Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

430

  • 21 Bituriges

    Biturīges, um, m., die Bituriger, eine Völkerschaft im aquitanischen Gallien, die in zwei Stämme zerfiel: Bit. Cubi, das heutige Berry (im Dép. du Cher et de l'Indre), mit der Stadt Bourges, Plin. 4, 109 u. (ohne Cubi) Caes. b. G. 7, 5, 3; 7, 15, 4. Sidon. ep. 7, 9. Not. dign. occ. p. 472 u. 491 ed. Boeck. – u. Bit. Vivisci, in der Nähe des heutigen Bordeaux, Plin. 4, 108. Corp. inscr. Lat. 13, 1697. – Sing. Biturīx, rīgis, m., ein Bituriger, Lucan. 1, 423 (kollektiv). – attrib. = biturigisch, Rutil. Nam. 1, 353: civis Biturix Cubus, Corp. inscr. Lat. 13, 2025 a. – Dav.: a) Biturīcus, a, um, biturigisch, vitis, Col. 3, 2, 191. Isid. 17, 5, 22: civitas, Spät. (s. Savaro Sidon. ep. 7, 9. p. 430). – b) Biturīgae, ārum, f., Biturigä, die Hauptstadt der Bituriges Cubi, j. Bourges, Amm. 15, 11, 11. Sidon. ep. 7, 5; 7, 9 u. Spät. (s. Savaro Sidon. ep. 7, 9. p. 430). – c) Biturīgēnsis, e, biturigensisch, equites catafractarii, Not. dign. or. 4. § 1 B. – d) Biturīgiacus, a, um, biturigisch, vitis, Plin. 14, 27.

    lateinisch-deutsches > Bituriges

  • 22 Polymestor

    Polymēstōr (Polymnēstōr), oris, Akk. orem u. ora, m. (Πολυμήστωρ), König der Bistonen in Thrazien, Schwiegersohn des Priamus u. Gemahl der Ilione, der den ihm anvertrauten Polydorus tötete, Ov. met. 13, 430 u. 551. Hyg. fab. 109. Mythogr. Lat. 2, 209. Serv. Verg. Aen. 3, 6; 3, 15 u.a. (überall mit der Variante Polymnestor; vgl. Burmann Ov. met. 13, 430).

