-
101 Meleagrus
Mĕlĕăger and Mĕlĕăgros ( - ag-rus), gri, m., = Meleagros, son of the Calydonian king Œneus and Althæa, one of the combatants at the Calydonian boar-hunt. His life depended on the preservation of an extinguished brand; this his mother burned, out of revenge for the death of her brothers who had fallen by his hand, and he expired, Ov. M. 8, 299 sq.; id. H. 9, 151; Val. Fl. 1, 435; Hyg. Fab. 171 sq.; Serv. Verg. A. 7, 306.—Hence,A. B.Mĕlĕāgrĭdes, um, f.1.The sisters of Meleager, who, according to the fable, bitterly lamented his death, and were changed into birds called after his name, Hyg. Fab. 174; Ov. M. 8, 534 sq.—2.A kind of fowls, Guinea-hens, the same as Gallinae Africanae, or a variety of them, Varr. R. R. 3, 9, 18; Plin. 10, 26, 38, § 74.—C. -
102 missio
missĭo, ōnis, f. [id.].I.In gen., a letting go, sending away, a sending, despatching; a throwing, hurling (class.):II.litterarum,
Cic. Att. 1, 5, 3:legatorum,
id. Phil. 7, 1, 1:extra telorum missionem,
beyond the range of missiles, Vitr. 2, 9, 16; 1, 5, 4:missio sanguinis,
blood-letting, Cels. 2, 10 fin.; Suet. Calig. 29.—In partic.A.A release from captivity, setting at liberty, liberation:B.munus pro missione dare,
Cic. Tusc. 1, 48, 114:si filius familias post missionem faciat testimentum,
Gai. Inst. 2, 106.—A discharge from service (of soldiers, office-holders, gladiators, etc.), a dismission (syn. exauctoratio):C.praemium missionis ferre,
Caes. B. C. 1, 86: quibus (militibus) senatus missionem reditumque in patriam negāsset ante belli finem. Liv. 26, 1:exercitum purgare missionibus turbulentorum hominum,
id. 7, 39; cf.: missionum generales causae sunt tres: honesta, causaria, ignominiosa. Honesta est, quae tempore militiae impleto datur: causaria cum quis vitio animi vel corporis minus idoneus militiae renunciatur;ignominiosa causa est, cum quis propter delictum sacramento solvitur,
Dig. 49, 16, 13:gratiosa ante emerita stipendia,
a discharge obtained by favor, Liv. 43, 14, 9:nondum justa,
id. 43, 14, 15.—Of a quaestor, Suet. Caes. 7.—Esp., of gladiators, release, respite, quarter: cum Myrino peteretur missio laeso, Mart. 12, 29, 7:D.non enim servavit is, qui non interfecit, nec beneficium dedit, sed missionem,
Sen. Ben. 2, 20, 3.—Hence, sine missione, without favor, without quarter, to the death, Liv. 41, 20, 12.— Trop.:quid prodest, paucos dies aut annos lucrificare? sine missione nascimur,
without respite in the service of wisdom, Sen. Ep. 37, 2:sine missione pugnatum est,
for life or death, Flor. 3, 20, 4.—A cessation, termination, end:E.ante ludorum missionem,
Cic. Fam. 5, 12, 8.—Remission from punishment: missionem puero dedit, qs. let him go, Petr. 52.—F.In jurid. lang., a delivering up, giving possession:missio in aedes,
Dig. 39, 2, 15, § 12. -
103 mortifer
mortĭfer or (rarely) mortĭfĕrus, ĕra, ĕrum, adj. [mors-fero], death-bringing, death-dealing, deadly, fatal (class.;syn.: lethalis, funestus): poculum,
Cic. Tusc. 1, 29, 71:morbus,
id. Div. 1, 30, 63:vulnus,
id. Leg. 2, 5, 13:bellum,
Verg. A. 6, 279:gravior dolor nec tamen mortiferus,
Cels. 4, 2 init.; 5, 26, 22;Aug. de Util. Cred. § 36: res mortifera est inimicus pumice levis,
Juv. 9, 95; 10, 10.— Neutr. plur. as subst.: mortĭfĕra, um, deadly things:cur tam multa mortifera terra mortique (deus) disperserit,
Cic. Ac. 2, 38, 120 (B. and K. pestifera).—Hence, adv.: mortĭfĕrē, mortally, fatally (post-Aug.):mortifere aegrotare,
Plin. Ep. 3, 16, 3:vulnerare,
Dig. 9, 2, 36, § 1. -
104 mortifera
mortĭfer or (rarely) mortĭfĕrus, ĕra, ĕrum, adj. [mors-fero], death-bringing, death-dealing, deadly, fatal (class.;syn.: lethalis, funestus): poculum,
Cic. Tusc. 1, 29, 71:morbus,
id. Div. 1, 30, 63:vulnus,
id. Leg. 2, 5, 13:bellum,
Verg. A. 6, 279:gravior dolor nec tamen mortiferus,
Cels. 4, 2 init.; 5, 26, 22;Aug. de Util. Cred. § 36: res mortifera est inimicus pumice levis,
Juv. 9, 95; 10, 10.— Neutr. plur. as subst.: mortĭfĕra, um, deadly things:cur tam multa mortifera terra mortique (deus) disperserit,
Cic. Ac. 2, 38, 120 (B. and K. pestifera).—Hence, adv.: mortĭfĕrē, mortally, fatally (post-Aug.):mortifere aegrotare,
Plin. Ep. 3, 16, 3:vulnerare,
Dig. 9, 2, 36, § 1. -
105 mortifere
mortĭfer or (rarely) mortĭfĕrus, ĕra, ĕrum, adj. [mors-fero], death-bringing, death-dealing, deadly, fatal (class.;syn.: lethalis, funestus): poculum,
Cic. Tusc. 1, 29, 71:morbus,
id. Div. 1, 30, 63:vulnus,
id. Leg. 2, 5, 13:bellum,
Verg. A. 6, 279:gravior dolor nec tamen mortiferus,
Cels. 4, 2 init.; 5, 26, 22;Aug. de Util. Cred. § 36: res mortifera est inimicus pumice levis,
Juv. 9, 95; 10, 10.— Neutr. plur. as subst.: mortĭfĕra, um, deadly things:cur tam multa mortifera terra mortique (deus) disperserit,
