cic. Imp. Pomp. 9, 23:

    aut libidine aliquā aut metu,

    id. Off. 1, 29, 102; id. Font. 16, 36 (12, 26):

    ludis,

    id. Mur. 19, 40:

    quis enim, cum sibi fingit aliquid et cogitatione depingit, non simul ac se ipse commovit atque ad se revocavit, sentit, etc.,

    aroused, id. Ac. 2, 16, 51:

    et amore fraterno et existimatione vulgi,

    Caes. B. G. 1, 20:

    adfectibus,

    Quint. 9, 4, 4:

    doctā voce,

    id. 2, 16, 9:

    cujus atrocitate,

    id. 6, 1, 32:

    vix sum apud me, ita animus commotu'st metu, Spe, gaudio,

    Ter. And. 5, 4, 34; Quint. 1, 2, 30:

    commota vehementi metu mens,

    Lucr. 3, 153. —
    (β).
    Absol.:

    commorat omnes nos,

    Ter. Phorm. 1, 2, 51:

    cum aliqua species utilitatis objecta est, commoveri necesse est,

    one must be affected by it, it must make an impression on one, Cic. Off. 3, 8, 35:

    nihil me clamor iste commovet,

    id. Rab. Perd. 6, 18:

    si quos adversum proelium et fuga Gallorum commoveret,

    Caes. B. G. 1, 40:

    in commovendis judiciis,

    Cic. de Or. 2, 45, 189; cf.:

    commotus ab oratore judex,

    Quint. 6, 2, 7:

    qui me commorit, flebit,

    provoke, rouse, Hor. S. 2, 1, 45:

    Neptunus graviter commotus,

    Verg. A. 1, 126:

    domo ejus omnia abstulit quae paulo magis animum cujuspiam aut oculos possent commovere,

    Cic. Verr. 2, 2, 34, § 83; Quint. 12, 10, 50: dormiunt;

    pol ego istos commovebo,

    awake, arouse, Ter. Heaut. 4, 4, 8:

    porticus haec ipsa et palaestra Graecarum disputationum memoriam quodammodo commovent,

    stir up, awaken, revive, Cic. de Or. 2, 5, 20.—Of things:

    aes alienum,

    to demand, Tac. A. 6, 17:

    commotā principis domo,

    id. ib. 4, 52 init.:

    si umquam vitae cupiditas in me fuisset, ego... omnium parricidarum tela commossem?

    provoked, Cic. Planc. 37, 90. —
    (γ).
    With in and abl.:

    qui cum ingeniis conflictatur ejus modi, Neque commovetur animus in eā re tamen,

    Ter. And. 1, 1, 67:

    vidi enim vos in hoc nomine, cum testis diceret, commoveri,

    Cic. Verr. 2, 4, 56, § 125:

    in hac virgine commotus sum,

    i. e. in love, Ter. Eun. 3, 5, 19.—
    (δ).
    With ex and abl.:

    nam cum esset ex aere alieno commota civitas,

    Cic. Rep. 2, 33, 58; Auct. B. Afr. 57, 72.—
    (ε).
    With ad and acc.:

    nec sane satis commoveor animo ad ea. quae vis canenda,

    Cic. ad Q. Fr. 3, 5, 4:

    homines ad turpe compendium,

    Auct. Her. 4, 40, 52.—
    (ζ).
    With ut and subj.:

    adeone me ignavom putas, ut neque me consuetudo neque amor Commoveat neque commoneat, ut servem fidem?

