Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

obsequor

  • 1 obsequor

    obsĕquor, sĕqui, sĕcūtus sum (sĕquūtus sum) [st2]1 [-] céder (à qqn, alicui), avoir de la complaisance (pour qqn, alicui), céder par déférence. [st2]2 [-] obéir, se soumettre à, se plier aux désir de, complaire à.    - voluntati alicujus obsequi, Cic. Fin. 2, 6, 17: déférer à la volonté de qqn.    - aes malleis obsequitur, Plin. 34, 8, 20, § 94: le bronze est malléable.
    * * *
    obsĕquor, sĕqui, sĕcūtus sum (sĕquūtus sum) [st2]1 [-] céder (à qqn, alicui), avoir de la complaisance (pour qqn, alicui), céder par déférence. [st2]2 [-] obéir, se soumettre à, se plier aux désir de, complaire à.    - voluntati alicujus obsequi, Cic. Fin. 2, 6, 17: déférer à la volonté de qqn.    - aes malleis obsequitur, Plin. 34, 8, 20, § 94: le bronze est malléable.
    * * *
        Obsequor, pen. corr. obsequeris, obsequutus sum, obsequi. Terent. Obeir, Complaire, Faire au gré d'aucun, Obtemperer.
    \
        Obsequi animo suo. Terent. Vivre à son plaisir, Faire grande chere, Prendre ses esbats.
    \
        Voluntati alicuius obsequi. Cicero. Faire à son gré, Obeir à sa volunté.

    Dictionarium latinogallicum > obsequor

  • 2 obsequor

    obsequor obsequor, quutus(cutus) sum, sequi слушаться, повиноваться

    Латинско-русский словарь > obsequor

  • 3 obsequor

    obsequor obsequor, quutus(cutus) sum, sequi уступать

    Латинско-русский словарь > obsequor

  • 4 obsequor

    ob-sequor, secūtus sum, sequī, I) jmdm. Folge leisten, folgen, willfahren, sich nach jmd. richten, 1) im allg.: senibus, Ter.: tibi roganti, Cic.: patri obsequi et parēre, Gell.: de te tibi obsequor, Cic.: obs. alci in omnibus et severioribus consiliis, Eutr.: obsequendi sedulitas, Amm. – m. allg. Acc. = in etw., id (darin) gnato suo, Plaut. asin. 76: quae (worin), Fronto ad Ver. 7. p. 234, 7 N.: quaedam (in einigen Fällen), Gell. 2, 7, 12: dh. de mandatis obsequendis, Gell. 1, 13, 9. – m. folg. ut (uti) u. Konj., neque, uti de M. Pompilio referrent, senatui obsequebantur, Liv. 42, 21, 1: obsecutus est, ut sepeliret (corpus), Augustin. serm. 44, 7. – 2) insbes.: a) einem Höheren gehorchen, alci, zB. dictatori, Eutr. 1, 12. – b) einem Fürsten huldigen, multi reges ex regnis suis venerunt, ut ei obsequerentur, Eutr. 7, 10. – II) übtr., einer Sache (bes. einer Stimmung od. Leidenschaft) sich hingeben, sich überlassen, nachhängen, nachleben, nachkommen, a) v. Pers.: alcis voluntati, Cic.: amori, Plaut.: animo, nach seinem Willen leben, Ter.: fortunae, Caes. in Cic. ep.: studiis, Nep.: tempestati, Cic.: imperio, nachkommen, Iuven.: malle gloriae suae quam irae obsequi, Curt.: necessitatibus suis, sich in das Unvermeidliche schicken, Sen.: Ggstz. cum huic (cupiditati) obsecutus sit, illi est repugnandum, Cic. – b) v. Lebl., aes malleis obsequitur, gibt nach, wenn es geschmiedet wird, Plin.: caput manibus ac lateribus obsequatur, richte sich nach den usw., Quint. – / Pass. impers., volo amori obsecutum illius, Plaut. asin. 77, wo Lachm. Lucr. p. 304 volo obsecuum illius lesen will (der ganze Vers wahrsch. unecht).