Cic. Ac. 2, 38, 120 (B. and K. pestifera).—Hence, adv.: mortĭfĕrē, mortally, fatally (post-Aug.):mortifere aegrotare,
Plin. Ep. 3, 16, 3:vulnerare,
Dig. 9, 2, 36, § 1. -
106 mortiferus
mortĭfer or (rarely) mortĭfĕrus, ĕra, ĕrum, adj. [mors-fero], death-bringing, death-dealing, deadly, fatal (class.;syn.: lethalis, funestus): poculum,
Cic. Tusc. 1, 29, 71:morbus,
id. Div. 1, 30, 63:vulnus,
id. Leg. 2, 5, 13:bellum,
Verg. A. 6, 279:gravior dolor nec tamen mortiferus,
Cels. 4, 2 init.; 5, 26, 22;Aug. de Util. Cred. § 36: res mortifera est inimicus pumice levis,
Juv. 9, 95; 10, 10.— Neutr. plur. as subst.: mortĭfĕra, um, deadly things:cur tam multa mortifera terra mortique (deus) disperserit,
Cic. Ac. 2, 38, 120 (B. and K. pestifera).—Hence, adv.: mortĭfĕrē, mortally, fatally (post-Aug.):mortifere aegrotare,
Plin. Ep. 3, 16, 3:vulnerare,
Dig. 9, 2, 36, § 1. -
107 mortigena
mortĭgĕna, ae, m. [mors-gen-, gigno], the producer of death, death-giver, Inscr. Grut. p. 1163. -
108 neco
nĕco, āvi, ātum ( perf. necuit, Enn. ap. Prisc. p. 861 P.; v. infra; part. nectus, Ser. Samm. 33, 627; cf. Diom. p. 362 P.), 1, v. a. [Sanscr. naç, disappear; Gr. nekus, corpse, nekros, dead], to kill, slay, put to death, destroy (usually without a weapon, by poison, hunger, etc.; cf.: occido, interficio, interimo, perimo).I.Lit.: neci datus proprie dicitur, qui sine vulnere interfectus est, ut veneno aut fame, Paul. ex Fest. p. 162 Müll.:II.occisum a necato distingui quidam volunt, quod alterum a caedendo atque ictu fieri dicunt, alterum sine ictu, id. s. v. occisum, p. 178 ib.: necare aliquem odore taetro,
Lucr. 6, 787:plebem fame,
Cic. Q. Fr. 2, 3, 2:legatum P. R. vinculis ac verberibus necavit,
id. Imp. Pomp. 5, 11:aliquem igni,
Caes. B. G. 1, 53:aliquem ferro,
Hor. S. 2, 7, 58; Verg. A. 8, 488:veneno,
Suet. Ner. 43: securi Gell. 17, 21, 17; Juv. 10, 316:suspendiosa fame,
Plin. 8, 37, 56, § 134:vidissem nullos, matre necante, dies,
Ov. Am. 2, 14, 22:homines in ventre necandos conducit,
Juv. 6, 596:colubra necuit hominem,
Phaedr. 4, 14, 4.—Of impersonal subjects: hos pestis necuit, pars occidit illa duellis, Enn. ap. Prisc. p. 861 P. (Ann. v. 549 Vahl.):lien necat, renes dolent,
Plaut. Curc. 2, 1, 21:radices herbarum vomere,
Col. 2, 4, 1:salsi imbres necant frumenta,
Plin. 31, 4, 29, § 52:hedera arbores,
id. 16, 44, 92, § 243; cf. Laber. ap. Macr. Sat. 2, 7:aquae flammas necant,
quench, Plin. 31, 1, 1, § 2; to drown (late Lat.):deducti ad torrentem necati sunt,
Sulp. Sev. Hist. 1.—Trop.:quid te coërces et necas rectam indolem,
i. e. thwart, check, Sen. Hippol. 454.—So to worry or bore to death with talking, Plaut. Bacch. 5, 2, 43 (cf.:occidis saepe rogando,
Hor. Epod. 14, 5). -
109 niger
1.nĭger, gra, grum ( gen. fem. nigraï, Lucr. 4, 537; comp. nigrior, Ov. H. 18, 7), adj., black, sable, dark, dusky (cf.: ater, pullus).I.Lit.:II.quae alba sint, quae nigra, dicere,
Cic. Div. 2, 3, 9:quamvis ille niger, quamvis tu candidus esses,
Verg. E. 2, 16:hederae nigrae,
id. G. 2, 258:silvae (= umbrosae),
Hor. C. 1, 21, 7:frons,
id. ib. 4, 4, 58:collis,
id. ib. 4, 12, 11:lucus,
Ov. F. 3, 295 (for which atrum nemus, Verg. A. 1, 165):caelum pice nigrius,
Ov. H. 18, 7:nigerrimus Auster,
i. e. causing darkness, Verg. G. 3, 278; so,venti,
Hor. C. 1, 5, 7:Eurus,
id. Epod. 10, 5:nigros efferre maritos,
i. e. killed by poison, Juv. 1, 71; cf.:pocula nigra,
poisoned, Prop. 2, 20, 68 (3, 23, 10).—Prov.: facere candida de nigris;nigra in candida vertere,
to turn black into white, Juv. 3, 29; cf. Ov. M. 11, 315.— Subst.: nĭgrum, i, n., a black spot, Ov. A. A. 1, 291.—Trop.A.Of or pertaining to death:B.nigrorumque memor, dum licet, ignium (= lugubris rogi),
of the funeral pile, Hor. C. 4, 12, 26:hora,
Tib. 3, 5, 5:dies,
the day of death, Prop. 2 (3), 19, 19:Juppiter niger,
i. e. Pluto, Sen. Herc. Oet. 1705.—Sad, mournful:C.domus,
Stat. S. 5, 1, 18; Val. Fl. 3, 404.—Unlucky, ill-omened: huncine solem Tam nigrum surrexe mihi? Hor. S. 1, 9, 72; Prop. 2, 21, 38 (3, 25, 4): lapis, the spot in the Comitium where Romulus or one of his adherents was slain, Paul. ex Fest. p. 177 Müll.—D.Of character, black, bad, wicked:2. 3.Phormio, nec minus niger, nec minus confidens, quam ille Terentianus est Phormio,
Cic. Caecin. 10, 27:hic niger est, hunc tu, Romane, caveto,
Hor. S. 1, 4, 85.Nĭger, gris, m., a river in Africa, Mart. Cap. 6, § 673; v. Nigris. -
110 nigrum
1.nĭger, gra, grum ( gen. fem. nigraï, Lucr. 4, 537; comp. nigrior, Ov. H. 18, 7), adj., black, sable, dark, dusky (cf.: ater, pullus).I.Lit.:II.quae alba sint, quae nigra, dicere,
Cic. Div. 2, 3, 9:quamvis ille niger, quamvis tu candidus esses,
Verg. E. 2, 16:hederae nigrae,
id. G. 2, 258:silvae (= umbrosae),
