Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

torque

  • 1 torques

    torquis or torques (the first form, Naev. ap. Charis. p. 118 P.; Liv. 44, 14, 2; Prop. 4 (5), 10, 44;

    the latter form,

    Val. Fl. 2, 111; Stat. Th. 10, 517; cf. Charis. 1. 1.; acc. torquim, Phoc. de Nom. 1711 P.; abl. torqui, App. Flor. 2, 12), m. and f. [torqueo], a twisted neck-chain, necklace, collar.
    I.
    Lit.:

    T. Manlius, qui Galli torque detracto, Torquati cognomen invenit,

    Cic. Fin. 1, 7, 23; id. Off. 3, 31, 112; cf. of the same: torquem detraxit, Quadrig. ap. Gell. 9, 13, 18:

    Q. Rubrium coronā et phaleris et torque donasti,

    Cic. Verr. 2, 3, 80, § 185:

    aureus,

    Liv. 44, 14, 2; Quint. 6, 3, 79; Auct. B. Hisp. 26, 1; Suet. Aug. 43 (al. aurea): aureae, Varr. ap. Non. 228, 2:

    unca,

    Prop. 4 (5), 10, 44:

    adempta,

    Ov. F. 1, 601:

    adjecisse praedam Torquibus exiguis renidet,

    Hor. C. 3, 6, 12.—
    II.
    Transf.
    A.
    A coupling-collar for oxen:

    ipsis e torquibus aptos Junge pares,

    Verg. G. 3, 168.—
    B.
    A wreath, ring, in gen.:

    avis torque miniato in cervice distincta,

    Plin. 10, 42, 58, § 117:

    saepe deum nexis ornatae torquibus arae,

    Verg. G. 4, 276:

    hinc vastis urgent immensi torquibus orbes (ceti natantis),

    i. e. rings, circles, Manil. 5, 584.

    Lewis & Short latin dictionary > torques

  • 2 torquis

    torquis or torques (the first form, Naev. ap. Charis. p. 118 P.; Liv. 44, 14, 2; Prop. 4 (5), 10, 44;

    the latter form,

    Val. Fl. 2, 111; Stat. Th. 10, 517; cf. Charis. 1. 1.; acc. torquim, Phoc. de Nom. 1711 P.; abl. torqui, App. Flor. 2, 12), m. and f. [torqueo], a twisted neck-chain, necklace, collar.
    I.
    Lit.:

    T. Manlius, qui Galli torque detracto, Torquati cognomen invenit,

    Cic. Fin. 1, 7, 23; id. Off. 3, 31, 112; cf. of the same: torquem detraxit, Quadrig. ap. Gell. 9, 13, 18:

    Q. Rubrium coronā et phaleris et torque donasti,

    Cic. Verr. 2, 3, 80, § 185:

    aureus,

    Liv. 44, 14, 2; Quint. 6, 3, 79; Auct. B. Hisp. 26, 1; Suet. Aug. 43 (al. aurea): aureae, Varr. ap. Non. 228, 2:

    unca,

    Prop. 4 (5), 10, 44:

    adempta,

    Ov. F. 1, 601:

    adjecisse praedam Torquibus exiguis renidet,

    Hor. C. 3, 6, 12.—
    II.
    Transf.
    A.
    A coupling-collar for oxen:

    ipsis e torquibus aptos Junge pares,

    Verg. G. 3, 168.—
    B.
    A wreath, ring, in gen.:

    avis torque miniato in cervice distincta,

    Plin. 10, 42, 58, § 117:

    saepe deum nexis ornatae torquibus arae,

    Verg. G. 4, 276:

    hinc vastis urgent immensi torquibus orbes (ceti natantis),

    i. e. rings, circles, Manil. 5, 584.

    Lewis & Short latin dictionary > torquis

  • 3 spolio

    spŏlĭo, āvi, ātum, 1, v. a. [spolium], to strip, to deprive of covering, rob of clothing.
    I.
    In gen. (rare but class.; syn. exuo): Phalarim vestitu spoliare, Cic. Off. 3, 6, 29:

    consules spoliari hominem et virgas expediri jubent,

    Liv. 2, 55 Drak.; cf. Cic. Verr. 2, 4, 40, § 86:

    Papirius spoliari magistrum equitum ac virgas et secures expediri jussit,

    Liv. 8, 32; cf.

    also,

    Val. Max. 2, 7, 8:

    corpus caesi hostis,

    Liv. 7, 26:

    cadaver,

    Luc. 7, 627:

    Gallum caesum torque,

    Liv. 6, 42:

    corpus jacentis uno torque,

    id. 7, 10:

    jacentem veste,

    Nep. Thras. 2, 6:

    folliculos leguminum,

    to strip off, Petr. 135.—
    II.
    Pregn., to rob, plunder, pillage, spoil; to deprive, despoil; usually: aliquem (aliquid) aliquā re, to deprive or rob one of something (the predominant signif. of the word; syn. praedor).
    (α).
    With acc.:

