Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

reverse

  • 61 retroago

    rē̆trŏ-ăgo, ēgi, actum, 3, v. a., to drive back, to turn back, etc. (post - Aug.; esp. freq. in Quint.).
    I.
    Lit.:

    capillos a fronte contra naturam,

    to push back, Quint. 11, 3, 160:

    vasta flumina,

    Mel. 3, 1, 1.—
    II.
    Trop.:

    honores,

    Plin. 7, 44, 45, § 145: rursus litteras (opp. recto contextu), to go through or repeat backwards, Quint. 1, 1, 25:

    ordinem,

    to reverse, id. 12, 2, 10:

    expositionem,

    id. 2, 4, 15:

    iram,

    to turn aside, Sen. Ira, 1, 16, 10:

    huic (dactylo) temporibus parem sed retroactum, appellari constat anapaeston,

    reversed, inverted, Quint. 9, 4, 81.

    Lewis & Short latin dictionary > retroago

  • 62 rursum

    rursus, rursum, and arch. rūsum or russum (rursum and rusum are the most usual forms in the ante-class., and rursus in the class. per.), adv. [contr. from revorsus or revorsum, from reverto; cf. prorsus and sursum], turned back or backwards, back, backwards (opp. prorsus): rursus retro, Non.
    I.
    Lit. (only ante-class.): rursus prorsus reciprocat fluctus feram, Enn. ap. Non. 164, 11, and 384 fin. (Trag. v. 143 Vahl.); cf.:

    trepidari sentio et cursari rursum prorsum,

    Ter. Hec. 3, 1, 35: mortales multi rursus ac prorsus meant, Varr. ap. Non. 384, 32:

    cum ex alto puteo sursum ad summum escenderis, Maximum periculum inde esse, a summo ne rursum cadas?

    Plaut. Mil. 4, 4, 15:

    ego cunas recessim rursum vorsum trahere et ducere,

    id. Am. 5, 1, 60; cf. id. Ep. 2, 2, 63.—
    II.
    Transf.
    A.
    To indicate the reverse of something, on the contrary, on the other hand, in return, again (freq. in all periods and kinds of composition; syn.: retro, contra, in vicem): in hominum aetate multa eveniunt hujusmodi: Capiunt voluptates: capiunt rursum miserias;

    Irae interveniunt, redeunt rursum in gratiam, etc.,

    Plaut. Am. 3, 2, 58 sq.:

    bellum, pax rursum,

    Ter. Eun. 1, 1, 16; Plaut. Merc. 2, 3, 15:

    quicquid dicunt, laudo: id rursum si negant laudo id quoque,

    Ter. Eun. 2, 2, 20: Mi. Salutat. Ag. Saluta hunc rursus Punice meis verbis, Plaut. Poen. 5, 2, 40:

    accipe a me rursum rationem doli,

    id. Mil. 3, 1, 178:

    succurrit Pulfioni Varenus et laboranti subvenit... Huic (Vareno) rursus circumvento fert subsidium Pulfio,

    Caes. B. G. 5, 44:

    eos ipse rursus singulos exceptans,

    id. ib. 7, 47 fin.; 51; id. B. C. 1, 45, 3:

    clamore sublato excipit rursus ex vallo clamor,

    id. B. G. 7, 88; Sall. J. 69, 1:

    postquam luxu atque desidiā civitas corrupta est, rursus respublica magnitudine suā imperatorum vitia sustentabat,

    id. C. 53, 5: primum Metellum esse rati, portas clausere;

    deinde rursus Jugurtham arbitrati obvii procedunt,

    id. J. 69, 1:

    ut illae superiores (partes) in medium locum mundi gravitate ferantur, sic hae rursum rectis lineis in caelestem locum subvolent,

    Cic. Tusc. 1, 17, 40:

    cum totam terram contueri licebit... tum et habitabiles regiones et rursum omni cultu propter vim frigoris vacantes,

    id. ib. 1, 20, 45; id. Rep. 2, 4, 9:

    quod (Gorgias) judicaret hoc oratoris esse maxime proprium, rem augere posse laudando vituperandoque rursus affligere,

    id. Brut. 12, 47:

    necesse erit cupere et optare... rursus autem recte factis angi,

    id. Lael. 16, 59; id. Tusc. 4, 31, 65:

    neque rursum eam totam repudiaret,

    id. de Or. 1, 24, 110; so,

    neque rursum,

    Quint. 1, 10, 2; 2, 4, 3; 10, 3, 10;

    12, 5, 4: Iliacos intra muros peccatur et extra. Rursus, quid virtus et quid sapientia possit, etc.,

