Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

annotare

  • 1 annoto

    annotare, annotavi, annotatus V TRANS
    note/jot down, notice, become aware; mark, annotate; record, state; designate

    Latin-English dictionary > annoto

  • 2 annoto

    adnŏto (annŏto), āre, āvi, ātum - tr. - [st2]1 [-] marquer, annoter, noter. [st2]2 [-] remarquer, s'apercevoir. [st2]3 [-] distinguer, signaler.    - adnotare + prop inf.: remarquer que.    - adnotari: être remarqué, se signaler.    - annotare librum, Plin.-jn.: annoter un livre.    - annotavi quae commutanda arbitrarer, Plin.-jn.: j'ai noté ce qui me semblait devoir être changé.    - adnotare librum, Lact. 5, 3: donner un titre à un livre.    - cum adnotasset militem... Suet. Ner. 41: ayant remarqué un soldat...    - quod annales adnotavere, Plin. 34, 6, 11, § 24: ce qu'ils ont consigné dans les annales.    - annotasse debes, Plin.-jn.: tu dois en avoir fait l'observation.    - littora conchylio annotantur, Plin.: le rivage est renommé par ses coquillages.
    * * *
    adnŏto (annŏto), āre, āvi, ātum - tr. - [st2]1 [-] marquer, annoter, noter. [st2]2 [-] remarquer, s'apercevoir. [st2]3 [-] distinguer, signaler.    - adnotare + prop inf.: remarquer que.    - adnotari: être remarqué, se signaler.    - annotare librum, Plin.-jn.: annoter un livre.    - annotavi quae commutanda arbitrarer, Plin.-jn.: j'ai noté ce qui me semblait devoir être changé.    - adnotare librum, Lact. 5, 3: donner un titre à un livre.    - cum adnotasset militem... Suet. Ner. 41: ayant remarqué un soldat...    - quod annales adnotavere, Plin. 34, 6, 11, § 24: ce qu'ils ont consigné dans les annales.    - annotasse debes, Plin.-jn.: tu dois en avoir fait l'observation.    - littora conchylio annotantur, Plin.: le rivage est renommé par ses coquillages.
    * * *
        Annoto, annotas, pen. corr. annotare. Noter, Annoter, Marquer. Cornelius Fronto.
    \
        Annotare. Col. Mettre en escript, en un registre pour memoire.
    \
        Annotare dicuntur scriptores. Plin. Rediger par escript.
    \
        Annotatum est. Plin. On a apperceu, ou Il est escript que, etc.
    \
        Annotari. Plin. Haec littora conchylio et pisce nobili annotantur. Sont cogneuz et notables, ou en bruit.
    \
        Annotare. Sueton. Decerner, Ordonner.
    \
        Annotare reos absentes. Marcel. Quand le juge ordonne que une personne absente estant accusee, sera quise et cerchee: Comme une personne adjournee à trois briefs jours.

    Dictionarium latinogallicum > annoto

  • 3 annoto

    an-noto (ad-noto), āvī, ātum, āre, I) im allg., schriftlich aufzeichnen, verzeichnen, anmerken, ut annotaret quid et quando et cui dedisset, Col.: de quibus in orthographia pauca annotabo, Quint.: quod eius meminisse potui, annotavi, Gell.: librum tuum legi et annotavi, quae etc., Plin. ep.: annotare quaedam ut tumida, Plin.: illud, haec ann. m. folg. Acc. u. Infin., Plin. u. Quint.: u. so annotatum est m. folg. Acc. u. Infin., Plin. 2, 90. Tac. ann. 15, 23: u. persönl. annotatus est m. folg. Infin. od. Acc. u. Infin., Tac. ann. 13, 35. Sulp. Sev. chron. 1, 46, 5. – prägn., ann. exemplaria, mit Anmerkungen versehen, Suet.: ann. librum, sich über ein Buch Bemerkungen machen, Plin. ep.: ann. libros suos nefarios φιλαλήθεις, mit der Überschrift, dem Titel »freimütige Bemerkungen« versehen, Lact. – Übtr., a) von etwas Notitz nehmen, etwas geistig bemerken, wahrnehmen, haec tamen non annotamus, quamdiu ordo servatur, Sen. nat. qu. 7, 1, 4: quos nostra annotavit aetas, Plin. 7, 184: quod etiam in testamentis debes annotasse, Plin. ep. 7, 20, 6: sed illo magis annotantur, quia etc., Sen. ep. 33, 2: m. folg. Acc. u. Infin., Plin. ep. 3, 16, 1; pan. 56, 1. Suet. Ner. 41: m. folg. indir. Fragesatz, coepimus annotare, quis etc., Sen. ep. 120, 9: annotatum experimentis, quod (daß) etc., Plin. ep. 2, 11, 6. – b) annotari alqā re, aufgezeichnet-, bekannt sein, litora annotantur conchylio, Plin. 3, 61. – II) insbes. als jurist. t.t.: 1) einen Abwesenden unter die Verklagten eintragen, ICt. – 2) einen bereits Verurteilten zur Bestrafung vermerken, Plin. min. u. Suet.; vgl. Schwarz Plin. pan. 56, 1. – dah. übtr., rügen, tadeln, ICt.

