-
1 annoto
annotare, annotavi, annotatus V TRANSnote/jot down, notice, become aware; mark, annotate; record, state; designate -
2 annoto
adnŏto (annŏto), āre, āvi, ātum - tr. - [st2]1 [-] marquer, annoter, noter. [st2]2 [-] remarquer, s'apercevoir. [st2]3 [-] distinguer, signaler. - adnotare + prop inf.: remarquer que. - adnotari: être remarqué, se signaler. - annotare librum, Plin.-jn.: annoter un livre. - annotavi quae commutanda arbitrarer, Plin.-jn.: j'ai noté ce qui me semblait devoir être changé. - adnotare librum, Lact. 5, 3: donner un titre à un livre. - cum adnotasset militem... Suet. Ner. 41: ayant remarqué un soldat... - quod annales adnotavere, Plin. 34, 6, 11, § 24: ce qu'ils ont consigné dans les annales. - annotasse debes, Plin.-jn.: tu dois en avoir fait l'observation. - littora conchylio annotantur, Plin.: le rivage est renommé par ses coquillages.* * *adnŏto (annŏto), āre, āvi, ātum - tr. - [st2]1 [-] marquer, annoter, noter. [st2]2 [-] remarquer, s'apercevoir. [st2]3 [-] distinguer, signaler. - adnotare + prop inf.: remarquer que. - adnotari: être remarqué, se signaler. - annotare librum, Plin.-jn.: annoter un livre. - annotavi quae commutanda arbitrarer, Plin.-jn.: j'ai noté ce qui me semblait devoir être changé. - adnotare librum, Lact. 5, 3: donner un titre à un livre. - cum adnotasset militem... Suet. Ner. 41: ayant remarqué un soldat... - quod annales adnotavere, Plin. 34, 6, 11, § 24: ce qu'ils ont consigné dans les annales. - annotasse debes, Plin.-jn.: tu dois en avoir fait l'observation. - littora conchylio annotantur, Plin.: le rivage est renommé par ses coquillages.* * *Annoto, annotas, pen. corr. annotare. Noter, Annoter, Marquer. Cornelius Fronto.\Annotare. Col. Mettre en escript, en un registre pour memoire.\Annotare dicuntur scriptores. Plin. Rediger par escript.\Annotatum est. Plin. On a apperceu, ou Il est escript que, etc.\Annotari. Plin. Haec littora conchylio et pisce nobili annotantur. Sont cogneuz et notables, ou en bruit.\Annotare. Sueton. Decerner, Ordonner.\Annotare reos absentes. Marcel. Quand le juge ordonne que une personne absente estant accusee, sera quise et cerchee: Comme une personne adjournee à trois briefs jours. -
3 annoto
an-noto (ad-noto), āvī, ātum, āre, I) im allg., schriftlich aufzeichnen, verzeichnen, anmerken, ut annotaret quid et quando et cui dedisset, Col.: de quibus in orthographia pauca annotabo, Quint.: quod eius meminisse potui, annotavi, Gell.: librum tuum legi et annotavi, quae etc., Plin. ep.: annotare quaedam ut tumida, Plin.: illud, haec ann. m. folg. Acc. u. Infin., Plin. u. Quint.: u. so annotatum est m. folg. Acc. u. Infin., Plin. 2, 90. Tac. ann. 15, 23: u. persönl. annotatus est m. folg. Infin. od. Acc. u. Infin., Tac. ann. 13, 35. Sulp. Sev. chron. 1, 46, 5. – prägn., ann. exemplaria, mit Anmerkungen versehen, Suet.: ann. librum, sich über ein Buch Bemerkungen machen, Plin. ep.: ann. libros suos nefarios φιλαλήθεις, mit der Überschrift, dem Titel »freimütige Bemerkungen« versehen, Lact. – Übtr., a) von etwas Notitz nehmen, etwas geistig bemerken, wahrnehmen, haec tamen non annotamus, quamdiu ordo servatur, Sen. nat. qu. 7, 1, 4: quos nostra annotavit aetas, Plin. 7, 184: quod etiam in testamentis debes annotasse, Plin. ep. 7, 20, 6: sed illo magis annotantur, quia etc., Sen. ep. 33, 2: m. folg. Acc. u. Infin., Plin. ep. 3, 16, 1; pan. 56, 1. Suet. Ner. 41: m. folg. indir. Fragesatz, coepimus annotare, quis etc., Sen. ep. 120, 9: annotatum experimentis, quod (daß) etc., Plin. ep. 2, 11, 6. – b) annotari alqā re, aufgezeichnet-, bekannt sein, litora annotantur conchylio, Plin. 3, 61. – II) insbes. als jurist. t.t.: 1) einen Abwesenden unter die Verklagten eintragen, ICt. – 2) einen bereits Verurteilten zur Bestrafung vermerken, Plin. min. u. Suet.; vgl. Schwarz Plin. pan. 56, 1. – dah. übtr., rügen, tadeln, ICt.