    Chrysalus me miserum spoliavit,

    Plaut. Bacch. 5, 1, 8:

    meos perduelles,

    id. Ps. 2, 1, 8:

    spoliatis effossisque domibus,

    Caes. B. C. 3, 42 fin.:

    fana sociorum,

    Cic. Sull. 25, 71:

    delubra,

    Sall. C. 11, 6:

    templa,

    Luc. 3, 167; 5, 305:

    pars spoliant aras,

    Verg. A. 5, 661:

    deos,

    Luc. 1, 379; Quint. 6, 1, 3:

    spoliare et nudare monumenta antiquissima,

    Cic. Verr. 1, 5, 14:

    pudicitiam,

    id. Cael. 18, 42:

    dignitatem,

    id. ib. 2, 3:

    spoliata fortuna,

    id. Pis. 16, 38.—
    (β).
    Aliquem (aliquid) aliquā re:

    spoliatur lumine terra,

    Lucr. 4, 377:

    caput,

    i. e. of hair, Petr. 108:

    spoliari fortunis,

    Cic. Planc. 9, 22:

    Apollonium omni argento spoliasti ac depeculatus es,

    id. Verr. 2, 4, 17, § 37:

    ut Gallia omni nobilitate spoliaretur,

    Caes. B. G. 5, 6:

    provinciam vetere exercitu,

    Liv. 40, 35:

    spoliata armis navis,

    Verg. A. 6, 353:

    magistro,

    id. ib. 5, 224:

    corpus spoliatum lumine,

    id. ib. 12, 935:

    Scylla sociis spoliavit Ulixen,

    Ov. M. 14, 71:

    penetralia donis,

    id. ib. 12, 246;

    11, 514: te spoliare pudicā Conjuge,

    id. P. 4, 11, 8:

    ea philosophia, quae spoliat nos judicio, privat approbatione, omnibus orbat sensibus,

    Cic. Ac. 2, 19, 61:

    regem regno,

    id. Rep. 1, 42, 65:

    aliquem dignitate,

    id. Mur. 41, 88; Caes. B. G. 7, 66:

    probatum hominem famā,

    Cic. Off. 3, 19, 77:

    aliquem ornamento quodam,

    id. de Or. 2, 33, 144:

    aliquem vitā,

    Verg. A. 6, 168:

    spoliare atque orbare forum voce eruditā,

    Cic. Brut. 2, 6 et saep.:

    juris civilis scientiam, ornatu suo spoliare atque denudare,

    Cic. de Or. 1, 55, 235.—
    * (γ).
    In a Greek construction:

    hiems spoliata capillos,

    stripped of his locks, Ov. M. 15, 213.—
    (δ).
    Absol.:

    si spoliorum causā vis hominem occidere, spoliasti,

    Cic. Rosc. Am. 50, 145.—Hence, * spŏlĭātus, a, um, P. a., plundered, despoiled:

    nihil illo regno spoliatius,

    more impoverished, Cic. Att. 6, 1, 4.

    Lewis & Short latin dictionary > spolio

  • 4 cōgnōmen

        cōgnōmen inis, n    [com- + GNA-], a surname, second-name, family-name (added to the name of the gens to distinguish the family): T. Manlius, qui Galli torque detracto cognomen (sc. Torquati) invenit: sapientis: Crassus cognomine Dives: Mercuriale Imposuere mihi cognomen, H.: nationis magis quam generis uti cognomine: Diocles est, Popilius cognomine: duo quorum alteri Capitoni cognomen est: cognomen cui Africano ex virtute fuit, Cs.: Tardo cognomen pingui damus, we call the slow man stupid, H.—In gen., a name: locus, Hesperiam Grai cognomine dicunt, V.: Chaonios cognomine campos a Chaone dixit, V.: prisca locorum, Pr.
    * * *
    surname, family/3rd name; name (additional/derived from a characteristic)

    Latin-English dictionary > cōgnōmen

  • 5 spoliō

        spoliō āvī, ātus, āre    [spolium], to strip, uncover, bare, unclothe: Phalarim vestitu: spoliari hominem iubent, L.: Gallum caesum torque, L.: iacentem veste, N.— To rob, plunder, pillage, spoil, deprive, despoil, strip, impoverish: (Mars) saepe spoliantem evertit, the spoiler: spoliatis effossisque domibus, Cs.: delubra, S.: orbem terrarum: spoliari fortunis: ut Gallia omni nobilitate spoliaretur, Cs.: vetere exercitu provinciam, L.: te pudicā Coniuge, O.: ea philosophia, quae spoliat nos iudicio: illum vitā, V.: hiemps spoliata capillos, stripped of his locks, O.
    * * *
    spoliare, spoliavi, spoliatus V
    rob, strip; despoil, plunder; deprive (with abl.)

