-
1 adlevāmentum (all-)
adlevāmentum (all-) ī, n [adlevo], a mitigation, relief: sine ullo adlevamento. -
2 Deus commodo muto consisto quem meus canis sententia existo
• Which, in a very ham-fisted way, with generosity, comes close to beingLatin Quotes (Latin to English) > Deus commodo muto consisto quem meus canis sententia existo
-
3 carbo
carboniscarbon, coal, charcoal. -
4 Heluetiae*
Switzerland [sz] -
5 accingo
ac-cingo, nxi, nctum, 3, v. a.I.Lit., to gird to or on, to gird round or about (in prose, first after the Aug. per.;B.in poetry, a favorite word with Verg.): lateri ensem,
Verg. A. 11, 489; and med., to gird one's self:accingitur ense,
id. ib. 7, 640; cf.:quo (ense) fuit accinctus,
Ov. M. 6, 551; so,ferro,
Tac. A. 6, 2.—Transf., to arm, equip, furnish, provide:II.facibus pubes accingitur,
Verg. A. 9, 74:gladiis accincti,
Liv. 40, 13;hence: accinctus miles,
an armed soldier, Tac. A. 11, 18:ornat Phraaten accingitque (sc. diademate imposito) paternum ad fastigium,
id. ib. 6, 32:accinctus gemmis fuigentibus ensis,
Val. Fl. 3, 514.Fig.A.In gen., to endow, provide; in medicine:B.magicas accingier artes,
to have recourse to, Verg. A. 4, 493.—In part.: accingere se or accingi, to enter upon or undertake a thing, girded, i. e. well prepared, to prepare one's self, make one's self ready (taken from the girding of the flowing robes when in active occupation); constr. absol., with ad, in, dat., or inf.:b.tibi omne est exedendum, accingere,
make yourself ready, Ter. Ph. 2, 2, 4; so id. Eun. 5, 9, 30; Lucr. 2, 1043:illi se praedae accingunt,
Verg. A. 1, 210:accingi ad consulatum,
Liv. 4, 2; in Tac. very often actively, to make any one ready for something:turmas peditum ad munia accingere, A. 12, 31: accingi ad ultionem,
id. H. 4, 79:in audaciam,
id. ib. 3, 66 al.; with inf.:accingar dicere pugnas Caesaris,
Verg. G. 3, 46;so: navare operam,
Tac. A. 15, 51.—Also in the active form, as v. neutr. = se accingere: age, anus, accinge ad molas, Pompon. ap. Non. 469, 28 (Rib. Com. Rel. p. 235):A.accingunt omnes operi,
all go vigorously to the work, Verg. A. 2, 235.—Hence, ac-cinctus, a, um, P. a., well girded.Lit.: cujus aut familiaris habitus condecentior aut militaris accinctior, Auson. Grat. Act. 27.—B. -
6 Ailuroedus melanotis
ENG spotted catbird -
7 Armenia
Armĕnĭa, ae, f., = Armenia.I.A country of Asia, divided into Armenia Major (eastern, now Turcomania and Kurdistan) and Minor (western, now Anatolia), Plin. 6, 9, 9, § 25:II.utraque,
Luc. 2, 638:utraeque,
Flor. 3, 5, 21.— Absol. Armenia, for Armenia Minor, Cic. Div. 2, 37, 79; id. Phil. 2, 37, 94.— Hence,Derivv.A.Armĕnĭăcus, a, um, adj., = Armeniakos, Armenian:B.bellum,
Plin. 7, 39, 40, § 129:triumphus,
id. 30, 2, 6, § 16:cotes,
id. 36, 22, 47, § 164.—Hence, Armeniacus,