-
4 reprehendo
rĕprehendo (reprendo), prehendere (prendere), prehendi (prendi), prehensum (prensum) - tr. - [st2]1 [-] saisir pour ramener en arrière, ressaisir, rattraper, retenir, arrêter. [st2]2 [-] reprendre, réprimander, blâmer, critiquer. [st2]3 [-] réfuter. - reprehendere aliquem pallio, Plaut.: saisir qqn par son manteau. - res ab exitio reprehendere euntes, Lucr.: empêcher les êtres de courir à la mort. - reprehendere praetermissum, Cic.: revenir sur un oubli. - me reprehendi, Ter.: je me suis contenu. - reprehendere quod: blâmer le fait que. - te reprehendo quod... Cic.: je te reproche de... - annotare reprehendenda, Plin.-jn.: noter les défauts (d'un ouvrage).* * *rĕprehendo (reprendo), prehendere (prendere), prehendi (prendi), prehensum (prensum) - tr. - [st2]1 [-] saisir pour ramener en arrière, ressaisir, rattraper, retenir, arrêter. [st2]2 [-] reprendre, réprimander, blâmer, critiquer. [st2]3 [-] réfuter. - reprehendere aliquem pallio, Plaut.: saisir qqn par son manteau. - res ab exitio reprehendere euntes, Lucr.: empêcher les êtres de courir à la mort. - reprehendere praetermissum, Cic.: revenir sur un oubli. - me reprehendi, Ter.: je me suis contenu. - reprehendere quod: blâmer le fait que. - te reprehendo quod... Cic.: je te reproche de... - annotare reprehendenda, Plin.-jn.: noter les défauts (d'un ouvrage).* * *Reprehendo, reprehendis, reprehendi, reprehensum, reprehendere, vel per syncopam reprendere. Plaut. Prendre par derriere.\Cursum alicuius reprehendere. Propert. Le rateindre.\Reprehendere manu. Liu. Prendre à la main celuy qui s'enfuit.\Fugitiuum reprehendere. Curt. Reprendre aucun qui s'enfuyoit.\Reprehendere. Cic. Reprendre et blasmer aucun. -
5 succurro
succurro (subcurro), ĕre, curri, cursum - intr. - [st2]1 [-] courir sous, courir au-devant, braver, s'exposer à. [st2]2 [-] courir au secours, voler au secours, secourir, aider. [st2]3 [-] subvenir, remédier à, guérir. [st2]4 [-] se présenter à l'esprit, venir à la pensée, venir à la mémoire. - succurrere lunae, Lucr.: se glisser sous la lune (s'interposer entre elle et la terre). - licet in me pericula impendeant omnia, succurram, Cic.: quand bien même tous les dangers me menaceraient, je les affronterais. - alicui auxilio succurrere: voler au secours de qqn. - succurrit inimicus illi Vorenus et laboranti subvenit, Caes. BG. 5: son rival Vorénus accourt et vient l'aider, lui qui est en difficulté. - succurrere auxilio cedentibus, Caes.: voler au secours des soldats qui plient. - cannabis succurrit alvo, Plin.: le chanvre arrête les coliques. - succursum est potu, Plin.: on y remédia par la boisson. - illud mihi succurrit, Cic.: cela me revient à l'esprit. - legentibus illud succursurum quod... Liv.: en lisant on pensera à ce qui... - pulchrum mori succurrit in armis, Virg.: je songe à la gloire de mourir en combattant. - illud annotare succurrit, Plin. 7, 48, 49, § 157: je dois noter en passant.