-
1 Nullus est liber tam malus ut non aliqua parte prosit
• There is no book so bad that it is not profitable on some part. (Pliny the Younger)Latin Quotes (Latin to English) > Nullus est liber tam malus ut non aliqua parte prosit
-
2 orior
orior ortus (p. fut. oritūrus), orīrī (2d pers. or<*> ris; 3d pers. oritur; subj. usu. orerētur, orerentur), dep. [OL-], to arise, rise, stir, get up: consul oriens de nocte, L.—To rise, become visible, appear: stellae, ut quaeque oriturque caditque, O.: ortā luce, in the morning, Cs.: orto sole, at sunrise, H.—To be born, be descended, originate, receive life: pueros orientīs animari, at birth: si ipse orietur et nascetur ex sese: ex concubinā, S.: orti ab Germanis, descended, Cs.—Fig., to rise, come forth, spring, descend, grow, take origin, proceed, start, begin, originate: ut clamor oreretur, was raised, Cs.: ut magna tempestas oreretur, N.: oritur monstrum, appears, V.: quod si numquam oritur, ne occidit quidem umquam, comes into being: orientia tempora Instruit, the rising generation, H.: Rhenus oritur ex Lepontiis, takes its rise, Cs.: Rhenus Alpium vertice ortus, Ta.: prosit nostris in montibus ortas, to have grown, V.: tibi a me nullast orta iniuria, I have done you no injury, T.: ab his sermo oritur, begins with.* * *Iori, ortus sum V DEPrise (sun/river); arise/emerge, crop up; get up (wake); begin; originate from; be born/created; be born of, decend/spring from; proceed/be derived (from)IIoriri, oritus sum V DEPrise (sun/river); arise/emerge, crop up; get up (wake); begin; originate from; be born/created; be born of, decend/spring from; proceed/be derived (from) -
3 prō-sum
prō-sum prōfuī, prōdesse ( inf fut. prōfore, H.), to be useful, be of use, do good, benefit, profit, serve: prodesse aequomst, T.: quorum altera prosunt: aliena ac nihil profutura petunt, S.: magis Menenianum profuit iudicium, L.: fugiam quae profore credam, H.: tu tantum corpore prodes, Nos animo, O.: Qui ipse sibi prodesse non quit, Enn. ap. C.: nihil tibi litterae meae proderunt: quantum profuit ad concordiam civitatis, L.: quid prodest fundum habere?: quid mihi fingere prodest? O.: nec quicquam tibi prodest tentasse, etc., H.: prosit (Flacco), quod, etc. -
4 admoneo
ad-mŏnĕo, ui, ĭtum, 2, v. a., to bring up to one's mind, to put one in mind of ( in a friendly manner), to remind, suggest, advise, warn, admonish (by influencing more directly the reason and judgment; while in adhortor the admonition is addressed immediately to the will, Doed. Syn. 1, 164: “Moneo, et admoneo hoc differunt, quod monemus futura, admonemus praeterita; illa ut caveamus et discamus, haec ut recordemur,” Aus. Popma, p. 29; cf. Ellendt ad Cic. Brut. 3, 11: “in monente benevolentia, in admonente memoria,” Ernest. no. 1663).I.In gen., constr. absol. and with aliquem alicujus rei or de aliqua re, aliquam rem (Sallust employs them all); with ut or ne. when an action follows; with acc. and inf. or a rel. clause, when merely an historical [p. 42] fact is brought to view, Zumpt, § 439 and 615.(α).Absol.:(β).qui admonent amice, docendi sunt,
Cic. N. D. 1, 3:amicissime admonere,
id. Att. 7, 26:si sitis admoneret, profluente aquā vitam tolerat,
Tac. A. 15, 45 fin.:admonitus in somnis,
Vulg. Matt. 2, 22.—Aliquem alicujus rei:(γ).admonebat alium egestatis, alium cupiditatis suae,
Sall. C. 21:quoniam nos tanti viri res admonuit,
id. J. 95:admonere aliquem foederis,
Liv. 35, 13; 5, 51:judices legum et religionis,
Suet. Tib. 33:admonitus hujus aeris alieni,
Cic. Top. 1, 5:aetatis et condicionis admoneri,
Suet. Dom. 2; cf. Drak. ad Liv. 2, 36, 6.—And with acc. of person omitted:adversae res admonuerunt religionum,
Liv. 5, 51; 5, 46, 6:veterum recentiumque admonens,
Tac. H. 3, 24.—Aliquem de aliqua re:(δ).de aede Telluris et de porticu Catuli me admones,
Cic. Q. Fr. 3, 1, 4:ut aliquid aliquando de doctrinae studiis admoneamur,
id. Rep. 1, 9:de moribus civitatis tempus admonuit,
Sall. C. 5:admonuit eos de auxiliis Dei,
Vulg. 2 Macc. 8, 19.—Sometimes in passing from a subject already discussed to a new one, = docere, dicere, to treat of, to speak of:de multitudine (verborum) quoniam quod satis esset admonui, de obscuritate pauca dicam,
Varr. L. L. 6, § 40 Müll.—With two acc. (in gen., only with illud, istuc, quod, multa, res, etc.):(ε).ridiculum est te istuc me admonere,
Ter. Heaut. 2, 3, 112:illud te esse admonitum volo,
Cic. Cael. 3, 8:jam illud non sunt admonendi, ut, etc.,
id. Off. 2, 19, 68:illud me praeclare admones,
id. Att. 9, 9:sin quippiam essem admonitus,
id. Fam. 5, 8:multa praeterea ostentis, multa extis admonemur,
id. N. D. 2, 66:eam rem nos locus admonuit,
Sall. J. 79.—With acc. and inf.:(ζ).admonuisti etiam dictum aliquod in petitionem tuam dici potuisse,
Cic. Planc. 34, 85 B. and K.:et meminerant et admonebant alii alios, supplicium ex se, non victoriam peti,
Liv. 28, 19: nostri detrimento admonentur diligentius stationes disponere, Auct. B. G. 8, 12.—With a rel. clause:(η).meus me sensus, quanta vis fraterni sit amoris, admonet,
Cic. Fam. 5, 2.—With ut or ne:(θ).admonebat me res, ut, etc.,
Cic. Off. 2, 19, 67:Caninius noster me tuis verbis admonuit, ut scriberem,
id. Fam. 9, 6:ea res admonet, ut, etc.,
Tac. A. 3, 25; so,corresp. with moneo,
Sen. Ep. 24, 16.—With the simple subj. (in the historians):(ι).simulque admonerent liberis suis prospiceret,
Nep. Ph. 1:nisi Seneca admonuisset venienti matri occurreret,
Tac. A. 13, 5:admonuit negotiis abstineret,
Suet. Tib. 50:illud me admones, cum illum videro, ne nimis indulgenter, et cum gravitate potius loquar,
Cic. Att. 9, 9, 2 (where ut is to be supplied from the preceding ne).—With a simple inf. (so most freq. after the Aug. per., but also in Cic.):(κ).ut mos erat istius atque ut eum suae libidines facere admonebant,
Cic. Verr. 2, 1, 24, § 63:easdem decedere campis admonuit,
Verg. G. 4, 186; so,Matrem Admonuit ratibus sacris depellere taedas,
id. A. 9, 109:sol acrior ire lavatum admonuit,
Hor. S. 1, 6, 125; so Ov. M. 3, 601; 6, 150:nihil agere quod non prosit, fabella admonet,
Phaedr. 3, 17; Tac. A. 15, 67:regrediendum (sc. esse sibi),
Tac. Agr. 25.—With ad and the gerund.:(λ).ad thesaurum reperiendum,
Cic. Div. 2, 65, 134.—With abl. of means or cause:II.de quibus (discordiis) ipsis his prodigiis a dis immortalibus admonemur,
Cic. Har. Resp. 21, 44:proximi diei casu admoniti omnia ad defensionem paraverunt,
Caes. B. C. 2, 14:divinā admonitus plagā,
Vulg. 2 Macc. 9, 11.—Esp.A.To recall a thing to memory, to bring to remembrance (without any accessory notion of admonition); with acc. or gen.:B.cum memor anteactos semper dolor admonet annos,
Tib. 4, 1, 189 Müll. (some read here admovet):admonuit dominae deseruitque Venus,
id. 1, 5, 40:nomen, quod possit equorum Admonuisse,
Ov. M. 15, 543.—Of a creditor, to remind a debtor of his debt, to ask payment, to dun:C.cum tibi cotidie potestas hominis fuisset admonendi, verbum nullum facis,
Cic. Quint. 12; so id. Top. 1 fin. —In the poets and in later Lat., to urge or incite to action (cf. admonitor):telo admonuit bijugos,
Verg. A. 10, 586; so Spart. Sever. 11 fin.:liberos verberibus,
Sen. Clem. 1, 14; id. Const. Sap. 12 fin. -
5 liberalitas
lībĕrālĭtas, ātis, f. [1. liber], a way of thinking befitting a freeman; a noble, kind, or friendly disposition, noble spirit, kindness, affability.I.In gen. (rare):II.liberalitate liberos retinere satius est, quam metu,
Ter. Ad. 1, 1, 32:qui ita vivunt, ut eorum probetur fides, liberalitas,
kindness, Cic. Lael. 5, 19:(L. Cassius) homo, non liberalitate, ut alii, sed ipsa tristitia et severitate popularis,
id. Brut. 25, 97.—In partic., generosity, liberality (the usual signif. of the word;B.syn.: bonitas, beneficentia, benignitas): beneficentia, quam eandem vel benignitatem vel liberalitatem appellari licet,
Cic. Off. 1, 7, 20:liberalitas ac benignitas,
id. de Or. 2, 25, 105:magnificentia liberalitatis,
id. Rosc. Com. 8, 24:ut ea liberalitate utamur, quae prosit amicis, noceat nemini,
id. Off. 1, 14, 43:quid dicam de pietate in matrem, liberalitate in sorores?