    lateinisch-deutsches > Polymestor

  • 23 fuga

    fŭga, ae, f.    - gén. sing. fugaï, Lucr. 1, 1047; 4, 713.    - [gr]gr. ϕυγή. [st1]1 [-] action de fuire, fuite; évasion.    - fuga ab urbe turpissima, Cic. Att. 7, 21, 1: une fuite si honteuse loin de la ville.    - desperata fuga, Cic. Phil. 5, 30: fuite désespérée.    - in fugam sese dare, Cic. Verr. 4, 95: prendre la fuite.    - in fugam se conferre, Cic. Caec. 22: prendre la fuite.    - in fugam se conjicere, Cic. Cael. 63: prendre la fuite.    - ad capiendam fugam impedire, Caes. BG. 7, 26, 3: empêcher de prendre la fuite.    - aliam in partem fugam petere, Caes. BG. 2, 24, 1: s'enfuir dans une autre direction.    - fugae sese mandare, Caes. BG. 2, 24, 2: chercher son salut dans la fuite.    - aliquem in fugam dare (conjicere, convertere, impellere): mettre qqn en fuite.    - fugā se ad aliquem recipere, Caes.: se réfugier auprès de qqn.    - esse in fuga, Cic. Att. 7, 23, 2 ; 7, 24: être en fuite.    - fugam dare, Virg. En. 12, 368: fuir.    - fugam facere = fugere: fuir (Ter. Eun. 787; Sall. J. 53, 3 ; Liv. 8, 9, 12).    - fugam facere = fugare: mettre en fuite (Liv. 21, 5, 16 ; 21, 52, 10; etc.).    - fugas facere, Cic. Dom. 67, mettre souvent en fuite.    - fugam factam esse constat, Cic. Caec. 43: c'est un fait qu'il y a eu fuite.    - fugae servorum, Hor.: évasions d'esclaves.    - plane fugae merae, Petr. 45: c'étaient de vrais capons! [st1]2 [-] éloignement, exil, bannissement.    - quoties fugas et caedes jussit princeps, Tac. An. 14, 64: toutes les fois que le prince ordonna des exils et des massacres.    - Cic. Off. 2, 20; Rep. 1, 6; etc. ; Tac. H. 5, 24. [st1]3 [-] lieu d'exil.    - Ov. H. 6, 158; Ov. P. 1, 2, 130. [st1]4 [-] course rapide, voyage rapide.    - fugam dare, Virg. En. 7, 24: accélérer la course (de qqn).    - cf. Virg. En 1, 317; 4, 430; Juv. 8, 61.    - fuga temporum, Hor. O. 3, 30, 5: la fuite des temps. [st1]5 [-] action d'éviter, aversion, crainte.    - fuga laboris, Cic.: aversion pour le travail.    - laborum et dolorum fuga, Cic. Fin. 1, 33: la fuite des fatigues et des douleurs.    - cf. Cic. Mur. 9 ; etc. fl [avec a] Sen. Ep. 121, 20. [st1]6 [-] moyen d'éviter, échappatoire.    - nulla fuga meis male factis, Plaut.: je ne vois aucun moyen d'excuser mes fautes.    - fuga leti, Hor. S. 2, 6, 95: moyen d'échapper à la mort.    - nulla fuga est capto, Ov. M. 6: on ne peut échapper une fois pris.
    * * *
    fŭga, ae, f.    - gén. sing. fugaï, Lucr. 1, 1047; 4, 713.    - [gr]gr. ϕυγή. [st1]1 [-] action de fuire, fuite; évasion.    - fuga ab urbe turpissima, Cic. Att. 7, 21, 1: une fuite si honteuse loin de la ville.    - desperata fuga, Cic. Phil. 5, 30: fuite désespérée.    - in fugam sese dare, Cic. Verr. 4, 95: prendre la fuite.    - in fugam se conferre, Cic. Caec. 22: prendre la fuite.    - in fugam se conjicere, Cic. Cael. 63: prendre la fuite.    - ad capiendam fugam impedire, Caes. BG. 7, 26, 3: empêcher de prendre la fuite.    - aliam in partem fugam petere, Caes. BG. 2, 24, 1: s'enfuir dans une autre direction.    - fugae sese mandare, Caes. BG. 2, 24, 2: chercher son salut dans la fuite.    - aliquem in fugam dare (conjicere, convertere, impellere): mettre qqn en fuite.    - fugā se ad aliquem recipere, Caes.: se réfugier auprès de qqn.    - esse in fuga, Cic. Att. 7, 23, 2 ; 7, 24: être en fuite.    - fugam dare, Virg. En. 12, 368: fuir.    - fugam facere = fugere: fuir (Ter. Eun. 787; Sall. J. 53, 3 ; Liv. 8, 9, 12).    - fugam facere = fugare: mettre en fuite (Liv. 21, 5, 16 ; 21, 52, 10; etc.).    - fugas facere, Cic. Dom. 67, mettre souvent en fuite.    - fugam factam esse constat, Cic. Caec. 43: c'est un fait qu'il y a eu fuite.    - fugae servorum, Hor.: évasions d'esclaves.    - plane fugae merae, Petr. 45: c'étaient de vrais capons! [st1]2 [-] éloignement, exil, bannissement.    - quoties fugas et caedes jussit princeps, Tac. An. 14, 64: toutes les fois que le prince ordonna des exils et des massacres.    - Cic. Off. 2, 20; Rep. 1, 6; etc. ; Tac. H. 5, 24. [st1]3 [-] lieu d'exil.    - Ov. H. 6, 158; Ov. P. 1, 2, 130. [st1]4 [-] course rapide, voyage rapide.    - fugam dare, Virg. En. 7, 24: accélérer la course (de qqn).    - cf. Virg. En 1, 317; 4, 430; Juv. 8, 61.    - fuga temporum, Hor. O. 3, 30, 5: la fuite des temps. [st1]5 [-] action d'éviter, aversion, crainte.    - fuga laboris, Cic.: aversion pour le travail.    - laborum et dolorum fuga, Cic. Fin. 1, 33: la fuite des fatigues et des douleurs.    - cf. Cic. Mur. 9 ; etc. fl [avec a] Sen. Ep. 121, 20. [st1]6 [-] moyen d'éviter, échappatoire.    - nulla fuga meis male factis, Plaut.: je ne vois aucun moyen d'excuser mes fautes.    - fuga leti, Hor. S. 2, 6, 95: moyen d'échapper à la mort.    - nulla fuga est capto, Ov. M. 6: on ne peut échapper une fois pris.
    * * *
        Fuga, fugae. Virgil. Fuite.
    \
        Fuga. Cic. Exil, Bannissement.
    \
        Fuga. Virgil. Course.
    \
        Laboris fuga desidiam coarguit. Cic. Refuyement de travail, Quand on refuit, refuse, et ne veult on travailler.
    \
        Fuga nulla malefactis meis. Plaut. Je ne scauroye fuir que je ne soye puni pour mes mesfaicts.
    \
        Ardet abire fuga. Virgil. Il brusle d'ardeur de s'enfuir.
    \
        Agitare fugam. Virgil. S'enfuir.
    \
        Inclusis aperire fugam. Claud. Leur faire voye et ouverture pour s'enfuir.
    \
        Aperuit lux fugam hostium. Liu. Quand il fut jour on congneut que les ennemis s'en estoyent fuiz.
    \
        Fugam capere. Caesar. S'enfuir, Prendre la fuite, Gaigner au pied.
    \
        Conferre se in fugam. Cic. Se mettre en fuite.
    \
        Coniicere se in fugam. Cic. S'enfuir.
    \
        Consternari in fugam. Liu. S'enfuir en desordre, et comme gens esperduz.
    \
        Disiicere aliquos in fugam. Tacit. Les faire fuir ca et là.
    \
        Dare sese in fugam. Cic. S'enfuir.
    \
        Dare fugam. Virgil. Donner le moyen de s'enfuir et se sauver.
    \
        Terga fugae nudant. Virgil. Ils tournent le dos pour s'enfuir.
    \
        Petere fugam. Claud. S'enfuir.
    \
        Terga praebere fugae. Ouid. Tourner le dos, S'enfuir.
    \
        Texuntque fuga et praelia. Virgil. Entrelassent et entremeslent les fuites et les combats, maintenant fuyant, maintenant combatant.

