Перевод: с исландского на английский

с английского на исландский

train+up

  • 1 -lest

    Íslensk-ensk orðabók > -lest

  • 2 láta plöntu vaxa á sérstakan hátt

    Íslensk-ensk orðabók > láta plöntu vaxa á sérstakan hátt

  • 3 æfa, òjálfa

    Íslensk-ensk orðabók > æfa, òjálfa

  • 4 lest

    * * *
    f.
    1) burden, cargo;
    * * *
    1.
    f. [cp. Engl. last, as in Orkneys and East Angl. ‘a last of herrings,’ and Old Engl. lastage = freight; Germ. last; Dan. læst], a last, burden, a measure of ship’s burden, reckoned at twelve ‘skippund,’ D. N. iv. 651, Bs. i. 545, Gþl. 371, B, K. 20, 89, MS. 732. 16 (where wrongly ten for twelve); lest gulls, Fms. xi. 351, where = talentum (?); lest járns, harðsteins, D. N.; lest síldar, N. G. L. passim: a cargo, Jb. 386. In mod. usage the tonnage of Dan. and Norse ships is counted by læster.
    II. in Icel. sense, a caravan of loaded pack-horses, Grett. 119: plur. lestir, the market season in June and July.
    COMPDS: lestamaðr, lestatal.
    2.
    f. reading, a lesson; meðan lestin verðr lesin, Stat. 299, N. G. L. i. 390.

    Íslensk-ensk orðabók > lest

  • 5 VENJA

    * * *
    I)
    (van; vanda; vandr and vaninn), v.
    1) to accustom (v. e-n e-u or við e-t) v. hann við íþróttir ok hæversku, to teach him, train him in; v. barn af brjósti, to wean a child (þá var hann af brjósti vaninn);
    2) to train animals (þar keypti Auðunn bjarndýri vel vanit); to educate children (var þat almælt, at engi born væri svá vel vanin);
    3) v. komur sínar til e-s, to visit habitually (hann venr komur sínar til Ormhildar); v. e-t af e-m, to unteach one a thing (kostgæfði hann af þeim at v. öll úkynni);
    4) refl., venjast e-u, við e-t, to get accustomed to, used to (nú mun ek verða at v. hestinum um hrið; v. við íþróttir); with infin. to be wont, used to (vandist E. optliga at ganga til tals við Egil).
    f. custom, habit (þat var v. hans, at); at venju, as usual.
    * * *
    pres. ven; pret. vanði, later vandi; subj. venði; part. vandr, vaninn: [Dan. vænne; see vani]:—to accustom; venja e-n e-u or við e-t; venja hann við íþróttir ok hæversku, Fms. i. 78; gestrisni vanði hann sik, he practised hospitality, 655 v. B. 2; vandi Dofri hann við íþróttir, ættvísi ok vígfimi, taught him, trained him in, Bárð. 164.
    2. in phrases, kostgæfði hann af þeim at venja öll úkynni, to unteach them all bad manners, Bs. i. 687; hann venr kvámur sínar til Ormhildar, Nj. 107; venja leiðir sínar til e-s staðar, to haunt a place, Fb. i. 303; síðan venr hann fé sitt í akra hennar, Fms. vii. 357: to train, tame, bjarndýri vel vanið, vi. 298, Fagrsk. ch. 21: to educate, engi börn vóru svá vel vanin, sem þeirra börn, Bs. i. 129; barn var ek ok ílla vanit, Karl. 197.
    II. reflex. to be wont, accustomed to do a thing; vanðisk fjósa-kona ein at þerra fætr sína á þúfu þeirri, er …, Landn. 51, v. l.; síðan vanðisk Einarr optliga at ganga til tals vid Egil, Eg. 686; á hverri ártíð hans venjask menn at göra þá minning hans, Blas. 51; vöndusk margir at fara til hans, Hkr. iii. 249.
    2. with dat.; vanðisk hann því þegar á unga aldri at ræna ok at drepa menn, Ó. H. 212; at þat venisk vápnfimi, to be trained in arms, Al. 4; nú mun ek verða at venjask hestinum um hríð, Fms. ix. 56: venjask af e-u, sem hugr várr vensk meirr af himneskum sætleik, Greg. 28; Daríus hafði af vanizk styrjöld ok úfriði, Al. 17.