    lateinisch-deutsches > annoto

  • 4 reprehendo

    rĕprehendo (reprendo), prehendere (prendere), prehendi (prendi), prehensum (prensum) - tr. - [st2]1 [-] saisir pour ramener en arrière, ressaisir, rattraper, retenir, arrêter. [st2]2 [-] reprendre, réprimander, blâmer, critiquer. [st2]3 [-] réfuter.    - reprehendere aliquem pallio, Plaut.: saisir qqn par son manteau.    - res ab exitio reprehendere euntes, Lucr.: empêcher les êtres de courir à la mort.    - reprehendere praetermissum, Cic.: revenir sur un oubli.    - me reprehendi, Ter.: je me suis contenu.    - reprehendere quod: blâmer le fait que.    - te reprehendo quod... Cic.: je te reproche de...    - annotare reprehendenda, Plin.-jn.: noter les défauts (d'un ouvrage).
    * * *
    rĕprehendo (reprendo), prehendere (prendere), prehendi (prendi), prehensum (prensum) - tr. - [st2]1 [-] saisir pour ramener en arrière, ressaisir, rattraper, retenir, arrêter. [st2]2 [-] reprendre, réprimander, blâmer, critiquer. [st2]3 [-] réfuter.    - reprehendere aliquem pallio, Plaut.: saisir qqn par son manteau.    - res ab exitio reprehendere euntes, Lucr.: empêcher les êtres de courir à la mort.    - reprehendere praetermissum, Cic.: revenir sur un oubli.    - me reprehendi, Ter.: je me suis contenu.    - reprehendere quod: blâmer le fait que.    - te reprehendo quod... Cic.: je te reproche de...    - annotare reprehendenda, Plin.-jn.: noter les défauts (d'un ouvrage).
    * * *
        Reprehendo, reprehendis, reprehendi, reprehensum, reprehendere, vel per syncopam reprendere. Plaut. Prendre par derriere.
    \
        Cursum alicuius reprehendere. Propert. Le rateindre.
    \
        Reprehendere manu. Liu. Prendre à la main celuy qui s'enfuit.
    \
        Fugitiuum reprehendere. Curt. Reprendre aucun qui s'enfuyoit.
    \
        Reprehendere. Cic. Reprendre et blasmer aucun.

