-
1 cōnstitūtiō
cōnstitūtiō ōnis, f [constituo], a disposition, constitution, nature: firma corporis. — A definition: summi boni.—Fig., in rhet., the issue, point in dispute, C.—A regulation, order, arrangement: rei p.: senatūs, L.: auctor constitutionis, Ta.* * *constitution/disposition/structure/character; arrangement/organization/system; ordinance, decree, decision; position/ordering; destiny; definition of a term -
2 status
status ūs, m [STA-], a station, position, place: statu movere (hostīs), dislodge, L.— A standing, way of standing, posture, position, attitude, station, carriage, pose: Qui esset status (videre vellem), etc., what figure you cut, T.: in gestu status (oratoris erit) erectus: Dumque silens astat, status est voltusque diserti, O.: iis statibus in statuis ponendis uti, N.: decorum istud in corporis motu et statu cernitur.— Position, order, arrangement, state, condition: eodem statu caeli et stellarum nati, aspect: statum caeli notare, L.— Fig., of persons, standing, condition, state, position, situation, rank, status: hunc vitae statum usque ad senectutem obtinere: hunc bonorum statum odisse, the social position of the aristocracy: ecquis umquam tam ex amplo statu concidit?: tueri meum statum, to maintain my character: Omnis Aristippum decuit color et status et res, H.: iste non dolendi status non vocatur voluptas: Flebilis ut noster status est, ita flebile carmen, O.: vitae statum commutatum ferre, N.: id suis rebus tali in statu saluti fore, Cu.—Abl. in phrases with verbs of removal, a position, place: vis, quae animum certo de statu demovet, from its balance: saepe adversarios de statu omni deiecimus, utterly confounded: mentem ex suā sede et statu demovere, unbalance: de statu suo declinare, i. e. become unsettled: de meo statu declinare, to abandon my position ; cf. demovendis statu suo sacris religionem facere, to excite scruples against profaning, etc., L.—Of communities, a condition, state, public order, organization, constitution: Siciliam ita perdidit ut ea restitui in antiquum statum nullo modo possit: rei p. status: tolerabilis civitatis: statum orbis terrae... redemi: eo tum statu res erat ut, etc., Cs.: statum civitatis ea victoria firmavit, i. e. commercial prosperity, L.: qui se moverit ad sollicitandum statum civitatis, internal peace, L.: a Maronitis certiora de statu civitatium scituros, i. e. the political relations, L.: numquam constitisse civitatis statum, the government had never been permanent: status civitatis in hoc uno iudicio (positus), the constitution: status enim rei p. maxime iudicatis rebus continetur, i. e. the existence of the republic: Tu civitatem quis deceat status Curas, what institutions, H.—In rhet., the controverted point, substance of dispute, method of inquiry.* * *position, situation, condition; rank; standing, status -
3 temperatio
tempĕrātĭo, ōnis, f. [tempero].I.Lit., a due mingling or tempering of ingredients, fit proportion or combination, symmetry, constitution, temperament (class.; esp. freq. in Cic.);II.ut enim corporis temperatio cum ea congruunt inter se, e quibus constamus, sanitas: sic animi dicitur, cum ejus judicia opinionesque concordant: eaque animi est virtus, quam alii ipsam temperantiam dicunt esse, alii obtemperantem temperantiae praeceptis,
Cic. Tusc 4, 13, 30:corporum,
id. ib. 1, 28, 68;1, 10, 21: aeris temperatio,
composition, temper, id. Verr 2, 4, 44, § 98; cf. id. Ac. 2, 26, 85:caerulei temperationes Alexandriae primum sunt inventae,