id. Lael. 3, 11:liberalitatis virtutes,
Quint. 6 prooem. § 10: illa quidam catachresis volunt esse, cum... pro luxuria liberalitas dicitur;a quibus equidem dissentio,
id. 8, 6, 36.—Transf. (abstr. pro concr.), a gift, present (post-Aug.):decima parte liberalitatis apud quemque eorum relicta,
Tac. H. 1, 20; Suet. Tib. 46: unaque et altera liberalitate locupletavit, id. Vit. Hor.— Plur.:revocatae liberalitates ejus,
gifts, grants, Suet. Claud. 29:liberalitates Neronis revocandas curavit,
id. Galb. 15. -
6 prooemium
prŏoemĭum, ii, n., = prooimion.I.An introduction, preface, proem (class.; syn.: exordium, principium): quod principium Latine vel exordium dicitur, majore quădam ratione Graeci videntur prooimion nominasse:II.quia a nostris initium modo significatur, illi satis clare partem hanc esse ante ingressum rei, de quă dicendum sit, ostendunt..certe prooemium est, quod apud judicem, priusquam causam cognoverit, prosit,
Quint. 4, 1, 1; cf. id. 4, 1, 53; 2, 13, 1; 3, 9, 1;3, 11, 28 et saep.: citharoedi prooemium,
prelude, Cic. de Or. 2, 80, 325:longo et alte petito prooemio respondere,
id. Clu. 21, 58 ' volumen prooemiorum..prooemio abuti prooemium exarare, desecare, agglutinare, id. Att. 16, 6, 4:legis prooemium,
id. Leg. 2, 7, 16.—Transf., in gen., a beginning ( poet.): rixae, Juv 3, 288. -
7 rariter
rārus, a, um, adj. [etym. dub.; cf. Sanscr. root rah-, to abandon], having wide interstices between its parts, of a loose texture, not thick or dense, thin (opp. densus; freq. and class.).I.Lit.:II.denseri poterunt ignes, rarique relinqui,
Lucr. 1, 656; cf.:(terra) Rara sit an supra morem si densa requiras... Densa magis Cereri, rarissima quaeque Lyaeo,
Verg. G. 2, 227 sq.; 1, 419:textura,
Lucr. 4, 196; cf.retia,
Verg. A. 4, 131; Hor. Epod. 2, 33:tunica,
Ov. Am. 1, 5, 13; and:cribrum,
id. M. 12, 437:rariores silvae,
the thinner, clearer parts of the forest, Tac. Agr. 37:seges,
Col. 2, 9, 6:corpus (opp. solidae res),
Lucr. 1, 347; 2, 860; 6, 631 al.:aër,
id. 2, 107; cf. in the comp., id. 6, 1024:manus,
i.e. with the fingers spread apart, Quint. 11, 3, 103:raraque non fracto vestigia pulvere pendent,
i.e. scarcely visible, Stat. Th. 6, 640.—Transf.A.Of things which stand apart from each other, far apart, here and there, scattered, thin, scanty ( = disjectus;2.opp. densus, confertus): cum raris disjectisque ex aedificiis pabulum conquireretur,
Hirt. B. G. 8, 10; cf.:vides habitari in terrā raris et angustis in locis,
scattered, Cic. Rep. 6, 19, 20:apparent rari nantes,
Verg. A. 1, 118:foramina,
Lucr. 5, 457:bacae expanduntur rarae,
Plin. 17, 10, 11, § 60:frutices in vertice,
Ov. H. 10, 25:coma,
id. Am. 1, 8, 111; cf. capillus. Suet. Calig. 50:racemi,
Verg. E. 5, 7:umbra,
id. ib. 7, 46:arbores,
Nep. Milt. 5, 3:tela,
Ov. M. 12, 600 et saep. — Poet.:manat rara meas lacrima per genas,
drop by drop, Hor. C. 4, 1, 34. —In partic., in military lang., far apart, here and there, scattered about, dispersed, straggling, single (opp. confertus). accedebat huc, ut numquam conferti, sed rari magnisque intervallis proeliarentur, Caes. B. G. 5, 16; cf.:B.rari in confertos illati,
Liv. 23, 27:ipsi ex silvis rari propugnabant,
Caes. B. G. 5, 9; 5, 17; 7, 45; 7, 80; id. B. C. 1, 27 fin.:Samnites raris ordinibus constiterant,
Liv. 9, 27; Curt. 4, 14, 14:rara est acies,
Verg. A. 9, 508:rarior acies,
Tac. H. 3, 25; Front. Strat. 3, 10, 4:rarior acies,
Curt. 4, 15, 20: ut ordines suos non magnopere servarent. [p. 1525] rari dispersique pugnarent, Caes. B. C. 1, 44; cf. Tac. Agr. 37 fin.; Front. Strat. 1, 5, 23.—Of any thing found in small numbers or which seldom takes place, few, rare (cf. paucus):b.in omni arte... ut in ipsă virtute, optimum quidque rarissimum,
Cic. Fin. 2, 25, 81; cf.:rarum genus (amicorum) et quidem omnia praeclara rara,
id. Lael. 21, 79:raris ac prope nullis portibus,
Caes. B. G. 3, 12 fin.; cf.:etiamsi rarus ejus rei, nonnullus tamen usus,
Quint. 8, 6, 30:rarus enim est animus ad ea defendenda,
Sall. H. 3, 61, 7 Dietsch:Idem rarum est, non sine usu tamen,
Quint. 5, 11, 42:rari domos, plurimi amicorum tecta... petivere,
Tac. H. 1, 79 fin.:Oceanus raris ab orbe nostro navibus aditur,
id. G. 2:aliquod solitarium aut rarum,
Cic. Inv. 1, 44, 83:ut anteponantur rara vulgaribus,
id. Top. 18, 69:litterae,
Liv. 6, 1; cf. id. 7, 3:rara hostium apparebant arma,
id. 2, 50:lites,
Quint. 7, 1, 43:infelicitas,
id. 11, 2, 49:quae (littera) est apud nos rarissima in clausulis,
id. 12, 10, 31:quod est magis rarum,
id. 9, 2, 73:ex maxime raro genere hominum,
Cic. Lael. 17, 64; cf. Quint. 7, 3, 25:raris vocibus hisco,
Verg. A. 3, 314:rara per ignotos errent animalia montes,
id. E. 6, 40:audiet pugnas vitio parentum Rara juventus,
Hor. C. 1, 2, 24. —Rarum est, with ut:rarum est, ut, etc.,
Quint. 3, 10, 3; 6, 3, 38; 10, 7, 24:rarum dictu, esse aliquid, cui prosit neglegentia,
Plin. 18, 16, 39, § 140.—Mostly poet. and in post-Aug. prose for the adv. raro, seldom, rarely:2.nec Iliacos coetus nisi rarus adibat,
Ov. M. 11, 766; cf.:rarus, qui tam procul a portu recessisset, reperiebatur,
Quint. 12, prooem. § 3; so,rarus fuit, qui, etc.,
id. 6, 2, 3:antiquis scriptoribus rarus obtrectator,
Tac. A. 4, 33; Sall. H. Fragm. 3, 22, p. 233 Gerl.:Caesar rarus egressu,
Tac. A. 15, 53; cf.:leones rari in potu,
Plin. 8, 16, 18, § 46:(calculus) rarus inventu,
id. 28, 15, 61, § 217; cf.:helxine rara visu est,
id. 21, 16, 56, § 96:Homerus alias circa picturas pigmentaque rarus,
i. e. rarely speaks of them, id. 33, 7, 38, § 115 —Poet., in partic., uncommon of its kind, scarce, rare, extraordinary, remarkable:A.rara puella fuit,
Prop. 1, 17, 16; so,Cynthia,
id. 1, 8, 42:ministra deae,
id. 4 (5), 11, 52; cf.:rara quidem facie, sed rarior arte canendi,
Ov. M. 14, 337:facies,