    Hor. Ep. 1, 2, 17:

    aequum est, Peccatis veniam poscentem reddere rursus,

    id. S. 1, 3, 75; Curt. 9, 2, 9; Tac. Agr. 29; id. A. 1, 80:

    his, rursus illis exitiabile,

    id. H. 3, 22.—Hence sometimes with retro, contra, invicem:

    concede, nihil esse bonum, nisi, etc.... Vide rursus retro,

    Cic. Fin. 5, 28, 83:

    hi rursus invicem anno post in armis sunt: illi domi remanent,

    Caes. B. G. 4, 1:

    in amicorum vitiis tam cernis acutum? etc. At tibi contra Evenit, inquirant vitia ut tua rursus et illi,

    Hor. S. 1, 3, 28.—
    B.
    Denoting return to a former action or its repetition, back again, again, anew (syn.:

    iterum, denuo): em rursum nunc nugas agis,

    Plaut. Men. 4, 2, 61:

    quem (Peliam) Medea dicitur Fecisse rursus ex sene adulescentulum,

    id. Ps. 3, 2, 82; cf.:

    uti quidque in sua corpora rursum Dissolvat natura,

    Lucr. 1, 215:

    eadem gigni rursusque augescere dixi,

    id. 5, 250:

    obloquere rursum?

    Plaut. Cist. 4, 2, 88:

    feri malam tu illi rursum,

    id. Cas. 2, 6, 55:

    te suam (causam) rogavit rursum ut ageres,

    Ter. Phorm. 5, 5, 8:

    quo loco, si tibi hoc sumis... facis, ut rursus plebes in Aventinum sevocanda esse videatur,

    Cic. Mur. 7, 15:

    Helvetii, qui in montem sese receperant, rursus instare et proelium redintegrare coeperunt,

    Caes. B. G. 1, 25; cf.: bellum inferre, id. ap. Cic. Att. 9, 16, A:

    confligere cum Bruti classe,

    Caes. B. C. 2, 3 fin.; 4 fin.:

    terga vertere,

    id. ib. 1, 45:

    rursus minuente aestu,

    id. B. G. 3, 12; 5, 8; cf. Varr. L. L. 5, § 40 Müll.: rursus aliam in partem fugam petebant, Caes. B. G. 2, 24:

    has (cohortes) subsidiariae ternae, et rursus aliae totidem, suae cujusque legionis, subsequebantur,

    id. B. C. 1, 83; cf. id. ib. 2, 9; Sall. J. 103, 2. —In beginning a new strophe (= Gr. palin): rursus, et hoc iterum repetamus carmen, Val. Cat. Dir. 14.—Pleon., with denuo, etc.:

    Diphilus hanc Graece scripsit, post id rursum denuo Latine Plautus,

    Plaut. Cas. prol. 34:

    revortor rursus denuo Karthaginem,

    id. Poen. prol. 79; Auct. B. Hisp. 35.—Freq. with words compounded with re; like reverti, regredi, se recipere, reducere, revocare, etc., v. h. vv.

    Lewis & Short latin dictionary > rursum

  • 63 rursus

    rursus, rursum, and arch. rūsum or russum (rursum and rusum are the most usual forms in the ante-class., and rursus in the class. per.), adv. [contr. from revorsus or revorsum, from reverto; cf. prorsus and sursum], turned back or backwards, back, backwards (opp. prorsus): rursus retro, Non.
    I.
    Lit. (only ante-class.): rursus prorsus reciprocat fluctus feram, Enn. ap. Non. 164, 11, and 384 fin. (Trag. v. 143 Vahl.); cf.:

    trepidari sentio et cursari rursum prorsum,

    Ter. Hec. 3, 1, 35: mortales multi rursus ac prorsus meant, Varr. ap. Non. 384, 32:

    cum ex alto puteo sursum ad summum escenderis, Maximum periculum inde esse, a summo ne rursum cadas?

    Plaut. Mil. 4, 4, 15:

    ego cunas recessim rursum vorsum trahere et ducere,

    id. Am. 5, 1, 60; cf. id. Ep. 2, 2, 63.—
    II.
    Transf.
    A.
    To indicate the reverse of something, on the contrary, on the other hand, in return, again (freq. in all periods and kinds of composition; syn.: retro, contra, in vicem): in hominum aetate multa eveniunt hujusmodi: Capiunt voluptates: capiunt rursum miserias;

    Irae interveniunt, redeunt rursum in gratiam, etc.,

    Plaut. Am. 3, 2, 58 sq.:

    bellum, pax rursum,

    Ter. Eun. 1, 1, 16; Plaut. Merc. 2, 3, 15:

    quicquid dicunt, laudo: id rursum si negant laudo id quoque,

    Ter. Eun. 2, 2, 20: Mi. Salutat. Ag. Saluta hunc rursus Punice meis verbis, Plaut. Poen. 5, 2, 40:

    accipe a me rursum rationem doli,

    id. Mil. 3, 1, 178:

    succurrit Pulfioni Varenus et laboranti subvenit... Huic (Vareno) rursus circumvento fert subsidium Pulfio,