Vitr. 7, 11; quae a luna ceterisque [p. 1849] sideribus caeli temperatio fit, Cic. Div. 2, 45, 94; so,caeli,
id. N. D. 2, 5, 13:temperatio lunae caelique moderatio efficit hoc,
id. Div. 2, 45, 94:semina temperatione caloris et oriri et augescere,
id. N. D. 2, 10, 26:mensium temperatio,
id. Leg. 2, 7, 16:disciplina ac temperatio civitatis,
organization, constitution. id. Tusc. 4, 1, 1:rei publicae,
id. Leg. 3, 5, 12:ordinum,
Liv. 9, 46, 15:temperatio juris, cum potestas in populo, auctoritas in senatu sit,
Cic. Leg. 3, 12, 28: sed praesto est hujus vitii temperatio, quod senatus lege nostra confirmatur auctoritas, a means of moderating, qualifying, or tempering, id. ib. § 27.—Transf.: sol dux et princeps et moderator luminum reliquorum, mens mundi et temperatio, the organizing or ordering principle, Cic. Rep. 6, 17, 17 (Somn. Scip. 4, 10). -
4 adfectiō (aff-)
adfectiō (aff-) ōnis, f [adficio], a relation, disposition: ad res reliquas.—Esp., a temporary state, perturbation: animi.—A frame, state, constitution: animi: corporis.—Fig., of the stars, position, aspect: astrorum: caeli.—Inclination, partiality: animi, Ta. -
5 centuria
centuria ae, f [centum], a division of a hundred, century, company: centuriae tres equitum, L.: milites eiusdem centuriae, Cs.: pecus exercitui per centurias distribuere, S.—A division of the people, century (the constitution, ascribed to Servius Tullius, divided the people according to wealth into 193 centuries), L. They voted by centuries in the comitia centuriata: praetor centuriis cunctis renuntiatus: praerogativa. — A division of land, tract.* * *century, company of 60-100 men in legion; voting unit; land unit (200 jugera) -
6 cōnfōrmātiō
cōnfōrmātiō ōnis, f [conformo], a symmetrical forming, conformation, shape, form, fashion: liniamentorum: vocis, expression: doctrinae, i. e. culture.—Fig., an idea, notion, conception: animi: ut res conformatio quaedam notaret.—In rhet., rhetorical finish, elaboration: sententiarum.* * *shape, form; character/constitution; idea, notion; figure of speech; inflection -
7 ingenium
ingenium ī, n [1 in+GEN-], innate quality, nature, temperament, constitution: locorum hominumque ingenia, L.: arvorum, V.: ferae bestiae, praecipitia ingenia sortitae, Cu.—Natural disposition, temper, character, bent, inclination: est ingenio bono, T.: in liberos lene, T.: inverecundum animi: vera loqui etsi meum ingenium non moneret, L.: redire ad ingenium, natural bent, T.: Volscis levatis metu suum rediit ingenium, L.: virile, S.: mitis ingeni iuvenem, L.: temperare suum, temper, L.: eiusdem ingeni est, tradere, etc.—Natural capacity, talents, parts, abilities, genius: quid abest homini? an ingenium?: ingenio abundare: excellens ac singulare: praestantissimum: durum, H.: in promptu habere, S.: celeres ingeni motūs: vigor, O.: docilitas, N.: qui ingenio parum possum: ingeni acuendi causā: ea vestris ingeniis committo: ingenia ad intellegendum aptiora.—A nature, character: ut magistratus mansueto permitteretur ingenio, L.—A genius, man of genius, clever person: excellens: id in magnis ingeniis plerumque contingit: idem ad res diversissimas habilius, L.: Praemia ingeniis posuere, i. e. poets, V.* * *Inature, innate quality; natural disposition/capacity; character; talentIItrick, clever device -
8 nātūra
