Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

refugium

  • 1 refugium

    rĕfŭgĭum, ii, n. [refugio], a recourse, a taking refuge (mostly post-Aug.; cf.: perfugium, asylum).
    I.
    Lit. (not in Cic.).
    A.
    Abstr.:

    ad naves,

    Front. Strat. 1, 11 fin. — In plur.:

    portas refugiis profugorum aperuere,

    Just. 11, 4, 9. —
    B.
    Concr., a place of refuge, a refuge:

    silvae tutius dedere refugium,

    Liv. 9, 37:

    refugium abscondendi causā servo praestare,

    Dig. 11, 3, 1, § 2.—In plur., Front. Strat. 1, 3 fin.:

    refugia aperire,

    Dig. 7, 1, 13, § 7:

    quos refugia montium receperunt,

    Just. 2, 6, 11.—
    II.
    Trop., a refuge: regum, populorum, nationum portus erat et refugium senatus, * Cic. Off. 2, 8, 26; Suet. Tib. 35:

    Dominus refugium pauperi,

    Vulg. Psa. 9, 9.—In plur.:

    refugia salutis,

    Just. 14, 2, 8.

    Lewis & Short latin dictionary > refugium

  • 2 refugium

        refugium ī, n    [re+2 FVG-], a recourse, place of refuge, refuge: tutius, L.—Fig.: nationum portus et refugium senatus.
    * * *

    Latin-English dictionary > refugium

  • 3 refugium

    refuge

    Latin-English dictionary of medieval > refugium

  • 4 effugium

    effŭgĭum, ii, n. [effugio], a flecing away, flight (rarely, but class.; cf.:

    perfugium, refugium, asylum): effugiumque fugae prolatet copia semper,

    Lucr. 1, 983:

    effugium praecludere eunti,

    id. 3, 523; cf. id. 1, 974:

    dare effugium alicui,

    Liv. 23, 1, 8; Tac. H. 1, 43:

    patēre in publicum,

    Liv. 24, [p. 632] 26:

    nullam ne ad effugium quidem navem habentibus,

    id. 21, 43 et saep.:

    mortis,

    Cic. Verr. 2, 5, 64 fin. —In the piur.:

    ob nostra effugia,

    Verg. A. 2, 140; Tac. A. 12, 56; 15, 63.—
    II.
    Concr., a means or way of escape:

    alias (bestias) habere effugia pennarum,

    Cic. N. D. 2, 47, 121; cf. Tac. A. 2, 47; 3, 42; 12, 31; 16, 15; Vulg. 2 Reg. 15, 14.

    Lewis & Short latin dictionary > effugium

  • 5 emarcesco

    ē-marcesco, -marcui, 3, v. inch. n., to wither away (very rare).— Trop., to dwindle away, disappear:

    auctoritas,

    Plin. 15, 29, 36, § 121:

    refugium,

    Hier. Ies. 5, 17, 4:

    cor meum,

    fainted, Vulg. Isa. 21, 4 al. † † emarcus, i [a Gallic word], a kind of vine, producing a wine of middling quality, Col. 3, 2, 25 (called also marcus, Plin. 14, 2, 4, § 32).

    Lewis & Short latin dictionary > emarcesco

  • 6 emarcus

    ē-marcesco, -marcui, 3, v. inch. n., to wither away (very rare).— Trop., to dwindle away, disappear:

    auctoritas,

    Plin. 15, 29, 36, § 121:

    refugium,

    Hier. Ies. 5, 17, 4:

    cor meum,

    fainted, Vulg. Isa. 21, 4 al. † † emarcus, i [a Gallic word], a kind of vine, producing a wine of middling quality, Col. 3, 2, 25 (called also marcus, Plin. 14, 2, 4, § 32).

