Перевод: с исландского на все языки

со всех языков на исландский

offal

  • 1 hreði

    a, m., mod. hroði, offal, rubbish, refuse, Eluc. 41 (spelt hröði).
    II. [A. S. hryðer = a heifer], poët. a bull, Edda (Gl.): in local names, Hreða-vatn, Landn.

    Íslensk-ensk orðabók > hreði

  • 2 hroði

    m.
    1) trash, rubbish;
    2) disturbance, riot (h. ok stornir).
    * * *
    a, m. [hrjóða II], refuse, offal, Fær. 186; dún-h., refuse of eiderdown; medic. excretion.
    2. = hrjá, a rout, riot, Fbr. 8; cp. also hryðja. hroða-vænligr, adj. likely to cause a row, Njarð. 366.
    II. metaph. a rough, brutal man.
    COMPDS: hroðalega, hroðalegr, hroðamenni, hroðaskapr.

    Íslensk-ensk orðabók > hroði

  • 3 lausung

    f.
    1) ‘leasing’, lying, falsehood;
    2) loose life, life of a libertine.
    * * *
    f. [A. S. leasung; Old Engl. leasing; North. E. leesum]:— lying, falsehood; gjalda lausung við lygi, Hm.; lausung fyrir staðfesti, Al. 23, Fbr. 74; með lausung, at large; á þeima degi sem þú gengr út … með lausung, Stj. 557. 1 Kings ii. 42; þeir stela nauti, en gefa lausungina Guðs nafni, they steal the ox, but give the offal to the name of God, Prov. xx. 25 in a note to the Bible of 1644; cp. ‘to steal a pound and give a penny.’
    II. loose living, life of a libertine, Mar., Hom., Fms. xi. 423, passim in old and mod. usage.
    COMPDS: lausungarkona, lausungarmaðr, lausungarorð.

    Íslensk-ensk orðabók > lausung

  • 4 rask

    n. fish-offal.

    Íslensk-ensk orðabók > rask

  • 5 rosm

    n. sweepings, offal, (Oldn. Ordbog.)