nātūra ae, f birth: Naturā illi pater es, T.: naturā frater, adoptione filius, L.— Nature, natural constitution, property, quality: propria natura animae: qualis esset natura montis, qui cognoscerent, misit, Cs.: tigna secundum naturam fluminis procumberent, natural course of the river, Cs.: insula naturā triquetra, i. e. in shape, Cs.: naturas apibus quas Iuppiter ipse Addidit, expediam, V. —Nature, natural disposition, inclination, bent, temper, character: fera inmanisque: prolixa beneficaque: mitis contra naturam suam esse, L.: mihi benefacere iam ex consuetudine in naturam vertit, has become natural, S.: quasi altera, a second nature: Naturam expelles furcā, tamen usque recurret, H.—The order of the world, nature, course of things: quod rerum natura non patitur: naturae satis facere, i. e. die: naturae concedere, S.— Person.: ratio a naturā data: omnis natura volt esse conservatrix sui.—The world, universe, nature: totius naturae mens atque animus.—An element, thing, substance: quinta quaedam: edax, O.—The organs of generation.* * *nature; birth; character -
9 polītīa
polītīa ae, f, πολιτεία, the State, Constitution (a work of Plato). -
10 temperātiō
temperātiō ōnis, f [tempero], a due mingling, fit proportion, proper combination, symmetry, constitution, temperament: corporis, animi: aeris, temper: civitatis, organization: ordinum, L.: iuris. — A regulating power, organizing principle: sol mens mundi et temperatio.* * * -
11 tribus
tribus ūs (dat. and abl plur., tribūbus, C., L.), f [cf. tres], a third part of the people (as orig. divided into Ramnes, Tities, and Luceres); hence, in pen., an hereditary division of the people, tribe (under the constitution of Servius Tullius, four for the city and twenty-six for the country districts; at a later date there were thirty-one country tribes): illum quinque et triginta tribūs patronum adoptaverunt: a Romuliā tribu initium facere: fieri se pro tribu aedilem, received the vote of the tribe for the aedileship, L.: vocatis tribubus, L.: Africanus censor tribu movebat eum centurionem, expelled from the tribe: Grammaticas ambire tribūs, to canvass the Grammaman tribes, H.* * *third part of the people; tribe, hereditary division (Ramnes, Tities, Luceres) -
12 aquatus
aquata -um, aquatior -or -us, aquatissimus -a -um ADJdiluted/mixed with water, watered down. watery; having a watery constitution -
13 adfectio
I.The relation to or disposition toward a thing produced in a person by some influence (in this and the two foll. signif. almost peculiar to the philos. lang. of Cic.): comparantur ea, quae aut majora aut minora aut paria dicuntur;II.in quibus spectantur haec: numerus, species, vis, quaedam etiam ad res aliquas adfectio,
relation, Cic. Top. 18, 68, and § 70; cf. id. ib. 2, 7.—A.. A change in the state or condition of body or mind, a state or frame of mind, feeling (only transient, while habitus is lasting):B.adfectio est animi aut corporis ex tempore aliqua de causa commutatio ut, laetitia, cupiditas, metus, molestia, morbus, debilitas, et alia, quae in eodem genere reperiuntur,
Cic. Inv. 1, 25, 36; 1, 2, 5; cf. 1, 2, 5, § 19. In Gellius = adfectus, as transl. of the Gr. pathos, Gell. 19, 12, 3.—A permanent state of mind, a frame of mind, a state of feeling, Gr. diathesis:C.virtus est adfectio animi constans conveniensque,
Cic. Tusc. 4, 15, 34 Kühn (cf. in Gr. diathesis psuchês sumphônês hautêi, Stob. Ecl. Eth. 2, p. 104); id. Fin. 3, 26, 65 Goer.:non mihi est vita mea utilior quam animi talis adfectio, neminem ut violem commodi mei gratiā,