    Ter. And. 1, 5, 45:

    tua nos voluntas commovit, ut conscriberemus, etc.,

    Auct. Her. 1, 1, 1.—
    b.
    Of the passions, etc., to rouse, stir up, excite, produce, generate: belli magnos commovit funditus aestus, moved the waves of strife from their foundations, Lucr. 5, 1434; cf.:

    commovere tumultum aut bellum,

    Cic. Verr. 2, 5, 8, § 20:

    misericordiam, invidiam, iracundiam,

    id. de Or. 2, 47, 195; cf.:

    commovere miserationem,

    Quint. 6, 1, 46; 10, 1, 64:

    magnum et acerbum dolorem,

    Cic. Verr. 2, 4, 21, § 47:

    invidiam aliquam in me,

    id. Phil. 3, 7, 18:

    summum odium in eum,

    id. Inv. 1, 54, 103:

    bilem,

    id. Att. 2, 7, 2:

    multorum scribendi studia,

    id. N. D. 1, 4, 8:

    adfectus,

    Quint. 4, prooem. § 6; 5, 8, 3; cf.:

    adfectus vehementer commotos (opp. lenes),

    id. 6, 2, 9.—
    C.
    In discourse:

    nova quaedam,

    to start new doctrines, adduce novelties, Cic. Ac. 2, 6, 18.— Hence, commōtus, a, um, P. a., moved, excited, aroused:

    genus (dicendi) in agendo,

    Cic. de Or. 3, 9, 32; cf.:

    Fimbria paulo fervidior atque commotior,

    id. Brut. 34, 129:

    incidere in rem commotam (i. e. amorem),

    Sen. Ep. 116, 5:

    animus commotior,

    Cic. Div. 1, 37, 80:

    commotius ad omnia turbanda consilium,

    Liv. 6, 14, 9 Weissenb. ad loc.:

    Drusus animo commotior,

    more violent, passionate, Tac. A. 4, 3; cf.:

    commotus ingenio,

    id. ib. 6, 45; and:

    Agrippina paulo commotior,

    id. ib. 1, 33:

    commoto similis,

    to one provoked, enraged, Suet. Aug. 51; cf. id. Tib. 51.— Sup. and adv. apparently not in use.

    Lewis & Short latin dictionary > conmoveo

  • 8 Democritea

    Dēmō̆crĭtus, i, m., Dêmokritos.
    I.
    A celebrated philosopher born at Abdera, an adherent of the Eleatic school, and the originator of the atomic theory, Lucr. 3, 372; Cic. Tusc. 1, 11; id. Fin. 1, 6; id. Ac. 2, 17 sq.; id. Fat. 10 et saep.; Hor. Ep. 1, 12, 12; id. A. P. 297; Juv. 10, 34 al.—
    B.
    Derivv.
    1.
    Dēmŏcrĭtĭcus, a, um, adj., of or belonging to Democritus:

    philosophi,

    his followers, Cic. Tusc. 1, 34 (in Cic. de Or. 1, 10, 42: Democritii, see the foll.).—
    2.
    Dē-mŏcrĭtēus or - īus, a, um, adj., Dêmokriteios, the same:

    Anaxarchus,

    Cic. N. D. 3, 33; id. Tusc. 2, 22:

    Nausiphanes,

    id. N. D. 1, 26.— Dēmŏcrĭtīi, ōrum, m., his followers, Cic. de Or. 1, 10, 42.—Hence,
    b.
    Subst.: Dēmŏcrĭtēa, ōrum, n., the doctrines of Democritus, Cic. N. D. 1, 26, 73; id. Div. 2, 13 fin.
    II.
    Of Sicyon, friend of Cicero, Cic. Fam. 13, 78.

    Lewis & Short latin dictionary > Democritea

  • 9 Democriteus

    Dēmō̆crĭtus, i, m., Dêmokritos.
    I.
    A celebrated philosopher born at Abdera, an adherent of the Eleatic school, and the originator of the atomic theory, Lucr. 3, 372; Cic. Tusc. 1, 11; id. Fin. 1, 6; id. Ac. 2, 17 sq.; id. Fat. 10 et saep.; Hor. Ep. 1, 12, 12; id. A. P. 297; Juv. 10, 34 al.—
    B.
    Derivv.
    1.
    Dēmŏcrĭtĭcus, a, um, adj., of or belonging to Democritus:

    philosophi,

    his followers, Cic. Tusc. 1, 34 (in Cic. de Or. 1, 10, 42: Democritii, see the foll.).—
    2.
    Dē-mŏcrĭtēus or - īus, a, um, adj., Dêmokriteios, the same:

    Anaxarchus,

    Cic. N. D. 3, 33; id. Tusc. 2, 22:

    Nausiphanes,

    id. N. D. 1, 26.— Dēmŏcrĭtīi, ōrum, m., his followers, Cic. de Or. 1, 10, 42.—Hence,
    b.
    Subst.: Dēmŏcrĭtēa, ōrum, n., the doctrines of Democritus, Cic. N. D. 1, 26, 73; id. Div. 2, 13 fin.
    II.
    Of Sicyon, friend of Cicero, Cic. Fam. 13, 78.

