-
41 neuma
spirit; prolonged/breathing notes in plainsong; plainsong notation signspneuma sacrum/sanctum -- Holy Spirit/Ghost
-
42 synemmenon
musical note series; name of several series of musical notes -
43 tetrardos
interval of four notes; fourth note in plain-song -
44 tetrardus
interval of four notes; fourth note in plain-song -
45 argutiae
argūtĭae, ārum (the sing. argutia, ae, is rare and only among later writers; cf. Charis. p. 20, and Phocae Ars, p. 1708 P.), f. [argutus].I.That which is clear to the senses, vigor of expression, liveliness, animation; of works of art: Parrhasius primus symmetriam picturae dedit, primus argutias vultūs, elegantiam capilli, etc., Plin. 35, 10, 36, §II.37: argutiae operum,
id. 34, 18, 19, § 65.—Of the quick motion of the fingers (cf. argutus):nulla mollitia cervicum, nullae argutiae digitorum,
Cic. Or. 18, 59.—Of the chattering notes of the nightingale, Plin. 10, 29, 43, § 85.—Of chattering discourse, Plaut. Bacch. 1, 2, 19; id. Most. 1, 1, 2.—Transf. to mental qualities.A.Brightness, acuteness, wit, genius:B.hujus (C. Titii) orationes tantum argutiarum, tantum urbanitatis habent, ut paene Attico stilo scriptae esse videantur. Easdem argutias in tragoedias transtulit,
Cic. Brut. 45, 167:Demosthenes nihil Lysiae subtilitate cedit, nihil argutiis et acumine Hyperidi,
id. Or. 31, 110. —Slyness, subtlety, cunning, shrewdness in speech or action:sed nihil est quod illi (Graeci) non persequantur suis argutiis,
Cic. Lael. 13, 45:cujus loquacitas habet aliquid argutiarum,
id. Leg. 1, 2, 7.—In this signif. also in the sing.:importuna atque audax argutia,
Gell. 3, 1, 6:levis et quasi dicax argutia,
id. 12, 2 (cf. argutiola); Pall. Insit. prooem. 1; so App. M. 1, 1. -
46 auger
augur, ŭris (earlier also auger, Prisc. p. 554 P.), comm. (cf. Prob. p. 1455 P., and Phoc. p. 1695 P.) [avis and Sanscr. gar, to call, to show, make known. Van.], an auqur, diviner, soothsayer; at Rome, a member of a particular college of priests, much reverenced in earlier ages, who made known the future by observing the lightning, the flight or notes of birds, the feeding of the sacred fowls, certain appearances of quadrupeds, and any unusual occurrences (v dirae).I.Lit.:II.Interpretes Jovis optumi maxumi, publici augures,
Cic. Leg. 2, 8, 20; Fest. s. v. quinque, p. 26 Müll.; Serv. ad Verg. A. 3, 537; and others cited in Müll. Etrusk. 2, p. 116 sq., and Smith, Dict. Antiq. (diff. from auspex, orig. as a general idea from a particular one, since the auspex observed only the flight of birds; cf. Non. p. 429, 26. Yet as this latter kind of augury was the most common, the two words are frequently interchanged or employed in connection; cf. Enn. ap. Cic. Div 1, 48, 107: dant operam simul auspicio augurioque).—Transf., any soothsayer, diviner, seer, in gen.: augur Apollo, as god of prophecy (v. Apollo), Hor. C. 1, 2, 32; so,augur Phoebus,
id. C. S. 61:Argivus,
i.e. Amphiaraus, id. C. 3, 16, 11; id. Ep. 1, 20, 9; Prop. 3, 14, 3:veri providus augur Thestorides,
i. e. Calchas, Ov. M. 12, 18; 12, 307; 15, 596; 3, 349;3, 512 al.: nocturnae imaginis augur,
interpreter of night-visions, id. Am. 3, 5, 31:pessimus in dubiis augur timor,
fear, the basest prophet, Stat. Th. 3, 6.— Fem.:aquae nisi fallit augur Annosa cornix,
Hor. C. 3, 17, 12:simque augur cassa futuri!
Stat. Th. 9, 629; Vulg. Deut. 18, 14; ib. Isa. 2, 6; ib. Jer. 27, 9:augures caeli,
ib. Isa. 47, 13. -
47 augur
augur, ŭris (earlier also auger, Prisc. p. 554 P.), comm. (cf. Prob. p. 1455 P., and Phoc. p. 1695 P.) [avis and Sanscr. gar, to call, to show, make known. Van.], an auqur, diviner, soothsayer; at Rome, a member of a particular college of priests, much reverenced in earlier ages, who made known the future by observing the lightning, the flight or notes of birds, the feeding of the sacred fowls, certain appearances of quadrupeds, and any unusual occurrences (v dirae).I.Lit.:II.Interpretes Jovis optumi maxumi, publici augures,
Cic. Leg. 2, 8, 20; Fest. s. v. quinque, p. 26 Müll.; Serv. ad Verg. A. 3, 537; and others cited in Müll. Etrusk. 2, p. 116 sq., and Smith, Dict. Antiq. (diff. from auspex, orig. as a general idea from a particular one, since the auspex observed only the flight of birds; cf. Non. p. 429, 26. Yet as this latter kind of augury was the most common, the two words are frequently interchanged or employed in connection; cf. Enn. ap. Cic. Div 1, 48, 107: dant operam simul auspicio augurioque).—Transf., any soothsayer, diviner, seer, in gen.: augur Apollo, as god of prophecy (v. Apollo), Hor. C. 1, 2, 32; so,augur Phoebus,
id. C. S. 61:Argivus,
i.e. Amphiaraus, id. C. 3, 16, 11; id. Ep. 1, 20, 9; Prop. 3, 14, 3:veri providus augur Thestorides,
i. e. Calchas, Ov. M. 12, 18; 12, 307; 15, 596; 3, 349;3, 512 al.: nocturnae imaginis augur,
interpreter of night-visions, id. Am. 3, 5, 31:pessimus in dubiis augur timor,
fear, the basest prophet, Stat. Th. 3, 6.— Fem.:aquae nisi fallit augur Annosa cornix,
Hor. C. 3, 17, 12:simque augur cassa futuri!
