Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

comiter

  • 1 comiter

    cōmĭtĕr, adv. [st2]1 [-] gentiment, avec bienveillance, avec douceur, de bon coeur, avec joie, avec entrain. [st2]2 [-] bien, commodément.    - comiter habitare, Plin.: être bien logé.
    * * *
    cōmĭtĕr, adv. [st2]1 [-] gentiment, avec bienveillance, avec douceur, de bon coeur, avec joie, avec entrain. [st2]2 [-] bien, commodément.    - comiter habitare, Plin.: être bien logé.
    * * *
        Comiter, penult. corr. Aduerbium. Varro. Gratieusement, Courtoisement, Doulcement, Humainement.
    \
        Comiter conseruare maiestatem Pop. Romani. Cic. Estre feaulx et loyaulx au peuple Romain.
    \
        Comiter habitare. Plin. Sans trouble et fascherie d'aucun.

    Dictionarium latinogallicum > comiter

  • 2 cōmiter

        cōmiter adv.,    courteously, affably, kindly: me adiuvare, T.: qui erranti comiter monstrat viam: munera missa legatis, L.: excipitur, O.: invitare iuvenes, L.: maiestatem populi R. comiter conservanto, with due courtesy (in a treaty).
    * * *
    I
    courteously, affably, obligingly, graciously, kindly
    II
    comius, comissime ADV
    courteously/kindly/civilly, readily; in friendly/sociable manner; w/good will

    Latin-English dictionary > cōmiter

  • 3 comiter

    cōmiter [ comis ] adv.
    ласково, радушно ( excipĕre aliquem T); любезно, вежливо (monstrare viam alicui Enn ap. C)

    Латинско-русский словарь > comiter

  • 4 comiter

    cōmiter, Adv. (comis), aufgeräumt, munter, mit heiterer Laune, mit Frohsinn, und in bezug auf andere = freundlich, nett, und in diesem Sinne = menschenfreundlich, human (Ggstz. graviter, severe), Cic. u.a. – / Plaut. mil. 941 Ritschl u. Lorenz comptissime, Brix mit Hertz (zu Prisc. vol. 2. p. 59) compsissume.

    lateinisch-deutsches > comiter

  • 5 comiter

    cōmiter, Adv. (comis), aufgeräumt, munter, mit heiterer Laune, mit Frohsinn, und in bezug auf andere = freundlich, nett, und in diesem Sinne = menschenfreundlich, human (Ggstz. graviter, severe), Cic. u.a. – Plaut. mil. 941 Ritschl u. Lorenz comptissime, Brix mit Hertz (zu Prisc. vol. 2. p. 59) compsissume.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > comiter

  • 6 comiter

    cōmĭter, adv., v. comis fin.

    Lewis & Short latin dictionary > comiter

  • 7 comiter

    дружески (1. 7 § 1D. 49, 15).

    Латинско-русский словарь к источникам римского права > comiter

  • 8 comiter

    courteously, in a kindly, friendly manner.

    Latin-English dictionary of medieval > comiter

  • 9 comiter

      adv.
      ласково, любезно, предупредительно

    Dictionary Latin-Russian new > comiter

  • 10 comis

    cōmis, e, adj. [etym. dub.; cf. concinnus], courteous, affable, kind, obliging, friendly, loving (class. in prose and poetry; on account of similarity of meaning, in MSS. very freq. interchanged with communis; hence the readings vary in the best edd.; cf. Liv. 25, 12, 9 Drak.; Suet. 2, p. 241 Wolf; Cic. Fin. 2, 25, 80 Madv.).
    A.
    Of persons: comes, benigni, faciles, suaves homines esse dicuntur qui erranti comiter monstrant viam (Enn.; cf. under adv.), Cic. Balb. 16, 36: illum negat et bonum virum et comem et humanum fuisse, etc., id. Fin. 2, 25, 80:

    ego illo usa sum benigno et lepido et comi,

    Ter. Hec. 5, 3, 39 (cf. id. Heaut. 5, 1, 39 Bentl. N. cr.):

    comis et humanus,

    Cic. Fin. 2, 25, 80; cf. Quint. 6, 2, 18; Hor. S. 2, 8, 76:

    quis Laelio comior? quis jucundior?

    Cic. Mur. 31, 66:

    dum illis comis est,

    Plaut. Trin. 2, 1, 23; so,

    bonis (opp. adversus malos injucundus),

    Tac. Agr. 22 fin.:

    comis erga aliquem,

    Cic. Sen. 17, 59 (al. communis, but comp. id. Fin. l. l. Madv.):

    comis in amicitiis tuendis,

    id. Fin. 2, 25, 80 fin.:

    in uxorem,

    Hor. Ep. 2, 2, 133:

    senex comissimus,

    App. M. 11, p. 268.—
    B.
    Of subjects not personal:

    comi animo,

    Ter. Heaut. 5, 1, 39:

    ingenium,

    Tac. A. 6, 41 fin.:

    hospitio,

    Liv. 9, 36, 8, cf.:

    vinclum inter hospites comitas,

    Tac. G. 21 fin. Halm:

    sermone et congressu,

    id. A. 15, 48:

    viā (i. e. more),

    id. ib. 4, 7:

    oculis alliciendus amor,

    Ov. A. A. 3, 510.— Adv.: cōmĭter, courteously, affably, etc. (very freq.): homo, qui erranti comiter monstrat viam, etc., Enn. ap. Cic. Off. 1, 16, 51; id. ap. Varr. L. L. 7, § 89 Müll.:

    facere aliquid,

    Plaut. Poen. 3, 6, 10; id. Rud. 1, 5, 28:

    appellare unumquemque,

    Cic. Phil. 13, 2, 4:

    munera missa legatis,

    Liv. 9, 43, 26; cf. id. 42, 24, 10; 45, 20, 8:

    accipere,

    id. 23, 33, 7; Ov. F. 2, 788; Tac. A. 12, 51:

    invitare regios juvenes,

    Liv. 1, 57, 10:

    celebrare regis convivium,

    id. 1, 22, 5 (al. leg. comi fronte):

    administrare provinciam,

    Tac. H. 1, 13 et saep.; majestatem populi Romani comiter conservato, i. e. willingly, in an obliging, kind manner, a (mildly expressed) formula in treaties of peace, Cic. Balb. 16, 36, cf. Dig. 49, 15, 7; for which, in Liv. 38, 11, 2. imperium majestatemque populi Romani gens Aetolorum conservato sine dolo malo.— Sup., Plaut. Mil. 3, 3, 66 dub. (Ritschl, comptissume).— Comp. apparently not in use.