an epithet of the emperor Marcus Aurelius, on account of his conquest of Armenia, Capitol. M. Anton. Philos. 9; Inscr. Grut. 253, 2.—Armeniacum malum, or absol. Armĕnĭăcum, the fruit of the apricot-tree, the apricot, Col. 5, 10, 19 (id. 5, 10, 404, called Armenium).— Armĕ-nĭăca, ae, f., the apricot-tree, Col. 11, 2, 96; Plin. 15, 13, 12, § 41.—Armĕnĭus, a, um, adj., Armenian:2.lingua,
Varr. L. L. 5, § 100 Müll.:reges,
Cic. Att. 2, 7:tigres,
Verg. E. 5, 29:pedites,
Nep. Dat. 8, 2:triumphi,
Flor. 4, 2, 8.—Subst.a.Ar-mĕnĭus, ii, m., an Armenian, Ov. Tr. 2, 227; Mart. 5, 59; Vulg. 4 Reg. 19, 37.—b.Armĕnĭum, ii, n.(α).Sc. pigmentum, a fine blue color, obtained from an Armenian stone, ultramarine, Varr. R. R. 3, 2, 4; Vitr. 7, 5 fin.; Plin. 35, 6, 12, § 30.—(β).Sc. pomum, the apricot, Col. 5, 10, 404. -
8 Armeniaca
Armĕnĭa, ae, f., = Armenia.I.A country of Asia, divided into Armenia Major (eastern, now Turcomania and Kurdistan) and Minor (western, now Anatolia), Plin. 6, 9, 9, § 25:II.utraque,
Luc. 2, 638:utraeque,
Flor. 3, 5, 21.— Absol. Armenia, for Armenia Minor, Cic. Div. 2, 37, 79; id. Phil. 2, 37, 94.— Hence,Derivv.A.Armĕnĭăcus, a, um, adj., = Armeniakos, Armenian:B.bellum,
Plin. 7, 39, 40, § 129:triumphus,
id. 30, 2, 6, § 16:cotes,
id. 36, 22, 47, § 164.—Hence, Armeniacus,
an epithet of the emperor Marcus Aurelius, on account of his conquest of Armenia, Capitol. M. Anton. Philos. 9; Inscr. Grut. 253, 2.—Armeniacum malum, or absol. Armĕnĭăcum, the fruit of the apricot-tree, the apricot, Col. 5, 10, 19 (id. 5, 10, 404, called Armenium).— Armĕ-nĭăca, ae, f., the apricot-tree, Col. 11, 2, 96; Plin. 15, 13, 12, § 41.—Armĕnĭus, a, um, adj., Armenian:2.lingua,
Varr. L. L. 5, § 100 Müll.:reges,
Cic. Att. 2, 7:tigres,
Verg. E. 5, 29:pedites,
Nep. Dat. 8, 2:triumphi,
Flor. 4, 2, 8.—Subst.a.Ar-mĕnĭus, ii, m., an Armenian, Ov. Tr. 2, 227; Mart. 5, 59; Vulg. 4 Reg. 19, 37.—b.Armĕnĭum, ii, n.(α).Sc. pigmentum, a fine blue color, obtained from an Armenian stone, ultramarine, Varr. R. R. 3, 2, 4; Vitr. 7, 5 fin.; Plin. 35, 6, 12, § 30.—(β).Sc. pomum, the apricot, Col. 5, 10, 404. -
9 Armeniacum
Armĕnĭa, ae, f., = Armenia.I.A country of Asia, divided into Armenia Major (eastern, now Turcomania and Kurdistan) and Minor (western, now Anatolia), Plin. 6, 9, 9, § 25:II.utraque,
Luc. 2, 638:utraeque,
Flor. 3, 5, 21.— Absol. Armenia, for Armenia Minor, Cic. Div. 2, 37, 79; id. Phil. 2, 37, 94.— Hence,Derivv.A.Armĕnĭăcus, a, um, adj., = Armeniakos, Armenian:B.bellum,
Plin. 7, 39, 40, § 129:triumphus,
id. 30, 2, 6, § 16:cotes,
id. 36, 22, 47, § 164.—Hence, Armeniacus,