id. H. 17, 93 Ruhnk.:vestis,
Cat. 69, 3:avis (sc. pavo),
Hor. S. 2, 2, 26:fides,
id. C. 1, 35, 21:artis opus rarae,
Tib. 3, 4, 37:patulis rarissima ramis,
Ov. M. 7, 622:rarissima turba,
id. A. A. 2, 281:rarissimi ingenii homo,
Sen. Contr. 28:conjux rarissima,
Stat. S. 5, 1, 11.— Hence, adv., usually raro (class.), but sometimes rare (ante - class. and postAug.), rarenter (ante- and post - class.), or rariter (late Lat.).Form rārō:B.raro nimium dabat quod biberem,
Plaut. Cist. 1, 1, 20:potavi, edi, donavi, et enim id raro,
id. Bacch. 4, 10, 6:si id, quod raro fit, fieri omnino negetur,
Cic. Inv. 1, 43, 80:evenire insolenter et raro (opp. vulgo),
id. ib. 1, 28, 43:vinum aegrotis prodest raro, nocet saepissime,
id. N. D. 3, 27, 69; id. de Or. 3, 52, 101; cf. id. Or. 24, 80:sed tamen raro habet in oratione poeticum aliquod verbum dignitatem,
id. de Or. 3, 38, 153:raro antecedentem scelestum Deseruit poena,
Hor. C. 3, 2, 31: admodum raro, Cic. Fat. Fragm. ap. Macr. S. 2, 12;for which we find raro admodum,
Quint. 11, 1, 14; Plin. 2, 50, 51, § 135:raro umquam,
Quint. 4, 1, 4; 5, 7, 22; Plin. 22, 22, 46, § 93:ita raro,
Cic. Rosc. Am. 13, 37:sic raro,
Hor. S. 2, 3, 1:tam raro,
Ov. M. 13, 117:quam raro,
Plaut. Bacch. 4, 4, 25:perquam raro,
Plin. 37, 4, 15, § 55.— Comp.:quod si rarius fiet, quam tu exspectabis,
Cic. Fam. 1, 7, 1.— Sup.:istud rarissime accidere,
Col. 5, 5, 7:non affari nisi rarissime,
Suet. Claud. 3.—Form rārē (acc. to I.), far apart, thinly, sparsely, here and there:2. C.nisi rare conseritur, vanam et minutam spicam facit,
Col. 2, 9, 5:tenui vimine rarius contextus saccus,
id. 9, 15, 12.—Form rārenter, seldom, rarely:D.dato rarenter bibere,
Cato, R. R. 103; so, rarenter, Liv. And., Enn., Caecil., Nov., Trab., Pompon. ap. Non. 515, 23 sq.; 164, 25 sq.; App. Flor. 3, p. 357, 22. —Form rārĭter (very rare): quidquid fit rariter, magis delectat, Schol. Juv. 11, 208. -
8 rarus
rārus, a, um, adj. [etym. dub.; cf. Sanscr. root rah-, to abandon], having wide interstices between its parts, of a loose texture, not thick or dense, thin (opp. densus; freq. and class.).I.Lit.:II.denseri poterunt ignes, rarique relinqui,
Lucr. 1, 656; cf.:(terra) Rara sit an supra morem si densa requiras... Densa magis Cereri, rarissima quaeque Lyaeo,
Verg. G. 2, 227 sq.; 1, 419:textura,
Lucr. 4, 196; cf.retia,
Verg. A. 4, 131; Hor. Epod. 2, 33:tunica,
Ov. Am. 1, 5, 13; and:cribrum,
id. M. 12, 437:rariores silvae,
the thinner, clearer parts of the forest, Tac. Agr. 37:seges,
Col. 2, 9, 6:corpus (opp. solidae res),
Lucr. 1, 347; 2, 860; 6, 631 al.:aër,
id. 2, 107; cf. in the comp., id. 6, 1024:manus,
i.e. with the fingers spread apart, Quint. 11, 3, 103:raraque non fracto vestigia pulvere pendent,
i.e. scarcely visible, Stat. Th. 6, 640.—Transf.A.Of things which stand apart from each other, far apart, here and there, scattered, thin, scanty ( = disjectus;2.opp. densus, confertus): cum raris disjectisque ex aedificiis pabulum conquireretur,
Hirt. B. G. 8, 10; cf.:vides habitari in terrā raris et angustis in locis,
scattered, Cic. Rep. 6, 19, 20:apparent rari nantes,
Verg. A. 1, 118:foramina,
Lucr. 5, 457:bacae expanduntur rarae,
Plin. 17, 10, 11, § 60:frutices in vertice,
Ov. H. 10, 25:coma,
id. Am. 1, 8, 111; cf. capillus. Suet. Calig. 50:racemi,
Verg. E. 5, 7:umbra,
id. ib. 7, 46:arbores,
Nep. Milt. 5, 3:tela,
Ov. M. 12, 600 et saep. — Poet.:manat rara meas lacrima per genas,
drop by drop, Hor. C. 4, 1, 34. —In partic., in military lang., far apart, here and there, scattered about, dispersed, straggling, single (opp. confertus). accedebat huc, ut numquam conferti, sed rari magnisque intervallis proeliarentur, Caes. B. G. 5, 16; cf.:B.rari in confertos illati,
Liv. 23, 27:ipsi ex silvis rari propugnabant,
Caes. B. G. 5, 9; 5, 17; 7, 45; 7, 80; id. B. C. 1, 27 fin.:Samnites raris ordinibus constiterant,
Liv. 9, 27; Curt. 4, 14, 14:rara est acies,
Verg. A. 9, 508:rarior acies,
Tac. H. 3, 25; Front. Strat. 3, 10, 4:rarior acies,
Curt. 4, 15, 20: ut ordines suos non magnopere servarent. [p. 1525] rari dispersique pugnarent, Caes. B. C. 1, 44; cf. Tac. Agr. 37 fin.; Front. Strat. 1, 5, 23.—Of any thing found in small numbers or which seldom takes place, few, rare (cf. paucus):b.in omni arte... ut in ipsă virtute, optimum quidque rarissimum,
Cic. Fin. 2, 25, 81; cf.:rarum genus (amicorum) et quidem omnia praeclara rara,
id. Lael. 21, 79:raris ac prope nullis portibus,
Caes. B. G. 3, 12 fin.; cf.:etiamsi rarus ejus rei, nonnullus tamen usus,
Quint. 8, 6, 30:rarus enim est animus ad ea defendenda,
Sall. H. 3, 61, 7 Dietsch:Idem rarum est, non sine usu tamen,
Quint. 5, 11, 42:rari domos, plurimi amicorum tecta... petivere,
Tac. H. 1, 79 fin.:Oceanus raris ab orbe nostro navibus aditur,
id. G. 2:aliquod solitarium aut rarum,
Cic. Inv. 1, 44, 83:ut anteponantur rara vulgaribus,
id. Top. 18, 69:litterae,
Liv. 6, 1; cf. id. 7, 3:rara hostium apparebant arma,
id. 2, 50:lites,
Quint. 7, 1, 43:infelicitas,
id. 11, 2, 49:quae (littera) est apud nos rarissima in clausulis,
id. 12, 10, 31:quod est magis rarum,
id. 9, 2, 73:ex maxime raro genere hominum,
Cic. Lael. 17, 64; cf. Quint. 7, 3, 25:raris vocibus hisco,
Verg. A. 3, 314:rara per ignotos errent animalia montes,
id. E. 6, 40:audiet pugnas vitio parentum Rara juventus,
Hor. C. 1, 2, 24. —Rarum est, with ut:rarum est, ut, etc.,
Quint. 3, 10, 3; 6, 3, 38; 10, 7, 24:rarum dictu, esse aliquid, cui prosit neglegentia,
Plin. 18, 16, 39, § 140.—Mostly poet. and in post-Aug. prose for the adv. raro, seldom, rarely:2.nec Iliacos coetus nisi rarus adibat,
Ov. M. 11, 766; cf.:rarus, qui tam procul a portu recessisset, reperiebatur,
Quint. 12, prooem. § 3; so,rarus fuit, qui, etc.,
id. 6, 2, 3:antiquis scriptoribus rarus obtrectator,