    Dictionarium latinogallicum > reprehendo

  • 5 succurro

    succurro (subcurro), ĕre, curri, cursum - intr. - [st2]1 [-] courir sous, courir au-devant, braver, s'exposer à. [st2]2 [-] courir au secours, voler au secours, secourir, aider. [st2]3 [-] subvenir, remédier à, guérir. [st2]4 [-] se présenter à l'esprit, venir à la pensée, venir à la mémoire.    - succurrere lunae, Lucr.: se glisser sous la lune (s'interposer entre elle et la terre).    - licet in me pericula impendeant omnia, succurram, Cic.: quand bien même tous les dangers me menaceraient, je les affronterais.    - alicui auxilio succurrere: voler au secours de qqn.    - succurrit inimicus illi Vorenus et laboranti subvenit, Caes. BG. 5: son rival Vorénus accourt et vient l'aider, lui qui est en difficulté.    - succurrere auxilio cedentibus, Caes.: voler au secours des soldats qui plient.    - cannabis succurrit alvo, Plin.: le chanvre arrête les coliques.    - succursum est potu, Plin.: on y remédia par la boisson.    - illud mihi succurrit, Cic.: cela me revient à l'esprit.    - legentibus illud succursurum quod... Liv.: en lisant on pensera à ce qui...    - pulchrum mori succurrit in armis, Virg.: je songe à la gloire de mourir en combattant.    - illud annotare succurrit, Plin. 7, 48, 49, § 157: je dois noter en passant.
    * * *
    succurro (subcurro), ĕre, curri, cursum - intr. - [st2]1 [-] courir sous, courir au-devant, braver, s'exposer à. [st2]2 [-] courir au secours, voler au secours, secourir, aider. [st2]3 [-] subvenir, remédier à, guérir. [st2]4 [-] se présenter à l'esprit, venir à la pensée, venir à la mémoire.    - succurrere lunae, Lucr.: se glisser sous la lune (s'interposer entre elle et la terre).    - licet in me pericula impendeant omnia, succurram, Cic.: quand bien même tous les dangers me menaceraient, je les affronterais.    - alicui auxilio succurrere: voler au secours de qqn.    - succurrit inimicus illi Vorenus et laboranti subvenit, Caes. BG. 5: son rival Vorénus accourt et vient l'aider, lui qui est en difficulté.    - succurrere auxilio cedentibus, Caes.: voler au secours des soldats qui plient.    - cannabis succurrit alvo, Plin.: le chanvre arrête les coliques.    - succursum est potu, Plin.: on y remédia par la boisson.    - illud mihi succurrit, Cic.: cela me revient à l'esprit.    - legentibus illud succursurum quod... Liv.: en lisant on pensera à ce qui...    - pulchrum mori succurrit in armis, Virg.: je songe à la gloire de mourir en combattant.    - illud annotare succurrit, Plin. 7, 48, 49, § 157: je dois noter en passant.
    * * *
        Succurro, succurris, succurri, succursum, succurrere. Virg. Secourir, Survenir, ou Subvenir.
    \
        Neque mihi succurrebant verba. Cic. Les parolles ne me venoyent point en memoire.
    \
        Illud mihi succurrebat, graue esse me de iudicio patris iudicare. Cicero filius. Il me venoit au devant, ou en fantasie, etc.

    Dictionarium latinogallicum > succurro

  • 6 annoto

    an-noto (ad-noto), āvī, ātum, āre, I) im allg., schriftlich aufzeichnen, verzeichnen, anmerken, ut annotaret quid et quando et cui dedisset, Col.: de quibus in orthographia pauca annotabo, Quint.: quod eius meminisse potui, annotavi, Gell.: librum tuum legi et annotavi, quae etc., Plin. ep.: annotare quaedam ut tumida, Plin.: illud, haec ann. m. folg. Acc. u. Infin., Plin. u. Quint.: u. so annotatum est m. folg. Acc. u. Infin., Plin. 2, 90. Tac. ann. 15, 23: u. persönl. annotatus est m. folg. Infin. od. Acc. u. Infin., Tac. ann. 13, 35. Sulp. Sev. chron. 1, 46, 5. – prägn., ann. exemplaria, mit Anmerkungen versehen, Suet.: ann. librum, sich über ein Buch Bemerkungen machen, Plin. ep.: ann. libros suos nefarios φιλαλήθεις, mit der Überschrift, dem Titel »freimütige Bemerkungen« versehen, Lact. – Übtr., a) von etwas Notitz nehmen, etwas geistig bemerken, wahrnehmen, haec tamen non annotamus, quamdiu ordo servatur, Sen. nat. qu. 7, 1, 4: quos nostra annotavit aetas, Plin. 7, 184: quod etiam in testamentis debes annotasse, Plin. ep. 7, 20, 6: sed illo magis annotantur, quia etc., Sen. ep. 33, 2: m. folg. Acc. u. Infin., Plin. ep. 3, 16, 1; pan. 56, 1. Suet. Ner. 41: m. folg. indir. Fragesatz, coepimus annotare, quis etc., Sen. ep. 120, 9: annotatum experimentis, quod (daß) etc., Plin. ep. 2, 11, 6. – b) annotari alqā re, aufgezeichnet-, bekannt sein, litora an-
    ————
    notantur conchylio, Plin. 3, 61. – II) insbes. als jurist. t.t.: 1) einen Abwesenden unter die Verklagten eintragen, ICt. – 2) einen bereits Verurteilten zur Bestrafung vermerken, Plin. min. u. Suet.; vgl. Schwarz Plin. pan. 56, 1. – dah. übtr., rügen, tadeln, ICt.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > annoto