    Lewis & Short latin dictionary > comis

  • 11 benigne

    benīgnē, Adv. m. Compar. u. Superl. (benignus), gütig, I) der Gesinnung nach gütig = freundlich, zuvorkommend, bereitwillig (Ggstz. maligne), A) im allg.: salutare benigne, comiter appellare unumquemque, Cic.: qui erranti comiter monstrat viam benigne, non gravate, Cic.: alqm b., b. atque hospitaliter invitare, Liv.: alqm b. accipere, Liv.: b. polliceri, Cic.: b. appellare milites, Sall.: b. alloqui, Liv.: b. respondere, Liv.: benigne attenteque audire, Cic.: b. arma capere, Liv. – Compar., benignius alloqui, Curt.: promissum id benignius est ab rege quam praestitum, Liv. – Superl., benignissime promittere, Cic. – B) insbes.: 1) mild, glimpflich, gnädig, benignius interpretari, accipere, ICt.: benignissime rescribere, ICt. – 2) in der Umgangssprache: benigne dicis od. facis od. bl. benigne, eine Danksagungsformel, sehr gütig, sehr verbunden, bitte sehr, sowohl annehmend als ablehnend, Komik., Cic. u. Hor. – II) der Tat nach gütig = mildtätig, freigebig, reichlich, b. praebere, Ter.: b. commeatus in castra advehere, Liv.: vino invitari poclis large atque b., Varr. fr.: benignius se tractare, sich eine größere Güte tun, auf großem Fuße leben, Hor.: b. facere alci, jmdm. wohltun, Wohltaten erweisen, Ter., Cic. u.a.: u. so b. facere adversus alqm, Sen. de ben. 6. 4, 3: aut operā benigne fit indigentibus aut pecuniā, Cic.: u. so me benignius omnes salutant quam salutabant prius, begrüßen mich mit einem größern Schwall von Worten, Plaut, aul. 114 sq.; vgl. benignus a. E.

    lateinisch-deutsches > benigne

  • 12 invito [1]

    1. invīto, āvī, ātum, āre, höflich auffordern, einladen, I) eig.: A) im allg.: alqm in legationem (zur Annahme einer Legatenstelle), Cic.: hostes ad deditionem, Hirt. b. G.: ad dimicandum, Auct. b. Afr.: alqm praemiis ad alqd, Cic.: certare sagittā invitat qui forte velint, Verg.: Aenean solio, sich auf den Thron zu setzen, Verg.: hostem ultro moenibus (in die M.), Verg. – m. ut u. Konj., invito eum per litteras, ut apud me deversetur, Cic. ad Att. 13, 2a, 2: missas (esse) legationes ad Germanos eosque invitatos, uti ab Rheno discederent, Caes. b. G. 4, 6, 3: invitatus ut accumberet, Suet. vit. Ter. p. 292, 32 Roth (p. 29, 2 Reiff.). – m. Infin., ieientare nulla invitat, Afran. com. 19: vicina invitet decedere ripa calori, Verg. georg. 4, 23. – B) insbes., jmd. als Gast einladen, zu Gaste bitten, u. als Folge = jmd. bewirten, a) alqm, zB. eius comites, Cic.: alqm ad prandium, Cic.: alqm ad convivium magnum, Ambros.: alqm ad cenam, Liv., Vitr. u. Phaedr., alqm ad cenam in hortos in posterum diem, Cic.: alqm ad nuptias, Iustin.: alqm hospitio, Cic., od. in hospitium, Liv.: alqm tecto ac domo, Cic.: alqm domum suam, Cic. – alqm benigne, Cic.: invitati hospitaliter per domos, Liv.: invitat comiter regios iuvenes, Liv.: alqm apparatis epulis, Liv.; vgl. Benecke Iustin. 1, 6, 5: alqm olusculis pomisque satis comiter copioseque, Gell.: alqm magnis poculis, jmdm. wacker zutrinken (damit er sich betrinke), Plaut. – scherzh. übtr., istunc istis (clavis), tüchtig verprügeln, Plaut. rud. 811. – v. lebl. Subjj., invitat genialis hiems, ladet ein (zum Feste), Verg. georg. 1, 302. – b) se, sich (im Essen und Trinken) gütlich tun, sich's wohl schmecken lassen, sich bekneipen, sich bezechen, sese plusculum, des Guten zu viel tun, Turpil. fr.: se largissime, Suet.: plusculum se in prandio, Turpil. fr.: se in cena plusculum, Plaut.: se ibi cibo vinoque, Sall. hist. fr. 4, 4 (4, 26). – II) übtr., jmd. gleichs. einladen, A) übh. = höflich entgegenkommen, mit Höflichkeit behandeln, Plin. ep. 7, 31, 7. – B) jmd. zu etw. ermuntern, hinziehen, reizen, auffordern, alqm praemiis ad rem, Cic.: ingenia, quae gloriā invitantur, Cic.: appetitum animi, hervorrufen, Cic.: hiems invitat, Verg.: quibus rebus vita amantum invitari solet, Reiz bekommt, Turpil. com. 203: inv. somnos, Hor.: mare fossis, hereinleiten, Solin.: so auch interior medias sinus invitatus in aedes, mitten zwischen die Gebäude geleitet, Rutil. Nam. – / Archaist. Pers.-Form invitassitis = invitaveritis, Plaut. rud. 811.

    lateinisch-deutsches > invito [1]