Tac. A. 4, 33; Sall. H. Fragm. 3, 22, p. 233 Gerl.:Caesar rarus egressu,
Tac. A. 15, 53; cf.:leones rari in potu,
Plin. 8, 16, 18, § 46:(calculus) rarus inventu,
id. 28, 15, 61, § 217; cf.:helxine rara visu est,
id. 21, 16, 56, § 96:Homerus alias circa picturas pigmentaque rarus,
i. e. rarely speaks of them, id. 33, 7, 38, § 115 —Poet., in partic., uncommon of its kind, scarce, rare, extraordinary, remarkable:A.rara puella fuit,
Prop. 1, 17, 16; so,Cynthia,
id. 1, 8, 42:ministra deae,
id. 4 (5), 11, 52; cf.:rara quidem facie, sed rarior arte canendi,
Ov. M. 14, 337:facies,
id. H. 17, 93 Ruhnk.:vestis,
Cat. 69, 3:avis (sc. pavo),
Hor. S. 2, 2, 26:fides,
id. C. 1, 35, 21:artis opus rarae,
Tib. 3, 4, 37:patulis rarissima ramis,
Ov. M. 7, 622:rarissima turba,
id. A. A. 2, 281:rarissimi ingenii homo,
Sen. Contr. 28:conjux rarissima,
Stat. S. 5, 1, 11.— Hence, adv., usually raro (class.), but sometimes rare (ante - class. and postAug.), rarenter (ante- and post - class.), or rariter (late Lat.).Form rārō:B.raro nimium dabat quod biberem,
Plaut. Cist. 1, 1, 20:potavi, edi, donavi, et enim id raro,
id. Bacch. 4, 10, 6:si id, quod raro fit, fieri omnino negetur,
Cic. Inv. 1, 43, 80:evenire insolenter et raro (opp. vulgo),
id. ib. 1, 28, 43:vinum aegrotis prodest raro, nocet saepissime,
id. N. D. 3, 27, 69; id. de Or. 3, 52, 101; cf. id. Or. 24, 80:sed tamen raro habet in oratione poeticum aliquod verbum dignitatem,
id. de Or. 3, 38, 153:raro antecedentem scelestum Deseruit poena,
Hor. C. 3, 2, 31: admodum raro, Cic. Fat. Fragm. ap. Macr. S. 2, 12;for which we find raro admodum,
Quint. 11, 1, 14; Plin. 2, 50, 51, § 135:raro umquam,
Quint. 4, 1, 4; 5, 7, 22; Plin. 22, 22, 46, § 93:ita raro,
Cic. Rosc. Am. 13, 37:sic raro,
Hor. S. 2, 3, 1:tam raro,
Ov. M. 13, 117:quam raro,
Plaut. Bacch. 4, 4, 25:perquam raro,
Plin. 37, 4, 15, § 55.— Comp.:quod si rarius fiet, quam tu exspectabis,
Cic. Fam. 1, 7, 1.— Sup.:istud rarissime accidere,
Col. 5, 5, 7:non affari nisi rarissime,
Suet. Claud. 3.—Form rārē (acc. to I.), far apart, thinly, sparsely, here and there:2. C.nisi rare conseritur, vanam et minutam spicam facit,
Col. 2, 9, 5:tenui vimine rarius contextus saccus,
id. 9, 15, 12.—Form rārenter, seldom, rarely:D.dato rarenter bibere,
Cato, R. R. 103; so, rarenter, Liv. And., Enn., Caecil., Nov., Trab., Pompon. ap. Non. 515, 23 sq.; 164, 25 sq.; App. Flor. 3, p. 357, 22. —Form rārĭter (very rare): quidquid fit rariter, magis delectat, Schol. Juv. 11, 208. -
9 series
sĕrĭes (no gen. or dat.), em, ē, f. [2. sero], a row, succession, series; a chain of things fastened or holding together (syn. ordo).I.In gen.A.Lit. (mostly post - class.; not in Cic.); with gen.:B.series vinculorum,
Curt. 3, 1, 17:structurae dentium,
Plin. 7, 16, 15, § 70:sparsa ramorum,
id. 11, 37, 69, § 182:longe porrecta viarum,
Stat. S. 3, 3, 102:juvenum (in dancing),
Tib. 1, 3, 63:omnis nepotum A Belo series,
Sil. 1, 88:custodiarum,
Suet. Calig. 27:prolixa series capillorum,
App. M. 2, p. 118, 36.— Absol.:ferreae laminae serie inter se conexae,
Curt. 4, 9, 3; 7, 3, 21.—Trop., a series, chain, connection, train, sequence, course, etc. (class., but for the most part only in the sing.).(α).With gen.:(β).continuatio seriesque rerum,
Cic. N. D. 1, 4, 9:fatum est ordo seriesque causarum,
id. Div. 1, 55, 125:fatum est sempiterna quaedam series rerum et catena, etc.,
Gell. 6, 2, 1:rerum sententiarumque,
Cic. Leg. 1, 19, 52:tanta series artis est,
id. Part. Or. 39, 137:in complexu loquendi serieque,
Quint. 1, 5, 3:disputationum,
Cic. de Or. 2, 16, 68:fati,
Ov. M. 15, 152:immensa laborum,
id. H. 9, 5:malorum,
id. M. 4, 563:longissima rerum,
Verg. A. 1, 641:fabularum,
App. M. 1, p. 114, 19.—Of time ( poet. and in post-Aug. prose):innumerabilis annorum,
Hor. C. 3, 30, 5:temporis,
Ov. Tr. 4, 10, 54:per longam saeculorum seriem,
Tac. H. 1, 2:in tantā saeculorum serie,
Just. 44, 2, 7:per tam longam seriem annorum,
Col. 3, 10, 6; 4, 19, 1:cum omnis temporum series ex historiis colligatur,
Lact. 4, 5, 8; 4, 10, 3.— Plur.:simulantes fictas litium, series,
Vell. 2, 118:litium,
Suet. Vesp. 10.—Absol., Quint. 5, 14, 32:II.cetera series deinde sequitur, majora nectens, ut haec: Si homo est, animal est, etc.,
Cic. Ac. 2, 7, 21:quae bene composita erunt, memoriam serie sua ducent,
Quint. 11, 2, 39:haec erit aeternae series ab origine Romae,
Aus. Epigr. 140, 2.—Of the connection of words:tantum series juncturaque pollet,
Hor. A. P. 242.—In partic., an unbroken line of descent, lineage ( poet. and in post-Aug. prose):ab Jove tertius Ajax. Nec tamen haec series in causā prosit,
Ov. M. 13, 29:digne vir hac serie,
id. P. 3, 2, 109:serie fulcite genus,
Prop. 4 (5), 11, 69; Val. Max. 2, 7, 5. -
10 tacenda
tăcĕo, cŭi, cĭtum, 2, v. n. and a. [etym. dub.; perh. root tak-, tvak-, to be or make quiet, content; Sanscr. tucyati, to satisfy; v. Fick, Vergl. Wört. s. v. § 73; 362].I.Neutr., to be silent, i. e. not to speak, to say nothing, hold one ' s peace (therefore more limited in signif. than silere, to be still, to make no noise): qui dicta loquive tacereve possit, Enn. ap. Gell. 12, 4 (Ann. v. 255 Vahl.); so, tacere ac fabulari, id. ap. Non. 475, 2 (Trag. v. 182 ib.): Ag. Ne obturba ac tace. Mil. Taceo. Ag. Si tacuisses, jam istuc taceo non natum foret, Plaut. Poen. 1, 2, 49 sq.:B.silete et tacete,
id. ib. prol. 3; cf. id. Capt. 3, 1, 19:taceamne an praedicem,
Ter. Eun. 4, 4, 54; 5, 2, 60; id. And. 2, 3, 25:ea lingulaca est nobis, nam numquam tacet,
Plaut. Cas. 2, 8, 62:ad loquendum atque ad tacendum tute habeas portisculum,
id. As. 3, 1, 15:tacendo loqui videbantur,
Cic. Sest. 18, 40:hic Abdera, non tacente me,
id. Att. 4, 17, 3 B. and K.:nobis tacentibus,
id. Ac. 2, 32, 101:an me taciturum tantis de rebus existimavistis?