    lateinisch-deutsches > obsequor

  • 5 obsequor

    ob-sequor, secūtus sum, sequī, I) jmdm. Folge leisten, folgen, willfahren, sich nach jmd. richten, 1) im allg.: senibus, Ter.: tibi roganti, Cic.: patri obsequi et parēre, Gell.: de te tibi obsequor, Cic.: obs. alci in omnibus et severioribus consiliis, Eutr.: obsequendi sedulitas, Amm. – m. allg. Acc. = in etw., id (darin) gnato suo, Plaut. asin. 76: quae (worin), Fronto ad Ver. 7. p. 234, 7 N.: quaedam (in einigen Fällen), Gell. 2, 7, 12: dh. de mandatis obsequendis, Gell. 1, 13, 9. – m. folg. ut (uti) u. Konj., neque, uti de M. Pompilio referrent, senatui obsequebantur, Liv. 42, 21, 1: obsecutus est, ut sepeliret (corpus), Augustin. serm. 44, 7. – 2) insbes.: a) einem Höheren gehorchen, alci, zB. dictatori, Eutr. 1, 12. – b) einem Fürsten huldigen, multi reges ex regnis suis venerunt, ut ei obsequerentur, Eutr. 7, 10. – II) übtr., einer Sache (bes. einer Stimmung od. Leidenschaft) sich hingeben, sich überlassen, nachhängen, nachleben, nachkommen, a) v. Pers.: alcis voluntati, Cic.: amori, Plaut.: animo, nach seinem Willen leben, Ter.: fortunae, Caes. in Cic. ep.: studiis, Nep.: tempestati, Cic.: imperio, nachkommen, Iuven.: malle gloriae suae quam irae obsequi, Curt.: necessitatibus suis, sich in das Unvermeidliche schicken, Sen.: Ggstz. cum huic (cupiditati) obsecutus sit, illi est repugnandum, Cic. – b) v. Lebl., aes malleis obsequitur, gibt
    ————
    nach, wenn es geschmiedet wird, Plin.: caput manibus ac lateribus obsequatur, richte sich nach den usw., Quint. – Pass. impers., volo amori obsecutum illius, Plaut. asin. 77, wo Lachm. Lucr. p. 304 volo obsecuum illius lesen will (der ganze Vers wahrsch. unecht).

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > obsequor

  • 6 obsequor

    ob-sequor, quūtus (cūtus) sum, sequī depon.
    1) уступать, оказывать услуги, быть услужливым ( senibus Ter); слушаться, следовать (voluntati alicujus C; imperio J; naturae C)
    2) почитать, оказывать почести ( regibus Eutr)
    3) отдаваться, предаваться ( studiis suis Nep)
    4) поддаваться, быть податливым ( aes malleis obsequitur PM)

    Латинско-русский словарь > obsequor

  • 7 obsequor

    obsequi, obsecutus sum V DEP
    yield to; humor

    Latin-English dictionary > obsequor

  • 8 obsequor

    ob-sĕquor, cūtus (quutus), 3, v. dep.
    I.
    Lit., to accommodate one's self to the will of a person; to comply with, yield to, gratify, humor, submit to; with dat. of the pers. or thing (freq. and class.;

    syn.: morigeror, obtempero, pareo, oboedio),

    Cato, R. R. 5:

    cum huic obsecutus sis, illi est repugnandum,

    Cic. Tusc. 5, 20, 60; id. Clu. 54, 149; id. Q. Fr. 1, 1, 11, § 32:

    voluntati alicujus,

    id. Fin. 2, 6, 17:

    imperio,

    Juv. 10, 343. —
    (β).
    With acc. of the thing (ante- and post-class.):

    et id ego percupio obsequi gnato meo,

    in this, Plaut. As. 1, 1, 61:

    ea,

    Gell. 2, 7, 13.—
    II.
    Transf.
    A.
    To yield to, give one's self up to, indulge in a thing:

    amori,

    Plaut. Trin. 2, 1, 8:

    studiis suis,

    Nep. Att. 2: fortunae, Caes. ap. Cic. Att. 10, 8, 1:

    pudori,

    Cic. Fam. 16, 9:

    tempestati,

    id. ib. 1, 9, 21:

    est lubido homini suo animo opsequi,

    Plaut. Bacch. 3, 3, 12:

    animo,

    to follow one's inclinations, id. Mil. 3, 1, 83; id. Ps. 5, 1, 26:

    irae,

    Curt. 5, 8, 12.—
    B.
    Of inanimate things, to be yielding, pliant, ductile:

    aes regulare malleis obsequitur,

    Plin. 34, 8, 20, § 94.— Impers. pass.:

    volo amori obsecutum illius,

    Plaut. As. 1, 1, 62 (v. Lachm. Lucr. p. 304).—Hence, obsĕ-quens, entis, P. a. (separate, vin' tu te mihi ob esse sequentem an nevis? Plaut. Merc. 1, 2, 39).
    A.
    In gen., yielding, compliant, obsequious:

    opsequens oboediensque est mori atque inperiis patris,

    Plaut. Bacch. 3, 3, 55:

    patri,

    Ter. Heaut. 2, 3, 18:

    legiones nobis,

    Cic. Fam. 10, 8.— Comp.:

    animus obsequentior,

    Sen. Ep. 50, 6; Curt. 6, 3, 18.— Sup.:

    curae mortalium obsequentissimam esse Italiam,

    amenable, susceptible of culture, Col. 3, 8, 5:

    nurus,

    Quint. Decl. 291. —
    B.
    In partic., an appellation of the gods, favorable, indulgent, gracious, propitious:

    bonam atque obsequentem deam,

    Plaut. Rud. 1, 5, 3.—Esp. as subst., of Fortuna: Quem te deum autem nominem? Leo. Fortunam atque obsequentem, Plaut. As. 3, 3, 126; Inscr. Orell. 1750; 1751.— Hence, adv.: obsĕquenter, compliantly, obsequiously (perh. not in Cic.):

    haec a collegā obsequenter facta,

    Liv. 41, 10, 12:

    parere alicui,

    Plin. Ep. 4, 11, 15.— Sup.:

    vixit in contubernio aviae severissime, et tamen obsequentissime,

    entirely according to her wishes, Plin. Ep. 7, 24, 3.

    Lewis & Short latin dictionary > obsequor

  • 9 obsequor

    , obsecutus sum, obsequi 3
      уступать; слушаться, следовать

    Dictionary Latin-Russian new > obsequor

  • 10 obsequens

    obsĕquens, entis part. prés. de obsequor. [st2]1 [-] qui se plie aux désirs (de qqn, alicui), obéissant, complaisant, soumis, docile, favorable. [st2]2 [-] souple, flexible, maniable.    - avec tmèse: vin' tu te mihi ob esse sequentem an nevis? Plaut. Merc. 1, 2, 39: veux-tu être pour moi un serviteur docile ou ne le veux-tu pas?
    * * *
    obsĕquens, entis part. prés. de obsequor. [st2]1 [-] qui se plie aux désirs (de qqn, alicui), obéissant, complaisant, soumis, docile, favorable. [st2]2 [-] souple, flexible, maniable.    - avec tmèse: vin' tu te mihi ob esse sequentem an nevis? Plaut. Merc. 1, 2, 39: veux-tu être pour moi un serviteur docile ou ne le veux-tu pas?
    * * *
        Obsequens, pe. cor. obsequentis, om. ge. Terent. Obeissant.
    \
        Obsequens voluptati homo. Ter. Qui s'abandonne à volupté.

    Dictionarium latinogallicum > obsequens

  • 11 obsecutus

    obsecūtus, a, um part. pf. к obsequor

    Латинско-русский словарь > obsecutus

  • 12 obsequela

    obsequēla, ae f. [ obsequor ]
    1) уступчивость, услужливость Eccl

    Латинско-русский словарь > obsequela

  • 13 obsequens

    I 1. obsequēns, entis
    part. praes. к obsequor
    2. adj.
    1) уступчивый, послушный, услужливый (alicui Ter, Sen)
    2) снисходительный, милостивый ( Fortuna Pl)
    II Obsequēns, entis m.
    ( Julius) Обсеквент, писатель IV в. н. э., автор «Liber prodigiorum»

    Латинско-русский словарь > obsequens

  • 14 obsequibilis

    e [ obsequor ]
    уступчивый, услужливый AG

    Латинско-русский словарь > obsequibilis

  • 15 obsequium

    ī n. [ obsequor ]
    1)
    а) послушание, подчинение, покорность
    obsequio tranantur aquae Oсм. trano 1.
    б) уступчивость, услужливость (in или erga aliquem L, T, C)
    jurare in alicujus o. Just — присягать на верность кому-л.
    2) (тж. o. deforme T) раболепие, угодливость ( in regem L)
    o. ventris H — страсть к пирам, чревоугодие
    obsequia fortunae QC — благоприятная судьба, удачи, преуспеяние
    o. corporis C — физические наслаждения, но тж. QC половой разврат
    4) ласка, кротость (o. tigresque domat Numidasque leones O)
    6) половая связь (o. feminae Col)
    7) служба вестового или ординарца Capit, Veg
    8) pl. клиенты или свита Ap, Eccl

