-
1 diffugio
diffŭgĭo, ĕre, fūgi - intr. - fuir en tous sens, fuir çà et là, se disperser, se dissiper. - diffugere nives, Hor. C. 4.7.1: les neiges ont disparu.* * *diffŭgĭo, ĕre, fūgi - intr. - fuir en tous sens, fuir çà et là, se disperser, se dissiper. - diffugere nives, Hor. C. 4.7.1: les neiges ont disparu.* * *Diffugio, diffugis, pe. corr. diffugi, pen. prod. diffugitum, diffugere. Cic. Fuir ca et là.\Diffugere. Cic. Fuir et eviter.\Diffugere. Varro. Refuser à faire quelque chose. -
2 diffugio
diffugio diffugio, fugi, fugitum, ere разбегаться, рассеиваться -
3 diffugiō
diffugiō fūgī, —, ere [dis- + fugio], to fly apart, flee in different directions, disperse, scatter: metu perterriti diffugimus: Diffugimus visu exsangues, V.: diffugiunt stellae, O.: nives, disappear, H.: sollicitudines, H.: in vicos passim suos, L.: omnis campis diffugit arator, V.* * *diffugere, diffugi, - Vflee in different directions, scatter, disperse -
4 diffugio
dif-fugio, fūgī, —, ere1) разбегаться, рассеиваться ( diffugiunt metu perterriti C)2) рассеиваться, улетучиваться ( spiritus unguenti suavis diffugit in auras Lcr) -
5 diffugio
dif-fugio, fūgī, fugitum, ere (dis u. fugio), auseinander-, hier- und dahin fliehen, auseinanderstieben, zerstieben, sich zerstreuen, I) eig.: metu perterriti repente diffugimus, Cic.: quia sui diffugerant, Suet. – v. Lebl., diffugiunt stellae, Ov.: diffugēre nives, Hor. – II) übtr., sich zerstreuen, -verteilen, vox una diffugit in multas aures, Lucr. 4, 564.
-
6 diffugio
dif-fugio, fūgī, fugitum, ere (dis u. fugio), auseinander-, hier- und dahin fliehen, auseinanderstieben, zerstieben, sich zerstreuen, I) eig.: metu perterriti repente diffugimus, Cic.: quia sui diffugerant, Suet. – v. Lebl., diffugiunt stellae, Ov.: diffugēre nives, Hor. – II) übtr., sich zerstreuen, -verteilen, vox una diffugit in multas aures, Lucr. 4, 564.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > diffugio
-
7 diffugio
dif-fŭgĭo, fūgi, 3, v. n., to fly asunder, flee in different directions, to disperse, scatter (class.):diffugiebat enim varium genus omne ferarum,
Lucr. 5, 1337 sq.; 3, 256; cf. id. 1, 762 sq.:vox una diffugit in multas aures,
id. 4, 564:metu perterriti repente diffugimus,
Cic. Phil. 2, 42, 108; id. Fam. 15, 1, 5; id. Off. 3, 32, 114; Suet. Caes. 82; Hor. C. 1, 35, 26; Verg. A. 2, 212; 4, 123; Ov. F. 2, 211; id. M. 7, 257 et saep.:diffugiunt stellae,
id. ib. 2, 114; cf.:diffugere nives,
to scatter, disappear, Hor. C. 4, 7, 1:mordaces sollicitudines,
id. ib. 1, 18, 4:tota exterrita silvis Diffugiunt armenta,
Verg. G. 3, 150; cf. id. A. 10, 804.—Designating the limit:spiritus unguenti suavis diffugit in auras,
Lucr. 3, 223:in vicos passim suos,
Liv. 21, 28; cf.:ad sua praesidia,
Hirt. B. G. 8, 35 fin.:ad naves,
Verg. A. 2, 399:per agros,
Val. Fl. 3, 255. -
8 diffugio
, diffagi, diffugitum, ere 3разбегаться -
9 diffugium
ī n. [ diffugio ] -
10 diffugium
-
11 diffugium
Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > diffugium
-
12 aufugio
aufŭgĭo, fūgi, 3, v. n. [ab-fugio; cf. ab init. ], to flee or run away, to flee from (very rare, but class.; not used by Catull., Tib., Lucr., Verg., Hor., or Ovid, nor by Sall., and used only twice in Cic. Oratt., and once in Tac.;syn.: fugio, effugio, diffugio): quā plateā hinc aufugerim?