id. Verr. 1, 9, 27:taceamus,
Liv. 40, 9, 5:tacere nondum volumus,
Sid. Ep. 8, 16.— Impers. pass.:taceri si vis, vera dicito,
Ter. Eun. 1, 2, 26:ut doceam Rullum posthac in iis saltem tacere rebus, in quibus de se et de suis factis taceri velit,
Cic. Agr. 3, 2, 4.—Transf., for silere, of animals and things, concr. and abstr., to be still, noiseless, quiet, at rest (mostly poet.):II.canis ipse tacet,
Tib. 2, 4, 34; cf.:vere prius volucres taceant, aestate cicadae,
Ov. A. A. 1, 271:nox erat... Cum tacet omnis ager pecudes pictaeque volucres,
Verg. A. 4, 525; cf.nox,
Cat. 7, 7:nec diu taceat procax locutio,
id. 61, 126:non oculi tacuere tui,
Ov. Am. 2, 5, 17: plectra dolore tacent;muta dolore lyra est,
id. H. 15, 198:tacet stridor litui,
Sen. Thyest. 575:essedo tacente,
noiseless, Mart. 4, 64, 19:Ister tacens,
i. e. standing still, frozen, id. 7, 84, 3:solitudo et tacentes loci,
hushed, still, Tac. H. 3, 85:loca tacentia,
the under world, the silent land, Verg. A. 6, 265:aquae tacentes,
Prop. 4 (5), 4, 49:tacere indolem illam Romanam,
i. e. did not show itself, had disappeared, Liv. 9, 6, 12:blanditiae taceant,
Ov. Am. 1, 4, 66.—Act., to pass over in silence, be silent respecting a thing (rare but class.):A.et tu hoc taceto,
Plaut. Pers. 2, 2, 64:quae vera audivi, taceo et contineo,
Ter. Eun. 1, 2, 23; Plaut. Ep. 5, 1, 44:enuntiabo... quod adhuc semper tacui et tacendum putavi,
Cic. de Or. 1, 26, 119:quid dixit aut quid tacuit?
Hor. Epod. 5, 49:commissa tacere Qui nequit,
id. S. 1, 4, 84:ut alios taceam,
not to speak of others, Ov. M. 13, 177; so,Narcissum,
Verg. G. 4, 123:novercas,
Sen. Hippol. 558 et saep.:tacebimus, quid in ipso homine prosit homini?
Plin. 28, 1, 1, § 1.— Pass.:ignotumst, tacitumst, creditumst,
Ter. Ad. 3, 4, 28:aureus in medio Marte tacetur Amor,
Ov. Am. 2, 18, 36:vir Celtiberis non tacende gentibus,
Mart. 1, 50, 1. — Hence, subst.: tăcenda, ōrum, n., things not to be uttered: dicenda tacenda locutus, rhêta kai arrêta, things fit and unfit to be spoken, Hor. Ep. 1, 7, 72; cf.:gravis est culpa tacenda loqui,
Ov. A. A. 2, 604.—Hence, tă-cĭtus, a, um, P. a.Pass., that is passed over in silence, not spoken of, kept secret, unmentioned:2.prima duo capita epistulae tuae tacita mihi quodammodo relinquenda sunt,
Cic. Fam. 3, 8, 2:aliquid tacitum tenere,
id. de Or. 3, 17, 64; cf.:quod cum ab antiquis tacitum praetermissumque sit,
Liv. 6, 12, 3; Verg. A. 6, 841:tacitum erit,
Plaut. Pers. 2, 2, 64:suspendas potins me, quam tacita tu haec auferas,
i. e. without my speaking of it, uncontradicted by me, id. As. 4, 2, 7; cf.:cetera si reprehenderis, non feres tacitum,
Cic. Att. 2, 3, 2:ne id quidem ab Turno tulisse tacitum ferunt: dixisse enim, etc.,
Liv. 1, 50, 9; so, too, tacitum ferre. id. 3, 45, 6: non patientibus tacitum tribunis, quod, etc., id. 7, 1, 5:tacere nequeo misera, quod tacito usus est,
silence, Plaut. Cist. 1, 2, 7. —Transf.a.In jurid. lang., that is done without words, assumed as a matter of course, silent, implied, tacit:b.non omnia scriptis, sed quaedam, quae perspicua sint, tacitis exceptionibus caveri,
Cic. Inv. 2, 47, 140:conventio,
Dig. 20, 2, 3:condicio,
ib. 23, 3, 68:jus,
ib. 29, 2, 66:substitutio,
ib. 28, 5, 25:indutiae,
Liv. 2, 18; 2, 64; 23, 46:fideicommissum,
Quint. 9, 2, 74.—That is done or exists in silence; silent, secret, hidden, concealed:B.senatus decrevit, ut tacitum judicium ante comitia fierit,
Cic. Att. 4, 17, 3 Bait.:aures ipsae tacito eum (modum) sensu sine arte definiunt,
id. Or. 60, 203:omnes enim tacito quodam sensu sine ullā arte aut ratione quae sint... recta ac prava dijudicant,
id. de Or. 3, 50, 195:ob tacitas cum Marcello offensiones,
Vell. 2, 93, 2:tacitum vivit sub pectore vulnus,
Verg. A. 4, 67; so,affectus,
Ov. M. 7, 147:pudor,
id. ib. 7, 743:ira,
id. ib. 6, 623:dissimulare sperasti, tacitusque meā decedere terrā,
secretly, unobserved, Verg. A. 4, 306.— Subst.: tăcĭtum, i, n., a secret:taciti vulgator,
Ov. Am. 3, 7, 51. —Act. or neutr., that does not speak, not uttering a sound, silent, still, quiet, noiseless, mute:C.quod boni est, id tacitus taceas tute tecum et gaudeas,
Plaut. Ep. 5, 1, 44:tacitus tace modo,
id. Poen. 4, 2, 84:mulier,
id. Rud. 4, 4, 70; cf.:lacrumans tacitus auscultabat, quae ego loquebar,
id. Bacch. 4, 9, 59:quid exspectas auctoritatem loquentium, quorum voluntatem tacitorum perspicis?