Hor. C. 1, 21, 7:frons,
id. ib. 4, 4, 58:collis,
id. ib. 4, 12, 11:lucus,
Ov. F. 3, 295 (for which atrum nemus, Verg. A. 1, 165):caelum pice nigrius,
Ov. H. 18, 7:nigerrimus Auster,
i. e. causing darkness, Verg. G. 3, 278; so,venti,
Hor. C. 1, 5, 7:Eurus,
id. Epod. 10, 5:nigros efferre maritos,
i. e. killed by poison, Juv. 1, 71; cf.:pocula nigra,
poisoned, Prop. 2, 20, 68 (3, 23, 10).—Prov.: facere candida de nigris;nigra in candida vertere,
to turn black into white, Juv. 3, 29; cf. Ov. M. 11, 315.— Subst.: nĭgrum, i, n., a black spot, Ov. A. A. 1, 291.—Trop.A.Of or pertaining to death:B.nigrorumque memor, dum licet, ignium (= lugubris rogi),
of the funeral pile, Hor. C. 4, 12, 26:hora,
Tib. 3, 5, 5:dies,
the day of death, Prop. 2 (3), 19, 19:Juppiter niger,
i. e. Pluto, Sen. Herc. Oet. 1705.—Sad, mournful:C.domus,
Stat. S. 5, 1, 18; Val. Fl. 3, 404.—Unlucky, ill-omened: huncine solem Tam nigrum surrexe mihi? Hor. S. 1, 9, 72; Prop. 2, 21, 38 (3, 25, 4): lapis, the spot in the Comitium where Romulus or one of his adherents was slain, Paul. ex Fest. p. 177 Müll.—D.Of character, black, bad, wicked:2. 3.Phormio, nec minus niger, nec minus confidens, quam ille Terentianus est Phormio,
Cic. Caecin. 10, 27:hic niger est, hunc tu, Romane, caveto,
Hor. S. 1, 4, 85.Nĭger, gris, m., a river in Africa, Mart. Cap. 6, § 673; v. Nigris. -
111 obcido
1.occīdo ( obc-), cīdi, cīsum, 3 (occisit for occiderit, Lex Num. Pompil. ap. Paul. ex Fest. s. v. occisum. pp. 178 and 179; also Lex XII. Tab. ap. Macr. S. 1, 4), v. a. [ob-caedo], to strike down, strike to the ground; to beat, smash, crush.I.Lit.A.In gen. (very rare):B.aliquem pugnis,
Ter. Ad. 4, 2, 20:occare id est comminuere, ne sit glaeba: quod ita occidunt, occare dictum,
to crush, Varr. R. R. 1, 31, 1:occisum ad mortem,
wounded to death, Vulg. Apoc. 13, 3.—In partic., to strike or cut down; to cut off, kill, slay (class. and very freq.; syn.: interficio, trucido, obtrunco): summus ibi capitur meddix: occiditur alter, Enn. ap. Paul. ex Fest. p. 123 Müll. (Ann. v. 296 Vahl.):II.L. Virginius filiam suā manu occidit,
Cic. Fin. 2, 20, 66:ejus copias,
id. Phil. 14, 14, 36:ipse pro castris fortissime pugnans occiditur,
Caes. B. G. 5, 36: occidione occidere, to completely cut off, destroy; v. occidio:ad unum omnes,
to cut off all to the last man, Liv. 3, 23:aliquem veneno,
to destroy with poison, Suet. Claud. 44; Just. 3, 2, 1:occisus videtur non tantum qui per vim aut per caedem interfectus est, velut jugulatus... sed et is qui veneno Necatus dicitur,
Paul. Sent. 3, 5, 2 sqq.; cf.:et occidet eum lingua viperae,
Vulg. Job, 20, 16:occisa sunt in terrae motu,
id. Apoc. 11, 13:dedistine ei gladium qui se occideret?
Plaut. Trin. 1, 2, 92: cum ipse se conaretur occidere, Cic. ap. Quint. 5, 10, 69; so,se occidere,
Curt. 6, 10, 18; Quint. 7, 3, 7; Suet. Vit. 10; Eutr. 1, 8; 6, 24; Lact. 3, 18, 8; cf.:occidit, adversariumne? immo vero aiunt se et eum, quem defendit,
Cic. de Or. 2, 74, 302.—Transf.A.To plague to death; to torture, torment, pester (cf. exanimo, II. B.; very rare;B.not in Cic. or Cæs.): occidis me, cum istuc rogitas,
Plaut. Ps. 4, 1, 21:aliā occidis fabulā,
id. Men. 5, 5, 23:occidis saepe rogando,
Hor. Epod. 14, 5:legendo,
id. A. P. 475.—To ruin, undo:2. I.occidisti me tuis fallaciis,
Ter. Phorm. 4, 3, 67.—Hence, oc-cīsus, a, um, P. a., ruined, lost, unfortunate, undone (Plautin.):occisa est haec res, nisi, etc.,
Plaut. Capt. 3, 4, 7.— Sup.:occisissimus sum omnium, qui vivunt,
I am the most unfortunate, Plaut. Cas. 3, 5, 53.Lit.A.In gen. (rare):B.et alia Signa de caelo ad terram occidunt,
Plaut. Rud. prol. 8: ut alii [p. 1251] super alios occiderent, Liv. 21, 35:arbores ita inciderant, ut momento levi impulsae occiderent,
id. 23, 24.—In partic.1.Of the heavenly bodies, to go down, set (class.): prope jam occidente sole, Pac. ap. Cic. Div. 1, 14, 24:2.soles occidere, et redire possunt: Nobis, cum semel occidit brevis lux, Nox est perpetua una dormienda,
Cat. 5, 4:Capra, Aquila, Canicula,
Col. 11, 2, 94:occasura pars caeli,
i. e. western, Plin. 2, 25, 23, § 92: SOL OCCASVS SVPREMA TEMPESTAS ESTO, i. e. sundown, sunset, Lex XII. Tab.; cf. Gell. 17, 2, 10 (Varr. L. L. 6, § 5 Müll., gives, instead of it, OCCASVS SOLIS; v. 2. occasus); so,ante solem obcasum,
before sunset, Plaut. Ep. 1, 2, 41:donec lux occidat,
Juv. 13, 158.—Fig.:non occidet ultra sol tuus,
Vulg. Isa. 60, 20.—Pregn., to fall, perish, die (class.;II. A.syn.: obeo, pereo, intereo): exstincto calore, occidimus ipsi et extinguimur,
Cic. N. D. 2, 9, 23:in bello,
id. Fam. 9, 5, 2:Eudemus proelians ad Syracusas occidit,
id. Div. 1, 25, 53:sperans hostium saevitiā facile eum occasurum,
Sall. J. 7, 2:occiderit ferro Priamus?