    Латинско-русский словарь > obsequium

  • 16 cupio

    cupio, īvī od. iī, ītum, ere (vgl. altind. kúpyati »wallt auf, zürnt«), etw. begehren, nach etw. verlangen (das Verlangen hegen od. tragen, nach etw. gelüsten, etw. gern (haben) wollen, u. in diesem Sinne = wünschen, wünschenswert finden (so daß cupere das natürliche, unwillkürliche, dah. auch ungeregelte, leidenschaftliche Verlangen, optare den wohlerwogenen Wunsch, velle den ruhigen, aber tatkräftigen Willen bezeichnet, s. Sen. ep. 116, 2 nam cum tibi cupere interdixero, velle permittam), Ggstz. fugere, abhorrere, non velle u. dgl., oft m. Ang. wie sehr? durch Advv. ( wie ardenter, ardentissime, flagranter, flagrantissime, mire, mirabiliter, magno opere, summe), I) im allg.: α) m. Acc.: is quem cupimus optamusque vestitus, Cic.: qui multum habet plus cupit, Sen.: Caesarem id summe sciebant cupere, Caes.: neque ardentius tu pronepotes, quam ego liberos cupio, Plin. ep.: c. domum, agros, Sall.: pacem, Liv.: novas res, Sall. – im Passiv, adeoque is cupiebatur, ut etc., Apul.: cum fortuna, quā quidquid cupitum foret, potentioris esset, Liv.: non omnia omnibus cupiunda esse, Sall. – u. so die Höflichkeitsformeln: LE. Sed amabo, oculus meus, quin lectis nos actutum commendamus? IO. Omnia quae tu vis, ea cupio, ganz zu deinen Diensten, Plaut. Pers. 765 sq.: cupio omnia quae vis, ich wünsche (dir), was du selbst willst = ich wünsche auch dir das Beste, Hor. sat. 1, 9, 5: quid vis cupio dum ne etc., alles soll mir erwünscht sein (lasse ich mir gefallen), wenn nur nicht usw., Ter. Andr. 902. – u. im Partiz. Perf., res cupita, Liv.: cupitum regnum, Vell.: diu cupita captivitatis ultio, Iustin.: u. neutr. subst., huic cupitum contigit, Plaut.: im Plur., das Gewünschte, die Wünsche, ut mox cupitis ministram haberet, Sall. fr.: scit optimum modum esse cupitorum non quantum velis, sed quantum debeas sumere, Sen.: iuvenis filius, nepotes adulti moram cupitis adferebant, Tac. – Partiz. Fut. Pass., magistratus et imperia, postremo omnis cura rerum publicarum minume mihi hāc tempestate cupiunda videntur, Sall.: non invidiosa nefandis nec cupienda bonis regna, Ov. – β) m. Genet.: quamquam domi cupio, mich nach Hause sehne, Plaut. trin. 841; vgl. no. II, a. – γ) m. Infin.: cupit te videre, Plaut.: me cupis concīdere, Pompon. com. fr.: cupiens ad suos redire, Cic.: cupio ex te potissimum audire, erraverim necne, Plin. ep.: cupiebat mutare testamentum, Plin. ep. – quam cupiunt laudari! Cic.: Claudius Polio amari a te cupit, Plin. ep. – cupio et tibi probatum et cohaeredibus meis excusatum esse, quod etc. (daß ich usw.), Plin. ep. – u. so oft die iron. Ausdrücke cupio audire, cupio discere, cupio videre (s. Jordan Cic. Caecin. 