  • 13 monstro

    mōnstro (archaist. mōstro), āvī, ātum, āre (eig. monestro [wie monstrum eig. monestrum] v. moneo), zeigen, weisen, I) durch Gesten: digito non longe frutices horridos, Apul.: digito indice ad hoc, Hor. (im Passiv monstror digito, die Leute weisen mit dem F. auf mich [als einen berühmten Mann, Dichter usw.], Pers.: u. so monstror digito praetereuntium, Hor.): monstror omni in turba, Mart.: hostibus simul suisque monstrati, mit Stolz gezeigt, Tac.: dah. meton., vetusto nomine et propinquitate monstratus, ein Gegenstand der öffentlichen Aufmerksamkeit, Tac.: alci viam, Enn. fr.: erranti comiter viam, Enn. fr.: brevius iter, Curt.: iter ad parentes tuos, Apul.: leporum secreta cubilia (v. Hunden), Nemes. cyn.: proceram palmam Deli monstrant, Cic.: scio, ubi sit, verum hodie numquam monstrabo, Ter. – II) mit Worten: A) im allg., etw. zeigen, weisen, in etw. unterweisen, etw. lehren, etw. angeben, andeuten, auf etw. hindeuten, hinweisen, etw. an die Hand od. unter den Fuß geben, crimina (Beschuldigungen), Plin. pan.: fesso militi Cremonam, auf Kr. (vertröstend) hinweisen, Tac.: indiciis recentibus abdita rerum, Hor.: illud Democriti salutare praeceptum, quo monstratur tranquillitas, Sen.: monstratus fatis Vespasianus, Tac. – m. Infin., inulas ego primus amaras monstravi incoquere, Hor. sat. 2, 8, 52: eadem illa ratio scrobes fodere monstravit, Plin. 17, 139: arare quoque ac serere frumenta glandem vescentibus monstrarunt, Iustin. 2, 6, 5. – m. folg. Relativ- od. indir. Fragesatz, si scis, monstra quod bibam (gib mir Geduldstränkchen an), qui (damit ich) usw., Plaut.: tu istic si quid librarii mea manu non intellegent, monstrabis, Cic.: res gestae quo scribi possent numero, monstravit Homerus, Hor.: impers., si voles advertere animum, comiter monstrabitur, Enn. fr. – B) insbes.: 1) anzeigen = verordnen, bestimmen, aras, Verg.: piacula, Verg.: ignes, Ov.: alci radicem vel herbam, Hor. – 2) wegen eines Verbrechens anzeigen, angeben, ab amicis monstrari, Tac.: m. alqm ad exitium, Tac. – 3) ratend zeigen, anraten, antreiben, bene, Plaut.: m. Infin., conferre manum pudor iraque monstrat, Verg. Aen. 9, 44: m. ut u. Konj., quotiens monstravi tibi, viro ut morem geras, Plaut. Men. 780. – 4) zeigen, dartun, erweisen, m. Acc. u. Infin., Erasistratus calculos per urinam pelli eo monstrat, Plin. 22, 88: im Passiv m. Nom. u. Infin., qui adversus ea fecisse monstretur, Ulp. dig. 3, 1, 1. § 6: irreligiosi esse monstramini, Arnob. 3, 16. – / Über die altlat. Form mostro s. Brix Plaut. trin. 342.

    lateinisch-deutsches > monstro

  • 14 benigne

    bĕnignē, adv. [benignus] [st1]1 [-] avec bonté, avec bienveillance.    - comiter, benigne et non gravate, Cic. Balb. 36: avec obligeance, c'est-à-dire avec bonté, et bien volontiers.    - rex benignius quam alias adlocutus, Curt. 8, 6: le roi, sur un ton plus bienveillant que jamais. [st1]2 [-] avec bienfaisance, obligeamment.    - benigne facere alicui, Cic. Dej. 36, etc.: faire du bien à qqn, bien traiter qqn.    - aut operā benigne fit indigentibus aut pecuniā, Cic. Off. 2, 52: on oblige ceux qui sont dans le besoin soit par de bons offices soit pécuniairement.    - benignissime tractari ab eo, Cic. Verr. 2, 2, 180: être traité très obligeamment par lui. [st1]3 [-] [formule de remerciement].    - benigne dicis (facis): tu es bien aimable, grand merci.    - benigne, Hor. Ep. 1, 7, 16: tu es bien aimable, grand merci. --- cf. 1, 7, 61. [st1]4 [-] largement, généreusement.    - circa viam expositis benigne commeatibus, Liv, 26, 9, 5: des vivres offerts généreusement le long de la route. --- cf. 9, 6, 5 ; 28, 37, 4, etc.
    * * *
    bĕnignē, adv. [benignus] [st1]1 [-] avec bonté, avec bienveillance.    - comiter, benigne et non gravate, Cic. Balb. 36: avec obligeance, c'est-à-dire avec bonté, et bien volontiers.    - rex benignius quam alias adlocutus, Curt. 8, 6: le roi, sur un ton plus bienveillant que jamais. [st1]2 [-] avec bienfaisance, obligeamment.    - benigne facere alicui, Cic. Dej. 36, etc.: faire du bien à qqn, bien traiter qqn.    - aut operā benigne fit indigentibus aut pecuniā, Cic. Off. 2, 52: on oblige ceux qui sont dans le besoin soit par de bons offices soit pécuniairement.    - benignissime tractari ab eo, Cic. Verr. 2, 2, 180: être traité très obligeamment par lui. [st1]3 [-] [formule de remerciement].    - benigne dicis (facis): tu es bien aimable, grand merci.    - benigne, Hor. Ep. 1, 7, 16: tu es bien aimable, grand merci. --- cf. 1, 7, 61. [st1]4 [-] largement, généreusement.    - circa viam expositis benigne commeatibus, Liv, 26, 9, 5: des vivres offerts généreusement le long de la route. --- cf. 9, 6, 5 ; 28, 37, 4, etc.
    * * *
        Benigne, Aduerbium. Terent. Liberalement, Largement, Abondamment.
    \
        Benigne, Clementer. vt Benigne, attente que aliquem audire. Cic. L'ouir benignement, Luy bailler bonne audience.
    \
        Benigne audire legationem alicuius. Liu. Gratieusement, Patiemment.
    \
        Benigne dicis. Plaut. Tu parles gratieusement.
    \
        Benigne facere. Plaut. Faire en homme liberal.
    \
        Benigne facere alicui. Cic. User de liberalité envers aucun.
    \
        Benignissime promittere. Cic. Liberalement, Largement.