    Íslensk-ensk orðabók > VENJA

  • 6 HALI

    * * *
    m. tail; leika (veifast um) lausum hala, to play with a loose tail, to be unrestrained; bera brattan halann, to cock up the tail, to be proud; draga eptir sér halann, to drag the tail, to play the coward.
    * * *
    a, m. [Dan. hale, cp. Lat. cauda], a tail; kýr-hali, a cow’s tail; nauts-h., ljóns-h., etc.; skauf-hali, reynard, a fox, whence Skaufhala-bálkr, the name of an old poem, an Icel. Reineke Fuchs. Icel. use hali properly of cattle, and lions, wolves, bears; tagl of horses (of the hair, but stertr of a caudal vertebra); rófa of cats, dogs; skott of a fox; sporðr of a fish; stél or véli of birds; dyndill of seals. The old writers do not make these nice distinctions, and use hali of a horse and tagl of a cow, which a mod. Icel. would not do; hylr öll kykvendi hár eðr hali, Sks. 504: in Gþl. 398 of cattle, cp. N. G. L. i. 24; ef maðr höggr hala af hrossi svá at af rófu fylgir, Gþl. 399; ef maðr höggr hala af hrossi fyrir neðan rófu, id.; nú skerr maðr tagl af nautum, id.; eru þeir í málum mestir sem refr í halanum, Fms. viii. 350; ef maðr skerr af hrossi manns tögl, þá gjaldi aura þrjá; en ef hala höggr af, þá skal meta hross, N. G. L. i. 228; ok svá ef hann höggr hala af hrossi svá at rófa fylgir, id.: of a lion’s tail, Stj. 71.
    2. phrases, nú er úlfs hali einn á króki, a wolf’s tail is all that is left, Band. (in a verse),—a proverb from the notion that wild beasts devour one another so that only the tail is left, cp. etask af ulfs-munni, vide eta: leika lausum hala, to play with a free tail, to be unrestrained, Ls. 50; veifask um lausum hala, id., Sturl. iii. 30; bretta halann, or bera brattan halann, to lift the tail, cock up the tail, to be vain or haughty, Hkv. Hjörv. 20; en ef eigi er unnit, þá muntú reyna hvárr halann sinn berr brattara þaðan í frá, Ísl. ii. 330; sé ek at þú heldr nokkru rakkara halanum en fyrir stundu áðan, Ölk. 36; draga halann, to drag the tail, sneak awav, play the coward; dregr melrakkinn eptir sér halann sinn nú—Svá er segir hann, at ek dreg eptir mér halann minn, ok berr ek lítt upp eðr ekki, en þess varir mik at þú dragir þinn hala mjök lengi áðr þú hefnir Halls bróður þíns, Ísl. ii. 329; sveigja halann, id., Hkv. Hjörv. 21; (cp. Ital. codardo, whence Engl. coward): spjóts-hali, the butt-end of a spear, Eg. 289, Ld. 132, Hkr. iii. 159; snældu-hali, a staff’s end.
    II. metaph. a train, the rear of a host; skammr er orðinn hali okkarr, we have a short train, few followers, Sturl. (in a verse).
    COMPDS: halaferð, halarófa, halastjarna, halatafl.
    III. a nickname, Fb. iii.