an epithet of the emperor Marcus Aurelius, on account of his conquest of Armenia, Capitol. M. Anton. Philos. 9; Inscr. Grut. 253, 2.—Armeniacum malum, or absol. Armĕnĭăcum, the fruit of the apricot-tree, the apricot, Col. 5, 10, 19 (id. 5, 10, 404, called Armenium).— Armĕ-nĭăca, ae, f., the apricot-tree, Col. 11, 2, 96; Plin. 15, 13, 12, § 41.—Armĕnĭus, a, um, adj., Armenian:2.lingua,
Varr. L. L. 5, § 100 Müll.:reges,
Cic. Att. 2, 7:tigres,
Verg. E. 5, 29:pedites,
Nep. Dat. 8, 2:triumphi,
Flor. 4, 2, 8.—Subst.a.Ar-mĕnĭus, ii, m., an Armenian, Ov. Tr. 2, 227; Mart. 5, 59; Vulg. 4 Reg. 19, 37.—b.Armĕnĭum, ii, n.(α).Sc. pigmentum, a fine blue color, obtained from an Armenian stone, ultramarine, Varr. R. R. 3, 2, 4; Vitr. 7, 5 fin.; Plin. 35, 6, 12, § 30.—(β).Sc. pomum, the apricot, Col. 5, 10, 404. -
10 Armeniacus
Armĕnĭa, ae, f., = Armenia.I.A country of Asia, divided into Armenia Major (eastern, now Turcomania and Kurdistan) and Minor (western, now Anatolia), Plin. 6, 9, 9, § 25:II.utraque,
Luc. 2, 638:utraeque,
Flor. 3, 5, 21.— Absol. Armenia, for Armenia Minor, Cic. Div. 2, 37, 79; id. Phil. 2, 37, 94.— Hence,Derivv.A.Armĕnĭăcus, a, um, adj., = Armeniakos, Armenian:B.bellum,
Plin. 7, 39, 40, § 129:triumphus,
id. 30, 2, 6, § 16:cotes,
id. 36, 22, 47, § 164.—Hence, Armeniacus,
an epithet of the emperor Marcus Aurelius, on account of his conquest of Armenia, Capitol. M. Anton. Philos. 9; Inscr. Grut. 253, 2.—Armeniacum malum, or absol. Armĕnĭăcum, the fruit of the apricot-tree, the apricot, Col. 5, 10, 19 (id. 5, 10, 404, called Armenium).— Armĕ-nĭăca, ae, f., the apricot-tree, Col. 11, 2, 96; Plin. 15, 13, 12, § 41.—Armĕnĭus, a, um, adj., Armenian:2.lingua,
Varr. L. L. 5, § 100 Müll.:reges,
Cic. Att. 2, 7:tigres,
Verg. E. 5, 29:pedites,
Nep. Dat. 8, 2:triumphi,
Flor. 4, 2, 8.—Subst.a.Ar-mĕnĭus, ii, m., an Armenian, Ov. Tr. 2, 227; Mart. 5, 59; Vulg. 4 Reg. 19, 37.—b.Armĕnĭum, ii, n.(α).Sc. pigmentum, a fine blue color, obtained from an Armenian stone, ultramarine, Varr. R. R. 3, 2, 4; Vitr. 7, 5 fin.; Plin. 35, 6, 12, § 30.—(β).Sc. pomum, the apricot, Col. 5, 10, 404. -
11 Armenium
Armĕnĭa, ae, f., = Armenia.I.A country of Asia, divided into Armenia Major (eastern, now Turcomania and Kurdistan) and Minor (western, now Anatolia), Plin. 6, 9, 9, § 25:II.utraque,
Luc. 2, 638:utraeque,
Flor. 3, 5, 21.— Absol. Armenia, for Armenia Minor, Cic. Div. 2, 37, 79; id. Phil. 2, 37, 94.— Hence,Derivv.A.Armĕnĭăcus, a, um, adj., = Armeniakos, Armenian:B.bellum,
Plin. 7, 39, 40, § 129:triumphus,
id. 30, 2, 6, § 16:cotes,
id. 36, 22, 47, § 164.—Hence, Armeniacus,
an epithet of the emperor Marcus Aurelius, on account of his conquest of Armenia, Capitol. M. Anton. Philos. 9; Inscr. Grut. 253, 2.—Armeniacum malum, or absol. Armĕnĭăcum, the fruit of the apricot-tree, the apricot, Col. 5, 10, 19 (id. 5, 10, 404, called Armenium).— Armĕ-nĭăca, ae, f., the apricot-tree, Col. 11, 2, 96; Plin. 15, 13, 12, § 41.—Armĕnĭus, a, um, adj., Armenian:2.lingua,