Stat. Th. 9, 629; Vulg. Deut. 18, 14; ib. Isa. 2, 6; ib. Jer. 27, 9:augures caeli,
ib. Isa. 47, 13. -
48 cano
căno, cĕcĭni, cantum (ancient imp. cante = canite, Carm. Sal. ap. Varr. L. L. 7, § 37 Müll.; fut. perf. canerit = cecinerit, Lib. Augur. ap. Fest. s. v. rumentum, p. 270 ib.; perf. canui = cecini, acc. to Serv. ad Verg. G. 2, 384, predominant in concino, occino, etc.—Examples of sup. cantum and part. cantus, canturus, a, um, appear not to be in use; the trace of an earlier use is found in Paul. ex Fest. p. 46 Müll.: canta pro cantata ponebant;I. A.once canituri,
Vulg. Apoc. 8, 13), 3, v. n. and a. [cf. kanassô, kanachê, konabos; Germ. Hahn; Engl. chanticleer; kuknos, ciconice; Sanscr. kōkas = duck; Engl. cock], orig. v. n., to produce melodious sounds, whether of men or animals; later, with a designation of the subject-matter of the melody, as v. a., to make something the subject of one ' s singing or playing, to sing of, to celebrate, or make known in song, etc.Of men:2.si absurde canat,
Cic. Tusc. 2, 4, 12; Plin. Ep. 3, 18, 9:celebrare dapes canendo,
Ov. M. 5, 113:si velim canere vel voce vel fidibus,
Cic. Div. 2, 59, 122; Quint. 5, 11, 124; 1, 8, 2; Gell. 19, 9, 3:quemadmodum tibicen sine tibiis canere non possit,
Cic. de Or. 2, 83, 338; cf.:tibia canentum,
Lucr. 4, 587; 5, 1384; Cic. Tusc. 1, 2, 4; Quint. 1, 10, 14:curvo calamo,
Cat. 63, 22:harundine,
Ov. M. 1, 683; Suet. Caes. 32:cithara,
Tac. A. 14, 14:lituus quo canitur,
Cic. Div. 1, 17, 30; Verg. E. 2, 31:movit Amphion lapides canendo,
Hor. C. 3, 11, 2; Serv. ad Verg. G. 2, 417 al.; Cic. Brut. 50, 187.—Of the faulty delivery of an orator, to speak in a sing-song tone:B.inclinată ululantique voce more Asiatico canere,
Cic. Or. 8, 27; cf. canto and canticum.—Of animals (usu. of birds, but also of frogs), Varr. L. L. 5, § 76 Müll.:C.volucres nullă dulcius arte canant,
Prop. 1, 2, 14; Cic. Div. 1, 7, 12:merula canit aestate, hieme balbutit,
Plin. 10, 29, 42, § 80; 10, 32, 47, § 89:ranae alio translatae canunt,
id. 8, 58, 83, § 227.—Of the raven, Cic. Div. 1, 7, 12.—Esp., of the crowing of a cock:galli victi silere solent, canere victores,
to crow, Cic. Div. 2, 26, 56; v. the whole section; id. ib. 2, 26, 56, § 57; Col. 8, 2, 11; Plin. 10, 21, 24, § 49 (cf. also cantus):gallina cecinit, interdixit hariolus (the crowing of a hen being considered as an auspicium malum),
Ter. Phorm. 4, 4, 27.—In the lang. of the Pythagoreans, of the heavenly bodies (considered as living beings),
the music of the spheres, Cic. N. D. 3, 11, 27.—Transf., of the instruments by which, or ( poet.) of the places in which, the sounds are produced, to sound, resound:II. A.canentes tibiae,
Cic. N. D. 2, 8, 22:maestae cecinere tubae,
Prop. 4 (5), 11, 9:frondiferasque novis avibus canere undique silvas,
and the leafy forest everywhere resounds with young birds, Lucr. 1, 256; Auct. Aetn. 295.With carmen, cantilenam, versus, verba, etc., to sing, play, rehearse, recite:2.cum Simonides cecinisset, id carmen, quod in Scopam scripsisset,
Cic. de Or. 2, 86, 352:carmina quae in epulis canuntur,
id. Brut. 18, 71:in eum (Cossum) milites carmina incondita aequantes eum Romulo canere,
Liv. 4, 20, 2:Ascraeum cano carmen,
Verg. G. 2, 176; Suet. Caes. 49; Curt. 5, 1, 22: canere versus, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 36 Müll. (Ann. v. 222 Vahl.); Cic. Or. 51, 171; id. Brut. 18, 71:neniam,
Suet. Aug. 100: idyllia erôtika, Gell. 19, 9, 4, § 10:verba ad certos modos,
Ov. F. 3, 388:Phrygium,
Quint. 1, 10, 33 Spald.—The homog. noun is rarely made the subject of the act. voice:cum in ejus conviviis symphonia caneret,
Cic. Verr. 2, 3, 44, § 105.—Prov.a.Carmen intus canere, to sing for one ' s self, i. e. to consult only one ' s own advantage, Cic. Verr. 2, 1, 20, § 53; id. Agr. 2, 26, 68; v. Aspendius.—b.Cantilenam eandem canis, like the Gr. to auto adeis asma, ever the old tune, Ter. Phorm. 3, 2, 10; v. cantilena.—B.With definite objects.a.In gen., to sing, to cause to resound, to celebrate in song, to sing of, Lucr. 5, 328:b.laudes mortui,
Varr. L. L. 7, § 70 Müll.:canere ad tibiam clarorum virorum laudes atque virtutes,
Cic. Tusc. 4, 2, 3; Quint. 1, 10, 10; 1, 10, 31; Liv. 45, 38, 12:puellis carmine modulato laudes virtutum ejus canentibus,
Suet. Calig. 16 fin.:dei laudes,
Lact. 6, 21, 9:deorum laudes,
Val. Max. 1, 8, ext. 8.—So with de:canere ad tibicinem de clarorum hominum virtutibus,
Cic. Tusc. 1, 2, 3 (cf. cantito):praecepta,
Hor. S. 2, 4, 11:jam canit effectos extremus vinitor antes,
Verg. G. 2, 417 Wagn. N. cr.:nil dignum sermone,
Hor. S. 2, 3, 4:quin etiam canet indoctum,
id. Ep. 2, 2, 9:grandia elate, jucunda dulciter, moderata leniter canit,
Quint. 1, 10, 24; Cat. 63, 11:Io! magna voce, Triumphe, canet,