    Caes. B. G. 5, 44:

    eos ipse rursus singulos exceptans,

    id. ib. 7, 47 fin.; 51; id. B. C. 1, 45, 3:

    clamore sublato excipit rursus ex vallo clamor,

    id. B. G. 7, 88; Sall. J. 69, 1:

    postquam luxu atque desidiā civitas corrupta est, rursus respublica magnitudine suā imperatorum vitia sustentabat,

    id. C. 53, 5: primum Metellum esse rati, portas clausere;

    deinde rursus Jugurtham arbitrati obvii procedunt,

    id. J. 69, 1:

    ut illae superiores (partes) in medium locum mundi gravitate ferantur, sic hae rursum rectis lineis in caelestem locum subvolent,

    Cic. Tusc. 1, 17, 40:

    cum totam terram contueri licebit... tum et habitabiles regiones et rursum omni cultu propter vim frigoris vacantes,

    id. ib. 1, 20, 45; id. Rep. 2, 4, 9:

    quod (Gorgias) judicaret hoc oratoris esse maxime proprium, rem augere posse laudando vituperandoque rursus affligere,

    id. Brut. 12, 47:

    necesse erit cupere et optare... rursus autem recte factis angi,

    id. Lael. 16, 59; id. Tusc. 4, 31, 65:

    neque rursum eam totam repudiaret,

    id. de Or. 1, 24, 110; so,

    neque rursum,

    Quint. 1, 10, 2; 2, 4, 3; 10, 3, 10;

    12, 5, 4: Iliacos intra muros peccatur et extra. Rursus, quid virtus et quid sapientia possit, etc.,

    Hor. Ep. 1, 2, 17:

    aequum est, Peccatis veniam poscentem reddere rursus,

    id. S. 1, 3, 75; Curt. 9, 2, 9; Tac. Agr. 29; id. A. 1, 80:

    his, rursus illis exitiabile,

    id. H. 3, 22.—Hence sometimes with retro, contra, invicem:

    concede, nihil esse bonum, nisi, etc.... Vide rursus retro,

    Cic. Fin. 5, 28, 83:

    hi rursus invicem anno post in armis sunt: illi domi remanent,

    Caes. B. G. 4, 1:

    in amicorum vitiis tam cernis acutum? etc. At tibi contra Evenit, inquirant vitia ut tua rursus et illi,

    Hor. S. 1, 3, 28.—
    B.
    Denoting return to a former action or its repetition, back again, again, anew (syn.:

    iterum, denuo): em rursum nunc nugas agis,

    Plaut. Men. 4, 2, 61:

    quem (Peliam) Medea dicitur Fecisse rursus ex sene adulescentulum,

    id. Ps. 3, 2, 82; cf.:

    uti quidque in sua corpora rursum Dissolvat natura,

    Lucr. 1, 215:

    eadem gigni rursusque augescere dixi,

    id. 5, 250:

    obloquere rursum?

    Plaut. Cist. 4, 2, 88:

    feri malam tu illi rursum,

    id. Cas. 2, 6, 55:

    te suam (causam) rogavit rursum ut ageres,

    Ter. Phorm. 5, 5, 8:

    quo loco, si tibi hoc sumis... facis, ut rursus plebes in Aventinum sevocanda esse videatur,

    Cic. Mur. 7, 15:

    Helvetii, qui in montem sese receperant, rursus instare et proelium redintegrare coeperunt,

    Caes. B. G. 1, 25; cf.: bellum inferre, id. ap. Cic. Att. 9, 16, A:

    confligere cum Bruti classe,

    Caes. B. C. 2, 3 fin.; 4 fin.:

    terga vertere,

    id. ib. 1, 45:

    rursus minuente aestu,

    id. B. G. 3, 12; 5, 8; cf. Varr. L. L. 5, § 40 Müll.: rursus aliam in partem fugam petebant, Caes. B. G. 2, 24:

    has (cohortes) subsidiariae ternae, et rursus aliae totidem, suae cujusque legionis, subsequebantur,

    id. B. C. 1, 83; cf. id. ib. 2, 9; Sall. J. 103, 2. —In beginning a new strophe (= Gr. palin): rursus, et hoc iterum repetamus carmen, Val. Cat. Dir. 14.—Pleon., with denuo, etc.:

    Diphilus hanc Graece scripsit, post id rursum denuo Latine Plautus,

    Plaut. Cas. prol. 34:

    revortor rursus denuo Karthaginem,

    id. Poen. prol. 79; Auct. B. Hisp. 35.—Freq. with words compounded with re; like reverti, regredi, se recipere, reducere, revocare, etc., v. h. vv.