* * *succurro (subcurro), ĕre, curri, cursum - intr. - [st2]1 [-] courir sous, courir au-devant, braver, s'exposer à. [st2]2 [-] courir au secours, voler au secours, secourir, aider. [st2]3 [-] subvenir, remédier à, guérir. [st2]4 [-] se présenter à l'esprit, venir à la pensée, venir à la mémoire. - succurrere lunae, Lucr.: se glisser sous la lune (s'interposer entre elle et la terre). - licet in me pericula impendeant omnia, succurram, Cic.: quand bien même tous les dangers me menaceraient, je les affronterais. - alicui auxilio succurrere: voler au secours de qqn. - succurrit inimicus illi Vorenus et laboranti subvenit, Caes. BG. 5: son rival Vorénus accourt et vient l'aider, lui qui est en difficulté. - succurrere auxilio cedentibus, Caes.: voler au secours des soldats qui plient. - cannabis succurrit alvo, Plin.: le chanvre arrête les coliques. - succursum est potu, Plin.: on y remédia par la boisson. - illud mihi succurrit, Cic.: cela me revient à l'esprit. - legentibus illud succursurum quod... Liv.: en lisant on pensera à ce qui... - pulchrum mori succurrit in armis, Virg.: je songe à la gloire de mourir en combattant. - illud annotare succurrit, Plin. 7, 48, 49, § 157: je dois noter en passant.* * *Succurro, succurris, succurri, succursum, succurrere. Virg. Secourir, Survenir, ou Subvenir.\Neque mihi succurrebant verba. Cic. Les parolles ne me venoyent point en memoire.\Illud mihi succurrebat, graue esse me de iudicio patris iudicare. Cicero filius. Il me venoit au devant, ou en fantasie, etc. -
6 annoto
an-noto (ad-noto), āvī, ātum, āre, I) im allg., schriftlich aufzeichnen, verzeichnen, anmerken, ut annotaret quid et quando et cui dedisset, Col.: de quibus in orthographia pauca annotabo, Quint.: quod eius meminisse potui, annotavi, Gell.: librum tuum legi et annotavi, quae etc., Plin. ep.: annotare quaedam ut tumida, Plin.: illud, haec ann. m. folg. Acc. u. Infin., Plin. u. Quint.: u. so annotatum est m. folg. Acc. u. Infin., Plin. 2, 90. Tac. ann. 15, 23: u. persönl. annotatus est m. folg. Infin. od. Acc. u. Infin., Tac. ann. 13, 35. Sulp. Sev. chron. 1, 46, 5. – prägn., ann. exemplaria, mit Anmerkungen versehen, Suet.: ann. librum, sich über ein Buch Bemerkungen machen, Plin. ep.: ann. libros suos nefarios φιλαλήθεις, mit der Überschrift, dem Titel »freimütige Bemerkungen« versehen, Lact. – Übtr., a) von etwas Notitz nehmen, etwas geistig bemerken, wahrnehmen, haec tamen non annotamus, quamdiu ordo servatur, Sen. nat. qu. 7, 1, 4: quos nostra annotavit aetas, Plin. 7, 184: quod etiam in testamentis debes annotasse, Plin. ep. 7, 20, 6: sed illo magis annotantur, quia etc., Sen. ep. 33, 2: m. folg. Acc. u. Infin., Plin. ep. 3, 16, 1; pan. 56, 1. Suet. Ner. 41: m. folg. indir. Fragesatz, coepimus annotare, quis etc., Sen. ep. 120, 9: annotatum experimentis, quod (daß) etc., Plin. ep. 2, 11, 6. – b) annotari alqā re, aufgezeichnet-, bekannt sein, litora an-————notantur conchylio, Plin. 3, 61. – II) insbes. als jurist. t.t.: 1) einen Abwesenden unter die Verklagten eintragen, ICt. – 2) einen bereits Verurteilten zur Bestrafung vermerken, Plin. min. u. Suet.; vgl. Schwarz Plin. pan. 56, 1. – dah. übtr., rügen, tadeln, ICt. -
7 indistincte
indīstīnctē, Adv. (indistinctus), ohne Unterschied, ind. atque promiscue annotare, Gell. praef. § 2: nummos ind. legare, im allgemeinen, Ulp. dig. 32, 1, 75: Iulianus ind. scribit, ohne Annahme eines Unterschiedes, Paul. dig. 4, 8, 32. § 6.