id. Off. 2, 6, 29 Beier.—Also of body, as anal. to the mind, a fixed, permanent constitution: tu qui detinieris summum bonum firma corporis adfectione contineri, etc., Cic. Tusc. 5, 9, 27.—And metaph. of the stars, their position in respect to one another:astrorum,
a constellation, Cic. Fat. 4:ex qua adfectione caeli primum spiritum duxerit,
id. Div. 2, 47 (cf. affectus, a, um, B.).—Esp., a favorable disposition toward any one, love, affection, good-will (post-Aug. prose):D.simiarum generi praecipua erga fetum adfectio,
Plin. 8, 54, 80:egit Nero grates patribus laetas inter audientium adfectiones,
Tac. A. 4, 15:argentum magis quam aurum sequuntur, nullā adfectione animi, sed quia, etc.,
id. G. 5; Just. 24, 3:Artemisia Mausolum virum amāsse fertur ultra adfectionis humanae fidem,
Gell. 10, 18, 1.—Concr., the loved object: adfectiones, children, Cod. Th. 13, 9, 3.—In the Lat. of the Pandects, ability of willing, will, volition, inclination (cf. 2. affectus, II. D.):furiosus et pupillus non possunt incipere possidere, quia adfectionem tenendi non habent,
Dig. 5, 16, 60. -
14 affectio
I.The relation to or disposition toward a thing produced in a person by some influence (in this and the two foll. signif. almost peculiar to the philos. lang. of Cic.): comparantur ea, quae aut majora aut minora aut paria dicuntur;II.in quibus spectantur haec: numerus, species, vis, quaedam etiam ad res aliquas adfectio,
relation, Cic. Top. 18, 68, and § 70; cf. id. ib. 2, 7.—A.. A change in the state or condition of body or mind, a state or frame of mind, feeling (only transient, while habitus is lasting):B.adfectio est animi aut corporis ex tempore aliqua de causa commutatio ut, laetitia, cupiditas, metus, molestia, morbus, debilitas, et alia, quae in eodem genere reperiuntur,
Cic. Inv. 1, 25, 36; 1, 2, 5; cf. 1, 2, 5, § 19. In Gellius = adfectus, as transl. of the Gr. pathos, Gell. 19, 12, 3.—A permanent state of mind, a frame of mind, a state of feeling, Gr. diathesis:C.virtus est adfectio animi constans conveniensque,
Cic. Tusc. 4, 15, 34 Kühn (cf. in Gr. diathesis psuchês sumphônês hautêi, Stob. Ecl. Eth. 2, p. 104); id. Fin. 3, 26, 65 Goer.:non mihi est vita mea utilior quam animi talis adfectio, neminem ut violem commodi mei gratiā,
id. Off. 2, 6, 29 Beier.—Also of body, as anal. to the mind, a fixed, permanent constitution: tu qui detinieris summum bonum firma corporis adfectione contineri, etc., Cic. Tusc. 5, 9, 27.—And metaph. of the stars, their position in respect to one another:astrorum,
a constellation, Cic. Fat. 4:ex qua adfectione caeli primum spiritum duxerit,
id. Div. 2, 47 (cf. affectus, a, um, B.).—Esp., a favorable disposition toward any one, love, affection, good-will (post-Aug. prose):D.simiarum generi praecipua erga fetum adfectio,
Plin. 8, 54, 80:egit Nero grates patribus laetas inter audientium adfectiones,
Tac. A. 4, 15:argentum magis quam aurum sequuntur, nullā adfectione animi, sed quia, etc.,
id. G. 5; Just. 24, 3:Artemisia Mausolum virum amāsse fertur ultra adfectionis humanae fidem,
Gell. 10, 18, 1.—Concr., the loved object: adfectiones, children, Cod. Th. 13, 9, 3.—In the Lat. of the Pandects, ability of willing, will, volition, inclination (cf. 2. affectus, II. D.):furiosus et pupillus non possunt incipere possidere, quia adfectionem tenendi non habent,
Dig. 5, 16, 60. -
15 complexio
I.Prop.A.In gen.:B.(atomorum),
Cic. Fin. 1, 6, 19.—Of the zodiac, App. de Mundo, p. 57, 37.—Esp., in late Lat., for a physical constitution or habit: bona, Firm. Math. 5, 9.—II.Trop.A. B.Esp.1.Of discourse:2.brevis totius negotii,