    Lewis & Short latin dictionary > rursus

  • 64 russum

    rursus, rursum, and arch. rūsum or russum (rursum and rusum are the most usual forms in the ante-class., and rursus in the class. per.), adv. [contr. from revorsus or revorsum, from reverto; cf. prorsus and sursum], turned back or backwards, back, backwards (opp. prorsus): rursus retro, Non.
    I.
    Lit. (only ante-class.): rursus prorsus reciprocat fluctus feram, Enn. ap. Non. 164, 11, and 384 fin. (Trag. v. 143 Vahl.); cf.:

    trepidari sentio et cursari rursum prorsum,

    Ter. Hec. 3, 1, 35: mortales multi rursus ac prorsus meant, Varr. ap. Non. 384, 32:

    cum ex alto puteo sursum ad summum escenderis, Maximum periculum inde esse, a summo ne rursum cadas?

    Plaut. Mil. 4, 4, 15:

    ego cunas recessim rursum vorsum trahere et ducere,

    id. Am. 5, 1, 60; cf. id. Ep. 2, 2, 63.—
    II.
    Transf.
    A.
    To indicate the reverse of something, on the contrary, on the other hand, in return, again (freq. in all periods and kinds of composition; syn.: retro, contra, in vicem): in hominum aetate multa eveniunt hujusmodi: Capiunt voluptates: capiunt rursum miserias;

    Irae interveniunt, redeunt rursum in gratiam, etc.,

    Plaut. Am. 3, 2, 58 sq.:

    bellum, pax rursum,

    Ter. Eun. 1, 1, 16; Plaut. Merc. 2, 3, 15:

    quicquid dicunt, laudo: id rursum si negant laudo id quoque,

    Ter. Eun. 2, 2, 20: Mi. Salutat. Ag. Saluta hunc rursus Punice meis verbis, Plaut. Poen. 5, 2, 40:

    accipe a me rursum rationem doli,

    id. Mil. 3, 1, 178:

    succurrit Pulfioni Varenus et laboranti subvenit... Huic (Vareno) rursus circumvento fert subsidium Pulfio,

    Caes. B. G. 5, 44:

    eos ipse rursus singulos exceptans,

    id. ib. 7, 47 fin.; 51; id. B. C. 1, 45, 3:

    clamore sublato excipit rursus ex vallo clamor,

    id. B. G. 7, 88; Sall. J. 69, 1:

    postquam luxu atque desidiā civitas corrupta est, rursus respublica magnitudine suā imperatorum vitia sustentabat,

    id. C. 53, 5: primum Metellum esse rati, portas clausere;

    deinde rursus Jugurtham arbitrati obvii procedunt,

    id. J. 69, 1:

    ut illae superiores (partes) in medium locum mundi gravitate ferantur, sic hae rursum rectis lineis in caelestem locum subvolent,

    Cic. Tusc. 1, 17, 40:

    cum totam terram contueri licebit... tum et habitabiles regiones et rursum omni cultu propter vim frigoris vacantes,

    id. ib. 1, 20, 45; id. Rep. 2, 4, 9:

    quod (Gorgias) judicaret hoc oratoris esse maxime proprium, rem augere posse laudando vituperandoque rursus affligere,

    id. Brut. 12, 47:

    necesse erit cupere et optare... rursus autem recte factis angi,

    id. Lael. 16, 59; id. Tusc. 4, 31, 65:

    neque rursum eam totam repudiaret,

    id. de Or. 1, 24, 110; so,

    neque rursum,

    Quint. 1, 10, 2; 2, 4, 3; 10, 3, 10;

    12, 5, 4: Iliacos intra muros peccatur et extra. Rursus, quid virtus et quid sapientia possit, etc.,

    Hor. Ep. 1, 2, 17:

    aequum est, Peccatis veniam poscentem reddere rursus,

    id. S. 1, 3, 75; Curt. 9, 2, 9; Tac. Agr. 29; id. A. 1, 80:

    his, rursus illis exitiabile,

    id. H. 3, 22.—Hence sometimes with retro, contra, invicem:

    concede, nihil esse bonum, nisi, etc.... Vide rursus retro,

    Cic. Fin. 5, 28, 83:

    hi rursus invicem anno post in armis sunt: illi domi remanent,

    Caes. B. G. 4, 1:

    in amicorum vitiis tam cernis acutum? etc. At tibi contra Evenit, inquirant vitia ut tua rursus et illi,

    Hor. S. 1, 3, 28.—
    B.
    Denoting return to a former action or its repetition, back again, again, anew (syn.:

    iterum, denuo): em rursum nunc nugas agis,

    Plaut. Men. 4, 2, 61:

    quem (Peliam) Medea dicitur Fecisse rursus ex sene adulescentulum,

    id. Ps. 3, 2, 82; cf.:

    uti quidque in sua corpora rursum Dissolvat natura,

    Lucr. 1, 215:

    eadem gigni rursusque augescere dixi,

    id. 5, 250:

    obloquere rursum?