    Lewis & Short latin dictionary > Democriteus

  • 10 Democriticus

    Dēmō̆crĭtus, i, m., Dêmokritos.
    I.
    A celebrated philosopher born at Abdera, an adherent of the Eleatic school, and the originator of the atomic theory, Lucr. 3, 372; Cic. Tusc. 1, 11; id. Fin. 1, 6; id. Ac. 2, 17 sq.; id. Fat. 10 et saep.; Hor. Ep. 1, 12, 12; id. A. P. 297; Juv. 10, 34 al.—
    B.
    Derivv.
    1.
    Dēmŏcrĭtĭcus, a, um, adj., of or belonging to Democritus:

    philosophi,

    his followers, Cic. Tusc. 1, 34 (in Cic. de Or. 1, 10, 42: Democritii, see the foll.).—
    2.
    Dē-mŏcrĭtēus or - īus, a, um, adj., Dêmokriteios, the same:

    Anaxarchus,

    Cic. N. D. 3, 33; id. Tusc. 2, 22:

    Nausiphanes,

    id. N. D. 1, 26.— Dēmŏcrĭtīi, ōrum, m., his followers, Cic. de Or. 1, 10, 42.—Hence,
    b.
    Subst.: Dēmŏcrĭtēa, ōrum, n., the doctrines of Democritus, Cic. N. D. 1, 26, 73; id. Div. 2, 13 fin.
    II.
    Of Sicyon, friend of Cicero, Cic. Fam. 13, 78.

    Lewis & Short latin dictionary > Democriticus

  • 11 Democritii

    Dēmō̆crĭtus, i, m., Dêmokritos.
    I.
    A celebrated philosopher born at Abdera, an adherent of the Eleatic school, and the originator of the atomic theory, Lucr. 3, 372; Cic. Tusc. 1, 11; id. Fin. 1, 6; id. Ac. 2, 17 sq.; id. Fat. 10 et saep.; Hor. Ep. 1, 12, 12; id. A. P. 297; Juv. 10, 34 al.—
    B.
    Derivv.
    1.
    Dēmŏcrĭtĭcus, a, um, adj., of or belonging to Democritus:

    philosophi,

    his followers, Cic. Tusc. 1, 34 (in Cic. de Or. 1, 10, 42: Democritii, see the foll.).—
    2.
    Dē-mŏcrĭtēus or - īus, a, um, adj., Dêmokriteios, the same:

    Anaxarchus,

    Cic. N. D. 3, 33; id. Tusc. 2, 22:

    Nausiphanes,

    id. N. D. 1, 26.— Dēmŏcrĭtīi, ōrum, m., his followers, Cic. de Or. 1, 10, 42.—Hence,
    b.
    Subst.: Dēmŏcrĭtēa, ōrum, n., the doctrines of Democritus, Cic. N. D. 1, 26, 73; id. Div. 2, 13 fin.
    II.
    Of Sicyon, friend of Cicero, Cic. Fam. 13, 78.

    Lewis & Short latin dictionary > Democritii

  • 12 Democritius

    Dēmō̆crĭtus, i, m., Dêmokritos.
    I.
    A celebrated philosopher born at Abdera, an adherent of the Eleatic school, and the originator of the atomic theory, Lucr. 3, 372; Cic. Tusc. 1, 11; id. Fin. 1, 6; id. Ac. 2, 17 sq.; id. Fat. 10 et saep.; Hor. Ep. 1, 12, 12; id. A. P. 297; Juv. 10, 34 al.—
    B.
    Derivv.
    1.
    Dēmŏcrĭtĭcus, a, um, adj., of or belonging to Democritus:

    philosophi,

    his followers, Cic. Tusc. 1, 34 (in Cic. de Or. 1, 10, 42: Democritii, see the foll.).—
    2.
    Dē-mŏcrĭtēus or - īus, a, um, adj., Dêmokriteios, the same:

    Anaxarchus,

    Cic. N. D. 3, 33; id. Tusc. 2, 22:

    Nausiphanes,

    id. N. D. 1, 26.— Dēmŏcrĭtīi, ōrum, m., his followers, Cic. de Or. 1, 10, 42.—Hence,
    b.
    Subst.: Dēmŏcrĭtēa, ōrum, n., the doctrines of Democritus, Cic. N. D. 1, 26, 73; id. Div. 2, 13 fin.
    II.
    Of Sicyon, friend of Cicero, Cic. Fam. 13, 78.

    Lewis & Short latin dictionary > Democritius

  • 13 Democritus

    Dēmō̆crĭtus, i, m., Dêmokritos.
    I.
    A celebrated philosopher born at Abdera, an adherent of the Eleatic school, and the originator of the atomic theory, Lucr. 3, 372; Cic. Tusc. 1, 11; id. Fin. 1, 6; id. Ac. 2, 17 sq.; id. Fat. 10 et saep.; Hor. Ep. 1, 12, 12; id. A. P. 297; Juv. 10, 34 al.—
    B.
    Derivv.
    1.
    Dēmŏcrĭtĭcus, a, um, adj., of or belonging to Democritus:

    philosophi,

    his followers, Cic. Tusc. 1, 34 (in Cic. de Or. 1, 10, 42: Democritii, see the foll.).—
    2.
    Dē-mŏcrĭtēus or - īus, a, um, adj., Dêmokriteios, the same:

    Anaxarchus,

    Cic. N. D. 3, 33; id. Tusc. 2, 22:

    Nausiphanes,

    id. N. D. 1, 26.— Dēmŏcrĭtīi, ōrum, m., his followers, Cic. de Or. 1, 10, 42.—Hence,
    b.
    Subst.: Dēmŏcrĭtēa, ōrum, n., the doctrines of Democritus, Cic. N. D. 1, 26, 73; id. Div. 2, 13 fin.
    II.
    Of Sicyon, friend of Cicero, Cic. Fam. 13, 78.

    Lewis & Short latin dictionary > Democritus

  • 14 disciplina

    discī̆plīna (also uncontr. DISCIPVLINA, Num. Hadr. ap. Eckh. D. N. V. 6, p. 503; the Cod. palimps. Cic. Rep. 2, 19, prima manu has likewise DISCIPVLINA: so,

    discipulina,

    Plaut. Most. 1, 2, 75 Lorenz; id. As. 1, 3, 49 Fleck.; cf. Ussing ad loc.), ae. f. [discipulus], instruction, tuition, teaching in the widest sense of the word (for syn. cf.: ars, litterae, doctrina, scientia, cognitio, numanitas—very freq. and good prose).
    I.
    Lit.:

    ad aliquem disciplinae causa concurrere (for which, shortly after: illo discendi causa proficisci),

    Caes. B. G. 6, 13, 4; cf. ib. 6, 14, 2 and 3:

    alicui in disciplinam tradi,

    Cic. Div. 1, 41, 92; cf. id. Verr. 2, 1, 45; id. Phil. 2, 2:

    eadem in litteris ratio est reliquisque rebus, quarum est disciplina,

    are the objects of instruction, id. Div. 2, 3, 10: puerilis, id. Rep. 4, 3; 4; cf.:

    pueritiae disciplinae,

    id. de Imp. Pomp. 10, 28:

    praestantior,

    id. Fam. 1, 7 fin. et saep.
    II.
    Meton. (causa pro effectu), all that is taught in the way of instruction, whether with reference to single circumstances of life, or to science, art, morals, politics, etc., learning, knowledge, science, discipline.
    A.
    Object.:

    caveto alienam disciplinam temere contemnas,

    Cato R. R. 1, 4:

    qui haec (sc. justitia, fides, aequitas, etc.) disciplinis informata, alia moribus confirmarunt, sanxerunt autem alia legibus,