Tib. 2, 5, 118; Ov. Tr. 4, 2, 52; cf. Hor. C. 4, 2, 47:haec super arvorum cultu pecorumque canebam,
Verg. G. 4, 559 Wagn.: et veterem in limo ranae cecinere querelam, croaked (according to the ancient pronunciation, kekinere kuerelam, an imitation of the Aristophanic Brekekekex; v. the letter C), id. ib. 1, 378; Lucr. 2, 601:anser Gallos adesse canebat,
Verg. A. 8, 656:motibus astrorum nunc quae sit causa, canamus,
Lucr. 5, 510:sunt tempestates et fulmina clara canenda,
id. 6, 84.—With pers. objects ( poet. and in post-Aug. prose):C. a.canitur adhuc barbaras apud gentes (Arminius),
Tac. A. 2, 88:Herculem... ituri in proelia canunt,
id. G. 2:Dianam,
Cat. 34, 3:deos regesve,
Hor. C. 4, 2, 13:Liberum et Musas Veneremque,
id. ib. 1, 32, 10:rite Latonae puerum,
id. ib. 4, 6, 37;1, 10, 5: plectro graviore Gigantas, Ov M. 10, 150: reges et proelia,
Verg. E. 6, 3; Hor. C. 4, 15, 32:arma virumque,
Verg. A. 1, 1:pugnasque virosque,
Stat. Th. 8, 553:maxima bella et clarissimos duces,
Quint. 10, 1, 62.—Very rarely, to celebrate, without reference to song or poetry:Epicurus in quădam epistulă amicitiam tuam et Metrodori grata commemoratione cecinerat,
Sen. Ep. 79, 13.—Esp. of fame, to trumpet abroad:fama facta atque infecta canit,
Verg. A. 4, 190:fama digna atque indigna canit,
Val. Fl. 217 al. —And prov., to sing or preach to the deaf:non canimus surdis,
Verg. E. 10, 8: praeceptorum, quae vereor ne vana surdis auribus cecinerim. Liv. 40, 8, 10.—In poetry:b.Sibylla, Abdita quae senis fata canit pedibus,
Tib. 2, 5, 16; cf.:horrendas ambages,
Verg. A. 6. 99; 3, [p. 280] 444:fera fata,
Hor. C. 1, 15, 4; cf. id. Epod. 13, 11; id. S. 2, 5, 58; Tib. 1, 7, 1; cf. id. 3, 3, 36; 1, 6, 50; Hor. C. S. 25:et mihi jam multi crudele canebant Artificis scelus,
Verg. A. 2, 124; Hor. S. 1, 9, 30.—In prose:III.ut haec quae nunc fiunt, canere di inmortales viderentur,
Cic. Cat. 3, 8, 18:non haec a me tum tamquam fata... canebantur?
id. Sest. 21, 47:eum, qui ex Thetide natus esset, majorem patre suo futurum cecinisse dicuntur oracula,
Quint. 3, 7, 11; Just. 11, 7, 4; 7, 6, 1; Tac. A. 2, 54; id. H. 4, 54:cecinere vates, idque carmen pervenerat ad antistitem fani Dianae,
Liv. 1, 45, 5; 5, 15, 4 sq.; 1, 7, 10; Tac. A. 14, 32; Liv. 30, 28, 2; cf. Nep. Att. 16, 4; cf.of philosophers, etc.: ipsa memor praecepta Canam,
Hor. S. 2, 4, 11 Orell. ad loc.; cf.:quaeque diu latuere, canam,
Ov. M. 15, 147.In milit. lang., t. t., both act. and neutr., of signals, to blow, to sound, to give; or to be sounded, resound.A.Act.:B.bellicum (lit. and trop.) canere, v. bellicus: classicum, v. classicus: signa canere jubet,
to give the signal for battle, Sall. C. 59, 1; id. J. 99, 1:Pompeius classicum apud eum (sc. Scipionem) cani jubet,
Caes. B. C. 3, 82.— Absol. without signum, etc.: tubicen canere coepit, Auct. B. Afr. 82; cf. Flor. 4, 2, 66.—Neutr.:2.priusquam signa canerent,
Liv. 1, 1, 7:ut attendant, semel bisne signum canat in castris,
id. 27, 47, 3 and 5; 23, 16, 12;24, 46 (twice): repente a tergo signa canere,
Sall. J. 94, 5; Liv. 7, 40, 10; Verg. A. 10, 310; Flor. 3, 18, 10:classicum apud eos cecinit,
Liv. 28, 27, 15.—Receptui canere, to sound a retreat:b.Hasdrubal receptui propere cecinit (i. e. cani jussit),
Liv. 27, 47, 2; Tac. H. 2, 26.— Poet.:cecinit jussos receptus,
Ov. M. 1, 340.—And in Livy impers.:nisi receptui cecinisset,
if it had not sounded a counter-march, Liv. 26, 44, 4:ut referrent pedem, si receptui cecinisset,
id. 3, 22, 6.—Trop.:► Examples for the signif.revocante et receptui canente senatu,
Cic. Phil. 12, 3, 8:ratio abstrahit ab acerbis cogitationibus a quibus cum cecinit receptui,
id. Tusc. 3, 15, 33:antequam (orator) in has aetatis (sc. senectutis) veniat insidias, receptui canet,
Quint. 12, 11, 4.to practice magic, to charm, etc., found in the derivv. cantus, canto, etc., are entirely wanting in this verb. -
49 commentarium
commentārĭus, ii, m. (sc. liber;I. II.both together,
Gell. 13, 20, 17); commentā-rĭum, ii, n. (sc. volumen, Varr. L. L. 6, § 90 Müll.; Cic. Brut. 44, 164; cf. commentariolum) [commentor].As the title of a book on any subject, but esp. historical, which is only sketched down or written without care (mostly in plur.), a sketch, a paper, memoirs, a commentary, etc., Cic. Fam. 5, 12, 10; Liv. 42, 6, 3; Quint. 2, 11, 7; 3, 8, 58; 3, 8, 67; 8, 2, 12; 10, 7, 30 al.; Tac. A. 6, 47; Suet. Tib. 61 et saep. Thus the two works of Cæsar upon the Gallic and civil wars are called Commentarii, commentaries, Cic. Brut. 75, 262; Hirt. and Asin. Pollio ap. Suet. Caes. 56.—Of a single book:B.superiore commentario,
i. e. in the Seventh Book, Hirt. B. G. 8, 30; cf. Gai Inst. 2, 23; 2, 145.—Esp.1.A commentary, exposition, brief explanation, annotation:2.commentarium in Vergilium,