    Plaut. Cist. 4, 2, 88:

    feri malam tu illi rursum,

    id. Cas. 2, 6, 55:

    te suam (causam) rogavit rursum ut ageres,

    Ter. Phorm. 5, 5, 8:

    quo loco, si tibi hoc sumis... facis, ut rursus plebes in Aventinum sevocanda esse videatur,

    Cic. Mur. 7, 15:

    Helvetii, qui in montem sese receperant, rursus instare et proelium redintegrare coeperunt,

    Caes. B. G. 1, 25; cf.: bellum inferre, id. ap. Cic. Att. 9, 16, A:

    confligere cum Bruti classe,

    Caes. B. C. 2, 3 fin.; 4 fin.:

    terga vertere,

    id. ib. 1, 45:

    rursus minuente aestu,

    id. B. G. 3, 12; 5, 8; cf. Varr. L. L. 5, § 40 Müll.: rursus aliam in partem fugam petebant, Caes. B. G. 2, 24:

    has (cohortes) subsidiariae ternae, et rursus aliae totidem, suae cujusque legionis, subsequebantur,

    id. B. C. 1, 83; cf. id. ib. 2, 9; Sall. J. 103, 2. —In beginning a new strophe (= Gr. palin): rursus, et hoc iterum repetamus carmen, Val. Cat. Dir. 14.—Pleon., with denuo, etc.:

    Diphilus hanc Graece scripsit, post id rursum denuo Latine Plautus,

    Plaut. Cas. prol. 34:

    revortor rursus denuo Karthaginem,

    id. Poen. prol. 79; Auct. B. Hisp. 35.—Freq. with words compounded with re; like reverti, regredi, se recipere, reducere, revocare, etc., v. h. vv.

    Lewis & Short latin dictionary > russum

  • 65 senatus

    sĕnātus, ūs ( gen. senati, Plaut. Cas. 3, 2, 6; id. Ep. 2, 2, 5; Sisenn. ap. Non. 484, 18; Cic. Div. in Caecil. 5, 19; also cited ap. Charis. p. 116 P.; Sall. C. 30, 3; 36, 5; 53, 1. acc. to Non. 484, 15; Charis. p. 10 P.; Don. Ter. Hec. 3, 2, 21; Prisc. p. 712 P.; id. Fragm. ap. Don. Ter. And. 2, 2, 28; also Cic. Fam. 2, 7, 4, acc. to the pr. man. of the Cod. Medic.; cf. Quint. 1, 6, 27.—Another form of the gen. senatuis, C. Fann. ap. Charis. p. 116 P.; Sisenn. ap. Non. 484, 19; also,

    as it seems,

    Varr. ib. 484, 19, yet the passage itself is wanting.—In old orthog. SENATVOS, S. C. de Bacch.; dat. senato, Quint. 1, 6, 27), m. [senex; like gerousia from gerôn; cf. Cic. Rep. 2, 28, 51; id. Sen. 6, 19], the council of the elders, the Senate, the supreme council in Rome, concerning whose origin, constitution, powers, etc., v. senator; cf. Momms. Hist. of Rome, 1, 113 sqq.; 1, 406 sqq. Am. ed.; Becker, Antiq. 2, 1, p. 339 sq.; 2, 2, p. 385 sq.; 2, 3, p. 210 sq.;

    and the authors there cited: quae (consilium, ratio, sententia) nisi essent in senibus, non summum consilium majores nostri appellassent senatum. Apud Lacedaemonios quidem ii, qui amplissimum magistratum gerunt, ut sunt sic etiam nominantur senes,

    Cic. Sen. 6, 19:

    Romuli senatus, qui constabat ex optimatibus,

    id. Rep. 2, 12, 23:

    (Majores nostri) senatum rei publicae custodem collo caverunt,

    id. Sest. 65, 137:

    senatus rem pu blicam tenuit, ut pleraque senatūs auctori tate gererentur,

    id. Rep. 2, 32, 56:

    ut potentia senatus atque auctoritas minueretur,

    id. ib. 2, 34, 59:

    cum potestas in populo, auctoritas in senatu sit,

    id. Leg. 3, 12, 28:

    nec per senatum solvi hac lege possumus,

    id. Rep. 3, 22, 33.—Freq. in the phrase: senatus populusque Romanus (often written S. P. Q. R.), the Senate and people of Rome, i.e. the State, the republic, Cic. Planc. 37, 90; id. Phil. 6, 2, 4;

    very rarely in reverse order: populus et senatus Romanus,

    Sall. J. 41, 2:

    populi Romani senatusque verbis,

    Liv. 7, 31, 10; 24, 37, 7; Vitr. praef. 1, 1: senatus (senati, senatuis, v. supra) consultum, a decree of the Senate (v. consulo, P. a. III.); senatūs auctoritas, the same (v. auctoritas, 4.): censuit senatus, the Senate resolved; v. censeo, 3. b. (cf. also decerno, I. A., and decretum, s. v. decerno fin.):