    Íslensk-ensk orðabók > HALI

  • 7 lýsi

    n.
    1) light, brightness;
    2) means of lighting; oil, train-oil.
    * * *
    n. a lighting, brightness, Hom. 128.
    II. oil, train-oil, from its bright colour, Stj. 154, K. Á. 206, Gþl. 524, K. Þ. K. 162, freq. in mod. usage; þorsk-lýsi, cod-oil; hákarls-lýsi, shark-oil; sel-lýsi, seal-oil; brætt lýsi, sjálfrunnið lýsi.
    COMPDS: lýsisfat, lýsimælir.

    Íslensk-ensk orðabók > lýsi

  • 8 SVEIT

    * * *
    (pl. -ir), v.
    1) body of men, small detachment (liði var skipt í sveitir, tólf mönnum saman);
    2) company, train (ek var með hánum ok í hans s.); þeir héldu s. um jólin, they held revels at Yule;
    3) community, district, county (gekk pat hallæri um allar sveitir).
    * * *
    f., svít, Eg. 19, [A. S. sweot], a body, esp. as a milit. term, a squad, small detachment, company, each with its own officer (sveitar-höfðingi), sveit ef sex eru, Edda 108; vil ek at menn skipizk í sveitir, ok heimtisk saman frændmenn ok kunnmenn, Ó. H. 204; liði var skipt í sveitir, tólf mönnum saman, Eg. 229; þeir fengu til margar sveitir, at veita Varbelgjum bakslag, Fms. ix. 491; Þórir hundr með sína sveit, Ó. H. 214; gékk hann í sveit með þeim, 215; en eptir fall hans þá féll flest sú sveit er fram hafði gengit með honum, 219; Arnljótr gellini ok þeirra sveit öll, 217.
    2. a company, train; þeir höfðu samburðar-öl ok héldu sveit um Jólin, held revels at Yule, Fms. vii. 303; Grjótgarðr hélt þó sveit, i. 53; ek var með hánum ok í hans sveit, Eg. 65; þykki mér allfýsiligt at koma í þeirra sv(e)it, 19; þóttú komir í sveit með hirðmönnum Haralds, 21; þessi sveit ( troop) kom til Virfils bónda, Fms. iii. 212; ef lögsögu-maðr er í inni minni sveit, in the minority, Grág. i. 9; drógu Gyðingar sveit saman mikla, Hom. (St.); sum sveitin … sum sveitin, one part …, another …, Róm. 261; eigi skal þá draga sveitir saman þá er aðrir menn eru sofa farnir … þá skolu þeir vita er í sveit þeirri vóru hverr bani er, N. G. L. i. 163: poët., lýða sveit, seggja sveit, a company of men, Lex. Poët.; fljóða s., a bevy of women, Merl. 1. 49: of the crew of a ship, skírskota á önnur skip, at þeir hafa eigi meira mat en mánaðar-mat hvars í tvennum sveitum, N. G. L. i. 99.
    3. a party; þá görðusk þrætur miklar, ok gékk liðit sveitum mjök, Clem. 43; mannkyn var í tvenningu, í annarri sveit Gyðingar er á sannan Guð trúðu, en í annarri heiðnar þjóðir, 625. 170; öll góðra manna sveit, Hom. 142.
    II. geograph. a community, district, county; Rauðamels-lönd vóru betri en önnur suðr þar í sveit, Landn. 80; mikil kynslóð í þeirri sveit, Eg. 100; gékk þat hallæri um allar sveitir, Nj. 73; allar kirkjur þær er í þessum sveitum vóru, 623. 14; norðr um sveitir, Lv. 20; fara um sveitir ok boða Guðs eyrendi, Bs. i. 45.
    2. in mod. usage a district for relief of the poor, like hreppr; in such phrases as, fara á sveitina, to become a pauper; vera á sveit, liggja á sveit, þiggja af sveit, to receive parish relief; honum lá við sveit, he was on the verge of becoming a pauper; sveitar-kerling, an old female pauper; sveitar-ómagi, a pauper; sveitar-þyngsli, burdens of the sveit; sveitar-tillag, a poor-rate; sveit-lægr, q. v.
    3. the country, as opp. to town; búa í sveit, to live in the country; sveita-bóndi, a country farmer, husbandman; sveita-fólk, sveita-menn, country folk; sveita-bragr, country costumes, habits; sveita-búskapr, husbandry.
    B. COMPDS: sveitarbót, sveitardráttr, sveitardrykkja, sveitargengi, sveitarhöfðingi, sveitarmenn, sveitarrækr, sveitaskipan, sveitarskítr, sveitarvist.