Cic. Cat. 1, 8, 20; 3, 11, 26:vos me jam hoc tacito intellegetis,
id. Verr. 2, 2, 73, § 180:quae (patria) tecum tacita loquitur,
id. Cat. 1, 7, 18: voluntas;quae si tacitis nobis intellegi posset, verbis omnino non uteremur,
id. Caecin. 18, 53; id. Verr. 2, 3, 16, § 41:nihil me mutum delectare potest, nihil tacitum,
id. Cat. 3, 11, 26:si quam conjecturam adfert hominibus tacita corporis figura,
id. Rosc. Com. 7, 20:tacita vestra exspectatio,
id. Clu. 23, 63:assensiones nec tacitae nec occultae,
implied, tacit, id. Mil. 5, 12:si mori tacitum oportet, taceamus,
i. e. without making a defence, Liv. 40, 9, 5:contumeliam tacitus tulit,
id. 35, 19, 1:ut forte legentem Aut tacitum impellat,
i. e. meditating, Hor. S. 1, 3, 65:pro sollicitis non tacitus reis,
eloquent, outspoken, id. C. 4, 1, 14:tacitus pasci si posset corvus,
id. Ep. 1, 17, 50:tacitā fistula cum lyrā,
id. C. 3, 19, 20:totum pererrat Luminibus tacitis,
with silent glances, Verg. A. 4, 364:fulmen,
i. e. without thunder, Luc. 1, 533 et saep.:per tacitum nemus ire,
still, silent, quiet, Verg. A. 6, 386; so,unda,
id. ib. 8, 87:caelum,
id. ib. 3, 515:aër,
Mart. 8, 32, 1:domus,
id. 9, 62, 12:limen,
Verg. A. 7, 343:nox,
Ov. H. 18, 78; id. F. 2, 552.— Subst.: tăcĭtum, i, n., silence:septem surgens sedatis amnibus altus Per tacitum Ganges,
in its silent course, flowing silently, Verg. A. 9, 31; cf.:trahitur Gangesque Padusque Per tacitum mundi,
i. e. through subterranean passages, Luc. 10, 253:somnus per tacitum allapsus,
silently, in silence, Sil. 10, 354:erumpunt sub casside fusae Per tacitum lacrimae,
id. 12, 554; 17, 216.—As proper name: Tă-cĭta, ae, f., = Muta, the goddess of Silence:ecce anus in mediis residens annosa puellis Sacra facit Tacitae,
Ov. F. 2, 572; v. also 2. Tacitus.— Adv.: tăcĭtē, silently, in silence, secretly (class.):auscultemus,
Plaut. As. 3, 2, 42:tacite rogare,
Cic. Imp. Pomp. 5, 13:tacite dat ipsa lex potestatem defendendi,
id. Mil. 4, 11:perire tacite obscureque,
id. Quint. 15, 50:non tulit verecundiam senatus,
Liv. 5, 28, 1:exsecrari praetereuntem,
id. 2, 58, 8:annus labens,
Ov. F. 1, 65; Just. 15, 2; Plin. Ep. 5, 17, 2; Val. Max. 6, 5, 2. -
11 taceo
tăcĕo, cŭi, cĭtum, 2, v. n. and a. [etym. dub.; perh. root tak-, tvak-, to be or make quiet, content; Sanscr. tucyati, to satisfy; v. Fick, Vergl. Wört. s. v. § 73; 362].I.Neutr., to be silent, i. e. not to speak, to say nothing, hold one ' s peace (therefore more limited in signif. than silere, to be still, to make no noise): qui dicta loquive tacereve possit, Enn. ap. Gell. 12, 4 (Ann. v. 255 Vahl.); so, tacere ac fabulari, id. ap. Non. 475, 2 (Trag. v. 182 ib.): Ag. Ne obturba ac tace. Mil. Taceo. Ag. Si tacuisses, jam istuc taceo non natum foret, Plaut. Poen. 1, 2, 49 sq.:B.silete et tacete,
id. ib. prol. 3; cf. id. Capt. 3, 1, 19:taceamne an praedicem,
Ter. Eun. 4, 4, 54; 5, 2, 60; id. And. 2, 3, 25:ea lingulaca est nobis, nam numquam tacet,
Plaut. Cas. 2, 8, 62:ad loquendum atque ad tacendum tute habeas portisculum,
id. As. 3, 1, 15:tacendo loqui videbantur,
Cic. Sest. 18, 40:hic Abdera, non tacente me,
id. Att. 4, 17, 3 B. and K.:nobis tacentibus,
id. Ac. 2, 32, 101:an me taciturum tantis de rebus existimavistis?
id. Verr. 1, 9, 27:taceamus,
Liv. 40, 9, 5:tacere nondum volumus,
Sid. Ep. 8, 16.— Impers. pass.:taceri si vis, vera dicito,
Ter. Eun. 1, 2, 26:ut doceam Rullum posthac in iis saltem tacere rebus, in quibus de se et de suis factis taceri velit,
Cic. Agr. 3, 2, 4.—Transf., for silere, of animals and things, concr. and abstr., to be still, noiseless, quiet, at rest (mostly poet.):II.canis ipse tacet,
Tib. 2, 4, 34; cf.:vere prius volucres taceant, aestate cicadae,
Ov. A. A. 1, 271:nox erat... Cum tacet omnis ager pecudes pictaeque volucres,
Verg. A. 4, 525; cf.nox,
Cat. 7, 7:nec diu taceat procax locutio,
id. 61, 126:non oculi tacuere tui,
Ov. Am. 2, 5, 17: plectra dolore tacent;muta dolore lyra est,
id. H. 15, 198:tacet stridor litui,
Sen. Thyest. 575:essedo tacente,
noiseless, Mart. 4, 64, 19:Ister tacens,
i. e. standing still, frozen, id. 7, 84, 3:solitudo et tacentes loci,
hushed, still, Tac. H. 3, 85:loca tacentia,
the under world, the silent land, Verg. A. 6, 265:aquae tacentes,
Prop. 4 (5), 4, 49:tacere indolem illam Romanam,
i. e. did not show itself, had disappeared, Liv. 9, 6, 12:blanditiae taceant,
Ov. Am. 1, 4, 66.—Act., to pass over in silence, be silent respecting a thing (rare but class.):A.et tu hoc taceto,
Plaut. Pers. 2, 2, 64:quae vera audivi, taceo et contineo,
Ter. Eun. 1, 2, 23; Plaut. Ep. 5, 1, 44:enuntiabo... quod adhuc semper tacui et tacendum putavi,
Cic. de Or. 1, 26, 119:quid dixit aut quid tacuit?
Hor. Epod. 5, 49:commissa tacere Qui nequit,
id. S. 1, 4, 84:ut alios taceam,
not to speak of others, Ov. M. 13, 177; so,Narcissum,
Verg. G. 4, 123:novercas,
Sen. Hippol. 558 et saep.:tacebimus, quid in ipso homine prosit homini?
Plin. 28, 1, 1, § 1.— Pass.:ignotumst, tacitumst, creditumst,
Ter. Ad. 3, 4, 28:aureus in medio Marte tacetur Amor,
Ov. Am. 2, 18, 36:vir Celtiberis non tacende gentibus,
Mart. 1, 50, 1. — Hence, subst.: tăcenda, ōrum, n., things not to be uttered: dicenda tacenda locutus, rhêta kai arrêta, things fit and unfit to be spoken, Hor. Ep. 1, 7, 72; cf.:gravis est culpa tacenda loqui,
Ov. A. A. 2, 604.—Hence, tă-cĭtus, a, um, P. a.Pass., that is passed over in silence, not spoken of, kept secret, unmentioned:2.prima duo capita epistulae tuae tacita mihi quodammodo relinquenda sunt,
Cic. Fam. 3, 8, 2:aliquid tacitum tenere,
id. de Or. 3, 17, 64; cf.:quod cum ab antiquis tacitum praetermissumque sit,
Liv. 6, 12, 3; Verg. A. 6, 841:tacitum erit,
Plaut. Pers. 2, 2, 64:suspendas potins me, quam tacita tu haec auferas,
i. e. without my speaking of it, uncontradicted by me, id. As. 4, 2, 7; cf.:cetera si reprehenderis, non feres tacitum,
Cic. Att. 2, 3, 2:ne id quidem ab Turno tulisse tacitum ferunt: dixisse enim, etc.,
Liv. 1, 50, 9; so, too, tacitum ferre. id. 3, 45, 6: non patientibus tacitum tribunis, quod, etc., id. 7, 1, 5:tacere nequeo misera, quod tacito usus est,
silence, Plaut. Cist. 1, 2, 7. —Transf.a.In jurid. lang., that is done without words, assumed as a matter of course, silent, implied, tacit:b.non omnia scriptis, sed quaedam, quae perspicua sint, tacitis exceptionibus caveri,
Cic. Inv. 2, 47, 140:conventio,
Dig. 20, 2, 3:condicio,
ib. 23, 3, 68:jus,
ib. 29, 2, 66:substitutio,
ib. 28, 5, 25:indutiae,
Liv. 2, 18; 2, 64; 23, 46:fideicommissum,
Quint. 9, 2, 74.—That is done or exists in silence; silent, secret, hidden, concealed:B.senatus decrevit, ut tacitum judicium ante comitia fierit,
Cic. Att. 4, 17, 3 Bait.:aures ipsae tacito eum (modum) sensu sine arte definiunt,
id. Or. 60, 203:omnes enim tacito quodam sensu sine ullā arte aut ratione quae sint... recta ac prava dijudicant,
id. de Or. 3, 50, 195:ob tacitas cum Marcello offensiones,
Vell. 2, 93, 2:tacitum vivit sub pectore vulnus,
Verg. A. 4, 67; so,affectus,
Ov. M. 7, 147:pudor,
id. ib. 7, 743:ira,
id. ib. 6, 623:dissimulare sperasti, tacitusque meā decedere terrā,
secretly, unobserved, Verg. A. 4, 306.— Subst.: tăcĭtum, i, n., a secret:taciti vulgator,
Ov. Am. 3, 7, 51. —Act. or neutr., that does not speak, not uttering a sound, silent, still, quiet, noiseless, mute:C.quod boni est, id tacitus taceas tute tecum et gaudeas,
Plaut. Ep. 5, 1, 44:tacitus tace modo,
id. Poen. 4, 2, 84:mulier,
id. Rud. 4, 4, 70; cf.:lacrumans tacitus auscultabat, quae ego loquebar,
id. Bacch. 4, 9, 59:quid exspectas auctoritatem loquentium, quorum voluntatem tacitorum perspicis?
