Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

Unusually

  • 1 īnsolenter

        īnsolenter adv. with comp.    [insolens], unusually, contrary to custom: evenire.—Immoderately, haughtily, insolently: laete atque insolenter ferre, with insolent exultation: hostis nostros insequens, Cs.: se insolentius iactare: nostros premere, Cs.
    * * *
    insolentius, insolentissime ADV
    haughtily, arrogantly, insolently; immoderately; unusually, contrary to custom

    Latin-English dictionary > īnsolenter

  • 2 ēnōrmis

        ēnōrmis e, adj.    [ex + norma], out of rule, shapeless, irregular: spatium terrarum, Ta.: vici, Ta.— Immense, huge: gladii, Ta.
    * * *
    enormis, enorme ADJ
    irregular; ill-fitting, shapeless; immense, huge, enormous; unusually large

    Latin-English dictionary > ēnōrmis

  • 3 inūsitātē

        inūsitātē adv. with comp.    [inusitatus], unwontedly, unusually, strangely. epistulae scriptae: inusitatius contrahere.
    * * *
    inusitstius, inusitatissime ADV
    in an unusual manner; strangely

    Latin-English dictionary > inūsitātē

  • 4 enormiter

    irregularly; unsymetrically; enormously (Ecc); immoderatly; unusually

    Latin-English dictionary > enormiter

  • 5 singnlariter

    particularly; exceedingly; singularly; unusually, remarkably

    Latin-English dictionary > singnlariter

  • 6 insolens

    in-sŏlens, ntis, adj. [2. in-soleo].
    I.
    In gen., i. q. insuetus, contrary to custom, unaccustomed to a thing; unusual, not in use (class.); constr. absol., or with gen.:

    quid tu Athenas insolens?

    Ter. And. 5, 4, 4:

    mutatos deos flebit et aspera aequora emirabitur insolens (= antea insuetus tam celeris immutationis),

    Hor. C. 1, 5, 8:

    verbum, i. q. insuetum, insolitum,

    Cic. Or. 8, 25; Quint. 4, 1, 58; Gell. 11, 7, 1; cf. in sup.: insolentissimum nomen, Quint. prooem. § 14.—With gen.:

    infamiae,

    Cic. Att. 2, 21, 3; id. de Or. 1, 48, 207:

    belli,

    Caes. B. C. 2, 36:

    bellorum,

    Tac. H. 1, 87:

    audiendi,

    id. A. 15, 67:

    vera accipiendi,

    Sall. H. 4, 48 Dietsch:

    ruris colendi,

    Gell. 19, 12, 7:

    malarum artium,

    Sall. C. 3, 4 al. —
    II.
    In partic.
    A.
    Excessive, immoderate; haughty, arrogant, insolent:

    insolenti alacritate gestire,

    Cic. Tusc. 5, 14, 42:

    ostentatio,

    id. Par. 6, 1, 42:

    victoria,

    id. Marc. 3, 9:

    laetitia,

    Hor. C. 2, 3, 3:

    exercitus,

    id. ib. 1, 6, 21:

    nec erat ei verendum, ne vera de se praedicans, nimis videretur aut insolens, aut loquax,

    Cic. de Sen. 10, 31:

    ne in re nota multus et insolens sim,

    id. de Or. 2, 87, 358:

    non tam insolens sum, quam ineruditus,

    id. Dom. 34, 92:

    nihil umquam neque insolens, neque gloriosum ex ore ejus exiit,

    Nep. Tim. 4:

    Fortuna ludum insolentem ludere pertinax,

    Hor. C. 3, 29, 50.— Comp.:

    secundis rebus insolentiores,

    Hirt. B. G. 8, 13.— Sup.: insolentissimi homines, Cael. ad Cic. Fam. 8, 12, 3.—
    B.
    Extravagant, prodigal:

    in aliena re,

    Cic. Rosc. Am. 8, 23:

    in pecunia,

    id. de Or. 2, 84, 342.—
    C.
    Unfrequented, lonely:

    locus,

    Pall. 12, 4, 2.— Hence, adv.: insŏlenter.
    1.
    Unusually, contrary to custom (class.):

    evenire insolenter et raro,

    Cic. Inv. 1, 28, 43:

    verbum fingere,

    Gell. 1, 21, 5.— Comp.:

    insolentius hac figura uti,

    Gell. 10, 13, 4.—
    2.
    Immoderately; haughtily, insolently:

    Gorgias his festivitatibus insolentius abutitur,

    Cic. Or. 52, 176:

    auctorem extinctum laete atque insolenter ferre,

    with insolent exultation, id. Phil. 9, 3, 7:

    victoriā suā insolenter gloriari,

    Caes. B. G. 1, 14:

    se efferre,

    Cic. Tusc. 4, 17, 39:

    a sorore irrisa,

    Flor. 1, 26:

    dictum,

    Quint. 1, 5, 9:

    hostis insequens,

    Caes. B. C. 1, 45.— Comp.:

    se insolentius jactare,

    Cic. Cat. 2, 9, 20; Caes. B. C. 3, 46. — Sup.:

    insolentissime obequitare,

    Val. Max. 3, 2, 21.

    Lewis & Short latin dictionary > insolens

  • 7 insolenter

    in-sŏlens, ntis, adj. [2. in-soleo].
    I.
    In gen., i. q. insuetus, contrary to custom, unaccustomed to a thing; unusual, not in use (class.); constr. absol., or with gen.:

    quid tu Athenas insolens?

    Ter. And. 5, 4, 4:

    mutatos deos flebit et aspera aequora emirabitur insolens (= antea insuetus tam celeris immutationis),

    Hor. C. 1, 5, 8:

    verbum, i. q. insuetum, insolitum,

    Cic. Or. 8, 25; Quint. 4, 1, 58; Gell. 11, 7, 1; cf. in sup.: insolentissimum nomen, Quint. prooem. § 14.—With gen.:

    infamiae,

    Cic. Att. 2, 21, 3; id. de Or. 1, 48, 207:

    belli,

    Caes. B. C. 2, 36:

    bellorum,

    Tac. H. 1, 87:

    audiendi,

    id. A. 15, 67:

    vera accipiendi,

    Sall. H. 4, 48 Dietsch:

    ruris colendi,

    Gell. 19, 12, 7:

    malarum artium,

    Sall. C. 3, 4 al. —
    II.
    In partic.
    A.
    Excessive, immoderate; haughty, arrogant, insolent:

    insolenti alacritate gestire,

    Cic. Tusc. 5, 14, 42:

    ostentatio,

    id. Par. 6, 1, 42:

    victoria,

    id. Marc. 3, 9:

    laetitia,

    Hor. C. 2, 3, 3:

    exercitus,

    id. ib. 1, 6, 21:

    nec erat ei verendum, ne vera de se praedicans, nimis videretur aut insolens, aut loquax,

    Cic. de Sen. 10, 31:

    ne in re nota multus et insolens sim,

    id. de Or. 2, 87, 358:

    non tam insolens sum, quam ineruditus,

    id. Dom. 34, 92:

    nihil umquam neque insolens, neque gloriosum ex ore ejus exiit,

    Nep. Tim. 4:

    Fortuna ludum insolentem ludere pertinax,

    Hor. C. 3, 29, 50.— Comp.:

    secundis rebus insolentiores,

    Hirt. B. G. 8, 13.— Sup.: insolentissimi homines, Cael. ad Cic. Fam. 8, 12, 3.—
    B.
    Extravagant, prodigal:

    in aliena re,

    Cic. Rosc. Am. 8, 23:

    in pecunia,

    id. de Or. 2, 84, 342.—
    C.
    Unfrequented, lonely:

    locus,

    Pall. 12, 4, 2.— Hence, adv.: insŏlenter.
    1.
    Unusually, contrary to custom (class.):

    evenire insolenter et raro,

    Cic. Inv. 1, 28, 43:

    verbum fingere,

    Gell. 1, 21, 5.— Comp.:

    insolentius hac figura uti,

    Gell. 10, 13, 4.—
    2.
    Immoderately; haughtily, insolently:

    Gorgias his festivitatibus insolentius abutitur,

    Cic. Or. 52, 176:

    auctorem extinctum laete atque insolenter ferre,

    with insolent exultation, id. Phil. 9, 3, 7:

    victoriā suā insolenter gloriari,

    Caes. B. G. 1, 14:

    se efferre,

    Cic. Tusc. 4, 17, 39:

    a sorore irrisa,

    Flor. 1, 26:

    dictum,

    Quint. 1, 5, 9:

    hostis insequens,

    Caes. B. C. 1, 45.— Comp.:

    se insolentius jactare,

    Cic. Cat. 2, 9, 20; Caes. B. C. 3, 46. — Sup.:

    insolentissime obequitare,

    Val. Max. 3, 2, 21.