Gell. 2, 6, 1; cf. id. 1, 12; 1, 21.—In law, a brief, Cic. Verr. 2, 5, 21, § 54.—3.The day-book of an accounting officer, Inscr. Grut. 592, 4; Inscr. Orell. 2904.—4.A collection of examples or citations, Quint. 1, 8, 19.—5. -
50 commentarius
commentārĭus, ii, m. (sc. liber;I. II.both together,
Gell. 13, 20, 17); commentā-rĭum, ii, n. (sc. volumen, Varr. L. L. 6, § 90 Müll.; Cic. Brut. 44, 164; cf. commentariolum) [commentor].As the title of a book on any subject, but esp. historical, which is only sketched down or written without care (mostly in plur.), a sketch, a paper, memoirs, a commentary, etc., Cic. Fam. 5, 12, 10; Liv. 42, 6, 3; Quint. 2, 11, 7; 3, 8, 58; 3, 8, 67; 8, 2, 12; 10, 7, 30 al.; Tac. A. 6, 47; Suet. Tib. 61 et saep. Thus the two works of Cæsar upon the Gallic and civil wars are called Commentarii, commentaries, Cic. Brut. 75, 262; Hirt. and Asin. Pollio ap. Suet. Caes. 56.—Of a single book:B.superiore commentario,
i. e. in the Seventh Book, Hirt. B. G. 8, 30; cf. Gai Inst. 2, 23; 2, 145.—Esp.1.A commentary, exposition, brief explanation, annotation:2.commentarium in Vergilium,
Gell. 2, 6, 1; cf. id. 1, 12; 1, 21.—In law, a brief, Cic. Verr. 2, 5, 21, § 54.—3.The day-book of an accounting officer, Inscr. Grut. 592, 4; Inscr. Orell. 2904.—4.A collection of examples or citations, Quint. 1, 8, 19.—5. -
51 conquestio
I.Prop.A.In gen.:B.nulla, nullum auxilium,
Cic. Q. Fr. 1, 1, 7, § 22; id. Or. 39, 135:illa adversus omnes,
Quint. 5, 13, 41:longa de bellis civilibus,
id. 8, 3, 78:dolorum praeteritorum,
Sen. Ep. 78, 12. —Esp., in rhet.:II.conquestio est oratio auditorum misericordiam captans,
Cic. Inv. 1, 55, 106; cf. id. ib. 1, 52, 98; Auct. Her. 3, 13, 24.—Transf., of the plaintive notes of birds, Plin. 10, 23, 33, § 66. -
52 diatonum
dĭătŏnus, a, um, adj., = diatonos (extended).I.In architecture:II.lateres,
band-stones, which run through the thickness of a wall and bind it together, Vitr. 2, 8, 7.—In music: diatonum, i, the natural or diatonic series of notes without breaks or intervals, the diatonic scale, Vitr. 5, 4, 3 sq.; Macr. Somn. Scip. 2, 4. -
53 diatonus
dĭătŏnus, a, um, adj., = diatonos (extended).I.In architecture:II.lateres,
band-stones, which run through the thickness of a wall and bind it together, Vitr. 2, 8, 7.—In music: diatonum, i, the natural or diatonic series of notes without breaks or intervals, the diatonic scale, Vitr. 5, 4, 3 sq.; Macr. Somn. Scip. 2, 4. -
54 ignarus
ignārus, a, um (also, ‡ ignarures agnoountes, Gloss. Philox.; v. gnarus init.), adj. [in-gnarus, like ignavus, ignotus, from the negative in and gnavus, gnotus], ignorant of a thing, not knowing, unacquainted with, inexperienced, unaware (syn.: inscius, nescius, insciens).I.Lit. (freq. and class.); constr. usu. with the gen.; less frequently with a rel.-clause, with acc. and inf., with inf. alone, or absol.(α).With gen.:(β).ait se peregrinum esse, hujus ignarum oppidi,
Plaut. Poen. 3, 3, 43:imprudens harum rerum ignarusque omnium,
Ter. Eun. 1, 2, 56:audi, ne te ignarum fuisse dicas meorum morum,
id. Ad. 2, 1, 6; id. Hec. 4, 4, 53:ignara artis meretriciae,
id. Heaut. 2, 1, 14:oratorem ne physicorum quidem esse ignarum volo,
Cic. Or. 34, 119; cf.:physicae rationis ignari,
id. N. D. 2, 21, 54:ignarus si sit facundiae ac poliendae orationis,
id. de Or. 1, 14, 63:alicujus rei ignarus atque insolens,
id. ib. 1, 48, 207:magna pars Pisonis ignari,
i. e. not knowing him, Tac. H. 4, 50; cf.:alter alterius ignarus,
Plin. 11, 30, 36, § 109:ignara puella mariti,
Hor. Ep. 2, 1, 132:formica haud ignara ac non incauta futuri,
id. S. 1, 1, 35.—Of inanim. and abstr. things:qui gurges aut quae flumina lugubris Ignara belli,
Hor. C. 2, 1, 34; Stat. S. 2, 2, 149:non ignara philosophiae grammatice,
Quint. 1, 4, 4:ignara hujusce doctrinae loquacitas,
id. 12, 2, 20.—With rel. clause:(γ).ignari, quid gravitas, quid integritas... quid denique virtus valeret,
Cic. Sest. 28, 60; id. Top. 20, 75:cum quid ageretur in locis reliquis, essent ignari,
Hirt. B. G. 8, 43, 2:haud ignari quanta invidiae immineret, tempestas,
Liv. 3, 38, 6:quo essent in loco ignari,
Quint. 8, 3, 4.—With acc. and inf.:(δ).quamquam non sumus ignari multos studiose contra esse dicturos,
Cic. Tusc. 2, 1, 3:ignari venisse dictatorem,
Liv. 8, 36, 2; 21, 22, 1:ignarus, non omnes esse rogandos,
Ov. M. 6, 263:non quidem sibi ignarum, posse argui quod, etc.,
i. e. he well knew, Tac. A. 4, 8.—With inf. alone:(ε).placito ignara moveri Atropos,
Stat. Th. 3, 67.—Absol.:II.tu me ignaro nec opinante, inscio notes et tuos et tuorum amicorum necessarios, etc.,
Cic. Planc. 16, 40:ubi imperium ad ignaros pervenit, etc.,
Sall. C. 51, 27; id. J. 91, 1; cf. id. Quint. 20, 64: obpressit igitur necopinantes ignarosque omnes Perseus. Liv. 40, 57, 1:si quis laudat Arelli Sollicitas ignarus opes,
Hor. S. 2, 6, 79:quisnam ignarum nostris deus appulit oris?