    Dictionarium latinogallicum > fuga

  • 24 incilo

    incīlo, āre - tr. - invectiver, gourmander, blâmer, réprimander.    - Acc. Tr, 41; 430 ; 458; Pac. Tr. 136 ; Lucil. S. 30, 30; Lucr, 3, 961.
    * * *
    incīlo, āre - tr. - invectiver, gourmander, blâmer, réprimander.    - Acc. Tr, 41; 430 ; 458; Pac. Tr. 136 ; Lucil. S. 30, 30; Lucr, 3, 961.
    * * *
        Incilo, incilas, pen. prod. incilare. Lucret. Reprendre, Blasmer, Despriser, Reprouver. Antiquum.

    Dictionarium latinogallicum > incilo

  • 25 Bituriges

    Biturīges, um, m., die Bituriger, eine Völkerschaft im aquitanischen Gallien, die in zwei Stämme zerfiel: Bit. Cubi, das heutige Berry (im Dép. du Cher et de l'Indre), mit der Stadt Bourges, Plin. 4, 109 u. (ohne Cubi) Caes. b. G. 7, 5, 3; 7, 15, 4. Sidon. ep. 7, 9. Not. dign. occ. p. 472 u. 491 ed. Boeck. – u. Bit. Vivisci, in der Nähe des heutigen Bordeaux, Plin. 4, 108. Corp. inscr. Lat. 13, 1697. – Sing. Biturīx, rīgis, m., ein Bituriger, Lucan. 1, 423 (kollektiv). – attrib. = biturigisch, Rutil. Nam. 1, 353: civis Biturix Cubus, Corp. inscr. Lat. 13, 2025 a. – Dav.: a) Biturīcus, a, um, biturigisch, vitis, Col. 3, 2, 191. Isid. 17, 5, 22: civitas, Spät. (s. Savaro Sidon. ep. 7, 9. p. 430). – b) Biturīgae, ārum, f., Biturigä, die Hauptstadt der Bituriges Cubi, j. Bourges, Amm. 15, 11, 11. Sidon. ep. 7, 5; 7, 9 u. Spät. (s. Savaro Sidon. ep. 7, 9. p. 430). – c) Biturīgēnsis, e, biturigensisch, equites catafractarii, Not. dign. or. 4. § 1 B. – d) Biturīgiacus, a, um, biturigisch, vitis, Plin. 14, 27.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Bituriges

  • 26 Polymestor

    Polymēstōr (Polymnēstōr), oris, Akk. orem u. ora, m. (Πολυμήστωρ), König der Bistonen in Thrazien, Schwiegersohn des Priamus u. Gemahl der Ilione, der den ihm anvertrauten Polydorus tötete, Ov. met. 13, 430 u. 551. Hyg. fab. 109. Mythogr. Lat. 2, 209. Serv. Verg. Aen. 3, 6; 3, 15 u.a. (überall mit der Variante Polymnestor; vgl. Burmann Ov. met. 13, 430).

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Polymestor

  • 27 Aug

    Aurelius Augustinus 354-430 н. э.

    Латинско-русский словарь > Aug

  • 28 Sid

    С. Sollius Modestus Apollinaris Sidonius ок. 430-480 н. э.

    Латинско-русский словарь > Sid

  • 29 Augustinus

    I Augustīnus, ī m. (D. Aurelius)
    Августин (один из главн. христианских писателей и богословов, 354430 гг.)
    II Augustīnus, a, um Su = Augustanus