-
8 succurro
succurro, currī, cursum, ere (sub u. curro), I) unter od. unten an etwas laufen, -gehen, 1) übh.: nequeat succurrere lunae corpus, Lucr. 5, 763: pagus Succusanus, quod succurrit Carinis, weil er unterhalb der Karinen hinläuft (hinliegt), Varro LL. 5, 48. – 2) übtr.: a) im allg.: licet undique omnes in me terrores periculaque impendeant omnia, succurram atque subibo, Cic. Rosc. Am. 31. – b) in die Gedanken kommen, einfallen, beifallen, ut quidque succurrit, libet scribere, Cic.: cogitanti autem (mihi) haec fere succurrebant, Cic.: multa succurrunt, quae dicerentur, Liv.: legentibus illud quoque succursurum, quod etc., Liv.: succurrit versus ille Homericus, Suet.: mit folg. Infin., et illud annotare succurrit, Plin. 7, 157: mirari succurrit, Plin. 17, 1 u. 36, 200. – alci succurrit m. folg. Acc. u. Infin., sed mihi succurrit numen non esse severum, Ov. fast. 5, 333: illud etiam mihi succurrebat, grave esse me de iudicio patris iudicare, Cic. fil. in Cic. ep. 16, 21, 6: tamen reliquias eum esse duorum exercituum ante paucos dies deletorum succurrebat (sc. iis), Liv. 25, 37, 16: neque enim scelestum portanti onus succurrit illud se caput ferre, Val. Max. 5, 3, 4: praeterea illud miror, tibi non succurrisse, unum nautam stationis perpetuae interdiu noctuque iacēre in scapha, Petron. 102, 5: alci succurrit m. folg. Fragesatz, non succurrit tibi, quam diu circum Bactra haereas? Curt. 7, 8 (34), 21. – II) helfend heraneilen, herbeieilen, zu Hilfe eilen, 1) eig., als milit. t.t.: alci (mit u. ohne auxilio), Caes., Cic. u.a.: oppido, Auct. b. Afr. – impers., si celeriter succurratur, Caes. – 2) übtr.: a) zu Hilfe kommen, beistehen, helfen, v. Pers., alci, Cic.: saluti fortunisque communibus, Cic.: impers., succurrendum est, Ter.: ut alteris (aegris) succurratur, Cels.: capillis fluentibus maxime quidem saepe radendo succurritur, Cels. – v. Lebl., ut beneficium sit incolume, quod subcurrat necessitati, Lact. 6, 18, 17: m. folg. ne u. Konj., potest hoc, quod perditurus es, multis succurrere, ne fame, siti aut nuditate moriantur, Lact. 3, 23, 6: m. folg. quo minus u. Konj., his tantis malis haec subsidia succurrebant, quo minus omnis deleretur exercitus, Caes. b.c. 3, 70, 1. – b) einem Übel abhelfen, v. Pers., dum succurrere humanis erroribus cupiunt, Lact. (vgl. Bünem. Lact. 3, 1, 8). – bes. v. Arzneimitteln – gut sein für od. gegen etw., remedia similia illis, quae vicino malo saepe succurrerint, Cels.: non posse vehementi malo nisi aeque vehemens auxilium succurrere, Cels.: cannabis succurrit alvo iumentorum, Plin. – / Perf.-Form succucurrit, Not. Tir. 27, 31.