Verg. A. 2, 581: dextrā suā, to die by one's own hand (by suicide), id. ib. 12, 659:minimo vulnere,
Ov. M. 6, 265.—Of persons:B.sin plane occidimus,
Cic. Q. Fr. 1, 4, 4.—So, esp., occidi, an exclamation of despair, I am lost, undone, Plaut. Stich. 2, 3, 75; Ter. And. 3, 4, 26:nulla sum, nulla sum: tota tota occidi,
Plaut. Cas. 3, 5, 1:occidimus funditus,
Verg. A. 11, 413.—Of things:3.non hercle occiderunt mihi etiam fundique atque aedes,
I have not yet lost, Plaut. Truc. 1, 2, 72:occidit spes nostra,
is gone, id. Most. 2, 1, 2:lumen (oculorum),
Lucr. 3, 414:dolus,
Plaut. Truc. 2, 5, 6:causa,
Lucr. 2, 790:rem publicam occidere,
Cic. Dom. 30, 96:vita,
id. Tusc. 1, 45, 109:occidit ornatus (mundi),
perishes, id. Ac. 2, 38, 119:vestra beneficia occasura esse,
id. Mil. 36, 100.—Hence, occĭdens, entis, P. a.; as subst., m., the quarter of the setting sun, the west, the occident (class.):ab oriente ad occidentem,
Cic. N. D. 2, 66, 164:vel occidentis usque ad ultimum sinum,
Hor. Epod. 1, 13:cui se oriens occidensque submiserat,
Plin. 7, 30, 31, § 112:validissima in se civium arma viribus occidentis coepta,
Tac. H. 2, 6: partes mundi, Paul. ex Fest. p. 339 Müll.occīdo, for occedo, q. v. -
112 obitus
1.ŏbĭtus, a, um, Part., from obeo.2. I.A going [p. 1235] to, approaching; an approach, a visit (perhaps only ante- and post-class.; syn. adventus): obitu dicebant pro aditu, Paul. ex Fest. p. 188 Müll.: ecquis est qui interrumpit sermonem meum obitu suo? Turp. ap. Non. 357, 21 sq.: ut voluptati obitus, sermo, adventus suus quocumque adveneris, Semper siet, * Ter. Hec. 5, 4, 19 (obitus occursus: ob enim significat contra;II.ergo obitus aditus): civitatum multarum,
App. M. 9, 13.—A going down, setting (the class. signif. of the word; syn. occasus).A.Of the heavenly bodies:B.solis et lunae reliquorumque siderum ortus, obitus motusque,
Cic. Div. 1, 56, 128; id. de Or. 1, 42, 187:lunae,
id. N. D. 2, 7, 19; Lucr. 4, 393:stellarum ortus atque obitus,
Cat. 66, 2:signorum obitus et ortus,
Verg. G. 1, 257. —Pregn., downfall, ruin, destruction, death, etc. (syn. interitus):III.post obitum vel potius excessum Romuli,
Cic. Rep. 2, 30, 52; cf.of the same: post optimi regis obitum,
id. ib. 1, 41, 64: posteaquam mihi renuntiatum est de obitu Tulliae, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 1:obitus consulum,
id. Brut. 11, 10, 2:post eorum obitum,
Caes. B. G. 2, 29 fin.:immaturus,
Suet. Calig. 8:longum miserata dolorem Difficilesque obitus,
her painful death, Verg. A. 4, 694:ducum,
id. ib. 12, 501: post obitum occasumque nostrum, since my ruin (i. e. exile), Cic. Pis. 15, 34:omnium interitus atque obitus,
id. Div. 2, 16, 37 (al. leg. ortus):dici beatus ante obitum nemo debet,
Ov. M. 3, 137.—(Acc. to obeo, II. B. 4.) An entering upon, undertaking a thing (post-class.): fugae, Tert. Fug. ap. Persec. 1. -
113 occasus
1.occāsus, a, um, Part., from occĭdo.2.occāsus, ūs, m. [occĭdo].I.A falling, going down (class.; cf. obitus).A.Lit., a going down, setting, of the heavenly bodies;B.esp. of the sun: ante occasum Maiae,
Verg. G. 1, 225:ortus occasusque signorum,
the rising and setting of the constellations, Quint. 1, 4, 4:solis,
Caes. B. G. 1, 50; 2, 11; 3, 15; Liv. 9, 32.— Absol.:praecipiti in occasum die,
Tac. H. 3, 86.—Transf., the quarter of the heavens in which the sun sets, sunset, the west:C.inter occasum solis et septentriones,
Caes. B. G. 1, 1:ab ortu ad occasum,
Cic. N. D. 2, 19, 49. — Plur., Ov. M. 2, 190:ager Longus in occasum,
Verg. A. 11, 317:de terrā occasus solis,
Vulg. Zach. 8, 7.—Trop., downfall, ruin, destruction, end, death:* II.post obitum occasumque vestrum,
Cic. Pis. 15, 34:occasus interitusque rei publicae,
