Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

termo

  • 1 termo

    termo, ōnis, v. terminus init.

    Lewis & Short latin dictionary > termo

  • 2 Terminus

    termĭnus, i, m. (collat. form termo, ōnis, Enn. ap. Fest. p. 363 Müll., or Ann. v. 470 and 471 Vahl.; and termen, ĭnis, n., acc. to Varr. L. L. 5, § 21 Müll.; so,

    (BTERMINA DVO STANT,

    Inscr. Orell. 3121) [Sanscr. root tar-, overcome; tīrain, shore, edge; Gr. terma, goal; termôn, border; cf. trans, in-trare], a boundary-line, boundary, bound, limit (syn.: finis, limes, meta).
    I.
    Lit., of local boundaries:

    contentio de terminis,

    Cic. Ac. 2, 43, 132:

    agrorum,

    Plin. 18, 2, 2, § 8; Hor. C. 2, 18, 24:

    templi,

    Liv. 45, 5, 7:

    urbis,

    Tac. A. 12, 23; 12, 24 fin.:

    possessionum,

    Cic. Mil. 27, 74:

    vicinitatis,

    id. Rab. Perd. 3, 8:

    Alexandria, in terminis Africae et Aegypti condita,

    Just. 21, 6, 3.—Comically, = membrum virile, Pompon. ap. Non. 146, 24 (Com. Fragm. v. 126 Rib.).— Hence,
    B.
    Personified: Termĭnus, the deity presiding over boundaries, Ov. F. 2, 639 sq.; Varr. L. L. 5, 10, 22; Liv. 1, 55, 3; 5, 54, 7; Hor. C. S. 27; Lact. 1, 20, 38; Fest. p. 368; Serv. ad Verg. A. 9, 448. —
    II.
    Transf., in gen., a bound, limit, end, term:

    constituendi sunt, qui sint in amicitiā fines, ut quasi termini diligendi,

    Cic. Lael. 16, 56; cf.:

    certos mihi fines terminosque constituam,

    id. Quint. 10, 35:

    oratoris facultatem non illius artis terminis, sed ingeni sui finibus describere,

    id. de Or. 1, 49, 214:

    contentionum,

    id. Fam. 6, 22, 2:

    nullis terminis circumscribere aut definire jus suum,

    id. de Or. 1, 16, 70:

    Pompeius, cujus res gestae atque virtutes isdem quibus solis cursus regionibus ac terminis continentur,

    id. Cat. 4, 10, 21:

    omnium aetatum certus est terminus, senectutis autem nullus est certus terminus,

    id. Sen. 20, 72:

    vitae,

    id. Rab. Perd. 10, 29:

    pangere terminos,

    id. Leg. 1, 21, 56:

    termini egestatis,

    Plaut. As. 1, 2, 13:

    hos terminos dignitati statuo,

    Plin. Ep. 6, 29, 3.

    Lewis & Short latin dictionary > Terminus

  • 3 terminus

    termĭnus, i, m. (collat. form termo, ōnis, Enn. ap. Fest. p. 363 Müll., or Ann. v. 470 and 471 Vahl.; and termen, ĭnis, n., acc. to Varr. L. L. 5, § 21 Müll.; so,

    (BTERMINA DVO STANT,

    Inscr. Orell. 3121) [Sanscr. root tar-, overcome; tīrain, shore, edge; Gr. terma, goal; termôn, border; cf. trans, in-trare], a boundary-line, boundary, bound, limit (syn.: finis, limes, meta).
    I.
    Lit., of local boundaries:

    contentio de terminis,

    Cic. Ac. 2, 43, 132:

    agrorum,

    Plin. 18, 2, 2, § 8; Hor. C. 2, 18, 24:

    templi,

    Liv. 45, 5, 7:

    urbis,

    Tac. A. 12, 23; 12, 24 fin.:

    possessionum,

    Cic. Mil. 27, 74:

    vicinitatis,

    id. Rab. Perd. 3, 8:

    Alexandria, in terminis Africae et Aegypti condita,

    Just. 21, 6, 3.—Comically, = membrum virile, Pompon. ap. Non. 146, 24 (Com. Fragm. v. 126 Rib.).— Hence,
    B.
    Personified: Termĭnus, the deity presiding over boundaries, Ov. F. 2, 639 sq.; Varr. L. L. 5, 10, 22; Liv. 1, 55, 3; 5, 54, 7; Hor. C. S. 27; Lact. 1, 20, 38; Fest. p. 368; Serv. ad Verg. A. 9, 448. —
    II.
    Transf., in gen., a bound, limit, end, term:

    constituendi sunt, qui sint in amicitiā fines, ut quasi termini diligendi,

    Cic. Lael. 16, 56; cf.:

    certos mihi fines terminosque constituam,

    id. Quint. 10, 35:

    oratoris facultatem non illius artis terminis, sed ingeni sui finibus describere,

    id. de Or. 1, 49, 214:

    contentionum,

    id. Fam. 6, 22, 2:

    nullis terminis circumscribere aut definire jus suum,

    id. de Or. 1, 16, 70:

    Pompeius, cujus res gestae atque virtutes isdem quibus solis cursus regionibus ac terminis continentur,

    id. Cat. 4, 10, 21:

    omnium aetatum certus est terminus, senectutis autem nullus est certus terminus,

    id. Sen. 20, 72:

    vitae,

    id. Rab. Perd. 10, 29:

    pangere terminos,

    id. Leg. 1, 21, 56:

    termini egestatis,

    Plaut. As. 1, 2, 13:

    hos terminos dignitati statuo,

    Plin. Ep. 6, 29, 3.

    Lewis & Short latin dictionary > terminus

См. также в других словарях:

  • termo — Element de compunere care înseamnă căldură şi care serveşte la formarea unor substantive şi a unor adjective. – Din fr. thermo . Trimis de LauraGellner, 28.06.2004. Sursa: DEX 98  TERMO Element prim de compunere savantă cu semnificaţia… …   Dicționar Român

  • -termo — o termo, a Elemento prefijo o sufijo del gr. «thermós», caliente: ‘termocauterio, termodinámica, termoeléctrico, termosifón’. * * * termo, ma. (Del gr. θερμός). elem. compos. Significa caliente . Hematermo. || 2. Significa con temperatura .… …   Enciclopedia Universal

  • termo — sustantivo masculino 1. Vasija con paredes dobles y cierre hermético que conserva la temperatura de los líquidos que contiene: un termo de café. He echado la horchata en el termo …   Diccionario Salamanca de la Lengua Española

  • Termo — may refer to:* A vacuum flask * Termo, California, a small town in the United States …   Wikipedia

  • termo- — Prefijo que significa calor. Medical Dictionary. 2011 …   Diccionario médico

  • termo- — e termo [dal gr. thermós caldo ]. (fis.) Primo e secondo elemento di parole composte, nelle quali indica relazione con il calore o la temperatura …   Enciclopedia Italiana

  • termo — |é| s. m. Frasco ou vasilha em que os líquidos se conservam quentes por muito tempo. = TERMOS   ‣ Etimologia: grego thermós, ê, ón, quente termo |ê| s. m. 1. Fim, limite em relação ao espaço ou ao tempo. 2. Prazo, época em que se deve efetuar… …   Dicionário da Língua Portuguesa

  • -termo — |é| elem. de comp. 1. Exprime a noção de calor (ex.: aerotermo). 2. Exprime a noção de temperatura (ex.: euritermo).   ‣ Etimologia: grego thérmos, é, ón, quente …   Dicionário da Língua Portuguesa

  • termo- — elem. de comp. 1. Exprime a noção de calor (ex.: termoscopia). 2. Exprime a noção de temperatura (ex.: termomagnetismo).   ‣ Etimologia: grego thérmos, é, ón, quente   • Nota: É seguido de hífen quando o segundo elemento começa por h ou o …   Dicionário da Língua Portuguesa

  • termo- — DEFINICIJA kao prvi dio riječi označava ono što se odnosi na toplinu [termonuklearan] ETIMOLOGIJA grč. thermós: vruć, topao …   Hrvatski jezični portal

  • termo- — {{/stl 13}}{{stl 7}} pierwszy człon wyrazów złożonych wskazujący na związek z ciepłem tego, co oznacza człon drugi, np. {{/stl 7}}{{stl 8}}termometr, termostat {{/stl 8}}{{stl 7}} <gr.> {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»