-
9 adnŏto
adnŏto (annŏto), āre, āvi, ātum - tr. - [st2]1 [-] marquer, annoter, noter. [st2]2 [-] remarquer, s'apercevoir. [st2]3 [-] distinguer, signaler. - adnotare + prop inf.: remarquer que. - adnotari: être remarqué, se signaler. - annotare librum, Plin.-jn.: annoter un livre. - annotavi quae commutanda arbitrarer, Plin.-jn.: j'ai noté ce qui me semblait devoir être changé. - adnotare librum, Lact. 5, 3: donner un titre à un livre. - cum adnotasset militem... Suet. Ner. 41: ayant remarqué un soldat... - quod annales adnotavere, Plin. 34, 6, 11, § 24: ce qu'ils ont consigné dans les annales. - annotasse debes, Plin.-jn.: tu dois en avoir fait l'observation. - littora conchylio annotantur, Plin.: le rivage est renommé par ses coquillages. -
10 indistincte
indīstīnctē, Adv. (indistinctus), ohne Unterschied, ind. atque promiscue annotare, Gell. praef. § 2: nummos ind. legare, im allgemeinen, Ulp. dig. 32, 1, 75: Iulianus ind. scribit, ohne Annahme eines Unterschiedes, Paul. dig. 4, 8, 32. § 6.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > indistincte
-
11 succurro
succurro, currī, cursum, ere (sub u. curro), I) unter od. unten an etwas laufen, -gehen, 1) übh.: nequeat succurrere lunae corpus, Lucr. 5, 763: pagus Succusanus, quod succurrit Carinis, weil er unterhalb der Karinen hinläuft (hinliegt), Varro LL. 5, 48. – 2) übtr.: a) im allg.: licet undique omnes in me terrores periculaque impendeant omnia, succurram atque subibo, Cic. Rosc. Am. 31. – b) in die Gedanken kommen, einfallen, beifallen, ut quidque succurrit, libet scribere, Cic.: cogitanti autem (mihi) haec fere succurrebant, Cic.: multa succurrunt, quae dicerentur, Liv.: legentibus illud quoque succursurum, quod etc., Liv.: succurrit versus ille Homericus, Suet.: mit folg. Infin., et illud annotare succurrit, Plin. 7, 157: mirari succurrit, Plin. 17, 1 u. 36, 200. – alci succurrit m. folg. Acc. u. Infin., sed mihi succurrit numen non esse severum, Ov. fast. 5, 333: illud etiam mihi succurrebat, grave esse me de iudicio patris iudicare, Cic. fil. in Cic. ep. 16, 21, 6: tamen reliquias eum esse duorum exercituum ante paucos dies deletorum succurrebat (sc. iis), Liv. 25, 37, 16: neque enim scelestum portanti onus succurrit illud se caput ferre, Val. Max. 5, 3, 4: praeterea illud miror, tibi non succurrisse, unum nautam stationis perpetuae interdiu noctuque iacēre in scapha, Petron. 102, 5: alci succurrit m. folg. Fragesatz, non succurrit tibi, quam diu circum Bactra hae-————reas? Curt. 7, 8 (34), 21. – II) helfend heraneilen, herbeieilen, zu Hilfe eilen, 1) eig., als milit. t.t.: alci (mit u. ohne auxilio), Caes., Cic. u.a.: oppido, Auct. b. Afr. – impers., si celeriter succurratur, Caes. – 2) übtr.: a) zu Hilfe kommen, beistehen, helfen, v. Pers., alci, Cic.: saluti fortunisque communibus, Cic.: impers., succurrendum est, Ter.: ut alteris (aegris) succurratur, Cels.: capillis fluentibus maxime quidem saepe radendo succurritur, Cels. – v. Lebl., ut beneficium sit incolume, quod subcurrat necessitati, Lact. 6, 18, 17: m. folg. ne u. Konj., potest hoc, quod perditurus es, multis succurrere, ne fame, siti aut nuditate moriantur, Lact. 3, 23, 6: m. folg. quo minus u. Konj., his tantis malis haec subsidia succurrebant, quo minus omnis deleretur exercitus, Caes. b.c. 3, 70, 1. – b) einem Übel abhelfen, v. Pers., dum succurrere humanis erroribus cupiunt, Lact. (vgl. Bünem. Lact. 3, 1, 8). – bes. v. Arzneimitteln – gut sein für od. gegen etw., remedia similia illis, quae vicino malo saepe succurrerint, Cels.: non posse vehementi malo nisi aeque vehemens auxilium succurrere, Cels.: cannabis succurrit alvo iumentorum, Plin. – ⇒ Perf.- Form succucurrit, Not. Tir. 27, 31.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > succurro