    Lewis & Short latin dictionary > emarcus

  • 7 fidus

    1.
    fīdus, a, um, adj. [fido, that one may rely on], trusty, truslworthy, faithful, sure (class.).
    I.
    Prop., constr. absol., with dat., poet. also with gen.
    A.
    Absol.:

    nihil est stabile quod infidum... Neque enim fidum potest esse multiplex ingenium et tortuosum,

    Cic. Lael. 18, 65; cf.:

    (amico) probo et fideli et fido et cum magna fide,

    Plaut. Trin. 4, 4, 4:

    tum se intellexisse, quos fidos amicos habuisset, quos infidos,

    Cic. Lael. 15, 53:

    amici,

    Hor. Ep. 1, 5, 24:

    sodales,

    id. S. 2, 1, 30:

    fidissima atque optima uxor,

    Cic. Fam. 14, 4, 6:

    conjux,

    Hor. Ep. 2, 1, 142:

    bonus atque fidus judex,

    impartial, id. C. 4, 9, 40:

    medici,

    id. Ep. 1, 8, 9:

    interpres,

    id. A. P. 133:

    fidiora haec genera hominum fore ratus,

    Liv. 40, 3, 4:

    nihil fidum, nihil exploratum habere,

    Cic. Lael. 26, 97:

    familiaritates fidae,

    id. Off. 2, 8, 30:

    canum tam fida custodia,

    id. N. D. 2, 63, 158:

    vis canum,

    Lucr. 6, 1222; cf.:

    pectus canum,

    id. 5, 864:

    pectus,

    Hor. C. 2, 12, 16:

    fido animo,

    firm, steadfast, Liv. 25, 15, 13. —
    B.
    With dat.:

    (servum) quem domino fidissimum credebat,

    Liv. 33, 28, 13 (but cf.: fidus est amicus, fidelis servus, Don. Ter. Phorm. 1, 2, 26):

    quae fida fuit nulli,

    Tib. 1, 6, 77:

    nec tibi fidam promittis Lacaenam,

    Ov. H. 5, 99:

    ne quid usquam fidum proditori esset,

    no faith should be kept with a traitor, Liv. 1, 11, 7:

    ut eos sibi fidiores redderet,

    Just. 16, 5, 2.—
    C.
    Poet. with gen.:

    regina tui fidissima,

    most faithful towards you, Verg. A. 12, 659; and with gen. partit.:

    juvenum fidos, lectissima bello Corpora, sollicitat pretio,

    the trusty ones, trustiest of the youth, Stat. Th. 2, 483.—
    D.
    With in or ad, and acc.:

    in amicos fidissimus,

    Eutr. 7, 8:

    fidi ad bella duces,

    Nemes. Cyn. 82.—
    E.
    With in and abl.:

    sperabam te mihi fidum in hoc nostro amore fore,

    Cat. 91, 1 sq. —
    II.
    Transf., objectively of inanim. and abstr. things, sure, certain, safe, trustworthy (mostly poet. and in post-Aug. prose; in Cic. Att. 9, 6, 10, fuga fida is not critically certain; v. Orell. N. cr. ad loc.).
    A.
    Absol.:

    aures,

    Ov. M. 10, 382:

    spes fidissima Teucrum,

    Verg. A. 2, 281:

    ensis,

    trusty, id. ib. 6, 524:

    alii litora cursu fida petunt,

    id. ib. 2, 400:

    nec unquam satis fida potentia, ubi nimia est,

    Tac. H. 2, 92:

    pons validus et fidus,

    id. A. 15, 15 fin.:

    male fidas provincias,

    id. H. 1, 52. —
    B.
    With dat.:

    (oppidum) naviganti celerrimum fidissimumque appulsu,

    Tac. A. 3, 1; cf.:

    statio male fida carinis,

    Verg. A. 2, 23:

    montem tantos inter ardores opacum et fidum nivibus,

    Tac. H. 5, 6.— Sup.:

    nox arcanis fidissima,

    Ov. M. 7, 192:

    camelino (genitali) arcus intendere, orientis populis fidissimum,

    the surest, Plin. 11, 49, 109, § 261:

    refugium,

    Tac. A. 5, 8. — Hence, adv.: fīde, faithfully, trustily (perh. only in the sup.):

    quae mihi a te ad timorem fidissime atque amantissime proponuntur,

    Cic. Fam. 2, 16, 4 (al. fidelissime):

    fidissime amicissimeque vixerunt,

    Gell. 12, 8, 6.
    2.
    fīdus = foedus, a league, v. 2. foedus init.