Varr. L. L. 5, § 100 Müll.:reges,
Cic. Att. 2, 7:tigres,
Verg. E. 5, 29:pedites,
Nep. Dat. 8, 2:triumphi,
Flor. 4, 2, 8.—Subst.a.Ar-mĕnĭus, ii, m., an Armenian, Ov. Tr. 2, 227; Mart. 5, 59; Vulg. 4 Reg. 19, 37.—b.Armĕnĭum, ii, n.(α).Sc. pigmentum, a fine blue color, obtained from an Armenian stone, ultramarine, Varr. R. R. 3, 2, 4; Vitr. 7, 5 fin.; Plin. 35, 6, 12, § 30.—(β).Sc. pomum, the apricot, Col. 5, 10, 404. -
12 Armenius
Armĕnĭa, ae, f., = Armenia.I.A country of Asia, divided into Armenia Major (eastern, now Turcomania and Kurdistan) and Minor (western, now Anatolia), Plin. 6, 9, 9, § 25:II.utraque,
Luc. 2, 638:utraeque,
Flor. 3, 5, 21.— Absol. Armenia, for Armenia Minor, Cic. Div. 2, 37, 79; id. Phil. 2, 37, 94.— Hence,Derivv.A.Armĕnĭăcus, a, um, adj., = Armeniakos, Armenian:B.bellum,
Plin. 7, 39, 40, § 129:triumphus,
id. 30, 2, 6, § 16:cotes,
id. 36, 22, 47, § 164.—Hence, Armeniacus,
an epithet of the emperor Marcus Aurelius, on account of his conquest of Armenia, Capitol. M. Anton. Philos. 9; Inscr. Grut. 253, 2.—Armeniacum malum, or absol. Armĕnĭăcum, the fruit of the apricot-tree, the apricot, Col. 5, 10, 19 (id. 5, 10, 404, called Armenium).— Armĕ-nĭăca, ae, f., the apricot-tree, Col. 11, 2, 96; Plin. 15, 13, 12, § 41.—Armĕnĭus, a, um, adj., Armenian:2.lingua,
Varr. L. L. 5, § 100 Müll.:reges,
Cic. Att. 2, 7:tigres,
Verg. E. 5, 29:pedites,
Nep. Dat. 8, 2:triumphi,
Flor. 4, 2, 8.—Subst.a.Ar-mĕnĭus, ii, m., an Armenian, Ov. Tr. 2, 227; Mart. 5, 59; Vulg. 4 Reg. 19, 37.—b.Armĕnĭum, ii, n.(α).Sc. pigmentum, a fine blue color, obtained from an Armenian stone, ultramarine, Varr. R. R. 3, 2, 4; Vitr. 7, 5 fin.; Plin. 35, 6, 12, § 30.—(β).Sc. pomum, the apricot, Col. 5, 10, 404. -
13 Priameis
Prĭămus, i, m., = Priamos.I.A son of Laomedon, king of Troy, husband of Hecuba, and father of Hector, Helenus, Paris, Deiphobus, Polyxena, Cassandra, etc.; he was slain by Neoptolemus or Pyrrhus, the son of Achilles, Enn. ap. Prisc. p. 607 P. (Ann. v. 17 Vahl.): o pater, o patria, o Pria. mi domus! id. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44 (Trag v. 118 Vahl.); Verg. A. 1, 458; 3, 50 al.; cf. Cic. Tusc. 1, 35, 85; Ov. M. 13, 404 sq.; Juv. 10, 258; Hyg. Fab. 89 and 90.—II. A.Prĭă-mēis, ĭdis, f., = Priamêïs, Priam's daughter:B.Atrides visā Priameide,
i. e. Cassandra, Ov. Am. 1, 9, 37:Priameida viderat ipsam,
id. A. A. 2, 405.—Prĭămēĭus, a, um, adj., = Priamêïos, of or belonging to Priam:C.sceptra,
Verg. A. 7, 252:virgo Cassandra,
id. ib. 2, 403:conjux,
i. e. Hecuba, Ov. M. 13, 404:hospes,
i. e. Paris, id. A. A. 2, 5: heros, i. e. Hector, Auct. Pan. ad Pison. 162.—Prīămĭdes, ae, m., = Priamidês, a son of Priam:Priamiden Helenum regnare,