id. ib. 8, 18: id. Sull. 11, 33:Iliaci cineres et flamma extrema meorum, Testor, in occasu vestro, etc.,
Verg. A. 2, 432; cf.Trojae,
id. ib. 1, 238:post L. Aelii nostri occasum,
death, Cic. Ac. 1, 2, 8:odii,
Quint. Decl. 9, 18.—For occasio, an occasion, opportunity, Enn. ap. Paul. ex Fest. p. 178 Müll. (Ann. v. 164; 171; 292 Vahl.). -
114 occido
1.occīdo ( obc-), cīdi, cīsum, 3 (occisit for occiderit, Lex Num. Pompil. ap. Paul. ex Fest. s. v. occisum. pp. 178 and 179; also Lex XII. Tab. ap. Macr. S. 1, 4), v. a. [ob-caedo], to strike down, strike to the ground; to beat, smash, crush.I.Lit.A.In gen. (very rare):B.aliquem pugnis,
Ter. Ad. 4, 2, 20:occare id est comminuere, ne sit glaeba: quod ita occidunt, occare dictum,
to crush, Varr. R. R. 1, 31, 1:occisum ad mortem,
wounded to death, Vulg. Apoc. 13, 3.—In partic., to strike or cut down; to cut off, kill, slay (class. and very freq.; syn.: interficio, trucido, obtrunco): summus ibi capitur meddix: occiditur alter, Enn. ap. Paul. ex Fest. p. 123 Müll. (Ann. v. 296 Vahl.):II.L. Virginius filiam suā manu occidit,
Cic. Fin. 2, 20, 66:ejus copias,
id. Phil. 14, 14, 36:ipse pro castris fortissime pugnans occiditur,
Caes. B. G. 5, 36: occidione occidere, to completely cut off, destroy; v. occidio:ad unum omnes,
to cut off all to the last man, Liv. 3, 23:aliquem veneno,
to destroy with poison, Suet. Claud. 44; Just. 3, 2, 1:occisus videtur non tantum qui per vim aut per caedem interfectus est, velut jugulatus... sed et is qui veneno Necatus dicitur,
Paul. Sent. 3, 5, 2 sqq.; cf.:et occidet eum lingua viperae,
Vulg. Job, 20, 16:occisa sunt in terrae motu,
id. Apoc. 11, 13:dedistine ei gladium qui se occideret?
Plaut. Trin. 1, 2, 92: cum ipse se conaretur occidere, Cic. ap. Quint. 5, 10, 69; so,se occidere,
Curt. 6, 10, 18; Quint. 7, 3, 7; Suet. Vit. 10; Eutr. 1, 8; 6, 24; Lact. 3, 18, 8; cf.:occidit, adversariumne? immo vero aiunt se et eum, quem defendit,
Cic. de Or. 2, 74, 302.—Transf.A.To plague to death; to torture, torment, pester (cf. exanimo, II. B.; very rare;B.not in Cic. or Cæs.): occidis me, cum istuc rogitas,
Plaut. Ps. 4, 1, 21:aliā occidis fabulā,
id. Men. 5, 5, 23:occidis saepe rogando,
Hor. Epod. 14, 5:legendo,
id. A. P. 475.—To ruin, undo:2. I.occidisti me tuis fallaciis,
Ter. Phorm. 4, 3, 67.—Hence, oc-cīsus, a, um, P. a., ruined, lost, unfortunate, undone (Plautin.):occisa est haec res, nisi, etc.,
Plaut. Capt. 3, 4, 7.— Sup.:occisissimus sum omnium, qui vivunt,
I am the most unfortunate, Plaut. Cas. 3, 5, 53.Lit.A.In gen. (rare):B.et alia Signa de caelo ad terram occidunt,
Plaut. Rud. prol. 8: ut alii [p. 1251] super alios occiderent, Liv. 21, 35:arbores ita inciderant, ut momento levi impulsae occiderent,
id. 23, 24.—In partic.1.Of the heavenly bodies, to go down, set (class.): prope jam occidente sole, Pac. ap. Cic. Div. 1, 14, 24:2.soles occidere, et redire possunt: Nobis, cum semel occidit brevis lux, Nox est perpetua una dormienda,
Cat. 5, 4:Capra, Aquila, Canicula,
Col. 11, 2, 94:occasura pars caeli,
i. e. western, Plin. 2, 25, 23, § 92: SOL OCCASVS SVPREMA TEMPESTAS ESTO, i. e. sundown, sunset, Lex XII. Tab.; cf. Gell. 17, 2, 10 (Varr. L. L. 6, § 5 Müll., gives, instead of it, OCCASVS SOLIS; v. 2. occasus); so,ante solem obcasum,
before sunset, Plaut. Ep. 1, 2, 41:donec lux occidat,
Juv. 13, 158.—Fig.:non occidet ultra sol tuus,
Vulg. Isa. 60, 20.—Pregn., to fall, perish, die (class.;II. A.syn.: obeo, pereo, intereo): exstincto calore, occidimus ipsi et extinguimur,
Cic. N. D. 2, 9, 23:in bello,
id. Fam. 9, 5, 2:Eudemus proelians ad Syracusas occidit,
id. Div. 1, 25, 53:sperans hostium saevitiā facile eum occasurum,
Sall. J. 7, 2:occiderit ferro Priamus?