    Íslensk-ensk orðabók > rosm

  • 6 RYÐJA

    (ryð, rudda, ruddr), v.
    1) to clear, free (land) from trees (ryðja markir; hann ruddi lönd í Haukadal);
    ryðja götu gegnum skóg, to clear, open a road through a forest;
    2) to clear, empty;
    ryðja búrit, to empty the pantry;
    ryðja skip, to unload a ship;
    ryðja höfn, to clear the harbour, leave the haven;
    impers., hvernig skjótt ruddi samnaðinn, how the flock dispersed;
    3) as a law term, to challenge;
    ryðja kvið, dóm, to challenge neighbours, jurors, out of the kviðr, dómr;
    4) with preps.:
    ryðja e-u á e-t, to throw, toss upon (þeir ruddu viðinum á hurðina);
    ryðja e-m í brott, to drive away, sweep off;
    ryðja sér til ríkis, to clear the way to a kingdom, obtain it by conquest;
    ryðja til e-s, to clear the way for a thing, prepare for (ok ruddu þeir til likgraptarins);
    ryðja e-u upp, to tear up (þeir ruddu upp jörðu ok grjóti);
    5) refl., ryðjast um, to clear one’s way, make great havoc.
    * * *
    ryð, ruddi, rutt, [this word has lost the initial h (qs. hryðja), being derived from hrjóða, denoting ‘to clear, rid of,’ cp. also hroði, hryðja, sweepings, offal; and is altogether different from rjóða = to redden; the h remains in hruðning, q. v.; see hrjóða; Engl. rid; Scot. red or redde; Dan. rydde.]
    B. To clear; taka at ryðja mörkina ok brenna, ok byggja síðan … en er spurðisk til Ólafs at hann ryðr markir, kölluðu þeir hann Trételgju, Hkr. i. 55; hann ruddi lönd í Haukadal, Landn. 103; Önundr konungr lagði á þat kapp mikit ok kostnað at ryðja markir ok byggja eptir ruðin, Hkr. i. 45; sumir konungar ruddu marklönd stór ok bygðu þar, 48; þeir ruddu markir ok bygðu stór héruð, 137; sú bygð var mjök sundrlaus, bygð við vötn en rudd í skógum, Ó. H. 174; hann lét húsa ok r. Ekreyjar, Fms. x. 154; hér eptir ruddisk landit ok siðaðisl, Fb. i. 575; hann lét r. viða í skógum ok byggja, Landn. 68; r. götu gegnum skóg, Fb. i. 72; r. land fyrir sér, to clear it, N. G. L. i. 173; r. götu, to open a road, Eb. 46 new Ed.; r. veg, stíg, to clear the way, Fms. x. 15, Eg. 293:—ryðja sér til rúms, to make oneself room, Fms. viii. 93; þar sem ek gæta rutt mér til rúms ok kippt manni ór sæti, Fb. i. 136; r. sér til ríkis. to clear the way to a kingdom, conquer it, Fms. iv. 60; r. sér til landa, Glúm, (in a verse):—r. skip, to clear, unload a ship, Fs. 182, Gullþ. 55, Eg. 100, Nj. 10, Fb. i.496, ii. 229: ryðja búrit, to empty it, Háv. 41–43 new Ed.:—to strip, disable, in fighting, Eg. 123:—r. höfn, to clear the harbour, leave the haven, Fms. ix. 45; ryðja lögréttu, to clear the court of strangers, Grág. i. 7; munu halir allir heimstöð ryðja, to clear, make empty the homestead, Vsp.; Valhöll ryðja fyr vegnu fólki, to clear Valhalla, make it ready for receiving slain heroes, Em. 1:—with dat., ryðja e-u brott, to drive away, 544. 38, Fms. iv. 231; ryðja herklæðum af sér, to strip off one’s armour, El. 102, cp. Hkm. 4:—to heap, pile, þeir ruddu viðinum á hurðina, they blocked up the door, Gullþ. 60:—r. til e-s, to clear the way for a thing; at r. til þeirra atburða er Ólafr konungr verðr við staddr, Fms.ii. 89; ok mundi þat r. til landauðnar, Bs. i. 24; ok ruddu þeir til líkagraptarins við Sléttu-karla, Fbr. 58; Þorlákr biskup ruddi til þess á sínum dögum, at þá var settr ok ritaðr Kristinna-laga þáttr, Bs. i. 73; ok ryði hvárr-tveggi sín vitni til bókar, K. Á. 184:—impers., hvernig skjótt ruddi samnaðinn, how the flock dispersed, Ó. H. 220.
    II. as a law term; ryðja kvið, dóm, or also ryðja mann ór kvið, dómi, to challenge a neighbour, juror, out of the kviðr or dómr, Grág. i. 7, 17, 34, 49, Nj. 110, 235; ef hann ryðr kvið at frændsemi, … hann skal ryðja við sjálfan sik at frændsemi ok at mægðum, skalat maðr ryðja við sjálfan sik at guðsifjum, hann skal r. við sóknar aðilja eða varnar, … ok er honum rett at r. þann upp, Grág. i. 50; sá er ór er ruddr, 31; þá er hann ruddi hann ór dómi, 31, and passim.
    III. reflex., ryðjask um, to clear one’s way, make great havoc; Atli hleypr upp á skip at Rúti ok ryðsk um fast, Nj. 9, Fb. ii. 219; eu þeir ruddusk um ágæta vel, Fas. ii. 492; andask ómaginn, ok ryðsk svá til ( it turns out) at ómaginn átti fé eptir, Grág. i. 224:—to throng, crowd, ryðjask að.

    Íslensk-ensk orðabók > RYÐJA

  • 7 slor

    n. the offal of fish, used as dung: slorugr, adj. bedabbled with slor.

    Íslensk-ensk orðabók > slor

  • 8 slöp

    n. pl. the slimy offal of fish; see slepja.

    Íslensk-ensk orðabók > slöp

  • 9 tíningr

    m. pickings; úr-tíningr, offal.