    Latin-English dictionary > spoliō

  • 6 torquis

        torquis is, m and (poet.) f    [TARC-], a twisted neck-chain, necklace, collar: T. Manlius, qui Galli torque detracto (Torquati) cognomen invenit: torquis aureus, duo pondo, L.: adempta, O.—For oxen, an ox-yoke, coupling-collar: ipsis e torquibus aptos Iunge pares, V.— A wreath, ring of flowers: nexis ornatae torquibus arae, V.
    * * *
    collar, necklace

    Latin-English dictionary > torquis

  • 7 cognomen

    cognōmen, ĭnis, n. [co-nomen].
    I.
    A name added to the nomen (or name of the gens), usu. the third word in order in the full name of each citizen; sometimes followed by a fourth, the agnomen, but in the class. per. including the agnomen, a Roman surname, family name, epithet (e. g. Cicero, Scipio, etc., Africanus, Asiaticus, etc.; cf. Quint. 7, 3, 27;

    freq. and class.): T. Manlius, qui Galli torque detracto cognomen (sc. Torquati) invenit,

    Cic. Off. 3, 31, 112; cf. id. Fin. 1, 7, 23:

    duo isti T. Roscii, quorum alteri Capitoni cognomen est,

    id. Rosc. Am. 6, 17; so with dat., Liv. 2, 33, 5; 32, 2, 7; Suet. Caes. 59; id. Aug. 7; id. Vit. 18; id. Claud. 26; Hor. S. 1, 3, 58; cf. Plaut. Pers. 1, 2, 8:

    sapientis habere,

    Cic. Lael. 2, 6:

    Augusti,

    Suet. Aug. 7:

    Arabiae felicis dare,

    Plin. 12, 13, 30, § 51:

    Felicem addere,

    id. 22, 6, 6, § 12:

    P. Crassus cum cognomine Dives,

    Cic. Off. 2, 16, 57:

    cognomen ex contumeliā traxerit,

    id. Phil. 3, 6, 16; so,

    ex vero dictum cognomen,

    Hor. S. 2, 2, 56:

    imponere alicui,

    id. ib. 2, 3, 26:

    Aristides... cognomine Justus sit appellatus,

    Nep. Arist. 1, 2:

    sumere ex aliquā re,

    Cic. Phil. 6, 4, 11: uti, id Clu. 26, 72.—
    II.
    Meton., poet., or in post. Aug. prose sometimes, in gen. for nomen, a name:

    cognomina prisca locorum,

    Prop. 4 (5), 1, 69; so Verg. A. 1, 530; 3, 133; 3, 163; 3, 334; 3, 350; 8, 48; 8, 331 al.; Claud. B. Get. 555; Gell. 10, 12, 6.

    Lewis & Short latin dictionary > cognomen

  • 8 Minio

    1.
    mĭnĭo, no perf., ātum, 1, v. a. [minium], to color with red-lead or cinnabar, to paint red:

    Jovem,

    Plin. 33, 7, 38, § 112; 35, 12, 45, § 157.—Hence, mĭnĭātus, a, um, P. a.
    I.
    Colored with red-lead or cinnabar, colored red, red: quae quidem, vereor, ne miniata cerula tua pluribus locis notandae sint, with your red-lead pencil, Cic. Att. 15, 14, 4; 16, 11, 1.—
    II.
    Of the color of cinnabar, cinnabar-red, of the parrot:

    avis torque miniato in cervicem distincta,

    Plin. 10, 42, 58, § 117.
    2.
    Mĭnĭo, ōnis, m.
    I.
    A small river in Etruria, now Mignone:

    Minionis in arvis,

    Verg. A. 10, 183; Rutil. 1, 279.—
    II.
    A town on the river Minio, Mela, 2, 4, 9.

    Lewis & Short latin dictionary > Minio

  • 9 minio

    1.
    mĭnĭo, no perf., ātum, 1, v. a. [minium], to color with red-lead or cinnabar, to paint red:

    Jovem,

    Plin. 33, 7, 38, § 112; 35, 12, 45, § 157.—Hence, mĭnĭātus, a, um, P. a.
    I.
    Colored with red-lead or cinnabar, colored red, red: quae quidem, vereor, ne miniata cerula tua pluribus locis notandae sint, with your red-lead pencil, Cic. Att. 15, 14, 4; 16, 11, 1.—
    II.
    Of the color of cinnabar, cinnabar-red, of the parrot:

    avis torque miniato in cervicem distincta,

    Plin. 10, 42, 58, § 117.
    2.
    Mĭnĭo, ōnis, m.
    I.
    A small river in Etruria, now Mignone:

    Minionis in arvis,

    Verg. A. 10, 183; Rutil. 1, 279.—
    II.
    A town on the river Minio, Mela, 2, 4, 9.