    Dictionarium latinogallicum > benigne

  • 15 fio

    fīo, fĭĕri, factus sum (passif de facere)    - pass. arch. fitur, fiebantur Cat. d. Prisc. 8, 12; fatum est Liv. Andr. d. Non. 475, 17 II impér. fiere Aug. Ep. 82, 29, etc. ; fi Plaut. Curc. 87, Pers. 38 ; Hor. S. 2, 5, 38 ; fite Plaut. Curc. 89 ; 150 II inf. fiere Laev. d. Gell. 19, 7, 10.    - la conjugaison. [st1]1 [-] être fait, se produire, arriver.    - tantus clamor factus est, ut... Cic. Verr. 2, 47: de si grands cris s'élevèrent que...    - fit gemitus omnium, Cic. Verr. 5, 74: tout le monde gémit.    - terrae motus factus est, Cic. Div. 1, 101: il s'est produit un tremblement de terre.    - ignem (ex) lignis viridibus fieri jussit: il ordonna de faire un feu de bois vert.    - fit sermo inter eos: la conversation s’engage entre eux.    - fieri ab: provenir de. --- Lucr. 4, 542 ; Marc. Fam. 4, 11, 1.    - quid fiet telo ? Lucr. 1, 981: qu'arrivera-t-il du trait ?    - comiter a me fiet, Plaut. Rud. 286: il y aura de ma part un accueil affable.    - quid Tulliolā meā fiet? Cic. Fam. 14, 4, 3: quel sera le sort de ma chère Tullie?    - quid illo fiet? quid me? Cic. Att. 6, 1, 14: quel sera son sort? quel sera le mien?    - de fratre quid fiet? Ter. Ad. 996: que sera-t-il fait de mon frère?    - fiat: soit! très bien! d'accord, j'y consens.    - ut fit, Cic. Mil. 28: comme il arrive d'ordinaire.    - ut fieri solet ou ut fit plerumque: comme il arrive d'ordinaire.    - fieri non potuit aliter, Cic. Att. 6, 6, 3: il ne pouvait en être autrement.    - fides fit + prop. inf.: *la conviction est faite que* = on est sûr que, on croit que.    - fit ut + subj.: il arrive que.    - qui fit ut? comment se fait-il que?    - fieri potest ut + subj.: il peut arriver que.    - fieri non potest ut... non... Cic. Verr 2, 190: il ne peut pas se faire que ne... pas.    - fieri nullo pacto potest ut non dicas, Cic. Fin. 1, 27 il est absolument impossible de ne pas dire.    - fieri non potest quin dolorem capiamus: il nous est impossible de ne pas éprouver de la douleur.    - nec aliter fieri potest quam ut aut certum sit aut non sit, Quint. 3, 6, 34: il ne peut pas se produire autre chose que ceci: ou c'est certain ou ce ne l'est pas.    - mais id aliter fieri non potest quam ut... cedat, Liv. 37, 35, 10: cela ne peut se faire qu'à la condition qu'il s'éloigne...    - commode factum est quod primo de dolore disputavimus: il est heureux que nous ayons d'abord discuté sur la souffrance.    - eum fecisse aiunt, sibi quod faciendum fuit, Plaut. Poen. 5, 1, 23: il a fait, dit-on, ce qu'il devait faire (= il est mort). [st1]2 [-] se rencontrer, être.    - nihil te fieri posse jucundius, Cic. Q. 1, 1, 38: [on dit] que rien ne peut se rencontrer de plus agréable que toi. [st1]3 [-] devenir, être fait, être créé (élu).    - dii ex hominibus facti, Cic. Rep. 2, 18: d'hommes devenus dieux.    - quo tibi fieri tribuno ? Hor. S. 1, 6, 25: que t'a servi de devenir tribun ?    - absol. fieri, Sen. Ep. 118, 4: être élu.    - quae omnia dulciora fiunt moribus bonis, Cic. CM 65: tout cela s'adoucit par les bonnes moeurs.    - ampla domus dedecori domino fit si... Cic. Off. 1, 139: une vaste maison devient un déshonneur pour le maître, si...    - quodcumque sibi petat socius, id societatis fieri, Cic. Com. 56: [il pense] que tout ce qu'un associé réclame pour lui-même, devient propriété de l'association.    - avec gén. de prix fieri magni, Cic.: être estimé, être en grande considération. [st1]4 [-] être sacrifié.    - neque duobus nisi certis deis rite una hostia fieri, Liv. 27, 25, 9: [ils disaient] qu'il n'était pas permis par la religion d'offrir en sacrifice une seule victime à deux divinités à moins qu'elles n'eussent des attributions nettement définies.    - dis... lacte fit, non vino, Varr. d. Non. 167: à ces dieux on offre du lait, non du vin.    - ter tibi fit libo, ter, dea casta, mero, Tib. 3, 12, 14: voici une triple offrande de gâteau, chaste déesse [Junon], une triple offrande de vin pur.
    * * *
    fīo, fĭĕri, factus sum (passif de facere)    - pass. arch. fitur, fiebantur Cat. d. Prisc. 8, 12; fatum est Liv. Andr. d. Non. 475, 17 II impér. fiere Aug. Ep. 82, 29, etc. ; fi Plaut. Curc. 87, Pers. 38 ; Hor. S. 2, 5, 38 ; fite Plaut. Curc. 89 ; 150 II inf. fiere Laev. d. Gell. 19, 7, 10.    - la conjugaison. [st1]1 [-] être fait, se produire, arriver.    - tantus clamor factus est, ut... Cic. Verr. 2, 47: de si grands cris s'élevèrent que...    - fit gemitus omnium, Cic. Verr. 5, 74: tout le monde gémit.    - terrae motus factus est, Cic. Div. 1, 101: il s'est produit un tremblement de terre.    - ignem (ex) lignis viridibus fieri jussit: il ordonna de faire un feu de bois vert.    - fit sermo inter eos: la conversation s’engage entre eux.    - fieri ab: provenir de. --- Lucr. 4, 542 ; Marc. Fam. 4, 11, 1.    - quid fiet telo ? Lucr. 1, 981: qu'arrivera-t-il du trait ?    - comiter a me fiet, Plaut. Rud. 286: il y aura de ma part un accueil affable.    - quid Tulliolā meā fiet? Cic. Fam. 14, 4, 3: quel sera le sort de ma chère Tullie?    - quid illo fiet? quid me? Cic. Att. 6, 1, 14: quel sera son sort? quel sera le mien?    - de fratre quid fiet? Ter. Ad. 996: que sera-t-il fait de mon frère?    - fiat: soit! très bien! d'accord, j'y consens.    - ut fit, Cic. Mil. 28: comme il arrive d'ordinaire.    - ut fieri solet ou ut fit plerumque: comme il arrive d'ordinaire.    - fieri non potuit aliter, Cic. Att. 6, 6, 3: il ne pouvait en être autrement.    - fides fit + prop. inf.: *la conviction est faite que* = on est sûr que, on croit que.    - fit ut + subj.: il arrive que.    - qui fit ut? comment se fait-il que?    - fieri potest ut + subj.: il peut arriver que.    - fieri non potest ut... non... Cic. Verr 2, 190: il ne peut pas se faire que ne... pas.    - fieri nullo pacto potest ut non dicas, Cic. Fin. 1, 27 il est absolument impossible de ne pas dire.    - fieri non potest quin dolorem capiamus: il nous est impossible de ne pas éprouver de la douleur.    - nec aliter fieri potest quam ut aut certum sit aut non sit, Quint. 3, 6, 34: il ne peut pas se produire autre chose que ceci: ou c'est certain ou ce ne l'est pas.    - mais id aliter fieri non potest quam ut... cedat, Liv. 37, 35, 10: cela ne peut se faire qu'à la condition qu'il s'éloigne...    - commode factum est quod primo de dolore disputavimus: il est heureux que nous ayons d'abord discuté sur la souffrance.    - eum fecisse aiunt, sibi quod faciendum fuit, Plaut. Poen. 5, 1, 23: il a fait, dit-on, ce qu'il devait faire (= il est mort). [st1]2 [-] se rencontrer, être.    - nihil te fieri posse jucundius, Cic. Q. 1, 1, 38: [on dit] que rien ne peut se rencontrer de plus agréable que toi. [st1]3 [-] devenir, être fait, être créé (élu).    - dii ex hominibus facti, Cic. Rep. 2, 18: d'hommes devenus dieux.    - quo tibi fieri tribuno ? Hor. S. 1, 6, 25: que t'a servi de devenir tribun ?    - absol. fieri, Sen. Ep. 118, 4: être élu.    - quae omnia dulciora fiunt moribus bonis, Cic. CM 65: tout cela s'adoucit par les bonnes moeurs.    - ampla domus dedecori domino fit si... Cic. Off. 1, 139: une vaste maison devient un déshonneur pour le maître, si...    - quodcumque sibi petat socius, id societatis fieri, Cic. Com. 56: [il pense] que tout ce qu'un associé réclame pour lui-même, devient propriété de l'association.    - avec gén. de prix fieri magni, Cic.: être estimé, être en grande considération. [st1]4 [-] être sacrifié.    - neque duobus nisi certis deis rite una hostia fieri, Liv. 27, 25, 9: [ils disaient] qu'il n'était pas permis par la religion d'offrir en sacrifice une seule victime à deux divinités à moins qu'elles n'eussent des attributions nettement définies.    - dis... lacte fit, non vino, Varr. d. Non. 167: à ces dieux on offre du lait, non du vin.    - ter tibi fit libo, ter, dea casta, mero, Tib. 3, 12, 14: voici une triple offrande de gâteau, chaste déesse [Junon], une triple offrande de vin pur.
    * * *
        Fio, id est Efficior, Je suis faict, ou je devien. Passiuam enim verbi Facio significationem habet. Irregulariter autem fierem pro firem facit, et fieri pro firi. Praeteritum est factus sum vel fui. Praesens imperatiui capit a futuro optatiui, Fias, fiat: fiamus, fiatis, fiant: quia Fi non dicitur, et Fite rarissime legitur, vt apud Catonem: et Fitote in Amphitruone Plauti. Fiens et Fiendus barbara sunt. Veteres Fitur dixere, et facitur, paruifaciatur, facessetur, vt probat Priscianus: quae exoleuerunt. In reliquis Fio per quartam coniugatur.
    \
        - si quidem biduum: Verum ne fiant isti viginti dies. Terent. Qu'ils ne soyent faicts et tournez ou convertiz en vingt jours.
    \
        Fit absynthium in Arabia. Plaut. Croist en Arabie.
    \
        Fiet tibi acceptum. Plin. iunior. On le te comptera pour receu.
    \
        Fis anus. Horat. Tu deviens vieille.
    \
        Auarum fieri. Horat. Devenir avaritieux.
    \
        Viro fit causa, exigitur matrimonio. Plaut. Le mari ha cause.
    \
        Mane aliquid fiet sibi. Plaut. On apprestera quelque viande.
    \
        Quum vellet videri commodioris valetudinis factus. Quint. Estre allegé de sa maladie.
    \
        Ne quid detrimenti fiat, dabitur a me opera. Plancus ad Ciceronem. Qu'aucun dommage ne soit faict.
    \
        Quem tu aiebas esse diuitem factum. Plaut. Estre enrichi.
    \
        Nulla adeo ex re istuc fit, nisi ex nimio otio. Terent. Cela ne vient que de, etc.
    \
        Ex ea re quid fiat, vide. Terent. Regarde qu'il s'ensuit de cela.
    \
        Fient in illum exempla. Terent. Il sera puni griefvement, en sorte que les autres y prendront exemple.
    \
        Honorificentius fieri non potuit. Cic. On n'eut sceu faire plus honorablement.
    \
        Si ita factum esset, magno vsui causae nostrae fuisset. Cic. Si on eust ainsi faict, etc.
    \
        Fit liber. Plaut. Il est mis en liberté.
    \
        Fieri modum non video. Terent. Je ne voy point qu'on tienne mesure.
    \
        Mora fit per ianitorem. Horat. Quand le portier ne veult laisser entrer quelqu'un.
    \
        Fit obuiam casu ei multitudini C. Curio. Cic. Caius Curio d'adventure rencontre ceste troupe, ou route.
    \
        Fieri id non potest quin sentiant. Terent. Il ne se peult faire que, etc.
    \
        Quam tibi scribis a Bibulo fieri potestatem. Cic. Que Bibulus le te permet.
    \
        Sensu amisso fit idem quasi natus non esset omnino. Cic. C'est tout un comme si, etc.
    \
        Factus reus a populo. Plin. iunior. Qui a esté accusé, etc.
    \
        Vbi satias coepit fieri, commuto locum. Terent. Quand je commence à me fascher et ennuyer.
    \
        Vbi videbit tantos sibi sumptus domi quotidianos fieri. Terent. Qu'on luy despendera tant, Qu'on fera si grands despens.
    \
        Mihi quidem hercle non fit verisimile. Terent. Il ne me semble point vray semblable.
    \
        Ita fit verum illud quod initio dixi, Amicitiam nisi inter bonos esse non posse. Cic. Par ainsi est verifié ce que, etc.
    \
        Vt fit. Cic. Comme il advient communeement.
    \
        Fit, vt de eadem re saepe alius aliud decreuerit, aut iudicauerit. Author ad Herennium. Il advient aucunesfois.
    \
        Hoc nisi fit, puerum vt tu videas, nihil mouentur nuptiae. Terent. Si ne se faict que tu, etc.
    \
        Vostra hercle factum iniuria. Plaut. C'est vostre faulte.
    \
        Fieri, pen. cor. Cic. Estre estimé et prisé.
    \
        Illud fit saepe. Plaut. Cela advient, ou se fait souvent.
    \
        Mecum obsecro te. s. Fiat. Plaut. Ainsi soit faict, J'en suis content.