    Латинско-русский словарь > Augustinus

  • 30 Tabula rasa

    "Выскобленная доска", т. е. чистая доска, на которой еще ничего не написано и можно писать все, что угодно - древние греки и римляне писали заостренной палочкой на вощеных табличках, и написанное легко стиралось; в расширенном смысле - пустое место; иногда в сочет.: сделать tabula rasa из чего-л., т. е. свести на нет, перечеркнуть, зачеркнуть что-л.
    "Английский философ-материалист Локк, вслед за Аристотелем, сравнивавшим человеческий разум с табличкой для письма ("О душе", III, 430, al), в трактате "Опыт о человеческом разуме" (1690) пользуется образом чистой доски для характеристики интеллекта ребенка до начала воспитательного воздействия на него со стороны окружающей среды. Локк занялся обстоятельной критикой теории врожденных идей и пришел к непоколебимому убеждению, что все наши понятия, представления и отвлеченные идеи составляют плод чувственного восприятия внешнего мира. Отсюда следовало для Локка то же самое заключение, к которому пришли уже древние стоики, что интеллект есть tabula rasa, на которой чувственное восприятие пишет свои знаки". Л. И. Аксельрод, Двойственная истина в современной немецкой философии.
    Если бы всякий стал вычеркивать у древних те места, которых он не понимает, - как скоро мы оказались бы перед tabula rasa. (К. Маркс, Различие между натурфилософией Демокрита и натурфилософией Эпикура.)
    Понятно, что все эти свойства рассуждений г. Михайловского остаются неизменными и тогда, когда он переходит к России. Он "приветствует от всей души" столь же странные россказни некоего г. Яковлева, что Россия - tabula rasa, что она может начать с начала, избегать ошибок других стран и т. д., и т. д. (В. И. Ленин, Экономическое содержание народничества и критика его в книге г. Струве.)
    В последнее время критики наши ввели похвальный обычай нападать на те произведения литературы, в которых изображаются так называемые "больные", то есть полоумные и юродивые. Действительно, ничего не может быть презреннее, нелепее "разочарованных". Это, по большей части, школьники, в юных летах вкусившие трубки, вина и женщин и воображающие, что вне этих трех капитальных фактов жизни человеческой, остальная вселенная есть не что иное, как tabula rasa. (M. E. Салтыков-Щедрин, Брусин.)
    Может быть, это утопия. Но допустим, что можно сделать из всего прошедшего tabula rasa: нет собственности, нет семьи. (Л. Н. Толстой, Анна Каренина.)
    Если вы присмотритесь к разным сторонам французской жизни, сосредоточенной в Париже, то вы, вероятно, придете к тому выводу, что идея анархии начала уже охватывать собою не один какой-нибудь общественный слой: она проникла всюду, и в литературе, и в искусстве, в романе и в драме, в лирической поэзии, в нравах и обычаях, во вкусах и привычках - во всем чувствуется стремление сделать tabula rasa из того, что до сих пор считалось правдой, добром, правосудием, справедливостью, заслугой, властью, обязательством, собственностью, добрым именем, культурными обычаями. (П. Д. Боборыкин, Столицы мира.)
    В те годы Стриндберг говорил исключительно языком молний, мир, окружавший его тогда, был как грозовая июльская туча, - tabula rasa, на которой молния его воли вычерчивала какие угодно зигзаги. (А. А. Блок, Письмо к матери, 15.VII 1912.)
    Положительными, жизненными и жизнеутверждающими силами в Шекспире были, с одной стороны, его язычески-чувственная настроенность, простая радость о теле и о цветущей земле, и о приволье живых просторов воплощения, - с другой, его здоровое и строго-нравственное чувство. Но свобода несла в себе адогматизм, не то, чтобы прямо неверие, а разрыв связи с прежнею верой и приглашение верить или не верить во что угодно. Другими словами: отмену всех прежних ответов на мировые вопросы, открытое поле для всяческого сомнения, tabulam rasam осмысливающего мир сознания, необходимость решить по-своему все загадки и противоречия бытия. И Шекспир изнемогает перед этою непосильною задачей, уклониться от которой не может гений. (В. И. Иванов, Родное и вселенское.)
    Идя ближе и ближе к детству, мы находим почти tabula rasa, то есть белый лист, на котором жизнь напишет все содержание. (А. В. Луначарский, О наследстве классиков.)
    Ведь сами же вы, профаны, признаете, что душа ребенка не есть tabula rasa, что она представляет собою сложный продукт целого ряда разнообразных физических, нравственных и умственных влияний, преемственно передаваемых из поколения в поколение. (П. Н. Ткачев, Ташкентские рыцари.)