Verg. A. 2, 581: dextrā suā, to die by one's own hand (by suicide), id. ib. 12, 659:minimo vulnere,
Ov. M. 6, 265.—Of persons:B.sin plane occidimus,
Cic. Q. Fr. 1, 4, 4.—So, esp., occidi, an exclamation of despair, I am lost, undone, Plaut. Stich. 2, 3, 75; Ter. And. 3, 4, 26:nulla sum, nulla sum: tota tota occidi,
Plaut. Cas. 3, 5, 1:occidimus funditus,
Verg. A. 11, 413.—Of things:3.non hercle occiderunt mihi etiam fundique atque aedes,
I have not yet lost, Plaut. Truc. 1, 2, 72:occidit spes nostra,
is gone, id. Most. 2, 1, 2:lumen (oculorum),
Lucr. 3, 414:dolus,
Plaut. Truc. 2, 5, 6:causa,
Lucr. 2, 790:rem publicam occidere,
Cic. Dom. 30, 96:vita,
id. Tusc. 1, 45, 109:occidit ornatus (mundi),
perishes, id. Ac. 2, 38, 119:vestra beneficia occasura esse,
id. Mil. 36, 100.—Hence, occĭdens, entis, P. a.; as subst., m., the quarter of the setting sun, the west, the occident (class.):ab oriente ad occidentem,
Cic. N. D. 2, 66, 164:vel occidentis usque ad ultimum sinum,
Hor. Epod. 1, 13:cui se oriens occidensque submiserat,
Plin. 7, 30, 31, § 112:validissima in se civium arma viribus occidentis coepta,
Tac. H. 2, 6: partes mundi, Paul. ex Fest. p. 339 Müll.occīdo, for occedo, q. v. -
115 pestis
pestis, is, f. [perh. for perd-tis, from perdo], a deadly, esp. an infectious or contagious disease, a plague, pest, pestilence; also, a noxious atmosphere, unhealthy weather (class., but rare for pestilentia; cf. contagio, lues).I.Lit.: hos pestis necuit, Enn. ap. Prisc. p. 861 P. (Ann. v. 549 Vahl.):II.ibes avertunt pestem ab Aegypto,
Cic. N. D. 1, 36, 101:avertere a populo pestem,
Liv. 4, 25, 3; 5, 14; 25, 26:alii aliā peste absumpti sunt,
Liv. 25, 19.— Poet.:crudelem nasorum interfice pestem,
i. e. stinking smell, Cat. 69, 9.—In plur.:in omnibus morbis ac pestibus,
Col. 7, 5 fin; 2, 9, 9 sq.—Transf., in gen., destruction, ruin, death (class.): qui alteri exitium parat, Eum scire oportet, sibi paratam pestem ut participet parem, Enn. ap. Cic. Tusc. 2, 17, 39 (Trag. v. 22 Vahl.); so with exitium, Enn. ap. Cic. Div. 1, 21, 42 (Trag. v. 68 Vahl.):B.quanta pernis pestis veniet!
Plaut. Capt. 4, 3, 3; Lucr. 3, 347:detestabilis pestis,
Cic. Off. 2, 5, 16:pestis ac pernicies civitatis,
id. Rab. Perd. 1, 2; 9, 25: priusquam oppeto malam pestem (= subeo mortem), Enn. ap. Cic. Tusc. 2, 16, 38 (Trag. v. 15 Vahl.); so,occidam oppetamque pestem,
will seek my death, Plaut. Capt. 3, 3, 11; cf. id. As. 1, 1, 7:servatae a peste carinae,
i. e. from the fire, Verg. A. 5, 699:pestem miserrimam importare alicui,
Cic. Deiot. 15, 43:machinari alicui,
id. N. D. 3, 26, 67:minitari,
Liv. 2, 49.—Concr., of a destructive thing or person, a pest, curse, bane:quin unā omnes peste hac populum liberant?
Plaut. Ps. 1, 2, 70:peste interimor textili (of the poisoned and fatal garment of Nessus), Cic. poët. Tusc. 2, 8, 20: coluber, Pestis boum,
Verg. G. 3, 419:illa furia ac pestis patriae (of Clodius),
id. Sest. 14, 33:post abitum hujus importunissimae pestis,
id. Verr. 2, 3, 54, § 125:nec saevior ulla Pestis et ira deūm (of the Harpies),
Verg. A. 3, 214:pestes frugum,
Plin. 22, 25, 77, § 160;of Nero: clade et peste sub illā,
Juv. 4, 84.—In plur.:quaedam pestes hominum,
social pests, Cic. Fam. 5, 8, 2:variae pestes,
Verg. G. 1, 181:corporeae pestes,
id. A. 6, 737. -
116 quies
1.quĭes, ētis (abl. quie, Naev. ap. Prisc. p. 703 P.), f. [Sanscr. çi = jacēre; Gr. keimai, to lie; cf. Lat. cīvis], rest, quiet.I.Lit., rest, repose, cessation from labor, from cares, etc.:B.locus quietis et tranquillitatis plenissimus,
Cic. de Or. 1, 1, 2:senectutis,
id. Deiot. 13, 38:quem non quies, non remissio delectarent,
id. Cael. 17, 39:mors laborum ac miseriarum quies est,
a state of rest, id. Cat. 4, 4, 7:ex diutino labore quieti se dare,
Caes. B. C. 2, 14:quietem capere,
to take repose, id. B. G. 6, 27:tribus horis exercitui ad quietem datis,
id. ib. 7, 41:quietem pati,
Sall. J. 101, 11:nulla metuentibus quies,
Just. 2, 13, 11.— In plur.:uti somno et quietibus ceteris,
recreations, Cic. Off. 1, 29, 103. —In partic.1.A quiet life, a keeping still, neutrality between political parties:2.Attici quies tantopere Caesari fuit grata, ut,
Nep. Att. 7, 3; Suet. Tib. 15; Tac. A. 14, 47.—Quiet, peace:3.quae diuturna quies pepererat,
Sall. C. 31, 1:quieti Subdita montanae bracchia Dalmatiae,
Ov. P. 2, 2, 77:ingrata genti quies,
Tac. G. 14:atrox clamor et repente quies,
id. A. 1, 25:longa,
id. Agr. 11. — Transf., of inanim. things:si non tanta quies iret frigusque caloremque Inter,
i. e. the repose of spring, Verg. G. 2, 344:ventorum,
Plin. 18, 26, 62, § 231:pelagi,
Stat. S. 2, 2, 26:lenis materiae,
evenness, smoothness, Plin. 16, 16, 28, § 70.—The rest of sleep, repose, sleep, Plaut. Cure. 2, 2, 22:4.capere quietem,