  • 7 indistincte

    indīstīnctē, Adv. (indistinctus), ohne Unterschied, ind. atque promiscue annotare, Gell. praef. § 2: nummos ind. legare, im allgemeinen, Ulp. dig. 32, 1, 75: Iulianus ind. scribit, ohne Annahme eines Unterschiedes, Paul. dig. 4, 8, 32. § 6.

    lateinisch-deutsches > indistincte

  • 8 succurro

    succurro, currī, cursum, ere (sub u. curro), I) unter od. unten an etwas laufen, -gehen, 1) übh.: nequeat succurrere lunae corpus, Lucr. 5, 763: pagus Succusanus, quod succurrit Carinis, weil er unterhalb der Karinen hinläuft (hinliegt), Varro LL. 5, 48. – 2) übtr.: a) im allg.: licet undique omnes in me terrores periculaque impendeant omnia, succurram atque subibo, Cic. Rosc. Am. 31. – b) in die Gedanken kommen, einfallen, beifallen, ut quidque succurrit, libet scribere, Cic.: cogitanti autem (mihi) haec fere succurrebant, Cic.: multa succurrunt, quae dicerentur, Liv.: legentibus illud quoque succursurum, quod etc., Liv.: succurrit versus ille Homericus, Suet.: mit folg. Infin., et illud annotare succurrit, Plin. 7, 157: mirari succurrit, Plin. 17, 1 u. 36, 200. – alci succurrit m. folg. Acc. u. Infin., sed mihi succurrit numen non esse severum, Ov. fast. 5, 333: illud etiam mihi succurrebat, grave esse me de iudicio patris iudicare, Cic. fil. in Cic. ep. 16, 21, 6: tamen reliquias eum esse duorum exercituum ante paucos dies deletorum succurrebat (sc. iis), Liv. 25, 37, 16: neque enim scelestum portanti onus succurrit illud se caput ferre, Val. Max. 5, 3, 4: praeterea illud miror, tibi non succurrisse, unum nautam stationis perpetuae interdiu noctuque iacēre in scapha, Petron. 102, 5: alci succurrit m. folg. Fragesatz, non succurrit tibi, quam diu circum Bactra haereas? Curt. 7, 8 (34), 21. – II) helfend heraneilen, herbeieilen, zu Hilfe eilen, 1) eig., als milit. t.t.: alci (mit u. ohne auxilio), Caes., Cic. u.a.: oppido, Auct. b. Afr. – impers., si celeriter succurratur, Caes. – 2) übtr.: a) zu Hilfe kommen, beistehen, helfen, v. Pers., alci, Cic.: saluti fortunisque communibus, Cic.: impers., succurrendum est, Ter.: ut alteris (aegris) succurratur, Cels.: capillis fluentibus maxime quidem saepe radendo succurritur, Cels. – v. Lebl., ut beneficium sit incolume, quod subcurrat necessitati, Lact. 6, 18, 17: m. folg. ne u. Konj., potest hoc, quod perditurus es, multis succurrere, ne fame, siti aut nuditate moriantur, Lact. 3, 23, 6: m. folg. quo minus u. Konj., his tantis malis haec subsidia succurrebant, quo minus omnis deleretur exercitus, Caes. b.c. 3, 70, 1. – b) einem Übel abhelfen, v. Pers., dum succurrere humanis erroribus cupiunt, Lact. (vgl. Bünem. Lact. 3, 1, 8). – bes. v. Arzneimitteln gut sein für od. gegen etw., remedia similia illis, quae vicino malo saepe succurrerint, Cels.: non posse vehementi malo nisi aeque vehemens auxilium succurrere, Cels.: cannabis succurrit alvo iumentorum, Plin. – / Perf.-Form succucurrit, Not. Tir. 27, 31.

    lateinisch-deutsches > succurro

  • 9 adnŏto

    adnŏto (annŏto), āre, āvi, ātum - tr. - [st2]1 [-] marquer, annoter, noter. [st2]2 [-] remarquer, s'apercevoir. [st2]3 [-] distinguer, signaler.    - adnotare + prop inf.: remarquer que.    - adnotari: être remarqué, se signaler.    - annotare librum, Plin.-jn.: annoter un livre.    - annotavi quae commutanda arbitrarer, Plin.-jn.: j'ai noté ce qui me semblait devoir être changé.    - adnotare librum, Lact. 5, 3: donner un titre à un livre.    - cum adnotasset militem... Suet. Ner. 41: ayant remarqué un soldat...    - quod annales adnotavere, Plin. 34, 6, 11, § 24: ce qu'ils ont consigné dans les annales.    - annotasse debes, Plin.-jn.: tu dois en avoir fait l'observation.    - littora conchylio annotantur, Plin.: le rivage est renommé par ses coquillages.