Plaut. Men. 5, 3, 5:Tum aquam aufugisse dicito,
id. Aul. 1, 2, 16; id. Mil. 2, 6, 99; id. Capt. 4, 2, 95:denique hercle aufugerim Potius quam redeam,
Ter. Hec. 3, 4, 10; id. Eun. 5, 2, 12:propter impudentissimum furtum aufugerit,
Cic. Verr. 1, 35:si aufugisset (archipirata),
id. ib. 5, 79:cum multos libros surripuisset, aufugit,
id. Fam 13, 77; so id. ad Q. Fr. 1, 2, 4:ex eo loco,
Liv. 1, 25:aspectum parentis,
Cic. N. D 2, 43, 111 B. and K:blanditias,
Prop. 1, 9, 30:donec Sisenna vim metuens aufugeret,
Tac. H. 2, 8: Aufugit mihi animus, Q. Cat. ap. Gell. 19, 14. -
13 diffugium
diffŭgĭum, ii, n. [diffugio], a fleeing in different directions, a dispersion:proximorum diffugia,
Tac. H. 1, 39 fin. -
14 Dis
1.dīs, dītis, adj., rich, v. dives.2.Dīs, ītis (nom. Dītis, Petr. Poët. 120, 76; Quint. 1, 6, 34; cf. Serv. Verg. A. 6, 273; the nom. Dis very rare in the poets; Aus. Idyl. 12: de deis, 3), m. [cf.: dīus, divus, deus], orig. denoting godhead, deity, in general, and of Jupiter in partic.; cf.: Diespiter and Diovis = Juppiter; afterwards exclusively as the designation of the god of the infernal regions, the Greek Pluto, connected with pater, Varr. L. L. 5, § 66 Müll.; identified by Caesar with the Celtic god of night, cf. Caes. B. G. 6, 18, 1 sq.; Cic. N. D. 2, 26; Tac. H. 4, 84 fin.; Suet. Oth. 8; Inscr. Orell. 1465-1470 and 4967;3.without pater,
Verg. G. 4, 519; id. A. 4, 702; 5, 731; 6, 127 al.:pallida Ditis aqua,
Tib. 3, 1, 28:Ditis ignava aqua,
id. 3, 3, 38; Ov. M. 4, 438; 511; id. F. 4, 449 al.:domina Ditis = Proserpina,
Verg. A. 6, 397.dĭs, an inseparable particle [Sanscr. dva, two: dvis, twice; Gr. dis (dWis); cf.: bis, bini, dubius, duo; also Sanscr. vi- (for dvi-) = dis-], occurs before vowels only in dishiasco; it stands unchanged before c, p, q, t, s, and di; loses its s before b, d, g, l, m, n, r, and v; and becomes dif -before f. So, discedo, dispar, disquiro, distraho, dissolvo; dibalo, dido, digero, dilabor, dimetior, dinumero, dirigo, divello, etc. Before j (i) we have sometimes dī-, as in dijudico, dijungo, and sometimes dis-, as in disjeci, disjungo. Iacio makes disicio or dissicio. In late Lat. disglutino and disgrego occur; while disrumpo occurs in Cic. Lael. 22, 85; cf.II.dirrumpo,
Plaut. Bacch. 3, 3, 37: dirripio in Cic. de Imp. Pomp. 19, 37, in some MSS.; and dimminuo in MSS. of Plautus, v. Neue Formenl. 2, 782 sq.—Meaning.A.Dis, in most cases, answers to our asunder, in pieces, apart, in two, in different directions, implying separation or division, as in: diffindo, diffugio, digero, discedo, discepto, discerno, discerpo, discindo, dido, diffindo, dimitto, dirumpo, divido, and a multitude of others.—B.Less freq. = Engl. un-, reversing or negativing the meaning of the primitive, as in discingo, disconduco, disconvenio, diffido, diffiteor, disjungo, displiceo, dissimulo, dissocio, dissuadeo, and a few others; so, dinumero, to count as separate objects: disputo, to discuss different views or things. —C.In a few words dis- acquires an intensive force, exceedingly, as, differtus, dilaudo, discupio, disperio ( utterly), dispudet, dissuavior, distaedet. This is but a development of its original meaning: thus, differtus is properly stuffed out; dilaudo, to scatter praise of, etc.—D.Between, among, through: dinosco, dirigo (or derigo), dijudico, diligo, dilucesco, dispicio, dissereno. -
