siekiery

См. также в других словарях:

• lico — n I; lm M. licoca, D. lic 1. książk. «twarz, oblicze; policzek» Pogodne, rumiane lico. Łzy płyną po licu. A chociaż wiekiem od młodej jutrzenki pod lat niewieścich schodziła południe, oboje: dziewki i matrony wdzięki na jednym licu zespoliła… …   Słownik języka polskiego

• bliznowaty — «odnoszący się do blizny, tworzący bliznę; podobny do blizny» Tkanka bliznowata. Zmiany bliznowate. Bliznowate ślady po uderzeniach siekiery na drzewie …   Słownik języka polskiego

• halabarda — ż IV, CMs. halabardardzie; lm D. halabardaard hist. «broń kłująca składająca się z siekiery, grotu i haka, osadzonych na długim drzewcu, używana w średniowieczu przez piechotę, od XVII w. przez straż miejską i pałacową» ‹niem.› …   Słownik języka polskiego

• ostrze — n I; lm D. ostrzy «część robocza narzędzia do krajania, ostra, tnąca krawędź, ostry koniec narzędzia czy broni lub jego części roboczej» Ostrze szabli, bagnetu noża, siekiery. Scyzoryk o dwóch ostrzach. ◊ Postawić sprawę na ostrzu noża «zażądać… …   Słownik języka polskiego

• pociągnąć — dk Va, pociągnąćnę, pociągnąćniesz, pociągnąćnij, pociągnąćnął, pociągnąćnęła, pociągnąćnęli, pociągnąćnąwszy, pociągnąćnięty pociągać ndk I, pociągnąćam, pociągnąćasz, pociągnąćają, pociągnąćaj, pociągnąćał, pociągnąćany 1. «ciągnąc zbliżyć do… …   Słownik języka polskiego

• rąb — m IV 1. bud. zwykle w zwrocie: Układać cegły rąbem «układać je na sztorc, tak że stanowią warstwę muru mającą wysokość większą niż sąsiednie» 2. leśn., D. rębu, Ms. rębie; lm M. ręby «wycinanie wyznaczonych drzew w lesie w związku z użytkowaniem… …   Słownik języka polskiego

• rozszczepić — dk VIa, rozszczepićpię, rozszczepićpisz, rozszczepićszczep, rozszczepićpił, rozszczepićpiony rozszczepiać ndk I, rozszczepićam rozszczepićasz, rozszczepićają, rozszczepićaj, rozszczepićał, rozszczepićany 1. «rozpołowić coś wzdłuż czymś ostrym;… …   Słownik języka polskiego

• siekiera — ż IV, CMs. siekieraerze; lm D. siekieraer «ręczne narzędzie składające się ze stalowego ostrza osadzonego na drewnianym trzonku, służące do cięcia, rąbania, obróbki drewna; w dawnych czasach używane również jako broń» Rąbać, ciąć, ciosać, łupać,… …   Słownik języka polskiego

• siekierzysko — n II, N. siekierzyskokiem; lm D. siekierzyskoysk «trzonek siekiery, toporzysko» Długie, krótkie siekierzysko …   Słownik języka polskiego

• stylisko — n II, N. styliskokiem; lm D. styliskoisk «drewniany podłużny uchwyt narzędzia ręcznego» Stylisko siekiery, łopaty, motyki. Chwycić młot za stylisko. ‹z niem.› …   Słownik języka polskiego

• toporzysko — n II, N. toporzyskokiem; lm D. toporzyskoysk 1. «rękojeść topora, siekiery lub młota» Młot z długim toporzyskiem. 2. rzad. «duży topór» Toporzysko tak ciężkie, że ledwie je udźwignął …   Słownik języka polskiego