-
1 πρυμν-ώρεια
πρυμν-ώρεια, ἡ, der äußerste oder unterste Theil des Berges; ἐν πρυμνωρείῃ πολυπίδακος Ἴδης, Il. 14, 307, Schol. τὰ ἔσχατα καὶ κατώτατα τῶν ὀρῶν; vgl. Pisander bei St. B. v. Νιφάτης.
-
2 γαμο-στόλος
-
3 δέπας
δέπας, αος, τό, der Becher. Oft bei Homer, in folgenden Formen: nominativ. δέπας, Iliad. 16, 225; accusativ. δέπας, Iliad. 16, 254; dativ. δέπαϊ, Odyss. 3, 41; dativ. δέπαι oder δέπα' oder δέπᾳ Odyss. 10, 316, vgl. Scholl.; dativ. plural. δεπάεσσιν, Iliad. 4, 3; dativ. plural. δέπασσιν Iliad. 15, 86; genitiv. plural. δεπάων Iliad. 7, 480; accusativ. plural. δέπι, kurzes α, der folgende Buchstabe ein Vocal, also zweifelhaft, ob an sich kurz: Odyss. 15, 466 ἠμὲν δέπα ἠδὲ τραπέζας; Odyss. 19, 62 ἠδὲ τραπέζας | καὶ δέπα, ἔνϑεν ἄρ' ἄνδρες ὑπερμενέοντες ἔπινον; Odyss. 20, 153 καϑήρατε δὲ κρητῆρας | καὶ δέπα ἀμφι | κύπελλα τετυγμένα. Das δέπας ist bei Homer wohl überall, wo der Stoff bezeichnet wird, golden, s. z. B. Odyss. 3, 41. 18, 121 Iliad. 6, 220. 23, 196; ein δέπας ἐκ κεράμοιο unter der Ausrüstung des »weisen Cynikers« Antiphil. Byz. 14 ( Plan. 333); Timoth. Cycl. bei Athen. 11, 13 ἓν δέπας κίσσινον μελαίνας σταγόνος ἀμβρότας, ἀφρῷ βρυάζον. Das δέπας, ein Becher zum Trinken, ist bei Homer verschieden vom κρατήρ, dem Mischbecher; ausnahmsweise mischt man in dem sehr großen δέπας des Nestor Iliad. 11, 632 für zwei Personen einen Trank ( κυκειῶ), welchen beide denn auch gleich aus eben diesem δέπας trinken. So erzählt Odysseus auch von der Kirke Odyss. 10, 316 τεῠξε δέ μοι κυκεῶ χρυσέῳ δέπαι, ὄφρα πίοιμι, ἐν δέ τε φάρ μακον ἧκε, also für eine Person. Vgl. über das δέπας des Nestor Lehrs Aristarch. p. 199. Von dem ἄλεισον ist das δέπας nicht verschieden, vgl. Odyss. 3, 41 δέπαϊ u. vs. 46. 51. 63 δέπας mit vs. 50. 53 ἄλεισον; eben so Odyss. 22, 17 δέπας mit vs. 9 ἄλεισον; Athen. 11, 24. Auch κύπελλον bedeutet dasselbe wie δέπας, vgl. Iliad. 24, 285 δέπαϊ mit vs. 305 κύπελλον. Ueber δέπας ἀμφικύπελλον f. s. v. ἀμφικύπελλον. Was die Etymologie von δέπας betrifft, so leitet Curtius Grundzüge der Griech. Etymol. 1, 199 δέπας von der Wurzel Δαπ- her, »theilen«, verwandt δάπτειν, δεῖπνον (entstanden aus δέπινον), so daß das Wort ursprünglich nicht das Gefäß, sondern den in ihm enthaltenen Wein bezeichnet hätte, »ein Maaß«, »eine Portion«; vom Inhalte wäre das Wort auf das Gefäß erst übertragen. Zu dieser Ansicht paßt sehr gut der Homerische Ausdruck δέπας οἴνου, Iliad. 18, 545 τοῖσι δ' ἔπειτ' ἐν χερσὶ δέπας μηλιηδέος οἴνου δόσκεν ἀνὴρ ἑπιών, Odyss. 3, 51 ἐν χερσὶ τίϑει δέπας ἡδέος οἴνου, Odyss. 8, 70 πὰρ δ' ἐτίϑει κάνεον καλήν τε τράπεζαν, πὰρ δὲ δέπας οἴνοιο; doch ist dieser Ausdruck auch wenn δέπας ursprünglich das Gefäß bezeichnet nicht ohne Homerische Analogieen, vgl. Odyss. 9, 196 αἴγεον ἀσκὸν μέλανος οἴνοιο, Odyss. 9, 346 κισσύβιον μετὰ χερσὶν ἔχων μέλανος οἴνοιο; und so könnte man auch an eine Ableitung von der Wurzel Δεκ- denken, δέχομαι, δέπας entstanden aus δέκας, der Becher, den man in die Hand nimmt, der Handbecher, zum Trinken, im Gegensatze zum κρατήρ, dem großen Becher, der stehn bleibt und nur zum Mischen dient. – Nach Griechischen Dichtungen fuhr Helios des Nachts in einem goldenen δέπας von Westen nach Osten durch den Okeanos, s. Pisander, Stesichorus, Antimachus, Aeschylus, Pherecydes bei Athen. 11, 38 u. 39. Theolytos nannte das Fahrzeug einen λέβης, eben so der Dichter der Titanomachie, Panyasis eine φιάλη, Mimnermus eine εὐνή, s. Athen. l. c.; wo es aber δέπας heißt, dachten die Griechen im strengsten Sinne des Wortes an einen freilich wohl ziemlich großen Trinkbecher an ein ποτήριον, s. Athen. l. c. und 11, 16, keineswegs etwa an einen »Nachen« oder »Kahn«, der aus irgend welchen Gründen δέπας nur benannt worden sei.