to fall asleep, go to sleep, Ov. F. 1, 205:alta,
deep sleep, Verg. A. 6, 522:ire ad quietem,
to go to rest, go to sleep, Cic. Div. 1, 29, 60:quieti se tradere,
id. ib. 1, 29, 61:secundum quietem,
in sleep, id. ib. 2, 66, 135:per quietem,
Suet. Caes. 81:neque vigiliis neque quietibus,
Sall. C. 15, 4.—The sleep of death, death:II.olli dura quies oculos et ferreus urget Somnus,
Verg. A. 10, 745:quod si forte tibi properarint fata quietem,
Prop. 2, 28 (3, 24), 25. —Transf.1.A dream:2. III.vanae nec monstra quietis, Nec somno comperta loquor,
Stat. Th. 10, 205:praesaga,
id. ib. 10, 324; Vell. 2, 70, 1:ducem terruit dira quies, nam Varum cernere visus est, etc.,
Tac. A. 1, 65.—Personified:2.Quies,
the goddess of rest, Liv. 4, 41, 8; Stat. Th. 10, 89. -
117 securis
sĕcūris, is (acc. securim, Plaut. Aul. 1, 2, 17; id. Men. 5, 2, 105; Cic. Mur. 24, 48; id. Planc. 29, 70; Verg. A. 2, 224; 11, 656; 696; Ov. M. 8, 397; Liv. 1, 40, 7; 3, 36, 4; Plin. 7, 56, 57, § 201; cf. Gell. 13, 21, 6:I.securem,
Liv. 3, 36, 4; 8, 7, 20; 9, 16, 17; Cic. Verr. 2, 5, 47, § 123; Varr. ap. Non. p. 79; Val. Max. 1, 3, ext. 3; 3, 2, ext. 1; Tert. adv. Marc. 1, 29; Lact. Mort. Pers. 31, 2; Amm. 30, 8, 5; cf. Prisc. 758; abl. securi, Plaut. Ps. 1, 2, 25; Cic. Verr. 2, 1, 3, § 7; 2, 1, 5, § 12; 2, 4, 64, § 144; 2, 5, 50, § 133; Verg. A. 6, 824; 7, 510; Cat. 17, 19; Ov. H. 16, 105; Liv. 2, 5, 8 et saep.:secure,
App. M. 8, p. 216, 1; Tert. Pud. 16), f. [seco], an axe or hatchet with a broad edge (cf. bipennis).In gen., as a domestic utensil, Cato, R. R. 10, 3; Plaut. Aul. 1, 2, 17; id. Bacch. 5, 1, 31:II.rustica,
Cat. 19, 3 al. —For felling trees, Cat. 17, 19; Verg. A. 6, 180; Ov. F. 4, 649; id. M. 9, 374; Hor. S. 1, 7, 27; Plin. 16, 39, 74, § 188.—For hewing stones in the quarries, Stat. S. 2, 2, 87. —For fighting, a battle-axe, Verg. A. 11, 656; 11, 696; 12, 306; 7, 184; 7, 627; Hor. C. 4, 4, 20 al.:anceps,
a two-edged axe, Ov. M. 8, 397 (just before, bipennifer).—For slaying animals for sacrifice, Hor. C. 3, 23, 12; Verg. A. 2, 224; Ov. Tr. 4, 2, 5; id. M. 12, 249.—As the cutting edge of a vine-dresser's bill, Col. 4, 25, 4 et saep.—In partic.A.Lit., an executioner ' s axe, for beheading criminals [p. 1656] (borne by the lictors in the fasces;B.v. fascis): missi lictores ad sumendum supplicium nudatos virgis caedunt securique feriunt,
i. e. behead them, Liv. 2. 5; so,securi ferire,
Cic. Verr. 2, 1, 30, § 75; Hirt. B. G. 8, 38 fin.:percutere,
Cic. Pis. 34, 84; Sen. Ira, 2, 5, 5; Flor. 1, 9, 5:strictae in principum colla secures,
id. 2, 5, 4:necare,
Liv. 10, 9:securibus cervices subicere,
Cic. Pis. 34, 83 (cf. infra, B.); id. Verr. 2, 5, 9, § 22:Publicola statim secures de fascibus demi jussit,
id. Rep. 2, 31, 55; cf. Lucr. 3, 996; 5, 1234:nec sumit aut ponit secures Arbitrio popularis aurae,
Hor. C. 3, 2, 20:saevumque securi Aspice Torquatum (as having caused his own son to be executed),
Verg. A. 6, 824.—Comically, in a double sense, acc. to I.:te, cum securi, caudicali praeficio provinciae,
Plaut. Ps. 1, 2, 25:securis Tenedia,
Cic. Q. Fr. 2, 11, 2; Front. ad M. Caes. 1, 9 init.; v. Tenedos.—Trop.1.A blow, death-blow, etc.:2. (α).graviorem rei publicae infligere securim,
to give a death-blow, Cic. Planc. 29, 70; cf.:quam te securim putas injecisse petitioni tuae, cum? etc. (just before: plaga est injecta petitioni tuae),
id. Mur. 24, 48.—Usu. in plur.: Gallia securibus subjecta, perpetuā premitur servitute, i. e. to Roman supremacy, * Caes. B. G. 7, 77 fin.; cf.:(β).vacui a securibus et tributis,
Tac. A. 12, 34:consulis inperium hic primus saevasque secures Accipiet,
Verg. A. 6, 819: Medus Albanas timet secures, i. e. the Roman authority or dominion, Hor. C. S. 54:ostendam multa securibus recidenda,
Sen. Ep. 88, 38.—In sing. ( poet.):Germania colla Romanae praebens animosa securi,
Ov. Tr. 4, 2, 45. -
118 Smerdis
Smerdis, is, m.I. II.An impostor named Oropastes, who assumed the name of Smerdis after the death of Cambyses, Just. 1, 9, §§ 9, 10. -
119 sopor
sŏpor, ōris, m. [Sanscr. root svap-, sleep; cf. somnus; Gr. hupnos], a deep sleep.I.Lit., in gen., sleep (mostly poet. and in post-Aug. prose; not in Cic.; cf.2.somnus): lucrum praeposivi sopori et quieti,
Plaut. Rud. 4, 2, 11:cum eum cibo vinoque gravatum sopor oppressisset,
Liv. 1, 7, 5:sopore discusso,
Curt. 6, 8, 22; 6, 10, 13; 7, 11, 18; 8, 6, 26;but also opp. somnus: hujus (junci) semine somnum allici, sed modum servandum, ne sopor fiat,
Plin. 21, 18, 71, § 119: sopore placans artus languidos, Att. ap. Cic. Div. 1, 22, 44:cum suavi devinxit membra sopore Somnus,
Lucr. 4, 453; 4, 765; 4, 996:nox erat et placidum carpebant fessa soporem Corpora,