    Cic. Rep. 1, 2:

    totius familiae praecepta et instituta et disciplina,

    id. Verr. 2, 3, 68:

    a pueris nullo officio aut disciplina assuefacti nihil omnino contra voluntatem faciant,

    Caes. B. G. 4, 1, 9; id. B. C. 3, 10, 4 et saep.:

    cujus prima aetas dedita disciplinis fuit iisque artibus, quibus instruimur ad hunc usum forensem,

    Cic. Cael. 30, 72:

    juris civilis,

    id. de Or. 1, 39, 18; cf. id. Mur. 10 fin.:

    dicendi,

    id. Brut. 44, 163:

    musices,

    music, Quint. 1, 10, 15:

    omnis honesti justique,

    id. 12, 2, 1:

    ruris,

    agriculture, Col. 1, 1, 6; cf.

    id. prooem. § 23 et saep.: militiae,

    art of war, tactics, Cic. de Imp. Pomp. 10, 28; cf.

    bellica,

    id. N. D. 2, 64, 161:

    militaris,

    Nep. Iphicr. 1 and 2; esp. military discipline, Liv. 8, 7 fin.; 8, 32; 34; 35; Tac. G. 25; Suet. Caes. 24 et saep.; cf.

    also: docuit, quid populi Romani disciplina atque opes possent,

    Caes. B. G. 6, 1 fin.;

    and with usus,

    id. ib. 1, 40, 5:

    domestica,

    domestic discipline, Suet. Caes. 48; cf.

    domus,

    id. Aug. 65 et saep.:

    rei publicae,

    science of government, statesmanship, Cic. de Or. 1, 34, 159; cf. id. Rep. 1, 33; 2, 38 fin.;

    3, 3 al.: disciplina philosophiae,

    philosophical doctrines, philosophical system, Cic. Ac. 2, 3; cf. id. Fin. 1, 4 fin.; id. N. D. 1, 7; 5, 32, 90; id. Brut. 25; id. Off. 3, 4, 20 et saep.—
    B.
    Subject., a custom, habit:

    eademne erat haec disciplina tibi, quum tu adolescens eras?

    Plaut. Bacch. 3, 3, 17:

    eādem nos disciplinā utimur,

    id. As. 1, 3, 49; cf. Ter. Heaut. 2, 3, 59 Ruhnk.:

    imitatur malarum malam disciplinam,

    Plaut. Cas. 3, 5, 28; cf.:

    imitari, Castor, potius avi mores disciplinamque debebas,

    Cic. Deiot. 10; cf.

    also,

    id. Verr 2, 3, 68; Plaut. Merc. 1, 1, 6; id. Truc. 1, 1, 30.

    Lewis & Short latin dictionary > disciplina

  • 15 Empedoclea

    Empĕdŏcles, is ( gen. -cli, Gell. 4, 11, 9; acc. -clem, Cic. Ac. 1, 12, 44;

    -clen,

    id. ib. 2, 5, 14 al.), m., = Empedoklês, a famous natural philosopher of Agrigentum, about 460 B. C., Lucr. 1, 716 sq.; Cic. N. D. 1, 12; id. de Or. 1, 50, 217; id. Tusc. 1, 9, 19; Quint. 1, 4, 4; 3, 1, 8; Plin. 29, 1, 4, § 5; Gell. 17, 21, 14; Hor. Ep. 1, 12, 20; id. A. P. 465.—Hence,
    II.
    Empĕdoclēus, a, um, adj., Empedoclean: sanguis (acc. to his doctrine, the soul), Cic. Tusc. 1, 17 fin.— Subst.: Empĕdoclēa, ōrum, n., Empedoclean doctrines, id. Q. Fr. 2, 11 fin.