    Dictionarium latinogallicum > fio

  • 16 benigne

    benīgnē, Adv. m. Compar. u. Superl. (benignus), gütig, I) der Gesinnung nach gütig = freundlich, zuvorkommend, bereitwillig (Ggstz. maligne), A) im allg.: salutare benigne, comiter appellare unumquemque, Cic.: qui erranti comiter monstrat viam benigne, non gravate, Cic.: alqm b., b. atque hospitaliter invitare, Liv.: alqm b. accipere, Liv.: b. polliceri, Cic.: b. appellare milites, Sall.: b. alloqui, Liv.: b. respondere, Liv.: benigne attenteque audire, Cic.: b. arma capere, Liv. – Compar., benignius alloqui, Curt.: promissum id benignius est ab rege quam praestitum, Liv. – Superl., benignissime promittere, Cic. – B) insbes.: 1) mild, glimpflich, gnädig, benignius interpretari, accipere, ICt.: benignissime rescribere, ICt. – 2) in der Umgangssprache: benigne dicis od. facis od. bl. benigne, eine Danksagungsformel, sehr gütig, sehr verbunden, bitte sehr, sowohl annehmend als ablehnend, Komik., Cic. u. Hor. – II) der Tat nach gütig = mildtätig, freigebig, reichlich, b. praebere, Ter.: b. commeatus in castra advehere, Liv.: vino invitari poclis large atque b., Varr. fr.: benignius se tractare, sich eine größere Güte tun, auf großem Fuße leben, Hor.: b. facere alci, jmdm. wohltun, Wohltaten erweisen, Ter., Cic. u.a.: u. so b. facere adversus alqm, Sen. de ben. 6. 4, 3: aut operā benigne fit indigentibus aut pecuniā, Cic.: u. so me benignius
    ————
    omnes salutant quam salutabant prius, begrüßen mich mit einem größern Schwall von Worten, Plaut, aul. 114 sq.; vgl. benignus a. E.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > benigne

  • 17 invito

    1. invīto, āvī, ātum, āre, höflich auffordern, einladen, I) eig.: A) im allg.: alqm in legationem (zur Annahme einer Legatenstelle), Cic.: hostes ad deditionem, Hirt. b. G.: ad dimicandum, Auct. b. Afr.: alqm praemiis ad alqd, Cic.: certare sagittā invitat qui forte velint, Verg.: Aenean solio, sich auf den Thron zu setzen, Verg.: hostem ultro moenibus (in die M.), Verg. – m. ut u. Konj., invito eum per litteras, ut apud me deversetur, Cic. ad Att. 13, 2a, 2: missas (esse) legationes ad Germanos eosque invitatos, uti ab Rheno discederent, Caes. b. G. 4, 6, 3: invitatus ut accumberet, Suet. vit. Ter. p. 292, 32 Roth (p. 29, 2 Reiff.). – m. Infin., ieientare nulla invitat, Afran. com. 19: vicina invitet decedere ripa calori, Verg. georg. 4, 23. – B) insbes., jmd. als Gast einladen, zu Gaste bitten, u. als Folge = jmd. bewirten, a) alqm, zB. eius comites, Cic.: alqm ad prandium, Cic.: alqm ad convivium magnum, Ambros.: alqm ad cenam, Liv., Vitr. u. Phaedr., alqm ad cenam in hortos in posterum diem, Cic.: alqm ad nuptias, Iustin.: alqm hospitio, Cic., od. in hospitium, Liv.: alqm tecto ac domo, Cic.: alqm domum suam, Cic. – alqm benigne, Cic.: invitati hospitaliter per domos, Liv.: invitat comiter regios iuvenes, Liv.: alqm apparatis epulis, Liv.; vgl. Benecke Iustin. 1, 6, 5: alqm olusculis pomisque satis comiter copioseque, Gell.: alqm magnis poculis, jmdm. wac-
    ————
    ker zutrinken (damit er sich betrinke), Plaut. – scherzh. übtr., istunc istis (clavis), tüchtig verprügeln, Plaut. rud. 811. – v. lebl. Subjj., invitat genialis hiems, ladet ein (zum Feste), Verg. georg. 1, 302. – b) se, sich (im Essen und Trinken) gütlich tun, sich's wohl schmecken lassen, sich bekneipen, sich bezechen, sese plusculum, des Guten zu viel tun, Turpil. fr.: se largissime, Suet.: plusculum se in prandio, Turpil. fr.: se in cena plusculum, Plaut.: se ibi cibo vinoque, Sall. hist. fr. 4, 4 (4, 26). – II) übtr., jmd. gleichs. einladen, A) übh. = höflich entgegenkommen, mit Höflichkeit behandeln, Plin. ep. 7, 31, 7. – B) jmd. zu etw. ermuntern, hinziehen, reizen, auffordern, alqm praemiis ad rem, Cic.: ingenia, quae gloriā invitantur, Cic.: appetitum animi, hervorrufen, Cic.: hiems invitat, Verg.: quibus rebus vita amantum invitari solet, Reiz bekommt, Turpil. com. 203: inv. somnos, Hor.: mare fossis, hereinleiten, Solin.: so auch interior medias sinus invitatus in aedes, mitten zwischen die Gebäude geleitet, Rutil. Nam. – Archaist. Pers.-Form invitassitis = invitaveritis, Plaut. rud. 811.
    ————————
    2. invītō, Adv. (invitus), wider Willen, Plaut. fr. bei Charis. 202, 31. Lex Urson. tab. 3, 3. lin. 32 im Corp. inscr. Lat. 2, 5439.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > invito