Verg. A. 4, 522:piger his labante languore oculos sopor operit,
Cat. 63, 37:fessos sopor inrigat artus,
Verg. A. 3, 511:placidum petivit soporem,
id. ib. 8, 406:occupet ut fessi lumina victa sopor,
Tib. 1, 2, 2. —Personified, Sopor = Somnus, Verg. A. 6, 278; Prop. 1, 3, 45; Stat. Th. 12, 308. —In plur., Tib. 4, 4, 9 (Müll. sapores).—Pregn., the sleep of death, death:II.in soporem conlocastis nudos,
Plaut. Am. 1, 1, 148; 1, 1, 150:aeternus,
Lucr. 3, 466:perpetuus,
Hor. C. 1, 24, 5.—Transf.A.Stupefaction, lethargy, stupor: neque dormire excitatus, neque vigilare ebrius poterat, sed semisomno sopore... jactabatur, Cael. ap. Quint. 4, 2, 124:B. C. D.temulento sopore profligatus,
id. ib. § 123.—A sleepingdraught, sleeping - potion:E.sopore sumpto dormiturus,
Sen. Ep. 83, 25; so (opp. venenum) id. Ben. 5, 13, 5; Front. Strat. 2, 5, 12; Nep. Dion, 2, 5.—The temple (of the head; cf.Germ. Schläfe): laevus,
Stat. S. 2, 3, 29. -
120 Styx
Styx, ygis and ygos, f., = Stux.I.A fountain in Arcadia, the icy-cold water of which caused death, Plin. 2, 103, 106, § 231; Sen. Q. N. 3, 25, 1; Vitr. 8, 3, 16; Just. 12, 14, 7; Curt. 10, 10, 17.—II.In mythology, a river in the infernal regions, by which the gods swore, Cic. N. D. 3, 17, 43; Verg. G. 4, 480; Ov. M. 12, 322; id. A. A. 1, 635; Sil. 13, 570; Stat. Th. 8, 30; id. Achill. 1, 269 al.— Hence, poet., the infernal regions, the lower world, Verg. G. 1, 243; Ov. M. 10, 13; id. P. 4, 8, 60; id. Tr. 5, 2, 74; Mart. 4, 60, 4; and for poison:1.miscuit undis Styga Sidoniis,
Sen. Oedip. 163.—Hence,Stygĭus, a, um, adj., of or belonging to the Styx, Stygian; and poet., of or belonging to the lower world, infernal:* 2.palus,
Verg. A. 6, 323:aquae,
id. ib. 6, 374:torrens,
Ov. M. 3, 290:cymba,
i. e. of Charon, Verg. G. 4, 506; so,carina,
id. A. 6, 391:Juppiter,
i. e. Pluto, id. ib. 4, 638; cf. id. ib. 6, 252:frater,
id. ib. 9, 104:Juno,
i.e. Proserpine, Stat. Th. 4, 526:canes,
Luc. 6, 733:manes,
Val. Fl. 1, 730:umbrae,
Ov. M. 1, 139.—Hence, poet., deadly, fatal, pernicious, awful, etc.:vis,
Verg. A. 5, 855; cf.nox,
i. e. death, Ov. M. 3, 695:bubo,
id. ib. 15, 791 et saep.—
См. также в других словарях:
Death — (d[e^]th), n. [OE. deth, dea[eth], AS. de[ a][eth]; akin to OS. d[=o][eth], D. dood, G. tod, Icel. dau[eth]i, Sw. & Dan. d[ o]d, Goth. dau[thorn]us; from a verb meaning to die. See {Die}, v. i., and cf. {Dead}.] 1. The cessation of all vital… … The Collaborative International Dictionary of English
death — n: a permanent cessation of all vital bodily functions: the end of life see also brain death, civil death ◇ Death is usu. defined by statute and for purposes of criminal homicide has been held to include brain death. Merriam Webster’s Dictionary… … Law dictionary
death — W1S1 [deθ] n [: Old English;] 1.) a) [U] the end of the life of a person or animal ≠ ↑birth death of ▪ The death of his mother came as a tremendous shock. ▪ Cancer is the leading cause of death in women. ▪ How Danielle … Dictionary of contemporary English
Death — Saltar a navegación, búsqueda Para otros usos de este término, véase Death (desambiguación). Death Información personal Origen Tampa, Florida, Estados Unidos … Wikipedia Español
death — [ deθ ] noun *** 1. ) count or uncount the state of being dead: It was clear that Sandra was very close to death. bleed/starve/burn etc. to death: These people will starve to death unless they receive help soon. stab/kick/beat etc. someone to… … Usage of the words and phrases in modern English
Death Jr. — Death Jr. Developer(s) Backbone Entertainment Publisher(s) Konami Platform(s … Wikipedia
death — ► NOUN 1) the action or fact of dying. 2) an instance of a person or an animal dying. 3) the state of being dead. 4) the end of something. ● at death s door Cf. ↑at death s door ● … English terms dictionary
death — [deth] n. [ME deth < OE dēath, akin to OS dōth, OHG tōd, ON dauthi: see DEAD] 1. the act or fact of dying; permanent ending of all life in a person, animal, or plant 2. [D ] the personification of death, usually pictured as a skeleton in a… … English World dictionary
Death SS — Surnom In Death of Steve Sylvester Pays d’origine Italie Genre musical Heavy Metal Metal Industriel Années … Wikipédia en Français
death — O.E. deað death, dying, cause of death, in plura, ghosts, from P.Gmc. *dauthaz (Cf. O.S. doth, O.Fris. dath, Du. dood, O.H.G. tod, Ger. Tod, O.N. dauði, Dan. dèd, Swed. död, Goth. dauþas death ), from verbal stem … Etymology dictionary
death — death; death·ful; death·in; death·less; death·like; death·li·ness; death·ling; death·ward; mega·death; death·ly; death·ful·ly; death·less·ly; death·less·ness; death·wards; … English syllables