    Lewis & Short latin dictionary > insolenter

  • 8 insolitus

    in-sŏlĭtus, a, um, adj., unaccustomed, unusual (class.).
    I.
    Act., unaccustomed to a thing; constr. absol., with ad or with gen.
    (α).
    Absol.: cur pudentissimas feminas in tantum virorum conventum insolitas, invitasque prodire cogis? Cic. Verr. 2, 1, 37:

    phocae,

    not accustomed to rivers, Verg. G. 3, 543.—
    (β).
    With ad:

    insolitus ad laborem,

    Caes. B. C. 3, 85.—
    (γ).
    With gen.:

    civitas insolita rerum bellicarum,

    Sall. J. 39, 1:

    genus serviti insolitum,

    id. H. 2, 81 Dietsch. —
    II.
    Pass., unusual, uncommon:

    insolita mihi loquacitas,

    Cic. de Or. 2, 88, 361:

    adulescentibus gloria,

    id. Brut. 81, 282:

    verbum,

    id. Balb. 16, 36:

    tumultus,

    Sall. J. 38, 5:

    novum et moribus veterum insolitum,

    Tac. A. 12, 37:

    laus,

    Quint. 8, 3, 4:

    labor,

    id. 11, 3, 26; Sall. C. 7, 5; Ov. M. 10, 554 al.— With ut:

    in principe rarum ac prope insolitum est, ut se putet obligatum,

    Plin. Pan. 60, 6.—With acc. and inf.:

    id insolitum esse fieri,

    Dig. 48, 19, 27.— Adv.: insŏlĭtē, contrary to custom, unusually (late Lat.):

    accidere,

    Aug. Doctr. Christ. 2, 23 fin.

    Lewis & Short latin dictionary > insolitus

  • 9 inusitatus

    ĭn-ūsĭtātus, a, um, adj., unusual, uncommon, extraordinary, very rare (class.): pro di immortales! speciem humanam inusitatam, Att. ap. Non. 226, 2:

    nova et inusitata belli ratio,

    Caes. B. C. 3, 47:

    magnitudo,

    Cic. Off. 3, 9, 38:

    lepor,

    id. de Or. 2, 23, 98.— With dat.:

    nostris oratoribus lepos,

    Cic. de Or. 3, 23, 91; Flor. 4, 2, 81: inusitatum est, with subj.-clause, Cic. Deiot. 1, 1. — Comp.:

    species navium inusitatior,

    Caes. B. G. 4, 25.— Sup.: miracula, Aug. Civ. Dei, 10, 12.— Adv. in two forms.
    1.
    ĭnūsĭ-tātē, in an unwonted manner, unusually, strangely:

    absurde et inusitate scriptae epistolae,

    Cic. Q. Fr. 1, 2, 3:

    loqui,

    id. Brut. 75.— Comp.:

    poëta inusitatius contraxerat,

    Cic. Or. 46.— Sup.:

    inusitatissime nox pro noctu dixerunt (al. inusitate),

    Macr. S. 1, 4, 19.—
    * 2.
    ĭnūsĭtātō, in an unusual manner:

    enituit,

    Plin. Pan. 5, 2 (al. inusitato indicio enituit).

    Lewis & Short latin dictionary > inusitatus

  • 10 mos

    mos, mōris, m. [etym. dub.; perh. root ma-, measure; cf.: maturus, matutinus; prop., a measuring or guiding rule of life; hence], manner, custom, way, usage, practice, fashion, wont, as determined not by the laws, but by men's will and pleasure, humor, self-will, caprice (class.; cf.: consuetudo, usus).
    I.
    Lit.:

    opsequens oboediensque'st mori atque imperiis patris,

    Plaut. Bacch. 3, 3, 54:

    huncine erat aequum ex illius more, an illum ex hujus vivere?

    Ter. Heaut. 1, 2, 24: alieno more vivendum est mihi, according to the will or humor of another, id. And. 1, 1, 125:

    nonne fuit levius dominae pervincere mores,

    Prop. 1, 17, 15: morem alicui gerere, to do the will of a person, to humor, gratify, obey him:

    sic decet morem geras,

    Plaut. Most. 3, 2, 35; Cic. Tusc. 1, 9, 17:

    animo morem gessero,

    Ter. And. 4, 1, 17:

    adulescenti morem gestum oportuit,

    id. Ad. 2, 2, 6; v. gero.—
    II.
    The will as a rule for action, custom, usage, practice, wont, habit:

    leges mori serviunt,

    usage, custom, Plaut. Trin. 4, 3, 36:

    legi morique parendum est,

    Cic. Univ. 11:

    ibam forte Viā Sacrā, sicut meus est mos,

    custom, wont, Hor. S. 1, 9, 1:

    contra morem consuetudinemque civilem,

    Cic. Off. 1, 41, 148:

    quae vero more agentur institutisque civilibus,

    according to usage, according to custom, id. ib.:

    mos est hominum, ut nolint eundem pluribus rebus excellere,

    id. Brut. 21, 84:

    ut mos est,

    Juv. 6, 392;

    moris erat quondam servare, etc.,

    id. 11, 83:

    more sinistro,

    by a perverted custom, id. 2, 87.— So with ut:

    morem traditum a patribus, ut, etc.,

    Liv. 27, 11, 10:

    hunc morem servare, ut, etc.,

    id. 32, 34, 5:

    virginibus Tyriis mos est gestare pharetram,

    it is the custom, they are accustomed, Verg. A. 1, 336:

    qui istic mos est?

    Ter. Heaut. 3, 3, 1:

    mos ita rogandi,

    Cic. Fam. 12, 17, 1:

    ut mos fuit Bithyniae regibus,

    id. Verr. 2, 5, 11, § 27: moris est, it is the custom:

    negavit, moris esse Graecorum, ut, etc.,

    id. ib. 2, 1, 26, § 66; Vell. 2, 37, 5:

    quae moris Graecorum non sint,

    Liv. 36, 28, 4; cf.:

    (aliquid) satis ex more Graecorum factum,

    id. 36, 28, 5:

    ut Domitiano moris erat,

    Tac. Agr. 39.— Plur.:

    id quoque morum Tiberii erat,

    Tac. A. 1, 80:

    praeter civium morem,

    contrary to custom, to usage, Ter. And. 5, 3, 9: sine more, unwonted, unparalleled:

    facinus sine more,

    Stat. Th. 1, 238; so,

    nullo more,

    id. ib. 7, 135:

    supra morem: terra supra morem densa,

    unusually, Verg. G. 2, 227 (cf.:

    supra modum): perducere aliquid in morem,

    to make into a custom, make customary, Cic. Inv. 2, 54, 162:

    quod jam in morem venerat, ut, etc.,

    had become customary, Liv. 42, 21, 7.—
    B.
    In partic., in a moral point of view, conduct, behavior; in plur., manners, morals, character; in a good or bad sense:

    est ita temperatis moderatisque moribus, ut summa severitas summā cum humanitate jungatur,

    manners, Cic. Fam. 12, 27, 1:

    suavissimi mores,

    id. Att. 16, 16, A, 6: boni, id. Fragm. ap. Non. 254, 8.—Prov.:

    corrumpunt mores bonos colloquia mala,

    Vulg. 1 Cor. 15, 33:

    justi,

    Cic. de Or. 2, 43, 184:

    severi et pudici,

    Plin. 28, 8, 27, § 106:

    sanctissimi,

    Plin. Ep. 10, 20, 3: feri immanisque natura, Cic. Rosc. [p. 1168] Am. 13, 38:

    totam vitam, naturam moresque alicujus cognoscere,

    character, id. ib. 38, 109:

    eos esse M'. Curii mores, eamque probitatem, ut, etc.,

    id. Fam. 13, 17, 3; id. de Or. 2, 43, 182:

    mores disciplinamque alicujus imitari,

    id. Deiot. 10, 28:

    perditi,

    id. Fam. 2, 5, 2:

    praefectura morum,

    the supervision of the public morals, Suet. Caes. 76:

    moribus et caelum patuit,

    to good morals, virtue, Prop. 4 (5), 11, 101:

    amator meretricis mores sibi emit auro et purpurā,

    polite behavior, complaisance, Plaut. Most. 1, 3, 128:

    propitiis, si per mores nostros liceret, diis,

    i. e. our evil way of life, Tac. H. 3, 72:

    morum quoque filius,

    like his father in character, Juv. 14, 52:

    ne te ignarum fuisse dicas meorum morum, leno ego sum,

    i. e. my trade, Ter. Ad. 2, 1, 6:

    in publicis moribus,

    Suet. Tib. 33; 42.—
    III.
    Transf.
    A.
    Quality, nature, manner; mode, fashion:

    haec meretrix fecit, ut mos est meretricius,

    Plaut. Men. 5, 4, 8:

    mores siderum,

    qualities, properties, Plin. 18, 24, 56, § 206:

    caeli,

    Verg. G. 1, 51:

    Carneadeo more et modo disputare,

    manner, Cic. Univ. 1:

    si humano modo, si usitato more peccāsset,

    in the usual manner, id. Verr. 2, 2, 3, § 9:

    Graeco more bibere,

    id. ib. 1, 26, 66:

    apis Matinae More modoque,

    after the manner of, like, Hor. C. 4, 2, 27:

    Dardanius torrentis aquae vel turbinis atri More furens,

    Verg. A. 10, 604:

    more novalium,

    Col. 3, 13, 4:

    caeli et anni mores,

    Col. 1, Praef. 23:

    omnium more,

    Cic. Fam. 12, 17, 3; so,

    ad morem actionum,

    Quint. 4, 1, 43:

    elabitur anguis in morem fluminis,

    like, Verg. G. 1, 245:

    in hunc operis morem,

    Hor. S. 2, 1, 63:

    pecudum in morem,

    Flor. 3, 8, 6:

    morem vestis tenere,

    mode, fashion, Just. 1, 2, 3.—
    B.
    A precept, law, rule ( poet. and postAug.):

    moresque viris et moenia ponet,

    precepts, laws, Verg. A. 1, 264; cf.:

    pacis inponere morem,

    id. ib. 6, 852:

    quod moribus eorum interdici non poterat,

    Nep. Ham. 3:

    quid ferri duritiā pugnacius? sed cedit, et patitur mores,

    submits to laws, obeys, is tamed, Plin. 36, 16, 25, § 127:

    ut leo mores Accepit,

    Stat. Ach. 2, 183:

    in morem tonsa coma, = ex more ludi,

    Verg. A. 5, 556.

    Lewis & Short latin dictionary > mos

См. также в других словарях:

  • unusually — index particularly Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • unusually — [adv] extremely almighty*, awful*, awfully, curiously, especially, extra, extraordinarily, mighty, oddly, peculiarly, plenty, powerful, rarely, real, really, remarkably, right, so, so much, strangely, surprisingly, terribly, terrifically, too… …   New thesaurus

  • unusually — [[t]ʌnju͟ːʒuəli[/t]] 1) ADV GRADED: ADV adj (emphasis) You use unusually to emphasize that someone or something has more of a particular quality than is usual. He was an unusually complex man. ...this year s unusually harsh winter. 2) ADV GRADED …   English dictionary

  • unusually — un|u|su|al|ly [ʌnˈju:ʒuəli, ʒəli] adv 1.) unusually high/large/quiet etc higher, larger etc than usual ▪ unusually high levels of pollution 2.) used to say that something is not what usually happens ▪ Unusually for me, I fell asleep very quickly …   Dictionary of contemporary English

  • unusually */ — UK [ʌnˈjuːʒʊəlɪ] / US [ʌnˈjuʒuəlɪ] adverb 1) extremely: used for emphasizing that something is not what you would normally expect An unusually large number of our students passed this year. 2) in a way that is not usual or typical Unusually for… …   English dictionary

  • unusually — un|u|su|al|ly [ ʌn juʒuəli ] adverb * 1. ) extremely: used for emphasizing that something is not what you would normally expect: An unusually large number of our students passed this year. 2. ) in a way that is not usual or typical: Boris seemed… …   Usage of the words and phrases in modern English

  • unusually — adverb 1 unusually hot/difficult etc more hot etc than is usual 2 in an unusual way: The house was unusually quiet …   Longman dictionary of contemporary English

  • unusually — [ʌnˈjuːʒʊəli] adv 1) in a way that is not usual or typical Boris seemed unusually quiet.[/ex] 2) extremely Cambridge has several unusually good restaurants.[/ex] …   Dictionary for writing and speaking English

  • unusually — adv. Unusually is used with these adjectives: ↑bright, ↑broad, ↑busy, ↑candid, ↑cool, ↑detailed, ↑early, ↑fast, ↑hot, ↑large, ↑light, ↑long, ↑ …   Collocations dictionary

  • unusually — unusual ► ADJECTIVE 1) not habitually or commonly done or occurring. 2) remarkable; exceptional. DERIVATIVES unusually adverb unusualness noun …   English terms dictionary

  • unusually — adverb to a remarkable degree or extent (Freq. 3) she was unusually tall • Syn: ↑remarkably, ↑outstandingly, ↑unco • Ant: ↑unremarkably (for: ↑ …   Useful english dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»