-
12 promiscuus
prō-miscŭus (collat. form prōmis-cŭs, Gell. 11, 16, 8; 16, 13, 4; Liv. 5, 13, 7; prob. also ante-class.; v. below the adv. promiscam), a, um, adj. [misceo].I.Lit., mixed, not separate or distinct, without distinction, in common, indiscriminate, promiscuous (as adj. not in Cic. or Cæs.):B.opera promiscua,
Plaut. Rud. 4, 4, 138: conubia, i. e. between patricians and plebeians, Liv 4, 2; cf.:consulatum promiscuum patribus ac plebi facere,
id. 7, 21. multitudo, of patricians and plebeians, Tac. A. 12, 7:vulgus,
Vulg. Exod. 12, 38:promiscua omnium generum caedes,
Liv. 2, 30 fin.:sepultura,
Tac. A. 16, 16 fin.:jus,
id. ib. 4, 16:spectaculum,
to which all are admitted without distinction, id. ib. 14, 14:divina atque humana promiscua habere,
Sall. C. 12, 2:privatae et promiscuae copiae,
common, general, public, Tac. H. 1, 66:promiscuos feminarum concubitus permittere,
Just. 3, 4, 5. —With object-clause:muta ista et inanima (sc. tecta) intercidere ac reparari promiscua sunt,
may be destroyed and restored again, Tac. H. 1, 84 fin. —In neutr. absol.:in promiscuo licentiam atque improbitatem esse voluit,
to be universal, Liv. 29, 17; 34, 44; 40, 51:nec arma in promiscuo, sed clausa sub custode,
i. e. in every man's hands, Tac. G. 44.—In partic., in gram., epicene:II.promiscuum nomen, i. e. epicoenum,
Quint. 1, 4, 24.—Transf., common, usual (very rare and not ante-Aug.):A.promiscua ac vilia mercari,
Tac. G. 5 fin.:varia promiscaque cogitatio,
Gell. 11, 16, 8 (al. promiscua):opinionis tam promiscae errores,
id. 16, 13, 4.—Hence, adv., in three forms.Form prōmiscam (acc. form from promiscus), in common, indiscriminately, promiscuously (ante-class.): promiscam dicebant pro promiscue, Paul. ex Fest. p. 224 Müll.:B.ut meā laetitiā laetus promiscam siet,
Plaut. Ps. 4, 5, 11: cetera promiscam voluit communia haberi, Varr. ap. Non. 361, 25.—Form prōmiscē, in common, indiscriminately, indifferently (post-class.), Cic. de Or. 3, 19, 72 B. and K.; Cic. Font. 6, 12; Liv. 3, 47, 5 Weissenb.: indistincte atque promisce annotare, Gell. praef. § 2;C.7, 3, 52: promisce atque indefinite largiri,
id. 2, 24, 7:verbo uti,
id. 10, 21, 2.—Form prōmiscŭē (the class. form), in common, promiscuously: (mares et feminae) promiscue in fluminibus perluuntur, * Caes. B. G. 6, 21 fin.:promiscue puberes atque negotiatores interficere,
Sall. J. 26, 3:promiscue toto quam proprie parvā frui parte (Campi Martii) malletis,
Cic. Agr. 2, 31, 85; id. Font. 6, 22; Liv. 5, 55; Plin. 11, 37, 47, § 130 al. -
13 subcurro
I.Lit.A.In gen.: tempore eodem aliud nequeat succurrere lunae Corpus, * Lucr. 5, 763; cf.: pagus Succusanus, quod succurrit Carinis, runs, i. e. lies under or behind, Varr. L. L. 5, § 48 Müll.—B.In partic., to run or hasten to the aid or assistance of one; to help, aid, assist, succor (the predom. and class, signif.;2.syn.: subvenio, adjuvo, sublevo): ut laborantibus succurrat,
Cic. de Or. 1, 37, 169:saluti fortunisque communibus,
id. Rab. Perd. 1, 3:succurrit illi Varenus et laboranti subvenit,
Caes. B. G. 5, 44:laborantibus,
id. B. C. 2, 6; Sall. C. 60, 4:afflictis semper,
Nep. Att. 11:suis cedentibus auxilio,
Caes. B. G. 7, 80:domino,