  • 18 monstro

    mōnstro (archaist. mōstro), āvī, ātum, āre (eig. monestro [wie monstrum eig. monestrum] v. moneo), zeigen, weisen, I) durch Gesten: digito non longe frutices horridos, Apul.: digito indice ad hoc, Hor. (im Passiv monstror digito, die Leute weisen mit dem F. auf mich [als einen berühmten Mann, Dichter usw.], Pers.: u. so monstror digito praetereuntium, Hor.): monstror omni in turba, Mart.: hostibus simul suisque monstrati, mit Stolz gezeigt, Tac.: dah. meton., vetusto nomine et propinquitate monstratus, ein Gegenstand der öffentlichen Aufmerksamkeit, Tac.: alci viam, Enn. fr.: erranti comiter viam, Enn. fr.: brevius iter, Curt.: iter ad parentes tuos, Apul.: leporum secreta cubilia (v. Hunden), Nemes. cyn.: proceram palmam Deli monstrant, Cic.: scio, ubi sit, verum hodie numquam monstrabo, Ter. – II) mit Worten: A) im allg., etw. zeigen, weisen, in etw. unterweisen, etw. lehren, etw. angeben, andeuten, auf etw. hindeuten, hinweisen, etw. an die Hand od. unter den Fuß geben, crimina (Beschuldigungen), Plin. pan.: fesso militi Cremonam, auf Kr. (vertröstend) hinweisen, Tac.: indiciis recentibus abdita rerum, Hor.: illud Democriti salutare praeceptum, quo monstratur tranquillitas, Sen.: monstratus fatis Vespasianus, Tac. – m. Infin., inulas ego primus amaras monstravi incoquere, Hor. sat. 2, 8, 52: eadem illa ratio scrobes fodere
    ————
    monstravit, Plin. 17, 139: arare quoque ac serere frumenta glandem vescentibus monstrarunt, Iustin. 2, 6, 5. – m. folg. Relativ- od. indir. Fragesatz, si scis, monstra quod bibam (gib mir Geduldstränkchen an), qui (damit ich) usw., Plaut.: tu istic si quid librarii mea manu non intellegent, monstrabis, Cic.: res gestae quo scribi possent numero, monstravit Homerus, Hor.: impers., si voles advertere animum, comiter monstrabitur, Enn. fr. – B) insbes.: 1) anzeigen = verordnen, bestimmen, aras, Verg.: piacula, Verg.: ignes, Ov.: alci radicem vel herbam, Hor. – 2) wegen eines Verbrechens anzeigen, angeben, ab amicis monstrari, Tac.: m. alqm ad exitium, Tac. – 3) ratend zeigen, anraten, antreiben, bene, Plaut.: m. Infin., conferre manum pudor iraque monstrat, Verg. Aen. 9, 44: m. ut u. Konj., quotiens monstravi tibi, viro ut morem geras, Plaut. Men. 780. – 4) zeigen, dartun, erweisen, m. Acc. u. Infin., Erasistratus calculos per urinam pelli eo monstrat, Plin. 22, 88: im Passiv m. Nom. u. Infin., qui adversus ea fecisse monstretur, Ulp. dig. 3, 1, 1. § 6: irreligiosi esse monstramini, Arnob. 3, 16. – Über die altlat. Form mostro s. Brix Plaut. trin. 342.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > monstro

  • 19 monstro

    monstro, āvi, ātum, (archaic mostro; v. Brix ad Plaut. Trin. 2, 2, 61), 1, v. a. [like monstrum, from moneo], to show, point out, to indicate, intimate, inform, advise, teach, instruct, tell any thing (in class. prose very rare, and only in the lit. signif.; in Cic. only a few times; in Cæs. and Sall. not at all; syn.: indico, significo, ostendo, exhibeo).
    I.
    In gen.: qui erranti comiter monstrat viam, Enn. ap. Cic. Off. 1, 16, 51 (Trag. v. 387 Vahl.); cf.: qui sibi semitam non sapiunt, alteri monstrant viam, id. ap. Cic. Div. 1, 58, 132 (Trag. v. 358 Vahl.):

    iter,

    Curt. 5, 13, 9:

    palmam,

    Cic. Leg. 1, 1, 2:

    digito,

    Hor. S. 2, 8, 26; Pers. 1, 28:

    monstra quod bibam,

    Plaut. Men. 5, 1, 42; Ter. Ad. 4, 2, 31:

    tu... si quid librari... non intellegent, monstrabis, i. e. dices,

    Cic. Fam. 16, 22, 1:

    res gestae... Quo scribi possent numero, monstravit Homerus,

    Hor. A. P. 73:

    inulas ego primus amaras Monstravi incoquere,

    id. S. 2, 8, 51 sq.:

    monstrate mearum Vidistis si quam hic errantem forte sororum,

    Verg. A. 1, 321:

    cujus prudentia monstrat Summos posse viros... nasci, etc.,

    Juv. 10, 48.— Pass.:

    quod monstror digito praetereuntium,

    Hor. C. 4, 3, 22.— Impers. pass.: si voles advortere animum, comiter monstrabitur, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 89 Müll. (Trag. v. 386 Vahl.).—
    II.
    In partic.
    A.
    To ordain, institute, appoint ( poet.):

    monstratas excitat aras,

    appointed, Verg. G. 4, 549:

    piacula,

    id. A. 4, 636:

    ignis,

    Ov. Tr. 3, 11, 53.—
    B.
    To indict, impeach for a crime, to denounce, accuse, inform against (post-Aug.):

    alii ab amicis monstrabantur,

    were pointed out, informed against, Tac. H. 4, 1:

    Nerone Scribonios fratres... ad exitium,

    id. ib. 4, 41.—
    C.
    To advise a person in any manner, or to do any thing:

    alicui bene,

    Plaut. Bacch. 1, 2, 25:

    non periclumst ne quid recte monstres,

    id. Ps. 1, 3, 55:

    conferre manum pudor iraque monstrat,

    advise, urge, Verg. A. 9, 44.—Hence, monstrātus, a, um, P. a., conspicuous, distinguished, remarkable (Tacitean):

    et hostibus simul suisque monstrati,

    Tac. G. 31:

    propinquitate Galbae monstratus,

    id. H. 1, 88.

    Lewis & Short latin dictionary > monstro

  • 20 fio

    fīo, factus sum, fierī [pass. к facio ]
    1) возникать, рождаться (nihil f. potest formosior C; fit, quod haud fuerat O)
    fiat Ter etc. — пусть будет (так), ладно
    2) делаться, изготовляться ( naves fiunt lĕvi materiā Cs)
    3) случаться, происходить, совершаться, бывать (fit clamor C, proelium L, commutatio rerum Nep)
    hoc fit, quod... Cato — это происходит оттого, что...
    f. non potest (quin или ut non) C — необходимо, чтобы
    obviam alicui f. C — идти кому-л. навстречу
    non fit sine periclo facĭnus magnum Ter — великих дел, не сопряжённых с опасностями, не бывает
    quod tibi fieri non vis, altĕri ne feceris Sententia Judaeorum ap. Lampr — не делай другому того, чего ты не хотел бы, чтобы делали тебе
    4) становиться, делаться (si fortuna volet, fies de rhetore consul J)
    si quid eo factum esset C — если бы с ним приключилось что-л.
    alicui melius est factum C — кому-л. стало лучше
    5) быть назначаемым, избираться (aliquis fit consul, augur C etc.)
    6) быть уважаемым, цениться (ab aliquo magni, pluris, plurimi, tanti C etc.)
    7) мат. составлять, равняться (ter multiplicati quinquaginta fiunt centum quinquaginta Aug)
    fit aliquā re L — что-л. приносится в жертву. — см. тж. facio

    Латинско-русский словарь > fio

См. также в других словарях:

  • plaidoiries — à huis clos, Causarum actiones acromaticae. B. Bonnes plaidoiries et bien ordonnées, Actiones et altercationes officiosae atque oratoriae, B. Une bonne plaidoirie, {{o=plaidoire}} et qui a bien pleu à la Cour et à toute l audience, Actio… …   Thresor de la langue françoyse

  • Mahone Bay, Nova Scotia — Mahone Bay   Town   Fog in the harbour Motto: A Treasure Since 1754 …   Wikipedia

  • Yarmouth, Nova Scotia — This article is about a town in Nova Scotia. For other places, see Yarmouth. Yarmouth   Town   Main Street Yarmouth …   Wikipedia

  • Netanya Tigers — נתניה טייגרס League Israel Baseball League Location …   Wikipedia

  • Рим город* — Содержание: I. Р. Современный; II. История города Р.; III. Римская история до падения западной Р. империи; IV. Римское право. I. Рим (Roma) столица Итальянского королевства, на реке Тибре, в так называемой Римской Кампанье, под 41°53 54 северной… …   Энциклопедический словарь Ф.А. Брокгауза и И.А. Ефрона

  • Союзники в римской истории — В отношении Рима к своим союзникам мы можем отличить три периода: 1) латинский союз, до прекращения его после латинской войны 340 и сл. гг. до Р. Х.; 2) италийский союз, до получения всеми союзниками прав римского гражданства, посредством lex… …   Энциклопедический словарь Ф.А. Брокгауза и И.А. Ефрона

  • Федеративные общины — (foederatae civitates). Этим именем у древних римлян назывались общины, свобода которых была обеспечена договором (foedus) и которые вместе с другою группою так наз. свободных общин (Civitates sine foedere iminnues et liberae) пользовались под… …   Энциклопедический словарь Ф.А. Брокгауза и И.А. Ефрона

  • Рим, город — Содержание: I. Р. Современный; II. История города Р.; III. Римская история до падения западной Р. империи; IV. Римское право. I. Рим (Roma) столица Итальянского королевства, на реке Тибре, в так называемой Римской Кампанье, под 41°53 54 северной… …   Энциклопедический словарь Ф.А. Брокгауза и И.А. Ефрона

  • Jeux apollinaires — Les jeux Apollinaires (ludi Apollinares) sont des jeux institués à Rome en l honneur d Apollon pendant la seconde guerre punique. Quelques années après le désastre de Cannes, en 212, le Sénat fit consulter un recueil de prédictions, qui avait été …   Wikipédia en Français

  • Legio XV Primigenia — Sestercio emitido en Roma en 37 38 con el retrato y titulatura imperial de Calígula, creador de la Legio XV Primigenia Activa Desde 39 hasta 70 …   Wikipedia Español

  • ДОГОВОР —    • Foedus,          в обширном смысле назывался всякий договор, в более узком значении государственный договор, заключенный посредством религиозных торжественных обрядов. Древнейшие римские foedera были:          a) aequa, т. е. определяющие… …   Реальный словарь классических древностей

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»