comprehension, comprisal, Cic. Inv. 1, 26, 37:mira verborum,
id. Phil. 2, 37, 95.—T. t.a.In rhet.(α).A period:(β).longissima est igitur complexio verborum, quae volvi uno spiritu potest,
Cic. de Or. 3, 47, 182:nec acervatim multa frequentans unā complexione devinciet,
crowd into one period, id. Or. 25, 85.—A rhetorical figure, according to which [p. 391] one constantly recurs to what has been previously said, Auct. Her. 4, 14, 20.—b.In philos. lang.(α).A conclusion in a syllogism, Auct. Her. 2, 18, 28; 2, 29, 40; Cic. Inv. 1, 37, 67; 1, 40, 72; 1, 47, 87; Quint. 5, 14, 5 sq.—(β).A dilemma, Cic. Inv. 1, 29, 45; Ascon. ad Div. in Caecil. 14, 45.—c.In gram., a contraction of two syllables into one, for the Gr. sunairesis and sunaloiphê (opp. divisio), Quint. 1, 5, 17; cf. id. 1, 5, 6. -
16 conplexio
I.Prop.A.In gen.:B.(atomorum),
Cic. Fin. 1, 6, 19.—Of the zodiac, App. de Mundo, p. 57, 37.—Esp., in late Lat., for a physical constitution or habit: bona, Firm. Math. 5, 9.—II.Trop.A. B.Esp.1.Of discourse:2.brevis totius negotii,
comprehension, comprisal, Cic. Inv. 1, 26, 37:mira verborum,
id. Phil. 2, 37, 95.—T. t.a.In rhet.(α).A period:(β).longissima est igitur complexio verborum, quae volvi uno spiritu potest,
Cic. de Or. 3, 47, 182:nec acervatim multa frequentans unā complexione devinciet,
crowd into one period, id. Or. 25, 85.—A rhetorical figure, according to which [p. 391] one constantly recurs to what has been previously said, Auct. Her. 4, 14, 20.—b.In philos. lang.(α).A conclusion in a syllogism, Auct. Her. 2, 18, 28; 2, 29, 40; Cic. Inv. 1, 37, 67; 1, 40, 72; 1, 47, 87; Quint. 5, 14, 5 sq.—(β).A dilemma, Cic. Inv. 1, 29, 45; Ascon. ad Div. in Caecil. 14, 45.—c.In gram., a contraction of two syllables into one, for the Gr. sunairesis and sunaloiphê (opp. divisio), Quint. 1, 5, 17; cf. id. 1, 5, 6. -
17 constitutio
constĭtūtĭo, ōnis, f. [constituo].I.In gen., a constitution, disposition, nature:II.firma corporis,
Cic. Off. 3, 33, 117 (as transl. of the Gr. eustatheia tês sarkos); so Sen. Ep. 121, 10 and 14:prima naturae,
Cic. Fin. 4, 6, 15.—In partic.A.A definition:B.ea constitutio summi boni, quae est proposita,
Cic. Fin. 5, 16, 45.—In rhet., the issue in a cause, the point in dispute:C.constitutio est prima conflictio causarum ex depulsione intentionis profecta, hoc modo: Fecisti: Non feci, aut: Jure feci, etc.,
Cic. Inv. 1, 8, 10; Auct. Her. 1, 11, 18 and 19; cf. Quint. 3, 6, 2 sq.—A regulation, order, arrangement:2.nec temporis unius nec hominis esse constitutionem rei publicae,
Cic. Rep. 2, 21, 37, cf. id. ib. 1, 45, 69;2, 31, 53: constitutio est in lege, more, judicato, pacto,
Quint. 7, 4, 6; cf. id. 7, 4, 5; 5, 2, 5:religionum,
Cic. Leg. 2, 10, 23:senatus,
Liv. 39, 53, 10; Plin. 34, 9, 21, § 99 al.—Esp., an imperial regulation, order: quodcumque ergo imperator per epistulam promulgavit, vel cognoscens decrevit, vel edicto praecepit, legem esse constat;hae sunt quae constitutiones appellantur,
Just. Inst. 1, 2, 6; Gai Inst. 2, 5, § 3 al. -
18 membratura
membrātūra, ae, f. [membro], the formation of the limbs, constitution of the body, Vitr. 8, 5, 1. -
19 natura
nātūra, ae, f. [nascor], birth.I.Lit. (very rare):II.naturā tu illi pater es, consiliis ego,
Ter. Ad. 1, 2, 46; cf.:naturā pater,
id. ib. 5, 7, 4.—Transf. (freq. and class.; syn.: indoles, ingenium).A.The nature, i. e. the natural constitution, property, or quality of a thing:2.quod autem animal est, id motu cietur interiore et suo: nam haec est natura propria animae et vis,