Cic. Cat. 1, 8, 20; 3, 11, 26:vos me jam hoc tacito intellegetis,
id. Verr. 2, 2, 73, § 180:quae (patria) tecum tacita loquitur,
id. Cat. 1, 7, 18: voluntas;quae si tacitis nobis intellegi posset, verbis omnino non uteremur,
id. Caecin. 18, 53; id. Verr. 2, 3, 16, § 41:nihil me mutum delectare potest, nihil tacitum,
id. Cat. 3, 11, 26:si quam conjecturam adfert hominibus tacita corporis figura,
id. Rosc. Com. 7, 20:tacita vestra exspectatio,
id. Clu. 23, 63:assensiones nec tacitae nec occultae,
implied, tacit, id. Mil. 5, 12:si mori tacitum oportet, taceamus,
i. e. without making a defence, Liv. 40, 9, 5:contumeliam tacitus tulit,
id. 35, 19, 1:ut forte legentem Aut tacitum impellat,
i. e. meditating, Hor. S. 1, 3, 65:pro sollicitis non tacitus reis,
eloquent, outspoken, id. C. 4, 1, 14:tacitus pasci si posset corvus,
id. Ep. 1, 17, 50:tacitā fistula cum lyrā,
id. C. 3, 19, 20:totum pererrat Luminibus tacitis,
with silent glances, Verg. A. 4, 364:fulmen,
i. e. without thunder, Luc. 1, 533 et saep.:per tacitum nemus ire,
still, silent, quiet, Verg. A. 6, 386; so,unda,
id. ib. 8, 87:caelum,
id. ib. 3, 515:aër,
Mart. 8, 32, 1:domus,
id. 9, 62, 12:limen,
Verg. A. 7, 343:nox,
Ov. H. 18, 78; id. F. 2, 552.— Subst.: tăcĭtum, i, n., silence:septem surgens sedatis amnibus altus Per tacitum Ganges,
in its silent course, flowing silently, Verg. A. 9, 31; cf.:trahitur Gangesque Padusque Per tacitum mundi,
i. e. through subterranean passages, Luc. 10, 253:somnus per tacitum allapsus,
silently, in silence, Sil. 10, 354:erumpunt sub casside fusae Per tacitum lacrimae,
id. 12, 554; 17, 216.—As proper name: Tă-cĭta, ae, f., = Muta, the goddess of Silence:ecce anus in mediis residens annosa puellis Sacra facit Tacitae,
Ov. F. 2, 572; v. also 2. Tacitus.— Adv.: tăcĭtē, silently, in silence, secretly (class.):auscultemus,
Plaut. As. 3, 2, 42:tacite rogare,
Cic. Imp. Pomp. 5, 13:tacite dat ipsa lex potestatem defendendi,
id. Mil. 4, 11:perire tacite obscureque,
id. Quint. 15, 50:non tulit verecundiam senatus,
Liv. 5, 28, 1:exsecrari praetereuntem,
id. 2, 58, 8:annus labens,
Ov. F. 1, 65; Just. 15, 2; Plin. Ep. 5, 17, 2; Val. Max. 6, 5, 2. -
12 tacitum
tăcĕo, cŭi, cĭtum, 2, v. n. and a. [etym. dub.; perh. root tak-, tvak-, to be or make quiet, content; Sanscr. tucyati, to satisfy; v. Fick, Vergl. Wört. s. v. § 73; 362].I.Neutr., to be silent, i. e. not to speak, to say nothing, hold one ' s peace (therefore more limited in signif. than silere, to be still, to make no noise): qui dicta loquive tacereve possit, Enn. ap. Gell. 12, 4 (Ann. v. 255 Vahl.); so, tacere ac fabulari, id. ap. Non. 475, 2 (Trag. v. 182 ib.): Ag. Ne obturba ac tace. Mil. Taceo. Ag. Si tacuisses, jam istuc taceo non natum foret, Plaut. Poen. 1, 2, 49 sq.:B.silete et tacete,
id. ib. prol. 3; cf. id. Capt. 3, 1, 19:taceamne an praedicem,
Ter. Eun. 4, 4, 54; 5, 2, 60; id. And. 2, 3, 25:ea lingulaca est nobis, nam numquam tacet,
Plaut. Cas. 2, 8, 62:ad loquendum atque ad tacendum tute habeas portisculum,
id. As. 3, 1, 15:tacendo loqui videbantur,
Cic. Sest. 18, 40:hic Abdera, non tacente me,
id. Att. 4, 17, 3 B. and K.:nobis tacentibus,
id. Ac. 2, 32, 101:an me taciturum tantis de rebus existimavistis?
id. Verr. 1, 9, 27:taceamus,
Liv. 40, 9, 5:tacere nondum volumus,
Sid. Ep. 8, 16.— Impers. pass.:taceri si vis, vera dicito,
Ter. Eun. 1, 2, 26:ut doceam Rullum posthac in iis saltem tacere rebus, in quibus de se et de suis factis taceri velit,
Cic. Agr. 3, 2, 4.—Transf., for silere, of animals and things, concr. and abstr., to be still, noiseless, quiet, at rest (mostly poet.):II.canis ipse tacet,
Tib. 2, 4, 34; cf.:vere prius volucres taceant, aestate cicadae,
Ov. A. A. 1, 271:nox erat... Cum tacet omnis ager pecudes pictaeque volucres,
Verg. A. 4, 525; cf.nox,
Cat. 7, 7:nec diu taceat procax locutio,
id. 61, 126:non oculi tacuere tui,
Ov. Am. 2, 5, 17: plectra dolore tacent;muta dolore lyra est,
id. H. 15, 198:tacet stridor litui,
Sen. Thyest. 575:essedo tacente,
noiseless, Mart. 4, 64, 19:Ister tacens,
i. e. standing still, frozen, id. 7, 84, 3:solitudo et tacentes loci,
hushed, still, Tac. H. 3, 85:loca tacentia,
the under world, the silent land, Verg. A. 6, 265:aquae tacentes,
Prop. 4 (5), 4, 49:tacere indolem illam Romanam,
i. e. did not show itself, had disappeared, Liv. 9, 6, 12:blanditiae taceant,
Ov. Am. 1, 4, 66.—Act., to pass over in silence, be silent respecting a thing (rare but class.):A.et tu hoc taceto,
Plaut. Pers. 2, 2, 64:quae vera audivi, taceo et contineo,
Ter. Eun. 1, 2, 23; Plaut. Ep. 5, 1, 44:enuntiabo... quod adhuc semper tacui et tacendum putavi,
Cic. de Or. 1, 26, 119:quid dixit aut quid tacuit?
Hor. Epod. 5, 49:commissa tacere Qui nequit,
id. S. 1, 4, 84:ut alios taceam,
not to speak of others, Ov. M. 13, 177; so,Narcissum,
Verg. G. 4, 123:novercas,
Sen. Hippol. 558 et saep.:tacebimus, quid in ipso homine prosit homini?