    Lewis & Short latin dictionary > Empedoclea

  • 16 Empedocles

    Empĕdŏcles, is ( gen. -cli, Gell. 4, 11, 9; acc. -clem, Cic. Ac. 1, 12, 44;

    -clen,

    id. ib. 2, 5, 14 al.), m., = Empedoklês, a famous natural philosopher of Agrigentum, about 460 B. C., Lucr. 1, 716 sq.; Cic. N. D. 1, 12; id. de Or. 1, 50, 217; id. Tusc. 1, 9, 19; Quint. 1, 4, 4; 3, 1, 8; Plin. 29, 1, 4, § 5; Gell. 17, 21, 14; Hor. Ep. 1, 12, 20; id. A. P. 465.—Hence,
    II.
    Empĕdoclēus, a, um, adj., Empedoclean: sanguis (acc. to his doctrine, the soul), Cic. Tusc. 1, 17 fin.— Subst.: Empĕdoclēa, ōrum, n., Empedoclean doctrines, id. Q. Fr. 2, 11 fin.

    Lewis & Short latin dictionary > Empedocles

  • 17 Empedocleus

    Empĕdŏcles, is ( gen. -cli, Gell. 4, 11, 9; acc. -clem, Cic. Ac. 1, 12, 44;

    -clen,

    id. ib. 2, 5, 14 al.), m., = Empedoklês, a famous natural philosopher of Agrigentum, about 460 B. C., Lucr. 1, 716 sq.; Cic. N. D. 1, 12; id. de Or. 1, 50, 217; id. Tusc. 1, 9, 19; Quint. 1, 4, 4; 3, 1, 8; Plin. 29, 1, 4, § 5; Gell. 17, 21, 14; Hor. Ep. 1, 12, 20; id. A. P. 465.—Hence,
    II.
    Empĕdoclēus, a, um, adj., Empedoclean: sanguis (acc. to his doctrine, the soul), Cic. Tusc. 1, 17 fin.— Subst.: Empĕdoclēa, ōrum, n., Empedoclean doctrines, id. Q. Fr. 2, 11 fin.

    Lewis & Short latin dictionary > Empedocleus

  • 18 haereticus

    haerĕtĭcus, a, um, adj., = hairetikos, of or belonging to heretical religious doctrines, heretical (eccl. Lat.).
    I.
    Adj.:

    commissatio,

    Tert. adv. Haer. 41: nigredo, Arat. Act. Apost. 1, 611.— Adv.: haerĕtĭce, heretically, Cassiod. Hist. Eccl. 5, 36.—
    II.
    Subst.: haerĕtĭcus, i, m., a heretic, Tert. adv. Hermog. 27; id. de Bapt. 115; so the title of Tertullian's work: de Praescriptione adversus haereticos.

    Lewis & Short latin dictionary > haereticus

  • 19 paradoxa

    părădoxus, a, um, adj., = paradoxos, marvellous, strange, contrary to all expectation, paradoxical; only subst.
    I.
    pără-doxus, i, m., one who, contrary to expectation, has conquered both in the lucta and in the pancratium on the same day; in Gr. usu. called paradoxonikês (late Lat.), Aug. Princip. Rhet. n. 9. The mimes were also called paradoxi, Vet. Schol. ad Juv. 8, 184.—
    II.
    părădoxum or - on i, n.
    A.
    A figure of speech: paradoxon, sive hypomone, sustentatio vel inopinatum. Hoc schema suspendit sensum: deinde subicit aliquid eo, contra exspectationem auditoris, sive magnum sive minus; et ideo sustentatio vel inopinatum dicitur, Rufin. Fig. Sentent. § 34; Isid. 2, 21, 29.—
    B.
    In plur.: pără-doxa, ōrum, n., = paradoxa, the apparently contradictory doctrines of the Stoics: haec paradoxa illi. nos admirabilia dicamus, Cic. Fin. 4, 27, 74; cf.: (illa) mirabilia Stoicorum quae paradoxa nominantur, id. Ac. 2, 44, 136: quae quia sunt admirabilia contraque opinionem omnium, ab ipsis (Stoicis) etiam paradoxa appellantur, tentare volui, etc. id. Par. prooem. 4.