Verg. A. 3, 338.— Sup.: Ba. An nescis quae sit haec res? Si. Juxta cum ignarissimis, Plaut. Ps. 4, 7, 62.—Transf.* A.Unmindful, regardless of any thing:B.o socii (neque enim ignari sumus ante malorum), O passi graviora, etc.,
Verg. A. 1, 198.—Pass. (like gnarus), not known, unknown, = ignotus (mostly poet.;(β).not in Cic.): ignarus aeque (ac nescius) utroqueversum dicitur, non tantum qui ignorat, sed et qui ignoratur. Sallustius: more humanae cupidinis ignara visundi. Vergilius (A. 10, 706),
Gell. 9, 12, 20 sq.; cf. Non. 129, 18 sq.:mare magnum et ignara lingua commercia prohibebant,
Sall. J. 18, 6:quibus agrestis vita est, circumscriptio ignara est et fraus, Sen. de Ira, 3, 2: quem (amorem) non Fors ignara dedit, sed saeva Cupidinis ira,
unknown, obscure, Ov. M. 1, 453. —With dat.: pauci interiere: plerosque velocitas et regio hostibus ignara tutata [p. 880] sunt, Sall. J. 52, 4; cf. Tac. A. 2, 13:jamque aderat Theseus, proles ignara parenti,
Ov. M. 7, 404:non quidem sibi ignara, quae de Silano vulgabantur,
Tac. A. 3, 69.— Sup.:quaedam (sidera) sunt aliis omnino ignarissima,
Gell. 14, 1, 13. -
55 interpono
inter-pōno, pŏsŭi, pŏsĭtum, 3, v. a., to put, place, lay, or set between or among, to interpose, insert between.I.Lit.A.Of place, constr. with acc. and dat., or inter with acc.:B.equitatus praesidia levis armaturae,
Hirt. B. G. 8, 17; 13; 19:vestibus interponi eam (herbam) gratissimum,
Plin. 21, 6, 20, § 43:ubi spatium inter muros... pilae interponuntur,
Caes. B. C. 2, 15:inter eos levis armaturae Numidas,
Hirt. B. Afr. 13:uti levis armatura interjecta inter equites suos interponeretur,
id. ib. 20:sulcos,
Cato, R. R. 33, 3:ne interpositi quidem elephanti militem deterrebant,
Liv. 37, 42:lateri vinculum lapides sunt, quos interposuere, ut, etc.,
Curt. 8, 10, 25.—Esp.1.To insert, interpose, introduce. —Of time:2.intercalariis mensibus interpositis,
Liv. 1, 19, 6; cf.:inediam unius diei per singulos menses,
Suet. Vesp. 20.—Of musical notes:iis sonis quos interposuerant, inserunt alios,
Quint. 12, 10, 68.—Of words or language:ne inquam et inquit saepius interponeretur,
Cic. Lael. 1:hoc loco libet interponere... quantae, etc.,
Nep. Pelop. 3, 1: subinde interponenti precibus, quid respondebo, [p. 984] etc., Quint. 6, 3, 64:paucis interpositis versibus,
Cic. Div. 1, 57, 131:aliquid,
Quint. 2, 4, 12:verbum ullum,
Cic. Quint. 4, 15; so,querelas,
id. Q. Fr. 2, 3, 1:meam sententiam,
Quint. 5 prooem. 3. —Of a letter in a word: quibusdam (verbis litteram),
Quint. 1, 5, 17.—Of a foot in verse:quibusdam (iambus) interpositus,
id. 10, 1, 96.—Of time, to let pass, permit to elapse, leave an interval:3.spatium ad recreandos animos,
Caes. B. C. 3, 74:ejus rei causa moram interponi arbitrabatur,
id. B. G. 4, 9, fin.:tridui mora interposita,
after a delay of, id. ib. 4, 11; id. B. C. 1, 64; 3, 12; 75:nullam moram,
Cic. Phil. 6, 1, 2:nullam moram, quin, etc.,
id. Ac. 1, 1:spatio interposito,
some time after, id. Clu. 2, 5; Liv. 5, 5, 10:diebus aliquot interpositis,
Varr. R. R. 3, 9:tempore interposito,
Suet. Tib. 9; cf. id. Claud. 26; Plin. 25, 8, 49, § 88:hac interposita nocte,
Liv. 44, 39.—To mingle:C.frigidam (cibis),
to drink cold water while eating, Plin. 28, 4, 14, § 55; cf.:condimentis cuminum,
to mix with, id. 20, 15, 58, § 153.—With personal objects, to introduce among, admit among, bring into, to bring into a feast, a society, among associates, etc.:II. A.quam sancta sit societas civium, dis immortalibus interpositis, etc.,
Cic. Leg. 2, 7, 16:aliquem convivio,
Suet. Claud. 39:legatos familiaribus,
id. Ner. 22. —In gen., as a hinderance, interference, reason, or pretext:B.Lentulus provinciam, quam sorte habebat, interposita religione, deposuit,
Cic. Pis. 21, 50:neque ulla belli suspicione interposita,
Caes. B. G. 4, 32:nulla interposita dubitatione,
id. ib. 7, 40; Hirt. B. G. 8, 48; 52:interposita pactione,