    Lewis & Short latin dictionary > fidus

  • 8 liberator

    lībĕrātor, ōris, m. [id.], a freer, deliverer, liberator:

    patriae liberatores,

    Cic. Phil. 1, 2, 6:

    urbis,

    Liv. 1, 60:

    nostri liberatores,

    Cic. Att. 14, 12, 2:

    liberator suus,

    Liv. 6, 14: scortorum, * Plaut. Pers. 3, 3, 14.—

    In apposition: liberator populus,

    Liv. 35, 18 fin. —So as an epithet of Jupiter (like Zeus eleutherios):

    libare se liquorem illum Jovi liberatori,

    Tac. A. 15, 64; 16, 35.—So in eccl. Lat. freq. of God:

    refugium meum ac liberator meus,

    Vulg. Psa. 17, 3.—
    II.
    Transf.:

    liberator ille populi Romani animus,

    Liv. 1, 56.

    Lewis & Short latin dictionary > liberator

  • 9 portus

    portus, ūs ( gen. sing. porti, Turp. ap. Non. 491, 20: dat. plur. portibus, Liv. 27, 30, 7 et saep.; a better form than portubus), m. [por, whence porto, portitor].—Prop., an entrance; hence,
    I.
    A harbor, haven, port: Lunai portus, Enn. ap. Pers. 6, 9 (Ann. v. 16 Vahl.):

    portus Caietae,

    Cic. Imp. Pomp. 12, 33; id. Rep. 3, 31, 43; cf.:

    in Graeciae portus,

    id. ib. 1, 3, 5:

    e portu solvere,

    to sail out of port, id. Mur. 2, 4; so,

    e portu proficisci,

    Caes. B. G. 3, 14:

    ex portu exire,

    id. B. C. 2, 4:

    ex portu naves educere,

    id. ib. 1, 57;

    2, 22: portum linquere,

    Verg. A. 3, 289:

    petere,

    to sail into, to enter, Cic. Planc. 39, 94; Verg. A. 1, 194:

    capere,

    Caes. B. G. 4, 36:

    occupare,

    Hor. Ep. 1, 6, 32:

    in portum venire,

    to enter the port, Cic. Sen. 19, 71; so,

    in portum ex alto invehi,

    id. Mur. 2, 4:

    in portum deferri,

    Auct. Her. 1, 11, 19:

    in portum pervenire,

    Caes. B. G. 4, 22:

    in portum se recipere,

    id. B. C. 2, 22:

    in portum navim cogere (al. conicere),

    Cic. Inv. 2, 32, 98:

    in portum penetrare,

    id. Verr. 2, 5, 37, § 96:

    portum tenere,

    to reach a port, id. Fam. 1, 9, 21:

    in portum voluntatis deduci,

    Vulg. Psa. 106, 30:

    in portu operam dare,

    to be an officer of the customs, Cic. Verr. 2, 2, 70, § 171; 2, 2, 72, § 176.—With reference to the import-duty to be paid in ports:

    ex portu vectigal conservare,

    Cic. Imp. Pomp. 6, 15; id. Verr. 2, 2, 70, § 171. —Prov.:

    in portu navigare,

    i. e. to be in safety, out of all danger, Ter. And. 3, 1, 22; so,

    in portu esse,

    Cic. Fam. 9, 6, 4.—
    2.
    Poet., transf., the mouth of a river, where it empties into the sea, Ov. H. 14, 107; id. Am. 2, 13, 10.—
    B.
    Trop., as also the Greek limên, and our haven, a place of refuge, an asylum, retreat (class.; a favorite trope of Cicero): portus corporis, Enn. ap. Cic. Tusc. 1, 44, 107 (Trag. v. 415 Vahl.):