    Lewis & Short latin dictionary > minio

  • 10 phalerae

    phălĕrae, ārum ( neutr. phalera posita, Plin. 33, 1, 6, § 18; Jan. phaleras), f., = ta phalara.
    I.
    Lit.
    A.
    A smooth, shining ornament for the breast, a metal disc or boss, worn by men, esp. as a military decoration:

    phalerae sunt belli ornamenta,

    Non. 554, 15 sq.; Cic. Verr. 2, 4, 12, § 29: phaleris et torque aliquem donare id. ib. 2, 3, 80:

    phaleras deponere,

    Liv. 9, 46; cf. Plin. 33, 1, 6, § 18:

    phaleris hic pectora fulget,

    Sil. 15, 255.—As a military mark of distinction:

    equites donati phaleris,

    Liv. 39, 31; Verg. A. 9, 458 Heyn. and Wagn.; Juv. 16, 60.—Worn by women: matrona ornata phaleris pelagiis, P. Syrus ap. Petr. 55. —
    B.
    A trapping for the forehead and breast of horses, Liv. 32, 52:

    primus equum phaleris insignem victor habeto,

    Verg. A. 5, 310; Plin. 37, 12, 74, § 194; Juv. 11, 103.—As a trapping for elephants, Gell. 5, 5, 3.—
    II.
    Trop., an external ornament or decoration ( poet. and in post-class. prose): ad populum phaleras! trappings for the people! who allow themselves to be deceived by externals, Pers. 3, 30.—Of rhetorical ornament, Mart. Cap. 3, § 221:

    loquendi,

    Symm. Ep. 83:

    heroicorum,

    Sid. Ep. 1, 9 fin.

    Lewis & Short latin dictionary > phalerae

См. также в других словарях:

  • torque — [ tɔrk ] n. m. et f. • XIIIe ; lat. torques → torche 1 ♦ N. m. Archéol. Collier métallique rigide des Gaulois, puis des soldats romains. 2 ♦ N. f. (1419) Techn. Rouleau de fil de fer. ♢ (1690) Blas. Bourrelet d étoffe tortillée figurant le cimier …   Encyclopédie Universelle

  • Torque — Torque, n. [L. torques a twisted neck chain, fr. torquere to twist.] 1. A collar or neck chain, usually twisted, especially as worn by ancient barbaric nations, as the Gauls, Germans, and Britons. [1913 Webster] 2. [L. torquere to twist.] (Mech.) …   The Collaborative International Dictionary of English

  • torque — 1. (tor k ) s. f. 1°   Terme de blason. Bourrelet d étoffe tortillée, des deux principaux émaux de l écu, lequel se place quelquefois pour cimier sur le heaume qui couronne les armoiries. 2°   Botte de fil de laiton pliée en cercle. ÉTYMOLOGIE… …   Dictionnaire de la Langue Française d'Émile Littré

  • torque — ► NOUN Mechanics ▪ a force that tends to cause rotation. ► VERB ▪ apply torque to. DERIVATIVES torquey adjective. ORIGIN from Latin torquere to twist …   English terms dictionary

  • torque — [tôrk] n. [< L torques (infl. in senses 2 & 3 by torquere): see TORQUES] 1. a twisted metal collar or necklace worn by ancient Teutons, Gauls, Britons, etc. 2. Physics a measure of the tendency of a force to cause rotation, equal to the force… …   English World dictionary

  • torque — [to:k US to:rk] n [U] [Date: 1800 1900; : Latin; Origin: torquere to twist ] technical the force or power that makes something turn around a central point, especially in an engine …   Dictionary of contemporary English

  • torque — [ tɔrk ] noun uncount TECHNICAL the force that causes something to turn around a central point …   Usage of the words and phrases in modern English

  • Torque — Le nom est porté dans le Nord Pas de Calais, mais on le rencontre aussi dans le domaine occitan (87, 07), où il faut sans doute le rattacher au verbe torcar (= frotter, nettoyer). Pour le nord de la France, on peut faire le même rapprochement,… …   Noms de famille

  • torque — (n.) rotating force, 1884, from L. torquere to twist (see THWART (Cf. thwart)). The verb is attested from 1954. The word also is used (since 1834) by antiquarians and others as a term for the twisted metal necklace worn anciently by Gauls,… …   Etymology dictionary

  • torque — s. m. 1. Bracelete ou colar, geralmente de ouro, usado por povos antigos. 2.  [Física] Tendência de uma força para rodar um objeto em torno de um eixo.   ‣ Etimologia: latim torques ou torquis, is, colar …   Dicionário da Língua Portuguesa

  • Torque — For other uses, see Torque (disambiguation). Classical mechanics Newton s Second Law …   Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»