    Dictionarium latinogallicum > adnŏto

  • 10 indistincte

    indīstīnctē, Adv. (indistinctus), ohne Unterschied, ind. atque promiscue annotare, Gell. praef. § 2: nummos ind. legare, im allgemeinen, Ulp. dig. 32, 1, 75: Iulianus ind. scribit, ohne Annahme eines Unterschiedes, Paul. dig. 4, 8, 32. § 6.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > indistincte

  • 11 succurro

    succurro, currī, cursum, ere (sub u. curro), I) unter od. unten an etwas laufen, -gehen, 1) übh.: nequeat succurrere lunae corpus, Lucr. 5, 763: pagus Succusanus, quod succurrit Carinis, weil er unterhalb der Karinen hinläuft (hinliegt), Varro LL. 5, 48. – 2) übtr.: a) im allg.: licet undique omnes in me terrores periculaque impendeant omnia, succurram atque subibo, Cic. Rosc. Am. 31. – b) in die Gedanken kommen, einfallen, beifallen, ut quidque succurrit, libet scribere, Cic.: cogitanti autem (mihi) haec fere succurrebant, Cic.: multa succurrunt, quae dicerentur, Liv.: legentibus illud quoque succursurum, quod etc., Liv.: succurrit versus ille Homericus, Suet.: mit folg. Infin., et illud annotare succurrit, Plin. 7, 157: mirari succurrit, Plin. 17, 1 u. 36, 200. – alci succurrit m. folg. Acc. u. Infin., sed mihi succurrit numen non esse severum, Ov. fast. 5, 333: illud etiam mihi succurrebat, grave esse me de iudicio patris iudicare, Cic. fil. in Cic. ep. 16, 21, 6: tamen reliquias eum esse duorum exercituum ante paucos dies deletorum succurrebat (sc. iis), Liv. 25, 37, 16: neque enim scelestum portanti onus succurrit illud se caput ferre, Val. Max. 5, 3, 4: praeterea illud miror, tibi non succurrisse, unum nautam stationis perpetuae interdiu noctuque iacēre in scapha, Petron. 102, 5: alci succurrit m. folg. Fragesatz, non succurrit tibi, quam diu circum Bactra hae-
    ————
    reas? Curt. 7, 8 (34), 21. – II) helfend heraneilen, herbeieilen, zu Hilfe eilen, 1) eig., als milit. t.t.: alci (mit u. ohne auxilio), Caes., Cic. u.a.: oppido, Auct. b. Afr. – impers., si celeriter succurratur, Caes. – 2) übtr.: a) zu Hilfe kommen, beistehen, helfen, v. Pers., alci, Cic.: saluti fortunisque communibus, Cic.: impers., succurrendum est, Ter.: ut alteris (aegris) succurratur, Cels.: capillis fluentibus maxime quidem saepe radendo succurritur, Cels. – v. Lebl., ut beneficium sit incolume, quod subcurrat necessitati, Lact. 6, 18, 17: m. folg. ne u. Konj., potest hoc, quod perditurus es, multis succurrere, ne fame, siti aut nuditate moriantur, Lact. 3, 23, 6: m. folg. quo minus u. Konj., his tantis malis haec subsidia succurrebant, quo minus omnis deleretur exercitus, Caes. b.c. 3, 70, 1. – b) einem Übel abhelfen, v. Pers., dum succurrere humanis erroribus cupiunt, Lact. (vgl. Bünem. Lact. 3, 1, 8). – bes. v. Arzneimitteln gut sein für od. gegen etw., remedia similia illis, quae vicino malo saepe succurrerint, Cels.: non posse vehementi malo nisi aeque vehemens auxilium succurrere, Cels.: cannabis succurrit alvo iumentorum, Plin. – Perf.- Form succucurrit, Not. Tir. 27, 31.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > succurro