Verg. A. 3, 295:Priamides Deiphobus,
id. ib. 6, 494:nec quas Priamides in aquosae vallibus Idae Contulit,
i. e. Paris, Ov. F. 6, 15:deploratos Priamidas,
Priam's sons, id. M. 13, 482. -
14 Priameius
Prĭămus, i, m., = Priamos.I.A son of Laomedon, king of Troy, husband of Hecuba, and father of Hector, Helenus, Paris, Deiphobus, Polyxena, Cassandra, etc.; he was slain by Neoptolemus or Pyrrhus, the son of Achilles, Enn. ap. Prisc. p. 607 P. (Ann. v. 17 Vahl.): o pater, o patria, o Pria. mi domus! id. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44 (Trag v. 118 Vahl.); Verg. A. 1, 458; 3, 50 al.; cf. Cic. Tusc. 1, 35, 85; Ov. M. 13, 404 sq.; Juv. 10, 258; Hyg. Fab. 89 and 90.—II. A.Prĭă-mēis, ĭdis, f., = Priamêïs, Priam's daughter:B.Atrides visā Priameide,
i. e. Cassandra, Ov. Am. 1, 9, 37:Priameida viderat ipsam,
id. A. A. 2, 405.—Prĭămēĭus, a, um, adj., = Priamêïos, of or belonging to Priam:C.sceptra,
Verg. A. 7, 252:virgo Cassandra,
id. ib. 2, 403:conjux,
i. e. Hecuba, Ov. M. 13, 404:hospes,
i. e. Paris, id. A. A. 2, 5: heros, i. e. Hector, Auct. Pan. ad Pison. 162.—Prīămĭdes, ae, m., = Priamidês, a son of Priam:Priamiden Helenum regnare,
Verg. A. 3, 295:Priamides Deiphobus,
id. ib. 6, 494:nec quas Priamides in aquosae vallibus Idae Contulit,
i. e. Paris, Ov. F. 6, 15:deploratos Priamidas,
Priam's sons, id. M. 13, 482. -
15 Priamides
Prĭămus, i, m., = Priamos.I.A son of Laomedon, king of Troy, husband of Hecuba, and father of Hector, Helenus, Paris, Deiphobus, Polyxena, Cassandra, etc.; he was slain by Neoptolemus or Pyrrhus, the son of Achilles, Enn. ap. Prisc. p. 607 P. (Ann. v. 17 Vahl.): o pater, o patria, o Pria. mi domus! id. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44 (Trag v. 118 Vahl.); Verg. A. 1, 458; 3, 50 al.; cf. Cic. Tusc. 1, 35, 85; Ov. M. 13, 404 sq.; Juv. 10, 258; Hyg. Fab. 89 and 90.—II. A.Prĭă-mēis, ĭdis, f., = Priamêïs, Priam's daughter:B.Atrides visā Priameide,
i. e. Cassandra, Ov. Am. 1, 9, 37:Priameida viderat ipsam,
id. A. A. 2, 405.—Prĭămēĭus, a, um, adj., = Priamêïos, of or belonging to Priam:C.sceptra,
Verg. A. 7, 252:virgo Cassandra,
id. ib. 2, 403:conjux,
i. e. Hecuba, Ov. M. 13, 404:hospes,
i. e. Paris, id. A. A. 2, 5: heros, i. e. Hector, Auct. Pan. ad Pison. 162.—Prīămĭdes, ae, m., = Priamidês, a son of Priam:Priamiden Helenum regnare,
Verg. A. 3, 295:Priamides Deiphobus,
id. ib. 6, 494:nec quas Priamides in aquosae vallibus Idae Contulit,
i. e. Paris, Ov. F. 6, 15:deploratos Priamidas,
Priam's sons, id. M. 13, 482. -
16 Priamus