Just. 7, 6, 5:offensione aliqua interposita,
Cic. Phil. 2, 4:nec colloquium interposita causa tolli volebat,
Caes. B. G. 1, 42; Hirt. B. Alex. 70:causam interponens collegas exspectare,
Nep. Them. 7, 2:postulata haec ab eo interposita esse, quominus, etc.,
Cic. Att. 7, 15, 3:operam, studium, laborem pro sociis,
id. Div. in Caecin. 19.—Esp.1.Of a judgment, decree, edict, oath, etc.:2.jurejurando interposito,
Liv. 34, 25, 7; Suet. Caes. 85:jus eo die se non dicturum, neque decretum interpositurum,
Liv. 3, 46, 3:ad decreta interponenda pecuniam occipere,
Cic. Verr. 2, 2, 48, § 119; Suet. Tib. 33:judicium suum,
Cic. Div. 2, 72, 150:poenas compromissaque,
id. Verr. 2, 2, 27, § 66:exceptionem actioni,
Dig. 44, 1, 2:intercessionem suam (of a tribune of the people),
Val. Max. 6, 1, 10:tutor interponit auctoritatem suam,
gives his authorization, Gai. Inst. 1, 190. —Fidem interponere, to pledge one's word or credit:3.fidem suam in eam rem,
Caes. B. G. 5, 36, 2:fidem reliquis interponere, jusjurandum poscere, ut, etc.,
id. ib. 5, 6, 6:fidem suam in re omni,
Hirt. B. Alex. 63:omni interposita fide,
Caes. B. C. 3, 86:ut in eam rem fidem suam, si quid opus esse putaret, interponeret,
Cic. Rosc. Am. 39, 114; cf.:sponsio interponeretur,
Liv. 9, 9.—Se interponere (in aliquid, or alicui rei; also with quominus or absol.), to interfere, intermeddle, engage in, set one ' s self in the way:si te in istam pacificationem non interponis,
Cic. Fam. 10, 27, 2:bello se,
Liv. 35, 48:num ego me non interpono Romanis,
Just. 3, 10, 11:num quem putas posse reperiri, qui se interponat, quominus, etc.?
Cic. Vatin. 15:quid enim me interponerem audaciae tuae?
expose myself, id. Phil. 2, 4, 19:ni tribuni plebis interposuissent se,
Liv. 27, 6: tu vero, quod voles, facies;me nihil interpono,
Cic. Q. Fr. 3, 4, 5.— Rarely, to interfere, interpose in behalf of any one:semper se interposuit,
Nep. Att. 2, 4; 9, 5:Qui me mediis interposuerim Caesaris scriptis, i.e. by writing a continuation,
Hirt. B. G. 8 praef. -
56 nota
nŏta, ae, f. [nosco], a mark, sign, note (cf.: signum, insigne, indicium): nota alias significat signum; ut in pecoribus, tabulis, libris, litterae singulae aut binae, alias ignominiam, Paul. ex Fest. p. 174 Müll. (v. in the foll.).I.Lit.A.In gen.:B.reliquis epistulis notam apponam eam, quae mihi tecum convenit,
Cic. Fam. 13, 6, a, 2:si signa et notas ostenderem locorum,
id. de Or. 2, 41, 174; Liv. 37, 31:sive puer furens Impressit memorem dente labris notam,
Hor. C. 1, 13, 11:caeruleae cui (angui) notae,
Verg. A. 5, 87.—In partic.1.Notae litterarum, marks or characters in writing, letters:b.qui sonos vocis, qui infiniti videbantur, paucis litterarum notis terminavit,
Cic. Tusc. 1, 25, 62:sortes in robore insculptae priscarum litterarum notis,
id. Div. 2, 41, 85.—So without litterarum:quosque legat versus oculo properante viator, Grandibus in tituli marmore caede notis,
Ov. Tr. 3, 3, 72:foliisque notas et nomina mandat,
Verg. A. 3, 444: C nota praenominis, cum sola Gaium notat;item numeri cum centum significat,
Diom. 418 P.—Transf., notae, a letter, epistle, writing ( poet.):2.inspicit acceptas hostis ab hoste notas,
Ov. H. 4, 6; 20, 207; id. M. 6, 577:incisa notis marmora publicis,
Hor. C. 4, 8, 13.—Secret characters, secret writing, cipher:3.in quibus (epistulis), si qua occultius perferenda essent, per notas scripsit,
Suet. Caes. 56; id. Aug. 88; Cic. Mur. 11, 25; cf. Gell. 17, 9; Isid. Orig. 1, 25.—Short-hand characters, stenographic signs, used instead of the letters of the alphabet:4.apud veteres cum usus notarum nullus esset, propter perscribendi difficultatem... quaedam verba atque nomina ex communi sensu primis litteris notabant, et singulae litterae quid significarent, in promptu erat,
Val. Prob. de Jur. Not. Signif. 1:quid verborum notas, quibus quamvis citata excipitur oratio et celeritatem linguae manus sequitur?