-
4 ὀνο-κίνδιος
-
5 ὀνοκίνδιος
ὀνο-κίνδιος, ὁ, u. ὀνο-κίνδης, ὁ, der Eseltreiber ( κινέω), Beiname des Pisander
См. также в других словарях:
Pisander — (Peisandros), 1) Sohn des Antimachos, ein Trojaner, ward von Agamemnon erlegt. 2) P., Sohn des Mämalos, Führer der Myrmidonen vor Troja. 3) P. aus Sparta, Schwager des Agesilaos, erhielt von diesem den Oberbefehl über die Flotte, wurde bei Knidos … Pierer's Universal-Lexikon
Pisander — Pisander, s. Peisandros … Meyers Großes Konversations-Lexikon
Pisander — PISANDER, ri, Gr. Πείσανδρος, ου, Polyktors Sohn, einer von den Freyern der Penelope, den aber des Ulysses Kuhhirt hinrichtete. Homer. Od. X. v. 243. & 268. Cf. Ovid. Heroid. I. v. 91 … Gründliches mythologisches Lexikon
Pisander [1] — PISANDER, ri, der dritte von des Achilles Feldobersten unter den Myrmidonen, der sehr geübt war, mit der Lanze zu fechten. Hom. Il. Π. 193 … Gründliches mythologisches Lexikon
PISANDER — I. PISANDER Camireus. (Camirus autem Rhodi civitas est) Eumolpi tempore poeta, ut nonnullis placet, antiquor Hesiodô. II. PISANDER Lycaonius sub Alexandro. Mammeae versificator, scripsit variam historiam, libris sec, de Iovis et Iunonis nuptiis,… … Hofmann J. Lexicon universale
ПИСАНДР — • Pisander, Πείσανδρος, 1. сын Мемала, мирмидонский воин Ахилла. Ноm. Il. 16, 193; 2. сын Антимаха, троянец, убитый Агамемноном. Ноm. Il. 11, 122. 13, 601; 3. сын Поликтора, жених Пенелопы. Ноm. Od. 18, 298. 22,… … Реальный словарь классических древностей
The Bondman — is a later Jacobean era stage play, a tragicomedy written by Philip Massinger, first published in 1624. The play has been called the finest of the more serious tragicomedies of Massinger. [Philip Edwards, quoted in: Terence P. Logan and Denzell S … Wikipedia
Alcibiades — Infobox Military Person name= Alcibiades Ἀλκιβιάδης Alkibiádēs caption= Alcibiades allegiance= Athens (415–412 BC Sparta) rank= general (strategos) commands= nickname= lived= 450–404 BC placeofbirth= Athens placeofdeath=… … Wikipedia
Euryganeia — (altgriechisch Εὐρυγάνεια) oder Eurygane (altgriechisch Εὐρυγάνη) ist in der griechischen Mythologie die zweite Gattin des Oidipus. Nach Pausanias wurde im Epos Oidipodeia berichtet, dass Oidipus nach dem Suizid seiner Gattin und Mutter… … Deutsch Wikipedia
Cyclic Poets — is a shorthand term for the early Greek epic poets, approximate contemporaries of Homer. We know no more about these poets than we know about Homer, but modern scholars regard them as having composed orally, as did Homer. In the classical period … Wikipedia
Ancient Greek comedy — Detail, side A from a Silician red figured calyx krater (c. 350 BC–340 BC). Ancient Greek comedy was one of the final three principal dramatic forms in the theatre of classical Greece (the others being tragedy and the satyr play). Athenian comedy … Wikipedia