    tamquam portum aliquem exspecto illam solitudinem,

    Cic. de Or. 1, 60, 255;

    so with tamquam,

    id. Brut. 2, 8:

    se in philosophiae portum conferre,

    id. Fam. 7, 30, 2:

    regum, populorum, nationum portus erat et refugium senatus,

    id. Off. 2, 8, 26:

    exsilium non supplicium est, sed perfugium portusque supplicii,

    id. Caecin. 34, 100; id. Tusc. 1, 49, 118:

    hic portus, haec arx, haec ara sociorum,

    id. Verr. 2, 5, 48, § 126; so,

    nam mihi parta quies, omnisque in limine portus,

    i. e. security is at hand, Verg. A. 7, 598:

    venias portus et ara tuis,

    Ov. H. 1, 110:

    vos eritis nostrae portus et ara fugae,

    id. P. 2, 8, 68. —
    II.
    In the oldest Latinity, a house (as a place which one enters):

    portum in XII. pro domo positum omnes fere consentiunt,

    Fest. p. 233 Müll.—
    * III.
    A warehouse:

    portus appellatus est conclusus locus, quo importantur merces et inde exportantur,

    Dig. 50, 16, 59:

    Licini,

    Cassiod. Var. 1, 25.

    Lewis & Short latin dictionary > portus

См. также в других словарях:

  • Refugium — may mean:* Refugium (fishkeeping), an appendage to a marine, brackish, or freshwater fish tank that shares the same water supply. * Refugium (population biology), a location of an isolated or relict population of a once widespread animal or plant …   Wikipedia

  • Refugium — (Хербольцхайм,Германия) Категория отеля: 4 звездочный отель Адрес: An der Sonnhalde 26, 793 …   Каталог отелей

  • Refugium — Sn Zufluchtsort per. Wortschatz fremd. Erkennbar fremd (19. Jh.) Entlehnung. Entlehnt aus l. refugium, einer Ableitung von l. refugere sich flüchten, seine Zuflucht nehmen , zu l. fugere fliehen und l. re .    Ebenso ne. refuge, nfrz. refuge,… …   Etymologisches Wörterbuch der deutschen sprache

  • Refugĭum — (lat.), 1) Zuflucht, Ausflucht, Hülfsmittel; 2) Zufluchtsort; 3) Stelle an der Seeküste, wo Schiffer die Schiffe an das Land bringen konnten, bes. in Sicilien, so R. Apollĭnis, auf der Straße von Syracus nach Agrigent, j. Fano; R. Chalis, auf der …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Refugĭum — (lat.), Zuflucht, Zufluchtsort …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Refugium — Refugĭum (lat.), Zufluchtsort; Refugĭen, Bezeichnung der Völkerburgen, alter prähistor. Zufluchtsstätten …   Kleines Konversations-Lexikon

  • Refugium — Refugium, lat., Zuflucht, Zufluchtsort. Refugiés (Refüschieh), die aus Frankreich geflüchteten Hugenotten …   Herders Conversations-Lexikon

  • refugium — index refuge Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • refugium — [ri fyo͞o′jē əm] n. pl. refugia [ri fyo͞o′jē ə] [L: see REFUGE] a small, isolated area that has escaped the extreme changes undergone by the surrounding area, as during a period of glaciation, allowing the survival of plants and animals from an… …   English World dictionary

  • Refugium — Das Refugium (lat. refugere) bezeichnet leicht veraltet den Zufluchtsort (auch: Unterschlupf) eines Individuums. War von einem Zufluchtsort die Rede, wurde früher auch der Begriff Unterschleif synonym für Unterschlupf verwendet.[1] Wie das… …   Deutsch Wikipedia

  • Refugium — Schutzort; Unterschlupf; Hort; Asyl; Unterstand; Zufluchtsort; Obdach; Zufluchtsstätte; Rückzugsort; Paradies; Garten Eden; Idyll; …   Universal-Lexikon

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»