Cic. Mil. 10, 29: oppido, Auct. B. Afr. 5, 1.—Of things, to be useful for, good against:II.tantis malis,
Caes. B. C. 3, 70. —Esp., of medicines: cannabis succurrit alvo jumentorum,
helps, relieves, Plin. 20, 23, 97, § 259:strangulationibus (crethmos),
id. 26, 15, 90, § 158:venenis fungorum (nitrum),
id. 31, 10, 46, § 119: dum succurrere humanis erroribus cupiunt, ipsi se in errores maximos induxerunt, Lact. 1, 3, 8.— Impers. pass.:se confidere munitionibus oppidi, si celeriter succurratur,
Caes. B. C. 3, 80; 3, 52; Liv. 3, 58; Cels. 8, 4; Plin. 23, 1, 27, § 56; Quint. 10, 7, 2:paratae lites: succurrendum'st,
Ter. Ad. 5, 3, 6.—Trop.* A.In gen.:B.licet undique omnes in me terrores periculaque impendeant omnia, succurram atque subibo,
I will encounter and undergo them, Cic. Rosc. Am. 11, 31.—In partic., to come into the mind, occur to one (class.; esp. freq. after the Aug. period;syn. subit): ut quidque succurrit, libet scribere,
Cic. Att. 14, 1, 2: illud etiam mihi succurrebat, grave esse, etc., id. fil. ap. Cic. Fam. 16, 21, 6:alicui,
Liv. 6, 12; Quint. 3, 4, 6; 8, 3, 81 et saep.: succurrit versus ille Homericus, etc., Aug. ap. Suet. Tib. 21 fin.—Impers.:non succurrit tibi, quamdiu circum Bactra haereas,
Curt. 7, 8, 21:neque cuiquam facile succurrat,
Suet. Tit. 10.—With inf.:et illud annotare succurrit, unum omnino, etc.,
Plin. 7, 48, 49, § 157:mirari succurrit,
id. 17, 1, 1, § 1; 34, 18, 51, § 171. -
14 succurro
I.Lit.A.In gen.: tempore eodem aliud nequeat succurrere lunae Corpus, * Lucr. 5, 763; cf.: pagus Succusanus, quod succurrit Carinis, runs, i. e. lies under or behind, Varr. L. L. 5, § 48 Müll.—B.In partic., to run or hasten to the aid or assistance of one; to help, aid, assist, succor (the predom. and class, signif.;2.syn.: subvenio, adjuvo, sublevo): ut laborantibus succurrat,
Cic. de Or. 1, 37, 169:saluti fortunisque communibus,
id. Rab. Perd. 1, 3:succurrit illi Varenus et laboranti subvenit,
Caes. B. G. 5, 44:laborantibus,
id. B. C. 2, 6; Sall. C. 60, 4:afflictis semper,
Nep. Att. 11:suis cedentibus auxilio,
Caes. B. G. 7, 80:domino,
Cic. Mil. 10, 29: oppido, Auct. B. Afr. 5, 1.—Of things, to be useful for, good against:II.tantis malis,
Caes. B. C. 3, 70. —Esp., of medicines: cannabis succurrit alvo jumentorum,
helps, relieves, Plin. 20, 23, 97, § 259:strangulationibus (crethmos),
id. 26, 15, 90, § 158:venenis fungorum (nitrum),
id. 31, 10, 46, § 119: dum succurrere humanis erroribus cupiunt, ipsi se in errores maximos induxerunt, Lact. 1, 3, 8.— Impers. pass.:se confidere munitionibus oppidi, si celeriter succurratur,
Caes. B. C. 3, 80; 3, 52; Liv. 3, 58; Cels. 8, 4; Plin. 23, 1, 27, § 56; Quint. 10, 7, 2:paratae lites: succurrendum'st,
Ter. Ad. 5, 3, 6.—Trop.* A.In gen.:B.licet undique omnes in me terrores periculaque impendeant omnia, succurram atque subibo,
I will encounter and undergo them, Cic. Rosc. Am. 11, 31.—In partic., to come into the mind, occur to one (class.; esp. freq. after the Aug. period;syn. subit): ut quidque succurrit, libet scribere,
Cic. Att. 14, 1, 2: illud etiam mihi succurrebat, grave esse, etc., id. fil. ap. Cic. Fam. 16, 21, 6:alicui,
Liv. 6, 12; Quint. 3, 4, 6; 8, 3, 81 et saep.: succurrit versus ille Homericus, etc., Aug. ap. Suet. Tib. 21 fin.—Impers.:non succurrit tibi, quamdiu circum Bactra haereas,
Curt. 7, 8, 21:neque cuiquam facile succurrat,
Suet. Tit. 10.—With inf.:et illud annotare succurrit, unum omnino, etc.,
Plin. 7, 48, 49, § 157:mirari succurrit,
id. 17, 1, 1, § 1; 34, 18, 51, § 171.