    Lewis & Short latin dictionary > paradoxa

  • 20 paradoxon

    părădoxus, a, um, adj., = paradoxos, marvellous, strange, contrary to all expectation, paradoxical; only subst.
    I.
    pără-doxus, i, m., one who, contrary to expectation, has conquered both in the lucta and in the pancratium on the same day; in Gr. usu. called paradoxonikês (late Lat.), Aug. Princip. Rhet. n. 9. The mimes were also called paradoxi, Vet. Schol. ad Juv. 8, 184.—
    II.
    părădoxum or - on i, n.
    A.
    A figure of speech: paradoxon, sive hypomone, sustentatio vel inopinatum. Hoc schema suspendit sensum: deinde subicit aliquid eo, contra exspectationem auditoris, sive magnum sive minus; et ideo sustentatio vel inopinatum dicitur, Rufin. Fig. Sentent. § 34; Isid. 2, 21, 29.—
    B.
    In plur.: pără-doxa, ōrum, n., = paradoxa, the apparently contradictory doctrines of the Stoics: haec paradoxa illi. nos admirabilia dicamus, Cic. Fin. 4, 27, 74; cf.: (illa) mirabilia Stoicorum quae paradoxa nominantur, id. Ac. 2, 44, 136: quae quia sunt admirabilia contraque opinionem omnium, ab ipsis (Stoicis) etiam paradoxa appellantur, tentare volui, etc. id. Par. prooem. 4.

    Lewis & Short latin dictionary > paradoxon

См. также в других словарях:

  • Doctrines — Doctrine Cette page d’homonymie répertorie les différents sujets et articles partageant un même nom …   Wikipédia en Français

  • Doctrines de restauration — Doctrines et techniques de conservation restauration Les « doctrines » de conservation restauration prennent en compte l’ensemble de l histoire du patrimoine pour orienter les partis de restauration. Chaque génération et chaque… …   Wikipédia en Français

  • Doctrines et techniques de conservation - restauration — Les « doctrines » de conservation restauration prennent en compte l’ensemble de l histoire du patrimoine pour orienter les partis de restauration. Chaque génération et chaque collectivité ont en effet une approche différente de leur… …   Wikipédia en Français

  • Doctrines et techniques de conservation -restauration — Les « doctrines » de conservation restauration prennent en compte l’ensemble de l histoire du patrimoine pour orienter les partis de restauration. Chaque génération et chaque collectivité ont en effet une approche différente de leur… …   Wikipédia en Français

  • Doctrines et tecniques de conservation -restauration — Doctrines et techniques de conservation restauration Les « doctrines » de conservation restauration prennent en compte l’ensemble de l histoire du patrimoine pour orienter les partis de restauration. Chaque génération et chaque… …   Wikipédia en Français

  • Doctrines Fondamentales Du Jaïnisme — Religions Védisme Brahmanisme Hindouisme Ajîvika …   Wikipédia en Français

  • Doctrines de l'Eglise catholique sur la sexualite — Doctrines de l Église catholique sur la sexualité Au cours de son histoire, L Église catholique a développé une doctrine en matière de sexualité puisée pour l essentiel dans le travail de réflexion sur la morale de saint Augustin, reflétées dans… …   Wikipédia en Français

  • Doctrines de l'Église catholique sur la sexualité — Au cours de son histoire, L Église catholique a développé une doctrine en matière de sexualité puisée pour l essentiel dans le travail de réflexion sur la morale de saint Augustin, reflétées dans l encyclique Casti Connubii[réf. nécessaire] …   Wikipédia en Français

  • Doctrines de l'église catholique sur la sexualité — Au cours de son histoire, L Église catholique a développé une doctrine en matière de sexualité puisée pour l essentiel dans le travail de réflexion sur la morale de saint Augustin, reflétées dans l encyclique Casti Connubii[réf. nécessaire] …   Wikipédia en Français

  • Doctrines fondamentales du Jaïnisme — Religions Védisme Brahmanisme Hindouisme Ajîvika …   Wikipédia en Français

  • Doctrines fondamentales du jainisme — Doctrines fondamentales du jaïnisme Religions Védisme Brahmanisme Hindouisme Ajîvika …   Wikipédia en Français

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»