    Íslensk-ensk orðabók > SVEIT

  • 9 TEMJA

    * * *
    (tem; tamda; tamiðr, tamdr, taminn), v.
    1) to tame, break in;
    øxn nam at temja, he took to breaking in oxen;
    2) to train, exercise (temja sik við íþróttir or temja sér íþróttir);
    hann átti hrafna tvá, er hann hafði tamit við mál, he had two ravens which he had trained to talk.
    * * *
    tem, pret. tamði; subj. temði; imperat. tem, temdú; part. tamiðr, tamðr, taminn: [Ulf. tamjan = δαμαν; A. S. tamjan; Engl. tame; O. H. G. zemen; Germ. zähmen; Dan. tæmme; Swed. támja; Lat. domare; Gr. δαμαν]:—to tame, break, of a steed; vel taminn, ílla taminn; öxn nam at temja, Rm. 19; tams vendi ek þik drep, en ek þik t. mun, Skm. 26; t. sterkustu flugdreka, Sks.; Kjalarr tamði mara, Skálda (in a verse); hross ú-tamit … hrossit ú-tamda, Sd. 177; ó-tömðum, Stj. 94.
    2. temja e-n við e-t, to break or train one with a thing; t. sik við íþróttir, Hkr. iii. 283; hann átti hrafna tvá er hann hafði tamit við mál, i. 11; völðu menn at afli ok tömðu við skaplyndi sitt, Eg. 84; t. sik við hesta, Stj. 409; lítt hefi ek tamit mik til leika, Ld. 196; tem þik til, hversu …, Sks. 371: t. sér e-t, to exercise; t. sér leika, Konr.; t. sér iþróttir, id.

    Íslensk-ensk orðabók > TEMJA

  • 10 venja

    * * *
    I)
    (van; vanda; vandr and vaninn), v.
    1) to accustom (v. e-n e-u or við e-t) v. hann við íþróttir ok hæversku, to teach him, train him in; v. barn af brjósti, to wean a child (þá var hann af brjósti vaninn);
    2) to train animals (þar keypti Auðunn bjarndýri vel vanit); to educate children (var þat almælt, at engi born væri svá vel vanin);
    3) v. komur sínar til e-s, to visit habitually (hann venr komur sínar til Ormhildar); v. e-t af e-m, to unteach one a thing (kostgæfði hann af þeim at v. öll úkynni);
    4) refl., venjast e-u, við e-t, to get accustomed to, used to (nú mun ek verða at v. hestinum um hrið; v. við íþróttir); with infin. to be wont, used to (vandist E. optliga at ganga til tals við Egil).
    f. custom, habit (þat var v. hans, at); at venju, as usual.
    * * *
    u, f. = vani, a custom, habit, MS. 4. 7, 10; gjörn er hönd á venju, a saying (see hönd); at venju, as usual, Ver. 24; varga venja, Hom. 38.
    COMPDS: venjubragð, venjuliga, venjuligr.