Plin. 28, 1, 1, § 1.— Pass.:ignotumst, tacitumst, creditumst,
Ter. Ad. 3, 4, 28:aureus in medio Marte tacetur Amor,
Ov. Am. 2, 18, 36:vir Celtiberis non tacende gentibus,
Mart. 1, 50, 1. — Hence, subst.: tăcenda, ōrum, n., things not to be uttered: dicenda tacenda locutus, rhêta kai arrêta, things fit and unfit to be spoken, Hor. Ep. 1, 7, 72; cf.:gravis est culpa tacenda loqui,
Ov. A. A. 2, 604.—Hence, tă-cĭtus, a, um, P. a.Pass., that is passed over in silence, not spoken of, kept secret, unmentioned:2.prima duo capita epistulae tuae tacita mihi quodammodo relinquenda sunt,
Cic. Fam. 3, 8, 2:aliquid tacitum tenere,
id. de Or. 3, 17, 64; cf.:quod cum ab antiquis tacitum praetermissumque sit,
Liv. 6, 12, 3; Verg. A. 6, 841:tacitum erit,
Plaut. Pers. 2, 2, 64:suspendas potins me, quam tacita tu haec auferas,
i. e. without my speaking of it, uncontradicted by me, id. As. 4, 2, 7; cf.:cetera si reprehenderis, non feres tacitum,
Cic. Att. 2, 3, 2:ne id quidem ab Turno tulisse tacitum ferunt: dixisse enim, etc.,
Liv. 1, 50, 9; so, too, tacitum ferre. id. 3, 45, 6: non patientibus tacitum tribunis, quod, etc., id. 7, 1, 5:tacere nequeo misera, quod tacito usus est,
silence, Plaut. Cist. 1, 2, 7. —Transf.a.In jurid. lang., that is done without words, assumed as a matter of course, silent, implied, tacit:b.non omnia scriptis, sed quaedam, quae perspicua sint, tacitis exceptionibus caveri,
Cic. Inv. 2, 47, 140:conventio,
Dig. 20, 2, 3:condicio,
ib. 23, 3, 68:jus,
ib. 29, 2, 66:substitutio,
ib. 28, 5, 25:indutiae,
Liv. 2, 18; 2, 64; 23, 46:fideicommissum,
Quint. 9, 2, 74.—That is done or exists in silence; silent, secret, hidden, concealed:B.senatus decrevit, ut tacitum judicium ante comitia fierit,
Cic. Att. 4, 17, 3 Bait.:aures ipsae tacito eum (modum) sensu sine arte definiunt,
id. Or. 60, 203:omnes enim tacito quodam sensu sine ullā arte aut ratione quae sint... recta ac prava dijudicant,
id. de Or. 3, 50, 195:ob tacitas cum Marcello offensiones,
Vell. 2, 93, 2:tacitum vivit sub pectore vulnus,
Verg. A. 4, 67; so,affectus,
Ov. M. 7, 147:pudor,
id. ib. 7, 743:ira,
id. ib. 6, 623:dissimulare sperasti, tacitusque meā decedere terrā,
secretly, unobserved, Verg. A. 4, 306.— Subst.: tăcĭtum, i, n., a secret:taciti vulgator,
Ov. Am. 3, 7, 51. —Act. or neutr., that does not speak, not uttering a sound, silent, still, quiet, noiseless, mute:C.quod boni est, id tacitus taceas tute tecum et gaudeas,
Plaut. Ep. 5, 1, 44:tacitus tace modo,
id. Poen. 4, 2, 84:mulier,
id. Rud. 4, 4, 70; cf.:lacrumans tacitus auscultabat, quae ego loquebar,
id. Bacch. 4, 9, 59:quid exspectas auctoritatem loquentium, quorum voluntatem tacitorum perspicis?
Cic. Cat. 1, 8, 20; 3, 11, 26:vos me jam hoc tacito intellegetis,
id. Verr. 2, 2, 73, § 180:quae (patria) tecum tacita loquitur,
id. Cat. 1, 7, 18: voluntas;quae si tacitis nobis intellegi posset, verbis omnino non uteremur,
id. Caecin. 18, 53; id. Verr. 2, 3, 16, § 41:nihil me mutum delectare potest, nihil tacitum,
id. Cat. 3, 11, 26:si quam conjecturam adfert hominibus tacita corporis figura,
id. Rosc. Com. 7, 20:tacita vestra exspectatio,
id. Clu. 23, 63:assensiones nec tacitae nec occultae,
implied, tacit, id. Mil. 5, 12:si mori tacitum oportet, taceamus,
i. e. without making a defence, Liv. 40, 9, 5:contumeliam tacitus tulit,
id. 35, 19, 1:ut forte legentem Aut tacitum impellat,
i. e. meditating, Hor. S. 1, 3, 65:pro sollicitis non tacitus reis,
eloquent, outspoken, id. C. 4, 1, 14:tacitus pasci si posset corvus,
id. Ep. 1, 17, 50:tacitā fistula cum lyrā,
id. C. 3, 19, 20:totum pererrat Luminibus tacitis,
with silent glances, Verg. A. 4, 364:fulmen,
i. e. without thunder, Luc. 1, 533 et saep.:per tacitum nemus ire,
still, silent, quiet, Verg. A. 6, 386; so,unda,
id. ib. 8, 87:caelum,
id. ib. 3, 515:aër,
Mart. 8, 32, 1:domus,
id. 9, 62, 12:limen,
Verg. A. 7, 343:nox,
Ov. H. 18, 78; id. F. 2, 552.— Subst.: tăcĭtum, i, n., silence:septem surgens sedatis amnibus altus Per tacitum Ganges,
in its silent course, flowing silently, Verg. A. 9, 31; cf.:trahitur Gangesque Padusque Per tacitum mundi,
i. e. through subterranean passages, Luc. 10, 253:somnus per tacitum allapsus,
silently, in silence, Sil. 10, 354:erumpunt sub casside fusae Per tacitum lacrimae,
id. 12, 554; 17, 216.—As proper name: Tă-cĭta, ae, f., = Muta, the goddess of Silence:ecce anus in mediis residens annosa puellis Sacra facit Tacitae,
Ov. F. 2, 572; v. also 2. Tacitus.— Adv.: tăcĭtē, silently, in silence, secretly (class.):auscultemus,
Plaut. As. 3, 2, 42:tacite rogare,
Cic. Imp. Pomp. 5, 13:tacite dat ipsa lex potestatem defendendi,
id. Mil. 4, 11:perire tacite obscureque,
id. Quint. 15, 50:non tulit verecundiam senatus,
Liv. 5, 28, 1:exsecrari praetereuntem,
id. 2, 58, 8:annus labens,
Ov. F. 1, 65; Just. 15, 2; Plin. Ep. 5, 17, 2; Val. Max. 6, 5, 2.
См. также в других словарях:
prosit — prósit interj. Trimis de siveco, 10.08.2004. Sursa: Dicţionar ortografic PRÓSIT interj. Urare care se face când se închină un pahar de vin la un toast etc. şi care înseamnă să vă fie cu noroc . [var. prozit interj. / < lat. prosit, pers. 3… … Dicționar Român
prosit — [pʀɔzit] interj. ÉTYM. XXe (in Larousse, 1932); mot all., lat. prosit, subj. de prodesse « être utile ». ❖ ♦ Formule de souhait accompagnant un toast. Syn. franç. : santé !, à la tienne !, à la vôtre ! || On dit prosit ! quand on trinque. ⇒ Tchin … Encyclopédie Universelle
prosit — Interj zum Wohl! std. (16. Jh.) Entlehnung. Entlehnt aus l. prōsit es möge nützlich sein , zu l. prōdesse nützen . Daraus gekürzt Prost. Verb: (zu )prosten. Ebenso nschw. prosit, prost; Essenz. ✎ Kluge (1895), 116; DF 2 (1942), 699 701;… … Etymologisches Wörterbuch der deutschen sprache
prosit! — »wohl bekomms!«: Die seit dem 16. Jh. bezeugte lat. Wunschformel ist bei sehr verschiedenen Anlässen üblich, etwa beim Zutrunk sowie zur Einleitung eines neuen Jahres (»prosit Neujahr!«). In die Allgemeinsprache gelangte die Wunschformel wohl… … Das Herkunftswörterbuch
Prosit — Pro sit, interj. [L., 3d pers. sing. subj. present of prodesse to do good; pro for + esse to be.] Lit., may it do (you) good; a salutation used in well wishing, esp. among Germans, as in drinking healths; also used in the contracted form {prost} … The Collaborative International Dictionary of English
Prosit — (lat.), 1) wohl bekomme es! Zuruf beim Zutrinken; 2) der unter Studenten gebräuchliche Gruß, gewöhnlich mit Re (Reprofit) beantwortet … Pierer's Universal-Lexikon
Prosit — (lat., vulgär. Prost), wohl bekomm s! zum Wohl! Heil! P. Neujahr: Froh Neujahr! … Meyers Großes Konversations-Lexikon
Prosit — Prōsit (lat.), es nütze! wohl bekomm es! … Kleines Konversations-Lexikon
prosit — / prɔzit/ interiez. [propr. 3a pers. sing. del pres. cong. del lat. prodesse giovare ]. [augurio in uso in circostanze diverse, per es. in occasione di brindisi o quando qualcuno starnutisce] ▶◀ (alla) salute, [in occasione di brindisi] cincin … Enciclopedia Italiana
prosit — 1846, toast or expression wishing good health (from 16c., famously a drinking pledge by Ger. students), from L., lit. may it advantage (you), third person sing. present subjunctive of prodesse to do good, be profitable, from pro for + esse to be … Etymology dictionary
prosit — [prō′zit; ] E [ prō′sit] interj. [Ger < L, 3d pers. sing., subj., of prodesse, to do good < pro, for + esse, to be] to your health: used as a toast … English World dictionary