    Латинско-русский словарь крылатых слов и выражений > Tabula rasa

  • 31 abacus

    abacus, ī, m. (ἄβαξ; dah. latein. abax, bacis, m., Prisc. 7, 42), die Tafel od. Tischplatte, I) der Abecetisch, d.h. das nach dem dekadischen Ziffersystem in viereckige Felder abgeteilte Rechenbrett, Pers. 1, 132. – übh. der Rechentisch, abaco et pulvisculo se dedere, sich mit Geometrie beschäftigen, Apul. apol. 16. p. 24, 7 Kr. – II) jedes in Felder abgeteilte Spielbrett, eburneis quadrigis cotidie in abaco ludere, Suet. Ner. 22, 1: diem abaco et latrunculis conterere, Macr. sat. 1, 5, 11. – III) ein in durchlöcherte Felder abgeteilter Schenk- od. Kredenztisch, der zur Aufnahme der mit einem spitzen Fuße versehenen Weinkrüge diente, Cato r.r. 10, 4. – später ein musivisch verzierter Prunktisch in den Zimmern, zur Aufstellung kostbarer Gefäße (Vasen usw.), Varr. LL., Cic. u.a. – IV) architekt. t.t.: a) die obere Platte auf dem Kapitäle der Säulen, Vitr. 3, 5, 5. – b) ein aus Stuck od. musivischer Arbeit (von Marmor od. Glas) bestehendes viereckiges Feld, wie sie zur Verzierung in die Zimmerwände eingelegt wurden, das Getäfel, Vitr.: bases abacorum, Friese, Sockel der Zimmerwände, Plin. – / Über abacus vgl. Hauler in Wölfflins Archiv 1, 430.

    lateinisch-deutsches > abacus

  • 32 alogior

    alogior, āri = ἀλογοῦμαι, unvernünftig sein, Dosith. (VII) 430, 4. Augustin. in euang. Ioann. 5, 17.

    lateinisch-deutsches > alogior

  • 33 apinor

    apinor, ārī, (apinae) den Possenreißer machen, Exc. ex Charis. (VII) 430 not. 1 K. ›apinor, εἰκαιολογῶ (schwatze unbedachtsam)‹.

    lateinisch-deutsches > apinor

  • 34 aspero

    aspero, āvī, ātum, āre (asper), rauh machen, I) eig.: 1) an der Oberfläche rauh-, uneben-, ungleich machen, a) übh.: fauces (Schlund), Cels.: tabula lapidibus aut ferro asperata, Varr.: glacialis hiems aquilonibus asperat undas, macht stürmisch, Verg. – b) an der Oberfläche spitz-, scharf machen, spitzen, schärfen, specillum, Cels.: sagittas ossibus, Tac.: pugionem vetustate obtusum saxo, Tac. – 2) für das Gehör holperig machen, compositionem, Quint. 9, 4, 31. – 3) für den Geschmack herb-, ungenießbar machen, lascivas vitae illecebras, Prud. psych. 430 sq. – II) übtr., heftiger-, ungestümer machen, aufregen, aufreizen (Ggstz. lenire), crimina, Tac.: iram victoris, Tac. – alqm in saevitiam, Tac. – u. physisch heftiger machen, vermehren, verschlimmern, passionis magnitudinem, Cael. Aur. acut. 2, 37, 195. – / Synk. Partiz. Perf. Pass. aspratus, Sidon. ep. 4, 8, 5 u. carm. 2, 419 u. 22, 130.

    lateinisch-deutsches > aspero

  • 35 Augustinus [1]

    1. Augustīnus, ī, m., röm. Beiname, zB. D. Aurelius Augustinus, latein. Kirchenschriftsteller, geb. am 13. Nov. 354 n. Chr. zu Tagesta, gest. 430 n. Chr., Sidon. ep. 9, 2. Vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Literat.5 § 440.

    lateinisch-deutsches > Augustinus [1]