15 dis
1.dīs, dītis, adj., rich, v. dives.2.Dīs, ītis (nom. Dītis, Petr. Poët. 120, 76; Quint. 1, 6, 34; cf. Serv. Verg. A. 6, 273; the nom. Dis very rare in the poets; Aus. Idyl. 12: de deis, 3), m. [cf.: dīus, divus, deus], orig. denoting godhead, deity, in general, and of Jupiter in partic.; cf.: Diespiter and Diovis = Juppiter; afterwards exclusively as the designation of the god of the infernal regions, the Greek Pluto, connected with pater, Varr. L. L. 5, § 66 Müll.; identified by Caesar with the Celtic god of night, cf. Caes. B. G. 6, 18, 1 sq.; Cic. N. D. 2, 26; Tac. H. 4, 84 fin.; Suet. Oth. 8; Inscr. Orell. 1465-1470 and 4967;3.without pater,
Verg. G. 4, 519; id. A. 4, 702; 5, 731; 6, 127 al.:pallida Ditis aqua,
Tib. 3, 1, 28:Ditis ignava aqua,
id. 3, 3, 38; Ov. M. 4, 438; 511; id. F. 4, 449 al.:domina Ditis = Proserpina,
Verg. A. 6, 397.dĭs, an inseparable particle [Sanscr. dva, two: dvis, twice; Gr. dis (dWis); cf.: bis, bini, dubius, duo; also Sanscr. vi- (for dvi-) = dis-], occurs before vowels only in dishiasco; it stands unchanged before c, p, q, t, s, and di; loses its s before b, d, g, l, m, n, r, and v; and becomes dif -before f. So, discedo, dispar, disquiro, distraho, dissolvo; dibalo, dido, digero, dilabor, dimetior, dinumero, dirigo, divello, etc. Before j (i) we have sometimes dī-, as in dijudico, dijungo, and sometimes dis-, as in disjeci, disjungo. Iacio makes disicio or dissicio. In late Lat. disglutino and disgrego occur; while disrumpo occurs in Cic. Lael. 22, 85; cf.II.dirrumpo,
Plaut. Bacch. 3, 3, 37: dirripio in Cic. de Imp. Pomp. 19, 37, in some MSS.; and dimminuo in MSS. of Plautus, v. Neue Formenl. 2, 782 sq.—Meaning.A.Dis, in most cases, answers to our asunder, in pieces, apart, in two, in different directions, implying separation or division, as in: diffindo, diffugio, digero, discedo, discepto, discerno, discerpo, discindo, dido, diffindo, dimitto, dirumpo, divido, and a multitude of others.—B.Less freq. = Engl. un-, reversing or negativing the meaning of the primitive, as in discingo, disconduco, disconvenio, diffido, diffiteor, disjungo, displiceo, dissimulo, dissocio, dissuadeo, and a few others; so, dinumero, to count as separate objects: disputo, to discuss different views or things. —C.In a few words dis- acquires an intensive force, exceedingly, as, differtus, dilaudo, discupio, disperio ( utterly), dispudet, dissuavior, distaedet. This is but a development of its original meaning: thus, differtus is properly stuffed out; dilaudo, to scatter praise of, etc.—D.Between, among, through: dinosco, dirigo (or derigo), dijudico, diligo, dilucesco, dispicio, dissereno.
См. также в других словарях:
ԽՈՒՍԱՓԵՄ — (եցի.) NBH 1 0985 Chronological Sequence: Unknown date, Early classical, 10c, 12c չ. ἑκκλίνω, διαδιδράσκω declino, diffugio ἑκτοπίζω de loco removeor σχεδιάζω ex tempore, subito facio. Խոյս տալ (ափ յափոյ, կամ խարխափելով կամ հափափելով). խուսել.… … հայերեն բառարան (Armenian dictionary)