Prĭămus, i, m., = Priamos.I.A son of Laomedon, king of Troy, husband of Hecuba, and father of Hector, Helenus, Paris, Deiphobus, Polyxena, Cassandra, etc.; he was slain by Neoptolemus or Pyrrhus, the son of Achilles, Enn. ap. Prisc. p. 607 P. (Ann. v. 17 Vahl.): o pater, o patria, o Pria. mi domus! id. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44 (Trag v. 118 Vahl.); Verg. A. 1, 458; 3, 50 al.; cf. Cic. Tusc. 1, 35, 85; Ov. M. 13, 404 sq.; Juv. 10, 258; Hyg. Fab. 89 and 90.—II. A.Prĭă-mēis, ĭdis, f., = Priamêïs, Priam's daughter:B.Atrides visā Priameide,
i. e. Cassandra, Ov. Am. 1, 9, 37:Priameida viderat ipsam,
id. A. A. 2, 405.—Prĭămēĭus, a, um, adj., = Priamêïos, of or belonging to Priam:C.sceptra,
Verg. A. 7, 252:virgo Cassandra,
id. ib. 2, 403:conjux,
i. e. Hecuba, Ov. M. 13, 404:hospes,
i. e. Paris, id. A. A. 2, 5: heros, i. e. Hector, Auct. Pan. ad Pison. 162.—Prīămĭdes, ae, m., = Priamidês, a son of Priam:Priamiden Helenum regnare,
Verg. A. 3, 295:Priamides Deiphobus,
id. ib. 6, 494:nec quas Priamides in aquosae vallibus Idae Contulit,
i. e. Paris, Ov. F. 6, 15:deploratos Priamidas,
Priam's sons, id. M. 13, 482. -
17 Aegos Flumen
Aegŏs Flūmen, n. [trans, of Aigos IIotamoi, Goat-rivers ], a river and town in the Thracian Chersonesus, not far from the Hellespont, where Lysander defeated the Athenians, 404 B.C., Nep. Lys. 1; id. Alc. 8; id. Con. 1; Mel. 2, 2, 7; Plin. 2, 58, 59, § 149. -
18 Agenor
Ăgēnor, ŏris, m., = Agênôr, a son of Belus, king of Phœnicia, father of Cadmus and Europa, and ancestor of Dido; hence, poet., Agenoris urbs, i. e. Carthage, Verg. A. 1, 338.—Agenore natus, i. e. Cadmus, Ov. M. 3, 51; 97; 257.—Whence, derivv.1.Ăgēnŏrĕus, a, um, adj., pertaining to Agenor:2. I.bos,
i. e. Jupiter, who, in the form of a bull, carried off Europa, the daughter of Agenor, Ov. F. 6, 712:aëna,
Phœnician, Sil. 7, 642; cf. Mart. 10, 16.—Also for Carthaginian (cf. Agenor), Sil. 1, 14:nepotes,
i.e. the Carthaginians, id. 17, 404:ductor,
i.e. Hannibal, id. 17, 392.—His son Cadmus, Ov. M. 3, 8; so id. ib. 3, 81; 90; 4, 562; id. P. 1, 3, 77.—II. -
19 Agenoreus
Ăgēnor, ŏris, m., = Agênôr, a son of Belus, king of Phœnicia, father of Cadmus and Europa, and ancestor of Dido; hence, poet., Agenoris urbs, i. e. Carthage, Verg. A. 1, 338.—Agenore natus, i. e. Cadmus, Ov. M. 3, 51; 97; 257.—Whence, derivv.1.Ăgēnŏrĕus, a, um, adj., pertaining to Agenor:2. I.bos,
i. e. Jupiter, who, in the form of a bull, carried off Europa, the daughter of Agenor, Ov. F. 6, 712:aëna,
Phœnician, Sil. 7, 642; cf. Mart. 10, 16.—Also for Carthaginian (cf. Agenor), Sil. 1, 14:nepotes,
i.e. the Carthaginians, id. 17, 404:ductor,
i.e. Hannibal, id. 17, 392.—His son Cadmus, Ov. M. 3, 8; so id. ib. 3, 81; 90; 4, 562; id. P. 1, 3, 77.—II. -
20 Agenorides
Ăgēnor, ŏris, m., = Agênôr, a son of Belus, king of Phœnicia, father of Cadmus and Europa, and ancestor of Dido; hence, poet., Agenoris urbs, i. e. Carthage, Verg. A. 1, 338.—Agenore natus, i. e. Cadmus, Ov. M. 3, 51; 97; 257.—Whence, derivv.1.Ăgēnŏrĕus, a, um, adj., pertaining to Agenor:2. I.bos,