  • 12 promiscuus

    prō-miscŭus (collat. form prōmis-cŭs, Gell. 11, 16, 8; 16, 13, 4; Liv. 5, 13, 7; prob. also ante-class.; v. below the adv. promiscam), a, um, adj. [misceo].
    I.
    Lit., mixed, not separate or distinct, without distinction, in common, indiscriminate, promiscuous (as adj. not in Cic. or Cæs.):

    opera promiscua,

    Plaut. Rud. 4, 4, 138: conubia, i. e. between patricians and plebeians, Liv 4, 2; cf.:

    consulatum promiscuum patribus ac plebi facere,

    id. 7, 21. multitudo, of patricians and plebeians, Tac. A. 12, 7:

    vulgus,

    Vulg. Exod. 12, 38:

    promiscua omnium generum caedes,

    Liv. 2, 30 fin.:

    sepultura,

    Tac. A. 16, 16 fin.:

    jus,

    id. ib. 4, 16:

    spectaculum,

    to which all are admitted without distinction, id. ib. 14, 14:

    divina atque humana promiscua habere,

    Sall. C. 12, 2:

    privatae et promiscuae copiae,

    common, general, public, Tac. H. 1, 66:

    promiscuos feminarum concubitus permittere,

    Just. 3, 4, 5. —With object-clause:

    muta ista et inanima (sc. tecta) intercidere ac reparari promiscua sunt,

    may be destroyed and restored again, Tac. H. 1, 84 fin. —In neutr. absol.:

    in promiscuo licentiam atque improbitatem esse voluit,

    to be universal, Liv. 29, 17; 34, 44; 40, 51:

    nec arma in promiscuo, sed clausa sub custode,

    i. e. in every man's hands, Tac. G. 44.—
    B.
    In partic., in gram., epicene:

    promiscuum nomen, i. e. epicoenum,

    Quint. 1, 4, 24.—
    II.
    Transf., common, usual (very rare and not ante-Aug.):

    promiscua ac vilia mercari,

    Tac. G. 5 fin.:

    varia promiscaque cogitatio,

    Gell. 11, 16, 8 (al. promiscua):

    opinionis tam promiscae errores,

    id. 16, 13, 4.—Hence, adv., in three forms.
    A.
    Form prōmiscam (acc. form from promiscus), in common, indiscriminately, promiscuously (ante-class.): promiscam dicebant pro promiscue, Paul. ex Fest. p. 224 Müll.:

    ut meā laetitiā laetus promiscam siet,

    Plaut. Ps. 4, 5, 11: cetera promiscam voluit communia haberi, Varr. ap. Non. 361, 25.—
    B.
    Form prōmiscē, in common, indiscriminately, indifferently (post-class.), Cic. de Or. 3, 19, 72 B. and K.; Cic. Font. 6, 12; Liv. 3, 47, 5 Weissenb.: indistincte atque promisce annotare, Gell. praef. § 2;

    7, 3, 52: promisce atque indefinite largiri,

    id. 2, 24, 7:

    verbo uti,

    id. 10, 21, 2.—
    C.
    Form prōmiscŭē (the class. form), in common, promiscuously: (mares et feminae) promiscue in fluminibus perluuntur, * Caes. B. G. 6, 21 fin.:

    promiscue puberes atque negotiatores interficere,

    Sall. J. 26, 3:

    promiscue toto quam proprie parvā frui parte (Campi Martii) malletis,

    Cic. Agr. 2, 31, 85; id. Font. 6, 22; Liv. 5, 55; Plin. 11, 37, 47, § 130 al.

    Lewis & Short latin dictionary > promiscuus

  • 13 subcurro

    suc-curro ( subc-), curri, cursum, 3, v. n., to run under.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.: tempore eodem aliud nequeat succurrere lunae Corpus, * Lucr. 5, 763; cf.: pagus Succusanus, quod succurrit Carinis, runs, i. e. lies under or behind, Varr. L. L. 5, § 48 Müll.—
    B.
    In partic., to run or hasten to the aid or assistance of one; to help, aid, assist, succor (the predom. and class, signif.;

    syn.: subvenio, adjuvo, sublevo): ut laborantibus succurrat,

    Cic. de Or. 1, 37, 169:

    saluti fortunisque communibus,

    id. Rab. Perd. 1, 3:

    succurrit illi Varenus et laboranti subvenit,

    Caes. B. G. 5, 44:

    laborantibus,

    id. B. C. 2, 6; Sall. C. 60, 4:

    afflictis semper,

    Nep. Att. 11:

    suis cedentibus auxilio,

    Caes. B. G. 7, 80:

    domino,

    Cic. Mil. 10, 29: oppido, Auct. B. Afr. 5, 1.—
    2.
    Of things, to be useful for, good against:

    tantis malis,

    Caes. B. C. 3, 70. —

    Esp., of medicines: cannabis succurrit alvo jumentorum,

    helps, relieves, Plin. 20, 23, 97, § 259:

    strangulationibus (crethmos),

    id. 26, 15, 90, § 158:

    venenis fungorum (nitrum),

    id. 31, 10, 46, § 119: dum succurrere humanis erroribus cupiunt, ipsi se in errores maximos induxerunt, Lact. 1, 3, 8.— Impers. pass.:

    se confidere munitionibus oppidi, si celeriter succurratur,

    Caes. B. C. 3, 80; 3, 52; Liv. 3, 58; Cels. 8, 4; Plin. 23, 1, 27, § 56; Quint. 10, 7, 2:

    paratae lites: succurrendum'st,

    Ter. Ad. 5, 3, 6.—
    II.
    Trop.
    * A.
    In gen.:

    licet undique omnes in me terrores periculaque impendeant omnia, succurram atque subibo,

    I will encounter and undergo them, Cic. Rosc. Am. 11, 31.—
    B.
    In partic., to come into the mind, occur to one (class.; esp. freq. after the Aug. period;

    syn. subit): ut quidque succurrit, libet scribere,

    Cic. Att. 14, 1, 2: illud etiam mihi succurrebat, grave esse, etc., id. fil. ap. Cic. Fam. 16, 21, 6:

    alicui,

    Liv. 6, 12; Quint. 3, 4, 6; 8, 3, 81 et saep.: succurrit versus ille Homericus, etc., Aug. ap. Suet. Tib. 21 fin.—Impers.:

    non succurrit tibi, quamdiu circum Bactra haereas,

    Curt. 7, 8, 21:

    neque cuiquam facile succurrat,

    Suet. Tit. 10.—With inf.:

    et illud annotare succurrit, unum omnino, etc.,

    Plin. 7, 48, 49, § 157:

    mirari succurrit,

    id. 17, 1, 1, § 1; 34, 18, 51, § 171.

    Lewis & Short latin dictionary > subcurro

  • 14 succurro

    suc-curro ( subc-), curri, cursum, 3, v. n., to run under.
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.: tempore eodem aliud nequeat succurrere lunae Corpus, * Lucr. 5, 763; cf.: pagus Succusanus, quod succurrit Carinis, runs, i. e. lies under or behind, Varr. L. L. 5, § 48 Müll.—
    B.
    In partic., to run or hasten to the aid or assistance of one; to help, aid, assist, succor (the predom. and class, signif.;

    syn.: subvenio, adjuvo, sublevo): ut laborantibus succurrat,

    Cic. de Or. 1, 37, 169:

    saluti fortunisque communibus,

    id. Rab. Perd. 1, 3:

    succurrit illi Varenus et laboranti subvenit,

    Caes. B. G. 5, 44:

    laborantibus,

    id. B. C. 2, 6; Sall. C. 60, 4:

    afflictis semper,

    Nep. Att. 11:

    suis cedentibus auxilio,

    Caes. B. G. 7, 80:

    domino,

    Cic. Mil. 10, 29: oppido, Auct. B. Afr. 5, 1.—
    2.
    Of things, to be useful for, good against:

    tantis malis,

    Caes. B. C. 3, 70. —

    Esp., of medicines: cannabis succurrit alvo jumentorum,

    helps, relieves, Plin. 20, 23, 97, § 259:

    strangulationibus (crethmos),

    id. 26, 15, 90, § 158:

    venenis fungorum (nitrum),

    id. 31, 10, 46, § 119: dum succurrere humanis erroribus cupiunt, ipsi se in errores maximos induxerunt, Lact. 1, 3, 8.— Impers. pass.:

    se confidere munitionibus oppidi, si celeriter succurratur,

    Caes. B. C. 3, 80; 3, 52; Liv. 3, 58; Cels. 8, 4; Plin. 23, 1, 27, § 56; Quint. 10, 7, 2:

    paratae lites: succurrendum'st,

    Ter. Ad. 5, 3, 6.—
    II.
    Trop.
    * A.
    In gen.:

    licet undique omnes in me terrores periculaque impendeant omnia, succurram atque subibo,