    Íslensk-ensk orðabók > venja

  • 11 BRODDR

    1) spike;
    3) sting (of an insect);
    4) prick, goad;
    5) the front of a column or body of men, opp. to hali, the rear (broddr fylkingar);
    6) vera í broddi lífsins, to be in the prime of life.
    * * *
    m. [A. S. brord; O. H. G. brort; Goth. brozds is suggested], a spike, Eg. 285.
    β. a kind of shaft, freq. in Lex. Poët., Fms. vii. 211, Fas. ii. 118; handbogi ( cross-bow) með tvennum tylptum brodda, N. G. L. ii. 427; örfa skeptra ( shafts) eðr brodda, i. 202.
    γ. a sting, of an insect, Grönd. 46: metaph., dauði, hvar er þinn b., 1 Cor. xv. 55.
    δ. of the spikes in a sharped horse-shoe or other shoe, mannbroddar, ice-shoes, Þorst. Hv. 46, Eb. 238, 240, Acts ix. 5; in a mountaineer’s staff ( Alpen-stock), Bárð. 170.
    2. metaph. [cp. O. H. G. prurdi = ordo], milit. the front (point) of a column or body of men, opp. to hali, the rear; b. fylkingar and fylkingar broddr, Al. 56, 32; cp. ferðar-broddr, farar-broddr, Ld. 96, of a train of cattle and sheep.
    β. the phrase, vera í broddi lífsins, to be in the prime of life, Al. 29.
    γ. the milk of cows and ewes immediately after calving and lambing.
    δ. botan. a spike on a plant.

    Íslensk-ensk orðabók > BRODDR

  • 12 DILKR

    m. a sucking-lamb, kid, calf, pig (þótt kýr leiði dilka).
    * * *
    m. a sucking lamb, Grett. 137, Þorst. St. 51, Grág. i. 417, ii. 307, in the last passage also of sucking pigs, calves or kids; kvíga (a ‘quey’ or young cow) með tvá dilka, Ísl. ii. 401; in Icel. households the lambs are separated from the mother in June, this is called ‘færa frá,’ the time ‘fráfærur,’ the lamb ‘fráfæru-lamb;’ the lambs that are left with the mother all the summer are called ‘dilkar’ as opp. to ‘fráfæru-lamb.’
    2. metaph. the small folds all round a great sheepfold.
    β. the phrase, e-t dregr dilk eptir sér, it brings trouble in its train.

    Íslensk-ensk orðabók > DILKR

  • 13 FLÓÐ

    n.
    1) flood, innundation, deluge;
    2) flood, flood-tide;
    at flóði, at flóðum, at high-water.
    * * *
    n., it is used fem. in Hb. (1865) 14, 39. [Ulf. flôdus = ποταμός, Luke vi. 49; A. S. flôd; Engl. flood; Swed.-Dan. flod; Germ. fluth]:—a flood, inundation, deluge, Rb. 336; flóðit mikla, Ann. 1199, Fms. xi. 393; vatns-flóð, water-flood.
    2. of the tide, flood = flæðr, Fms. vii. 272, Eg. 195; þá er flóð, er tungl er í vestri ok í austri, 415. 10; flóð eðr fjara, Gullþ. 13; at flóði, Fms. viii. 389, Orkn. 428, v. l., Landn. 57: in the west of Icel. always flæðr, q. v.
    3. a flood, river or sea, only in old poetry; the allit. phrase, fiskr í flóði, fish in flood, esp. of salmon, Gm. 21; hvat er þat fiska er renn flóði í, Skv. 2. 1, Fas. i. 483 (in a verse); fold skal við flóði taka (a saying), Hm. 138; cp. meðan jörð heldr flóði, vide Lex. Poët.
    4. a snow-slip, avalanche, Gísl. 33; snæ-flóð or snjó-flóð (freq.)
    II. metaph. tumult, uproar; en hinn vegni yrði fyrir því flóði, that the slain should be swept away in that flood, Grág. ii. 140; var Páll í því flóði, Paul perished in the tumult, Sturl. iii. 83 C; í þessu flóði urðu þeir Hringr, Fms. v. 268; veit ek hverir hér munu andask, ok monat þú í því flóði verða, thou shalt not perish along with them, Greg. 75; í því flóði urðu fjórir tigir riddara, Blas. 38: in a good sense, í því flóði græddi hann konu þá er Sintica heitir, Post. 656 B. 11: in the mod. phrase, vera í flóði e-s, to be in one’s train, under one’s protection.