  • 36 aviarius

    aviārius, a, um (avis), zu den Vögeln gehörig, Vogel-, I) adi.: rete, Varr. r. r. 3, 5, 13. – II) subst.: 1) aviārius, ī, m., a) = ὀρνιθοκόμος, ὀρνιθοτρόφος (Gloss.), der Vogelwärter, Col. 8, 3, 4 u. ö.; bes. der Hühnerstopfer, Apic. 8, 372 (dazu Schuch): vollst. av. altiliarius, Corp. inscr. Lat. 6, 9201. – b) = ὀρνεοπώλης, der Hühnerhändler, Gloss. II, 387, 10. – 2) aviārium, ī, n., der Aufenthalt der Vögel, a) übh.: α) der Hausvögel, das Vogelhaus (griech. ὀρνιθών), Varr. r. r. 1, 38, 2. Cic. ad Q. fr. 3, 1, 1. § 1 u.a. – β) des wilden Geflügels im Walde, die Vogelhecke, Verg. georg. 2, 430. – b) = ὀρνιθοτροφειον, die Hühnerstopferei, Gloss.

    lateinisch-deutsches > aviarius

  • 37 bipennis

    bipennis, e (bis u. penna), I) mit zwei Flügeln versehen, zweiflügelig, insectum, Plin. 11, 96: fulmen, Varr. sat. Men. 272. – II) übtr., zweischneidig, bipennis securis, Varr. sat. Men. 389: bipenne ferrum, Verg. Aen. 11, 135. – gew. subst., bipennis, is, Akk. em, Abl. ī, f. (sc. securis, s. Prisc. 5, 28 u. 7, 62) = δίστομος ἀξίνη od. πέλεκυς (Gloss.), die zweischneidige Axt, die Doppelaxt (s. Veget. mil. 4, 46. p. 163, 17. Isid. 19, 19, 11), als Holzaxt, Lucil. sat. 3, 48 (Abl. bipenne), zum Fällen der Bäume, Phaedr. 4, 7, 7, als Schlichtbeil, Varr. sat. Men. 441. Hor. carm. 4, 4, 57, gew. als Streitaxt, Verg. Aen. 2, 479. Ov. met. 5, 79. Tac. Agr. 10. Curt. 3, 2 (4), 5 u.a. (Akk. bipennim nicht mehr Ov. met. 8, 766; Abl. bipenne nur Tibull. 1, 6, 47). – / Die Form bipinnis (v. bis u. pinna), von Bücheler Varr. sat. 272 u. von Lang Veget. mil. 4, 46 beibehalten, steht auch Phocas (V) 430, 12.

    lateinisch-deutsches > bipennis

  • 38 caelifer

    caelifer, fera, ferum (caelum u. fero), I) den Himmel tragend, Atlans, Verg. Aen. 6, 796 u. Stat. Theb. 5, 430: manus (des Herkules), Sen. Herc. fur. 528. – II) zum Himmel emporhebend, laudes, Mart. Cap. 6. § 637.

    lateinisch-deutsches > caelifer

  • 39 callis

    callis, is, m. u. (in Prosa gew.) f., ein über Anhöhen u. Berge führender ungebahnter Pfad, der Bergpfad, Gebirgspfad, Waldweg, nur dem Vieh zugängliche Triftweg, die Trift, Plur. auch meton. = Gebirgstriften, Gebirgshutungen, α) Sing., Amm. 30, 1, 15. Auct. itin. Alex. 45 in. Pers. 3, 57. Val. Flacc. 3, 368. Claud. b. Get. 282: poet. v. Pfade der Ameise, Verg. Aen. 4, 405. Ov. met. 7, 626: u. übh. Abzugsweg, Varr. sat. Men. 430 B. – β) gew. Plur.: iter callium, Marsch über die G., Curt.: Italiae calles (in den Abruzzen) et pastorum stabula, Cic.: calles saltusque Macedonicorum montium, Liv.: calles silvestres longinqui, Varr.: calles inviae, Liv. u. Curt.: calles occulti, Verg.: silvestres calles, vix singulis pervii, Curt.: calles consitae arboribus, Amm.: nos hic pecorum modo per aestivos saltus deviasque calles exercitum ducimus, Liv.: timor incessit, ne quas per imminentia iuga calles inveniret, Liv.: cum quaedam in callibus, ut solet, pastorum controversia esset, Cic. – bes. calles publicae, Gebirgstriften des Staates, Varr. r. r. 2, 2, 10: calleis viaeque publicae, Leg. agr. fragm. XXVI im Corp. inscr. Lat. 1. p. 81: dah. als eine öffentliche Verwaltung (provincia) silvae callesque, Suet. Caes. 19, 2, u. bl. calles, Tac. ann. 4, 27 H. – / Über das gen. fem. vgl. Drak. u. Fabri Liv. 22, 14, 8. Zumpt u. Mützell Curt. 3, 10 (25), 10. Neue-Wagener Formenl.3 Bd. 1. S. 1000. – Abl. Sing. calle, seltener calli, Itin. Alex. 45 Volkmann.