Cic. Rep. 6, 26, 28:ipsumque per se sua vi, sua natura, sua sponte laudabile,
id. Fin. 2, 15, 50:ab ipsa natura loci,
id. Agr. 2, 35, 95:quali esset natura montis, qui cognoscerent misit,
Caes. B. G. 1, 21:loci,
id. ib. 1, 2: tigna secundum naturam fluminis procumberent, according to the nature or natural course of the river, Caes. B. G. 4, 17: insula naturā triquetra, by nature, i. e. in shape, id. ib. 5, 13:naturas apibus quas Juppiter ipse Addidit expediam,
Verg. G. 4, 149.—Of character, nature, natural disposition, inclination, bent, temper, character:B.cognitum per te ipsum, quae tua natura est, dignum tuā amicitiā judicabis,
Cic. Fam. 13, 78, 2:prolixa beneficaque,
id. ib. 3, 8, 8; Liv. 22, 59: mihi benefacere jam ex consuetudine [p. 1190] in naturam vertit, has become natural, Sall. J. 85, 9.—Prov.:consuetudo est secunda natura,
August. adv. Jul. 5, 59 fin.; Macr. S. 7, 9, 7; cf.:voluptatem consuetudine quasi alteram naturam effici,
Cic. Fin. 5, 25, 74:naturam expellas furcā, tamen usque recurret,
Hor. Ep. 1, 10, 24:facere sibi naturam alicujus rei,
to accustom one's self to a thing, Quint. 2, 4, 17:desideria naturae satiare,
Cic. Fin. 2, 8, 25.—The nature, course, or order of things:2.quod rerum natura non patitur,
Cic. Ac. 2, 17, 55:delabi ad aequitatem et ad rerum naturam,
id. Fam. 6, 10, 5:naturae satisfacere,
i. e. to die, Cic. Clu. 10, 29; so,naturae concedere,
Sall. J. 14, 15:—Personified:quis vero opifex praeter naturam, quā nihil potest esse callidius, tantam sollertiam persequi potuisset in sensibus? quae primum oculos membranis tenuissimis vestivit, etc.,
Cic. N. D. 2, 57, 142:frui primis a natura datis,
id. Fin. 2, 11, 34:homines rationem habent a naturā datam,
id. ib. 2, 14, 45:et homini praecipui a naturā nihil datum esse dicemus,
id. ib. 2, 33, 110:quae (membra corporum) ipsa declarant procreandi a naturā habitam esse rationem,
id. ib. 3, 19, 62:omnis natura vult esse conservatrix sui,
id. ib. 4, 7, 16; 5, 15, 41;5, 20, 56: illam partem bene vivendi a natura petebant, eique parendum esse dicebant,
id. Ac. 1, 5, 19.—Nature, i. e. the world, the universe:3.Cleanthes totius naturae menti atque animo hoc nomen (dei) tribuit,
Cic. N. D. 1, 14, 37.—Nature, i. e. consistency with nature, possibility:C.in rerum naturā fuisse,
Cic. Rab. Perd. 8, 24:hoc quoque in rerum naturam cadit,
is a possible case, Quint. 2, 17, 32:judicatum est enim, rerum naturam non recipere, ut, etc.,
that it is not in accordance with nature, not possible, Val. Max. 8, 1, abs. 13:—An element, thing, substance:D.Aristoteles quin tam quandam naturam censet esse, e qua sit mens,
Cic. Tusc. 1, 10, 22: de naturis autem sic sentiebat;primum uti quattuor initiis rerum illis quintam hanc naturam... non adhiberet, etc.,
id. Ac. 1, 11, 39:natura tenuis aëris,
Lucr. 2, 232.—The natural parts, organs of generation:cujus (Mercurii) obscenius excitata natura traditur,
Cic. N. D. 3, 22, 55:quaedam matrona visa est in quiete obsignatam habere naturam,
id. Div. 2, 70, 145; cf. Varr. R. R. 3, 12, 4; 2, 7, 8. -
20 novo
nŏvo, āvi, ātum, 1, v. a. [novus].I.Lit., to make new, to renew:II.ipsi transtra novant,
Verg. A. 5, 752:nullā prole novare viros,
Ov. F. 1, 622:gregem,
Stat. Th. 10, 229:fessa membra,
to refresh, Ov. H. 4, 90:vivāque nitentia lymphā membra novat,
Val. Fl. 3, 423:ardorem,
Liv. 26, 19, 2:vulnera mentis,
Ov. P. 4, 11, 20; to break up fallow ground:novate novale,