См. также в других словарях:
annotare — v. tr. [dal lat. annotare, der. di nota nota, segno , col pref. a 1] (io annòto, ecc.). 1. [scrivere una cosa per ricordarla] ▶◀ appuntare, notare, prendere nota (di), registrare, segnare, [per lo più con uso assol.] prendere un appunto. 2.… … Enciclopedia Italiana
annotare — an·no·tà·re v.tr. (io annòto) AD 1. scrivere come appunto, per promemoria: annotare un indirizzo, un numero telefonico Sinonimi: 2appuntare, 1notare, registrare, segnare. 2. corredare di note: annotare un libro dell Odissea Sinonimi: chiosare,… … Dizionario italiano
annotare — {{hw}}{{annotare}}{{/hw}}v. tr. (io annoto ) 1 Prendere nota. 2 Corredare di note uno scritto; SIN. Commentare, postillare … Enciclopedia di italiano
annotare — v. tr. 1. notare, registrare, appuntare, segnare, scrivere, rubricare □ (di contabilità) scritturare 2. (di scritto) commentare, chiosare, postillare, glossare (raro) … Sinonimi e Contrari. Terza edizione
glossare — glos·sà·re v.tr. (io glòsso) TS filol. 1. apporre delle glosse, annotare Sinonimi: annotare, chiosare. 2. precisare il senso di un vocabolo per mezzo di un sinonimo 3. anche ass., commentare Sinonimi: annotare, chiosare. {{line}} {{/line}} DATA:… … Dizionario italiano
registrare — re·gi·strà·re v.tr. AD 1. segnare, annotare in un registro: registrare le entrate e le uscite nel libro contabile, registrare le spese, registrare la merce in arrivo | annotare in un pubblico registro: registrare la nascita, la morte di qualcuno… … Dizionario italiano
adnota — ADNOTÁ, adnotez, vb. I. tranz. A face însemnări pe marginea unui text, care să explice, să întregească textul respectiv. – Din lat. adnotare, annotare. Trimis de ana zecheru, 12.08.2002. Sursa: DEX 98 ADNOTÁ vb. a glosa. (adnota un text.)… … Dicționar Român
notare — notare1 v. nuotare. notare2 v. tr. [dal lat. notare contrassegnare , der. di nota nota ] (io nòto, ecc.). 1. a. [prestare particolare attenzione a qualcosa: n. uno strano viavai ] ▶◀ accorgersi (di), adocchiare, avvedersi (di), (lett.) occhiare … Enciclopedia Italiana
anotar — (Derivado de nota.) ► verbo transitivo 1 Poner notas en un escrito o un libro: ■ anotar una obra como ésta no es cosa fácil. 2 Escribir una cosa en un lugar para recordarla: ■ anotó la cita en la agenda. SINÓNIMO apuntar 3 ADMINISTRACIÓN Escribir … Enciclopedia Universal
annotazione — an·no·ta·zió·ne s.f. CO 1. l annotare; nota, appunto: fare un annotazione sul diario Sinonimi: 1appunto, commento, promemoria, registrazione. 2. nota di commento a un testo: le annotazioni al Canzoniere Sinonimi: chiosa, 1glossa, postilla. 3. TS… … Dizionario italiano
appuntare — 1ap·pun·tà·re v.tr. 1. CO fissare, fermare con spilli o sim.: appuntare un fiore all occhiello, appuntare i capelli | fissare a qcs. infilandovi la punta: appuntare un ago alla stoffa Sinonimi: attaccare, 1puntare. 2. BU rendere aguzzo, appuntire … Dizionario italiano