    Íslensk-ensk orðabók > FLÓÐ

  • 14 slæður

    f. pl. a gown, that trails along the ground; s. af silki, pelli, Eg. 516, 702, Fms. iv. 164, vii. 149, viii. 149, Nj. 149, Fs. 51, 52: the train of a lady’s dress, Rm. 26.

    Íslensk-ensk orðabók > slæður

  • 15 temja

    * * *
    (tem; tamda; tamiðr, tamdr, taminn), v.
    1) to tame, break in;
    øxn nam at temja, he took to breaking in oxen;
    2) to train, exercise (temja sik við íþróttir or temja sér íþróttir);
    hann átti hrafna tvá, er hann hafði tamit við mál, he had two ravens which he had trained to talk.
    * * *
    u, f., in ó-temja, an unbroken colt.

    Íslensk-ensk orðabók > temja

  • 16 lýsisfat

    Íslensk-ensk orðabók > lýsisfat

См. также в других словарях:

  • train n — train v …   English expressions

  • train — [ trɛ̃ ] n. m. • XIIe; de traîner I ♦ 1 ♦ Vx File de bêtes de somme qui suivent qqn. Train de mulets. ♢ Mod. File de choses traînées ou entraînées. « Un train de péniches derrière un remorqueur » (Vercel). Train de bois de flottage : troncs d… …   Encyclopédie Universelle

  • train — TRAIN. s. m. Alleure. Il se dit principalement des chevaux, & autres bestes de voiture. Le train de ce cheval est doux, est incommode. ce cheval va grand train. il se fait tard, allons bon train, grand train. ce cocher nous a menez beau train. On …   Dictionnaire de l'Académie française

  • Train — Train, n. [F. train, OF. tra[ i]n, trahin; cf. (for some of the senses) F. traine. See {Train}, v.] 1. That which draws along; especially, persuasion, artifice, or enticement; allurement. [Obs.] Now to my charms, and to my wily trains. Milton.… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Train — Train, v. t. [imp. & p. p. {Trained}; p. pr. & vb. n. {Training}.] [OF. trahiner, tra[ i]ner,F. tra[^i]ner, LL. trahinare, trainare, fr. L. trahere to draw. See {Trail}.] [1913 Webster] 1. To draw along; to trail; to drag. [1913 Webster] In… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Train — (engl. und frz. ‚Zug‘) bezeichnet: Train (Niederbayern), einen Ort im Landkreis Kelheim Train (militärisch), einen militärischen Transport mit Pferden Train (Band), eine US amerikanische Alternative Band Train (Geräusch), ein Meeresgeräusch… …   Deutsch Wikipedia

  • Train — Saltar a navegación, búsqueda Train Información personal Origen San Francisco, California, Estados Unidos Estado Activo …   Wikipedia Español

  • train — [trān] n. [ME traine < OFr trahin < trahiner, to draw on < VL * traginare < L trahere, to pull, DRAW] 1. something that hangs down and drags behind; specif., a) a part of a dress, skirt, etc. that trails b) the tail feathers of a bird …   English World dictionary

  • Train — 〈[ trɛ̃:] österr. a. [trɛ:n] m. 6〉 = Tross (1) [frz. <lat. trahere „ziehen, schleppen“] * * * Train   [trɛ̃; französisch, zu traîner »(nach)ziehen«] der, s/ s, Militärwesen: von Friedrich II …   Universal-Lexikon

  • train — ► VERB 1) teach (a person or animal) a particular skill or type of behaviour through regular practice and instruction. 2) be taught in such a way. 3) make or become physically fit through a course of exercise and diet. 4) (train on) point… …   English terms dictionary

  • Train — Train, v. i. 1. To be drilled in military exercises; to do duty in a military company. [1913 Webster] 2. To prepare by exercise, diet, instruction, etc., for any physical contest; as, to train for a boat race. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
… Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»