Sen. Ep. 90, 25; Suet. Tit. 3:notis scriptae tabulae non continentur edicto, quia notas litteras non esse Pedius scripsit,
Dig. 37, 1, 6; ib. 50, 13, 1, § 7: verba notis brevibus comprendere cuncta peritus, Raptimque punctis dicta praepetibus sequi, Prud. steph. 9, 23.—Memoranda, notes, brief extracts:5.idem (Aristoteles) locos, quasi argumentorum notas, tradidit,
Cic. Or. 14, 46.—A note in music:6.notis musicis cantica excipere,
Quint. 1, 12, 14. —A critical mark, made on the margin of a book in reading, to point out particular passages:b.notam apponere ad malum versum,
Cic. Pis. 30, 73:mittam tibi libros, et imponam notas, ut ad ea ipsa protinus, quae probo et miror accedas,
Sen. Ep. 6, 4; cf. Isid. Orig. 1, 21; Varr. R. R. 1, 59, 2.— Hence,Transf., a critical remark, a note, on a writing:7.ex notā Marcelli constat, etc.,
Dig. 49, 17, 10; Cod. Th. 1, 4, 1.—A mark on a wine-cask, to denote the quality of the wine:b.nota Falerni,
Hor. C. 2, 3, 8; id. S. 1, 10, 24.—Hence,Transf., a sort, kind, quality:8.eae notae sunt optimae,
i. e. wines of those brands, Cic. Brut. 83, 287:ex hac notā corporum est aër,
Sen. Q. N. 2, 2, 4:secundae notae mel,
Col. 9, 15, 3:eum ex hac notā litteratorum esse,
Petr. 83: de meliore notā, Cur. ap. Cic. Fam. 7, 29, 1:quaedam beneficia non sunt ex hac vulgari notā, sed majora,
Sen. Ben. 3, 9, 1.—A distinguishing mark. distinctive feature:9.cujusque generis dicendi nota,
Cic. Or. 23, 75; Phaedr. 4, 22, 22.—A nod, beck, sign:10.innuet: acceptas tu quoque redde notas,
Ov. A. A. 3, 514; id. M. 11, 466. —A brand on the body of a bad slave:11.multos honesti ordinis, deformatos prius stigmatum notis, ad metalla condemnavit,
Suet. Calig. 27.—Also of tattoo-marks:barbarus compunctus notis Thraciis,
Cic. Off. 2, 7, 25:interstincti corpora... fucatis et densioribus notis,
Amm. 31, 2, 14.—A mark, spot, mole on the body (syn.:12.naevus, macula): corpore traditur maculoso dispersis per pectus atque alvum genetivis notis,
Suet. Aug. 80; Hor. C. 4, 2, 59.—A stamp impression on a coin:II.nummos omnis notae,
Suet. Aug. 75; 94; id. Ner. 25.—Trop.A.In gen., a mark, sign, token:B.notae ac vestigia suorum flagitiorum,
Cic. Verr. 2, 2, 47, § 115:quam scite per notas nos certiores facit Juppiter,
id. Div. 2, 21, 47:mihi quoque impendere idem exitium, certis quibusdam notis augurabar,
Plin. Ep. 3, 11, 3:nomina et notae morti destinatorum,
Suet. Calig. 49:pro re publicā cicatrices ac notas virtutis accipere,
Cic. Rab. Perd. 13, 36: interspirationis enim, non defatigationis nostrae neque librariorum notae, signs of punctuation marks, Cic. de Or. 3, 44, 173.—In partic.1.A characteristic quality, character:2.patefacta interiore notā animi sui,
Suet. Tib. 54.—Nota censoria, or simply nota, the mark or note which the censors affixed in their lists of citizens to the name of any one whom they censured for immorality or want of patriotism:b.censoriae severitatis nota,
Cic. Clu. 46, 129:patrum memoriā institutum fertur, ut censores motis e senatu adscriberent notas,
Liv. 39, 42, 6 sq.:duo milia nominum in aerarios relata, tribuque omnes moti, additumque tam acri censoriae notae triste senatus consultum, ut, etc.,
id. 24, 18, 9 Weissenb.:censores senatum sine ullius notā legerunt,
not excluding any one, id. 32, 7, 3:censores eo anno... de senatu novem ejecerunt. Insignes notae fuerunt Maluginensis et Scipionis et, etc.,
id. 41, 27, 1 sq.:notae jam destinatae exemptus est,
Gell. 4, 20, 8; v. Dict. of Antiq. p. 664 sq.—Hence,Transf., a mark of ignominy or infamy, a reproach, disgrace: quem scis scire tuas omnes maculasque notasque, Lucil. ap. Non. 354, 21:quae nota domesticae turpitudinis non inusta vitae tuae est?