Vulg. Jer. 4, 3: ager novatus, a field ploughed again, prepared for sowing:agro non semel arato sed novato et iterato,
Cic. de Or. 2, 30, 131; Ov. P. 4, 2, 44.— To invent, coin, etc.:verba,
Cic. de Or. 3, 37, 149; cf. id. ib. 3, 38, 154; so,verbum aut inusitatum aut novatum aut translatum,
id. ib. 3, 38, 152:multa novantur in omni genere materiae,
Quint. 5, 10, 106:novata forma dicendi,
id. 9, 1, 14:ignotum hoc aliis ipse novavit opus,
Ov. A. A. 3, 346.—Transf., to change, alter.A.In gen.:B.aliquid in legibus,
Cic. Leg. 3, 5, 12:nomen faciemque,
Ov. M. 4, 540:hoc quoque novat (Aristoteles), quod prooemio non narrationem subjungit, sed propositionem,
i. e. deviates from the rule, Quint. 3, 9, 5.—In partic., in a political respect: novare res, to alter the existing constitution, to overthrow the government, make or effect a revolution:res,
Liv. 1, 52:novandi res aliquam occasionem quaerentes,
id. 24, 23, 6:omnia novare velle,
id. 35, 34; 32, 38 fin.:Civilis novare res hoc modo coepit,
Tac. H. 4, 14.—Also absol.:novare: ubi primum dubiis rebus novandi spes oblata est,
Sall. C. 39, 3; Liv. 42, 31; Tac. A. 4, 18; cf. impers. pass.:ne quid eo spatio novaretur,
Sall. C. 55, 1.
- 1
- 2
См. также в других словарях:
constitution — [ kɔ̃stitysjɔ̃ ] n. f. • constitucion « ordonnance, règlement » v. 1170; lat. constitutio « institution » I ♦ 1 ♦ Dr. Action d établir légalement. ⇒ établissement, institution. Constitution de rente, de pension. Constitution de partie civile :… … Encyclopédie Universelle
Constitution De L'an I — Droit constitutionnel | Constitutions françaises : Histoire constitutionnelle … de 1791 · texte · Monarchie co … Wikipédia en Français
Constitution de l'an i — Droit constitutionnel | Constitutions françaises : Histoire constitutionnelle … de 1791 · texte · Monarchie co … Wikipédia en Français
Constitution De L'an X — Constitutions Textes Régime politique Constitution de 1791 texte … Wikipédia en Français
Constitution de l'An X — Constitutions Textes Régime politique Constitution de 1791 texte … Wikipédia en Français
Constitution de l'an x — Constitutions Textes Régime politique Constitution de 1791 texte … Wikipédia en Français
Constitution de l’An X — Constitution de l an X Constitutions Textes Régime politique Constitution de 1791 texte … Wikipédia en Français
constitution — con·sti·tu·tion n [Latin constitutio system, fundamental principles (of an institution), from constituere to set up, establish] 1: the basic principles and laws of a nation, state, or social group that determine the powers and duties of the… … Law dictionary
constitution — con‧sti‧tu‧tion [ˌkɒnstˈtjuːʆn ǁ ˌkɑːnstˈtuː ] noun [countable] 1. LAW the system of basic laws and principles that a democratic country is governed by, which cannot easily be changed by the political party in power: • The First Amendment of… … Financial and business terms
constitution — CONSTITUTION. subs. f. Composition. La forme et la matière entrent dans la constitution du corps naturel. f♛/b] Il se dit aussi De l établissement, de la creation d une rente, d une pension; et les rentes mêmes s appellent des Constitutions. Un… … Dictionnaire de l'Académie Française 1798
Constitution — Con sti*tu tion (k[o^]n st[ict]*t[=u] sh[u^]n), n. [F. constitution, L. constitutio.] 1. The act or process of constituting; the action of enacting, establishing, or appointing; enactment; establishment; formation. [1913 Webster] 2. The state of… … The Collaborative International Dictionary of English