    lateinisch-deutsches > callis

  • 40 Callon

    Callōn, ōnis, m. (Κάλλων), I) ein Bildgießer aus Ägina, Quint. 12, 10. § 7 u. 10 (wo griech. Akk. Plur. Callonas = Leute wie K.). – II) ein Bildgießer aus Elis, um 430 v. Chr., Plin. 34, 49.

    lateinisch-deutsches > Callon

См. также в других словарях:

  • 430 av. J.-C. — 430 Années : 433 432 431   430  429 428 427 Décennies : 460 450 440   430  420 410 400 Siècles : VIe siècle …   Wikipédia en Français

  • 430 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 4. Jahrhundert | 5. Jahrhundert | 6. Jahrhundert | ► ◄ | 400er | 410er | 420er | 430er | 440er | 450er | 460er | ► ◄◄ | ◄ | 426 | 427 | 428 | …   Deutsch Wikipedia

  • 430 — Années : 427 428 429  430  431 432 433 Décennies : 400 410 420  430  440 450 460 Siècles : IVe siècle  Ve siècle …   Wikipédia en Français

  • 430-е — V век: 430 439 годы 410 е · 420 е 430 е 440 е · 450 е 430 · 431 · 432 · 433 · 434 · 435 · 436 · 437 · 438 · …   Википедия

  • -430 — Années : 433 432 431   430  429 428 427 Décennies : 460 450 440   430  420 410 400 Siècles : VIe siècle av. J.‑C.  …   Wikipédia en Français

  • 430-е до н. э. — V век до н. э.: 439 430 годы до н. э. 450 е · 440 е 430 е до н. э. 420 е · 410 е 439 до н. э. · 438 до н. э. · 437 до н. э. · 436 до н. э …   Википедия

  • 430 a. C. — Años: 433 a. C. 432 a. C. 431 a. C. – 430 a. C. – 429 a. C. 428 a. C. 427 a. C. Décadas: Años 460 a. C. Años 450 a. C. Años 440 a. C. – Años 430 a. C. – Años 420 a. C. Años 410 a. C. Años 400 a. C. Siglos …   Wikipedia Español

  • 430 — Años: 427 428 429 – 430 – 431 432 433 Décadas: Años 400 Años 410 Años 420 – Años 430 – Años 440 Años 450 Años 460 Siglos: Siglo IV – …   Wikipedia Español

  • 430 — yearbox in?= cp=4th century c=5th century cf=6th century yp1=427 yp2=428 yp3=429 year=430 ya1=431 ya2=432 ya3=433 dp3=400s dp2=410s dp1=420s d=430s dn1=440s dn2=450s dn3=460s NOTOC EventsBy PlaceAsia* Feng Ba abdicates as emperor of the Northern… …   Wikipedia

  • 430-53-5 — 1,1 dichloro 2 fluoroéthane 1,1 dichloro 2 fluoroéthane Général Nom IUPAC 1,1 dichloro 2 fluoroéthane …   Wikipédia en Français

  • 430 (число) — 430 Четыреста тридцать 427 · 428 · 429 · 430 · 431 · 432 · 433 400 · 410 · 420 · 430 · 440 · 450 · 460 Факторизация: Римская запись …   Википедия

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»