Cic. Cat. 1, 6, 13:Gabinii litteras insigni quādam notā atque ignominiā novā condemnāstis,
id. Prov. Cons. 10, 25:o turpem notam temporum illorum,
id. Off. 3, 18, 74:homo omnibus notis turpitudinis insignis,
id. Rab. Perd. 9, 24:nota ignominiaque Philippi,
Liv. 21, 44, 7:sempiternas foedissimae turpitudinis notas subire,
Cic. Pis. 18, 41:notā laborare,
Dig. 3, 2, 2. -
57 noto
nŏto, āvi, ātum, 1, v. a. [nota], to mark, to designate with a mark (syn.: signo, designo).I.Lit.:B.tabellam cerā,
Cic. Verr. 2, 2, 32, § 79:ungue genas,
Ov. Am. 1, 7, 50:pueri rubor ora notavit,
id. M. 4, 329:rugis uterum,
id. A. A. 3, 785:ova atramento,
Col. 8, 11, 12:corpus nulla litura notet,
not a wrinkle, Mart. 7, 18, 2.—Transf.1.To write:b.scribit, damnatque tabellas, Et notat et delet,
Ov. M. 9, 522.—In partic., to write in short-hand or cipher, to set down in a summary form:2.notando consequi,
Quint. 1 prooem. § 7; 11, 2, 19;4, 5, 22: notata, non perscripta erat summa,
Suet. Galb. 5.—To make remarks or notes on a writing, to remark:II.idque et Labeo probat, sed Proculus apud eum notat, non semper debere dari,
Dig. 3, 5, 9:Marcellus apud Julianum notat: Non dubitamus, etc.,
ib. 35, 1, 19; 50, 4, 18, § 26. —Trop.A.To signify, indicate, denote:2.quae notant et designant turpitudinem aliquam non turpiter,
Cic. de Or. 2, 58, 236:notare res nominibus novis,
id. Fin. 3, 2, 4:illa, quae temporis naturam notant,
id. Part. 11, 37.—In partic.: aliquem, to allude to, hint at one:B.senatum gestu,
Suet. Ner. 39; cf.:conjunx visa est duro vultu Dicta tulisse Jovis, seque indoluisse notatam,
Ov. M. 9, 261.—To mark, note, observe:C.numerum in cadentibus guttis notare possumus,
Cic. de Or. 3, 48, 186:animadvertere et notare sidera,
id. Div. 2, 43, 91:cantus avium,
id. ib. 1, 42, 94:id caput notavi, et descriptum tibi misi,
id. Fam. 7, 22: veris initium iste a Favoniā notare, id. Verr. 2, 5, 10, § 27; Plin. 2, 8, 6, § 29; Petr. 6 init. —Publicist's t. t., esp. of the censors, to mark or brand with infamy (nota) on account of a crime or fault, to censure, reprimand:quos censores furti et captarum pecuniarum nomine notaverunt,
Cic. Clu. 42, 120:eques Romanus impolitiae notabatur,
Gell. 4, 12, 2:ita senatus rem, non hominem notavit,
Cic. Mil. 11, 31; id. Clu. 47, 130:aliquem ignominiā,
id. Phil. 7, 9, 23: luxuria Cornelii non crimine aliquo libidinis, sed communi maledicto notabatur id. Balb. 25, 56:ne is dedecore, maculā, turpissimā ignominiā notetur,
id. Quint. 31, 99:cujus improbitatem veteres Atticorum comoediae notaverunt,
id. Brut. 62, 224:stultus et improbus hic amor est dignusque notari,
Hor. S. 1, 3, 24:notante judice, quo nosti, populo,
id. ib. 1, 6, 14:aliquem joco,
Suet. Ner. 5:scripta famosa quibus primores viri notabantur,
id. Dom. 8. Hence, * nŏtātus, a, um, P. a., marked, perceptible:notatior similitudo,
Auct. Her. 3, 22, 37 Orell. (al. notior). -
58 obloquor
ob-lŏquor, locūtus, 3, v. dep.I.In gen., to speak against a person or thing; to interrupt a speaker; to gainsay, contradict (class.; syn. interpello); constr. with dat. or absol.(α).With dat.:(β).alicui,
Plaut. Men. 1, 2, 46:vestra exspectatio, quae mihi obloqui videtur,
Cic. Clu. 23, 63.—Absol.:II.obloquere,
Plaut. Curc. 1, 1, 41: te blaterare atque obloqui? Afran. ap. Non. 78, 33:ut me et appelles, et interpelles, et obloquare, et colloquare, velim,
Cic. Q. Fr. 2, 10, 1:ferocissime,
Curt. 10, 2, 30.—In partic.A.To sing to, to accompany or join in singing ( poet.):B.non avis obloquitur,
Ov. P. 3, 1, 21:obloquitur numeris septem discrimina vocum,
mingles the notes of his lute, accompanies on his lute, Verg. A. 6, 646.—To blame, condemn (post-Aug.), Sen. Ep. 121, 4; Vulg. Psa. 43, 17.—C.To rail at, reproach, abuse ( poet.):quod nunc gannit, et obloquitur,
Cat. 83, 3. -
59 oscen
oscen, ĭnis, m. (but f. ap. Varr. L. L. 6, 7, 67; Plin. 10, 19, 22, § 43) [obscen, from obs-cano], a singing-bird, esp. in the auspices; a divining-bird, from whose notes auguries were taken (e. g. the raven, crow, owl): aves aut oscines sunt, aut praepetes: oscines, quae ore futura praedicunt;praepetes, quae volatu augurium significant,
Serv. Verg. A. 3, 361; Cic. Fam. 6, 6, 13:oscinem corvum prece suscitabo,
Hor. C. 3, 27, 11; Plin. 10, 19, 22, § 43; App. de Deo Soc. p. 45, 29:Phoebeius,
i. e. the crow metamorphosed by Phœbus, Aus. Idyll. 11, 15.
См. также в других словарях:
Notes on the State of Virginia — Notes was the only full length book authored by Thomas Jefferson. Notes on the State of Virginia was a book written by Thomas Jefferson. He completed the first edition in 1781, and updated and enlarged the book in 1782 and 1783. Notes on the… … Wikipedia
Notes on a Scandal (film) — Notes on a Scandal Promotional movie poster Directed by Richard Eyre Produced by … Wikipedia
Notes (journal) — Notes Discipline Music librarianship Language English … Wikipedia
Notes Left Behind — The cover of Notes Left Behind … Wikipedia
Notes to the Financial Statements — are additional notes and information added to the end of the financial statements to supplement the reader with more information. Notes to Financial Statements help explain the computation of specific items in the financial statements as well as… … Wikipedia
Notes From New York — is a successful London (West End) based concert series, created primarily to showcase the output of contemporary musical theatre writers. Contents 1 Creators and Collaborators 2 Concert History 3 Not(es) From New York … Wikipedia
Notes from the Underground — may refer to: Notes from Underground, sometimes translated as Notes from the Underground, a 1864 novel by Fyodor Dostoyevsky Notes from the Underground (album), the debut album by experimental jazz fusion trio Medeski Martin Wood Notes from the… … Wikipedia
Notes from the Road — is an American online travel journal and blog founded in 1999 by travel writer Erik Gauger which focuses primarily on North America.[1] Forbes Magazine praised the site for having Photos worthy of National Geographic and called it the best… … Wikipedia
Notes on Nationalism — is an essay written in May 1945 by George Orwell and published in the first issue of Polemic (October 1945). In this essay, Orwell discusses the notion of nationalism, and argues that it causes people to disregard common sense and become more… … Wikipedia
Notes from a Small Island — … Wikipedia
Notes on Novelists — Author(s) Henry James … Wikipedia