i. e. Jupiter, who, in the form of a bull, carried off Europa, the daughter of Agenor, Ov. F. 6, 712:aëna,
Phœnician, Sil. 7, 642; cf. Mart. 10, 16.—Also for Carthaginian (cf. Agenor), Sil. 1, 14:nepotes,
i.e. the Carthaginians, id. 17, 404:ductor,
i.e. Hannibal, id. 17, 392.—His son Cadmus, Ov. M. 3, 8; so id. ib. 3, 81; 90; 4, 562; id. P. 1, 3, 77.—II.
См. также в других словарях:
404 av. J.-C. — 404 Années : 407 406 405 404 403 402 401 Décennies : 430 420 410 400 390 380 370 Siècles : VIe siècle … Wikipédia en Français
404 — год 404 (число) Ошибка 404 Группа 404 … Википедия
404 — adj [not before noun] someone who is 404 is stupid and unable to use computers or other complicated electronic equipment used humorously. This word comes from the usual message which appears on the Internet when a particular page you are… … Dictionary of contemporary English
404 — [ ,fɔr ou fɔr ] adjective VERY INFORMAL if someone is 404 they are completely confused and have no idea about what to do … Usage of the words and phrases in modern English
404 — 404, Statuscode bei HTTP Seiten, der in einem Web Browser erscheint, wenn der Internet Server die gewünschte Seite (also die entsprechende URL) nicht finden kann … Universal-Lexikon
404 — Cette page concerne l année 404 du calendrier julien. Pour l année 404, voir 404. Pour le nombre 404, voir 404 (nombre). Pour les autres significations, voir 404 (homonymie) Années : 401 402 403 404 405 406 407 … Wikipédia en Français
-404 — Années : 407 406 405 404 403 402 401 Décennies : 430 420 410 400 390 380 370 Siècles : VIe siècle av. J.‑C. … Wikipédia en Français
404 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 4. Jahrhundert | 5. Jahrhundert | 6. Jahrhundert | ► ◄ | 370er | 380er | 390er | 400er | 410er | 420er | 430er | ► ◄◄ | ◄ | 400 | 401 | 402 | … Deutsch Wikipedia
404 a. C. — Años: 407 a. C. 406 a. C. 405 a. C. – 404 a. C. – 403 a. C. 402 a. C. 401 a. C. Décadas: Años 430 a. C. Años 420 a. C. Años 410 a. C. – Años 400 a. C. – Años 390 a. C. Años 380 a. C. Años 370 a. C. Siglos … Wikipedia Español
404 — ● nb. ►WEB Code d erreur (et, par extension, nom du document la présentant) souvent rencontrée sur le web: elle vous informe que le document que vous convoitez n existe plus ou ne se trouve plus à l URL requise. Voici les erreurs les plus… … Dictionnaire d'informatique francophone
404 — /fɔr oʊ ˈfɔ/ (say fawr oh faw) noun 1. Colloquial an error message indicating that a requested document on the internet could not be located. –verb (404ed or 404 ed, 404ing or 404 ing) –verb (t) 2. to send such an error message to (someone). – …