    Íslensk-ensk orðabók > tíningr

  • 10 ÚR

    of
    * * *
    I)
    prep., see ór.
    * * *
    1.
    n. [cp. Swed. ur-væta, ur-väder], a drizzling rain; úr eða dögg, Stj. 531; úri þafðr, of the sea-serpent, Bragi; var þoka yfir héraðinu, vindr af hafi ok úr við (úr-viðri?), Ísl. ii. 308; er þá létt af allri sunnanþokunni ok úrinu, Hrafn. 8; þá héldi yfir þannig úr þat er af stóð eitrinu, Edda i. 42 (Cod. Worm.; oc þat = or þat = úr þat, Ub. l. c.): a remnant is in the mod. phrase, það er ‘úr’ honum, it rains; cp. also úr-koma and úði.
    2.
    prep., see ór, pp. 472, 473: in COMPDS, úr-eldast, ð, to become obsolete, úr-hættis, adv. out of season, too late; það er ekki ú. enn. úr-kast, n. offal, úr-kula, in úrkula-vonar, see örkola. úr-kynja, adj. degenerate. r-lausn, f. a small gratuity; göra e-m ú., to make one a small concession. úr-ræði, n. an expedient. úr-skurða, að, to decide. úr-skurðr, m. a decision. úr-slit, n. a final end. úr-tíningr, m. pickings. úr-tölur, f. pl. dissuasions. úr-val, n. a picked thing. úr-vinda, see órvinda. úr-þvætti, n. a wash. úr-ætta, adj. degenerate.

    Íslensk-ensk orðabók > ÚR

См. также в других словарях:

  • offal — of fal, n. [Off + fall.] 1. The rejected or waste parts of any process, especially the inedible parts of a butchered animal, such as the viscera. [1913 Webster +PJC] 2. A dead body; carrion. Shak. [1913 Webster] 3. That which is thrown away as… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • offal — (n.) late 14c., waste parts, refuse, from OFF (Cf. off) + FALL (Cf. fall) (v.); the notion being that which falls off the butcher s block; perhaps a translation of M.Du. afval …   Etymology dictionary

  • offal — *refuse, waste, rubbish, trash, debris, garbage …   New Dictionary of Synonyms

  • offal — ► NOUN 1) the entrails and internal organs of an animal used as food. 2) decaying or waste matter. ORIGIN probably from Dutch afval, from af off + vallen to fall …   English terms dictionary

  • offal — [ôf′əl] n. [ME ofall, lit., off fall] 1. [with sing. or pl. v.] waste parts; esp., the entrails, etc. of a butchered animal 2. refuse; garbage …   English World dictionary

  • Offal — Some offal dishes, like pâté, are considered gourmet food. Offal can also be a cheaper type …   Wikipedia

  • offal — /aw feuhl, of euhl/, n. 1. the parts of a butchered animal that are considered inedible by human beings; carrion. 2. the parts of a butchered animal removed in dressing; viscera. 3. refuse; rubbish; garbage. [1350 1400; ME, equiv. to of OFF + fal …   Universalium

  • offal — [14] Etymologically, offal is simply material that has ‘fallen off’. English borrowed the word from Middle Dutch afval, a compound formed from af ‘off’ and vallen ‘fall’ which denoted both the ‘extremities of animals cut off by the butcher, such… …   The Hutchinson dictionary of word origins

  • offal — [14] Etymologically, offal is simply material that has ‘fallen off’. English borrowed the word from Middle Dutch afval, a compound formed from af ‘off’ and vallen ‘fall’ which denoted both the ‘extremities of animals cut off by the butcher, such… …   Word origins

  • offal — [[t]ɒ̱f(ə)l, AM ɔ͟ːf(ə)l[/t]] N UNCOUNT Offal is the internal organs of animals, for example their hearts and livers, when they are cooked and eaten …   English dictionary

  • offal — subproduktas statusas Aprobuotas sritis mėsos produktai apibrėžtis Šviežia mėsa, išskyrus skerdeną, įskaitant vidaus organus ir kraują. atitikmenys: angl. offal vok. Nebenprodukt pranc. abats šaltinis 2004 m. balandžio 29 d. Europos Parlamento ir …   Lithuanian dictionary (lietuvių žodynas)

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»