    I will encounter and undergo them, Cic. Rosc. Am. 11, 31.—
    B.
    In partic., to come into the mind, occur to one (class.; esp. freq. after the Aug. period;

    syn. subit): ut quidque succurrit, libet scribere,

    Cic. Att. 14, 1, 2: illud etiam mihi succurrebat, grave esse, etc., id. fil. ap. Cic. Fam. 16, 21, 6:

    alicui,

    Liv. 6, 12; Quint. 3, 4, 6; 8, 3, 81 et saep.: succurrit versus ille Homericus, etc., Aug. ap. Suet. Tib. 21 fin.—Impers.:

    non succurrit tibi, quamdiu circum Bactra haereas,

    Curt. 7, 8, 21:

    neque cuiquam facile succurrat,

    Suet. Tit. 10.—With inf.:

    et illud annotare succurrit, unum omnino, etc.,

    Plin. 7, 48, 49, § 157:

    mirari succurrit,

    id. 17, 1, 1, § 1; 34, 18, 51, § 171.

    Lewis & Short latin dictionary > succurro

См. также в других словарях:

  • annotare — v. tr. [dal lat. annotare, der. di nota nota, segno , col pref. a 1] (io annòto, ecc.). 1. [scrivere una cosa per ricordarla] ▶◀ appuntare, notare, prendere nota (di), registrare, segnare, [per lo più con uso assol.] prendere un appunto. 2.… …   Enciclopedia Italiana

  • annotare — an·no·tà·re v.tr. (io annòto) AD 1. scrivere come appunto, per promemoria: annotare un indirizzo, un numero telefonico Sinonimi: 2appuntare, 1notare, registrare, segnare. 2. corredare di note: annotare un libro dell Odissea Sinonimi: chiosare,… …   Dizionario italiano

  • annotare — {{hw}}{{annotare}}{{/hw}}v. tr.  (io annoto ) 1 Prendere nota. 2 Corredare di note uno scritto; SIN. Commentare, postillare …   Enciclopedia di italiano

  • annotare — v. tr. 1. notare, registrare, appuntare, segnare, scrivere, rubricare □ (di contabilità) scritturare 2. (di scritto) commentare, chiosare, postillare, glossare (raro) …   Sinonimi e Contrari. Terza edizione

  • glossare — glos·sà·re v.tr. (io glòsso) TS filol. 1. apporre delle glosse, annotare Sinonimi: annotare, chiosare. 2. precisare il senso di un vocabolo per mezzo di un sinonimo 3. anche ass., commentare Sinonimi: annotare, chiosare. {{line}} {{/line}} DATA:… …   Dizionario italiano

  • registrare — re·gi·strà·re v.tr. AD 1. segnare, annotare in un registro: registrare le entrate e le uscite nel libro contabile, registrare le spese, registrare la merce in arrivo | annotare in un pubblico registro: registrare la nascita, la morte di qualcuno… …   Dizionario italiano

  • adnota — ADNOTÁ, adnotez, vb. I. tranz. A face însemnări pe marginea unui text, care să explice, să întregească textul respectiv. – Din lat. adnotare, annotare. Trimis de ana zecheru, 12.08.2002. Sursa: DEX 98  ADNOTÁ vb. a glosa. (adnota un text.)… …   Dicționar Român

  • notare — notare1 v. nuotare.   notare2 v. tr. [dal lat. notare contrassegnare , der. di nota nota ] (io nòto, ecc.). 1. a. [prestare particolare attenzione a qualcosa: n. uno strano viavai ] ▶◀ accorgersi (di), adocchiare, avvedersi (di), (lett.) occhiare …   Enciclopedia Italiana

  • anotar — (Derivado de nota.) ► verbo transitivo 1 Poner notas en un escrito o un libro: ■ anotar una obra como ésta no es cosa fácil. 2 Escribir una cosa en un lugar para recordarla: ■ anotó la cita en la agenda. SINÓNIMO apuntar 3 ADMINISTRACIÓN Escribir …   Enciclopedia Universal

  • annotazione — an·no·ta·zió·ne s.f. CO 1. l annotare; nota, appunto: fare un annotazione sul diario Sinonimi: 1appunto, commento, promemoria, registrazione. 2. nota di commento a un testo: le annotazioni al Canzoniere Sinonimi: chiosa, 1glossa, postilla. 3. TS… …   Dizionario italiano

  • appuntare — 1ap·pun·tà·re v.tr. 1. CO fissare, fermare con spilli o sim.: appuntare un fiore all occhiello, appuntare i capelli | fissare a qcs. infilandovi la punta: appuntare un ago alla stoffa Sinonimi: attaccare, 1puntare. 2. BU rendere aguzzo, appuntire …   Dizionario italiano

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»