    senatum convocare,

    Cic. Sull. 23, 65; id. Cat. 2, 6, 12: senatus [p. 1669] est continuo convocatus frequensque convenit, id. Fam. 10, 12, 3; cf.:

    senatus frequens vocatu Drusi in curiam venit,

    id. de Or. 3, 1, 2:

    vocare senatum,

    Liv. 3, 38:

    cito cogere,

    Cic. Fam. 5, 2, 3; Suet. Caes. 16; id. Tib. 23:

    habere senatum,

    Cic. Fam. 1, 4, 1; id. Q. Fr. 2, 13, 3; Suet. Aug. 29:

    agere,

    id. Caes. 88; id. Aug. 35:

    eo die non fuit senatus neque postero,

    no session of the Senate, Cic. Fam. 12, 25, a, 1:

    eodem die Tyriis (legatis) est senatus datus frequens,

    i. e. gave audience, id. Q. Fr. 2, 13, 2 sq.; so,

    dare senatum (legatis),

    Sall. J. 13, 9; Nep. Hann. 7, 6; Liv. 41, 6 et saep.:

    senatu dimisso,

    Cic. Lael. 3, 12:

    dimittere senatum,

    id. Verr. 2, 4, 65, § 146:

    mittere,

    id. Q. Fr. 2, 1, 1:

    multa ejus (Catonis) et in senatu et in foro vel provisa prudenter vel acta constanter ferebantur,

    in the meetings of the Senate, id. Lael. 2, 6; cf.:

    (Catilina) etiam in senatum venit,

    id. Cat. 1, 1, 2: ad senatum adduci, in senatu poni, id. Fragm. ap. Quint. 9, 3, 50:

    ad senatum in Capitolio stare,

    Cic. Ac. 2, 45, 137: in senatu sedere, to sit among the senators, on the senatorial seats (in the theatre), Suet. Claud. 25 fin.; cf.:

    in orchestram senatumque descendit,

    id. Ner. 12:

    in senatum venire,

    to become a senator, Cic. Fl. 18, 42:

    de senatu cooptando,

    nominating, electing, id. Verr. 2, 2, 49, § 122; Liv. 23, 3:

    de senatu movere,

    Cic. Clu. 43, 122:

    senatu movere,

    Sall. C. 23, 1 Dietsch; and:

    senatu emovere,

    Liv. 45, 15, 8:

    ex or de senatu eicere,

    Cic. Sen. 12, 42; id. Clu. 42, 119; 48, 135; Liv. 40, 51; 41, 27; 43, 15 al. (v. 1. lego and eicio): seminarium senatus, i. e. the order of Knights, from which new senators were elected, Liv. 42, 61, 5.—Also of the Senate of other nations: senatus (Gaditanus), Asin. ap. Cic. Fam. 10, 32, 2:

    Aeduorum,

    Caes. B. G. 1, 31, 6:

    Venetorum,

    id. ib. 3, 16 fin. et saep.:

    Judaeorum,

    Vulg. 2 Macc. 11, 27.—
    II.
    Trop., a council, i. e. consultation (mostly ante-class.):

    de re argentariā senatum convocare in corde consiliarium,

    Plaut. Ep. 1, 2, 56:

    sibi senatum consili in cor convocare,

    id. Most. 3, 1, 158; 5, 1, 8; id. Mil. 2, 6, 111:

    deūm,

    Mart. Cap. 6, § 582.

    Lewis & Short latin dictionary > senatus

  • 66 subfundo

    suf-fundo ( subf-), fūdi, fūsum, 3, v. a., to pour below or underneath; to pour into or among; to pour over or upon; to overspread, suffuse (mostly ante-class. and postAug.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    animum esse cordi suffusum sanguinem,

    Cic. Tusc. 1, 9, 19:

    aqua suffunditur,

    flows underneath, diffuses itself, Sen. Q. N. 3, 26, 1 (al. adfunditur):

    intumuit suffusā venter ab undā,

    i. e. from dropsy, Ov. F. 1, 215:

    mane suffundam aquolam,

    Plaut. Curc. 1, 3, 3:

    mare (i. e. aquam marinam) vinis,

    id. Rud. 2, 7, 30:

    jus,

    Col. 12, 9, 2:

    acetum,

    Vitr. 7, 12:

    merum in os mulae,

    Col. 6, 38, 4.—
    B.
    Esp.
    1.
    Of tears, etc., to suffuse, fill, etc.:

    lacrimis oculos suffusa nitentes,

    Verg. A. 1, 228:

    tepido suffundit lumina rore (i. e. lacrimis),

    Ov. M. 10, 360; cf.:

    lupus suffusus lumina flammā,

    id. ib. 11, 368: oculi, qui ad alienam lippitudinem et ipsi suffunduntur, become suffused (with tears), Sen. Clem. 2, 6 med.; cf.:

    ad quas ille voces lacrimis et multo pudore suffunditur,

    Plin. Pan. 2, 8.—
    2.
    Of other fluids, etc., to tinge, imbue, to stain, color:

    agricola et minio suffusus rubenti,

    stained, Tib. 2, 1, 55:

    si cruore suffunduntur oculi,

    become bloodshot, Plin. 23, 1, 24, § 49; so,

    suffusi cruore oculi,

    id. 29, 6, 38, § 126;

    and in a reverse construction: sanguis oculis suffusus,

    id. 20, 13, 51, § 142:

    prodest felle suffusis,

    for those affected with jaundice, id. 22, 21, 30, § 65:

    ulcera alte suffusa medullis,

    Claud. in Eutr. 2, 13; cf.:

    suffusa bilis,

    jaundice, Plin. 22, 21, 26, § 54: lingua est suffusa veneno, Ov. M. 2, 777:

    sales suffusi felle,

    id. Tr. 2, 565:

    (nebulae) suffundunt suā caelum caligine,

    Lucr. 6, 479:

    calore suffusus aether,

    suffused, intermingled, Cic. N. D. 2, 21, 54:

    Hyperionis orbem Suffundi maculis,

    Stat. Th. 11, 121.—
    3.
    Of blushes, etc., to redden, suffuse, color, blush, etc.; cf.:

    littera suffusas quod habet maculosa lituras,

    blurred, Ov. Tr. 3, 1, 15.—

    Of a blush: (Luna) si virgineum suffuderit ore ruborem,

    Verg. G. 1, 430:

    suffunditur ora rubore,

    Ov. M. 1, 484:

    roseo suffusa rubore,

    id. Am. 3, 3, 5:

    Masinissae rubore suffusus,

    Liv. 30, 15, 1:

    vultum rubore suffundere,

    Pacat. Pan. Theod. 4, 4.— Absol.:

    sancti viri est suffundi, si virginem viderit,

    Tert. Virg. Vel. 2; Hier. adv. Jovin. 1, 48. —
    4.
    Prov.: aquam frigidam suffundere, to throw cold water upon, i.e. to calumniate, inveigh against, Plaut. Cist. 1, 1, 36. —
    II.
    Trop.:

    (metus) omnia suffundens mortis nigrore,

    covering, overspreading, Lucr. 3, 39:

    cibo vires ad feturam,

    to supply, Varr. R. R. 2, 8, 4:

    animus in aliquem malevolentiā suffusus,

    overspread, filled, Cic. Fam. 1, 9, 22. — Hence, * suffūsus, a, um, P. a., blushing, bashful, modest:

    suffusior sexus,

    Tert. Anim. 38 med.

    Lewis & Short latin dictionary > subfundo

  • 67 suffundo

    suf-fundo ( subf-), fūdi, fūsum, 3, v. a., to pour below or underneath; to pour into or among; to pour over or upon; to overspread, suffuse (mostly ante-class. and postAug.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen.:

    animum esse cordi suffusum sanguinem,

    Cic. Tusc. 1, 9, 19:

    aqua suffunditur,

    flows underneath, diffuses itself, Sen. Q. N. 3, 26, 1 (al. adfunditur):

    intumuit suffusā venter ab undā,

    i. e. from dropsy, Ov. F. 1, 215:

    mane suffundam aquolam,

    Plaut. Curc. 1, 3, 3:

    mare (i. e. aquam marinam) vinis,

    id. Rud. 2, 7, 30:

    jus,

    Col. 12, 9, 2:

    acetum,

    Vitr. 7, 12:

    merum in os mulae,

    Col. 6, 38, 4.—
    B.
    Esp.
    1.
    Of tears, etc., to suffuse, fill, etc.:

    lacrimis oculos suffusa nitentes,

    Verg. A. 1, 228:

    tepido suffundit lumina rore (i. e. lacrimis),

    Ov. M. 10, 360; cf.:

    lupus suffusus lumina flammā,

    id. ib. 11, 368: oculi, qui ad alienam lippitudinem et ipsi suffunduntur, become suffused (with tears), Sen. Clem. 2, 6 med.; cf.:

    ad quas ille voces lacrimis et multo pudore suffunditur,

    Plin. Pan. 2, 8.—
    2.
    Of other fluids, etc., to tinge, imbue, to stain, color:

    agricola et minio suffusus rubenti,

    stained, Tib. 2, 1, 55:

    si cruore suffunduntur oculi,

    become bloodshot, Plin. 23, 1, 24, § 49; so,

    suffusi cruore oculi,

    id. 29, 6, 38, § 126;

    and in a reverse construction: sanguis oculis suffusus,

    id. 20, 13, 51, § 142:

    prodest felle suffusis,

    for those affected with jaundice, id. 22, 21, 30, § 65:

    ulcera alte suffusa medullis,

    Claud. in Eutr. 2, 13; cf.:

    suffusa bilis,

    jaundice, Plin. 22, 21, 26, § 54: lingua est suffusa veneno, Ov. M. 2, 777:

    sales suffusi felle,

    id. Tr. 2, 565:

    (nebulae) suffundunt suā caelum caligine,

    Lucr. 6, 479:

    calore suffusus aether,

    suffused, intermingled, Cic. N. D. 2, 21, 54:

    Hyperionis orbem Suffundi maculis,

    Stat. Th. 11, 121.—
    3.
    Of blushes, etc., to redden, suffuse, color, blush, etc.; cf.:

    littera suffusas quod habet maculosa lituras,

    blurred, Ov. Tr. 3, 1, 15.—

    Of a blush: (Luna) si virgineum suffuderit ore ruborem,

    Verg. G. 1, 430:

    suffunditur ora rubore,

    Ov. M. 1, 484:

    roseo suffusa rubore,

    id. Am. 3, 3, 5:

    Masinissae rubore suffusus,

    Liv. 30, 15, 1:

    vultum rubore suffundere,

    Pacat. Pan. Theod. 4, 4.— Absol.:

    sancti viri est suffundi, si virginem viderit,

    Tert. Virg. Vel. 2; Hier. adv. Jovin. 1, 48. —
    4.
    Prov.: aquam frigidam suffundere, to throw cold water upon, i.e. to calumniate, inveigh against, Plaut. Cist. 1, 1, 36. —
    II.
    Trop.:

    (metus) omnia suffundens mortis nigrore,

    covering, overspreading, Lucr. 3, 39:

    cibo vires ad feturam,

    to supply, Varr. R. R. 2, 8, 4:

    animus in aliquem malevolentiā suffusus,

    overspread, filled, Cic. Fam. 1, 9, 22. — Hence, * suffūsus, a, um, P. a., blushing, bashful, modest:

    suffusior sexus,

    Tert. Anim. 38 med.

    Lewis & Short latin dictionary > suffundo

См. также в других словарях:

  • Reverse — may refer to: *The reverse side of currency or a flag; see Obverse and reverse *A change in the direction of: **the movement of a motor or other prime mover; see Transmission (mechanics) **an engineering design: see Reverse engineering **a jet… …   Wikipedia

  • Reverse — Re*verse (r[ e]*v[ e]rs ), n. [Cf. F. revers. See {Reverse}, a.] 1. That which appears or is presented when anything, as a lance, a line, a course of conduct, etc., is reverted or turned contrary to its natural direction. [1913 Webster] He did so …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Reverse — Re*verse , a. [OE. revers, OF. revers, L. reversus, p. p. of revertere. See {Revert}.] 1. Turned backward; having a contrary or opposite direction; hence; opposite or contrary in kind; as, the reverse order or method. A vice reverse unto this.… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Reverse — Re*verse , v. t. [imp. & p. p. {Reversed} (r[ e]*v[ e]rst );p. pr. & vb. n. {Reversing}.] [See {Reverse}, a., and cf. {Revert}.] 1. To turn back; to cause to face in a contrary direction; to cause to depart. [1913 Webster] And that old dame said… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • reverse — vb 1 Reverse, transpose, invert can all mean to change to the contrary or opposite side or position. Reverse is the most general of these terms, implying a change to the opposite not only in side or position but also in direction, order, sequence …   New Dictionary of Synonyms

  • reverse — re·verse vb re·versed, re·vers·ing vt: to set aside or make void (a judgment or decision) by a contrary decision compare affirm vi: to reverse a decision or judgment for these reasons, we reverse re·ver·si·ble adj …   Law dictionary

  • reverse — ► VERB 1) move backwards. 2) make (something) the opposite of what it was. 3) turn the other way round or up or inside out. 4) revoke or annul (a judgement by a lower court or authority). 5) (of an engine) work in a contrary direction. ►… …   English terms dictionary

  • reverse — [n1] opposite about face, antipode, antipole, antithesis, back, bottom, change of mind, contra, contradiction, contradictory, contrary, converse, counter, counterpole, flip flop*, flip side*, inverse, other side, overturning, rear, regression,… …   New thesaurus

  • reverse — [ri vʉrs′] adj. [ME revers < OFr < L reversus, pp. of revertere: see REVERT] 1. a) turned backward; opposite or contrary, as in position, direction, order, etc. b) with the back showing or in view 2. reversing the usual effect so as to show …   English World dictionary

  • reversé — reversé, ée (re vèr sé, sée) part. passé de reverser1. Le vin versé fut bu ; le vin reversé fut bu aussi …   Dictionnaire de la Langue Française d'Émile Littré

  • Reverse — Re*verse , v. i. 1. To return; to revert. [Obs.] Spenser. [1913 Webster] 2. To become or be reversed. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»