33. p. 196), Quae potest esse turpitudinis tantae defensio? Cupio audire, Cic.: Quid igitur est? inquit. Audire enim cupio, quid non probes, Cic.: alia si forte est, quae nos fugerit, dic, quae sit; cupio discere, Cic.: Mihi pecuniam tribuit. Cupio videre qui id audeat dicere, Cic. – δ) m. Acc. u. Infin. (s. Dräger Hist. Synt.2 2, 403), cupis me esse nequam, Plaut.: equidem cupio Antonium haec quam primum audire, Cic.: si quando, nunc praecipue cuperem esse te Romae, Plin. ep.: nam ei (consules) Bibuli sententiam valere cupierunt, Cic. – assectari se omnes cupiunt, Enn. fr.: Pau-sanias se tecum affinitate coniungi cupit, Nep.: ego me cupio non mendacem putari, Cic.: Gaium et Lucium destinari consules flagrantissime (sehnlichst) cupiverat, Tac. – ε) m. Nom. u. Infin.: nimium cupit formosa videri, Ov.: nasutus nimium cupis videri, Mart. -ζ) m. folg. (indir.) Fragesatz: ostende modo te velle, nec deerunt, qui quod tu velis cupiant, Plin. ep.: inveniebantur tamen honesto loco nati, qui peterent cuperentque, quod dari liberto, promitti servis volebant, Plin. ep. – η) m. Acc. u. Partic. od. Adi. als Prädikat: cupis me esse nequam, Plaut.: cupio me esse clementem, Cic.: patriam exstinctam c., Cic.: commutata omnia, Plin. ep.: alqm servatum magno opere, Suet.: alqm incolumem tanto opere, Suet. – θ) m. ut od. ne u. Konj. od. m. bl. Coni.: quod quidem ego nimis quam cupio fieri ut inpetret, Plaut. capt. 102: responsum est mihi, cupere quidem universos, ut a me rationes coloniae legerentur; numquam autem etc., Plin. ep. 10, 47 (56), 1: u. (verb. m. optare) quin etiam necesse erit cupere et optare, ut quam saepissime peccet amicus, das Verlangen und den Wunsch zu hegen, daß usw., Cic. de amic. 59. – mire cupio, ne nobiles nostri nihil in domibus suis pulchrum nisi imagines habeant, Plin. ep. 5, 17, 6: u. so m. ne u. Konj. bei Ov. her. 6, 5 sq. – m. folg. bl. Coni., cupio te quoque sub idem tempus Campania tua remittat, Plin. ep. 5, 15, 9. – ι) absol. (so, daß ein Akk. od. Infin. aus dem Zusammenhang zu ergänzen ist): quae (ratio orationis) alio quodam genere mentes iudicum permovet impellitque, ut metuant aut sperent aut cupiant aut abhorreant, Cic.: vocatum enim interrogat, velletne ad Masinissam reverti? cum effusis gaudio lacrimis cupere vero (verst. reverti) diceret, tum etc., Liv.: ex Livia nihil liberorum tulit, cum maxime cuperet, Suet. – bes. im Partiz., cohortatus suos omnibus cupientibus ad hostium castra contendit, Caes.: cupienti animo nihil satis festinatur, Sall.: ut quibus bellum invitis aut cupientibus erat, wie gerade einem jeden der Krieg zuwider oder erwünscht war, Tac. – u. im Gerundium, qui appetitus... sive cupiendo sive fugiendo non satis a ratione retinentur, Cic.

    II) insbes.: a) alqm = (wie επιθυμέω τινός) jmd. mit sinnl. Liebe begehren, seine Begier auf jmd. richten, quae te cupit, eam ne spernas, Plaut.: Mars videt hanc visamque cupit potiturque cupitā, Ov.: puellam efflicte cupere, Apul. – m. Genet., quae (puellae) cupiunt tui, Plaut. mil. 964: iam dudum vestri cupiunt Lucrina tacita, Symm. ep. 1, 8 in. – b) alci od. alcis causā = für jmd. od. im Interesse jmds. Verlangen (Wünsche) hegen, d.i. an jmd. Interesse nehmen, sich für jmd. interessieren, jmdm. zugetan-, gewogen sein (Dumnorigem) favere et cupere Helvetiis propter eam affinitatem, odisse etiam suo nomine Caesarem et Romanos, Caes.: quid? ego Fundanio non cupio? non amicus sum? Cic.: tibi, cui maxime cupio, et omnibus viris bonis satisfaciam, Planc. in Cic. ep. – eius causā et cupio et debeo (bin verpflichtet), Cic.: vehementer eius causā cupere eum intellexi, Cic. – u. so auch cupio omnia rei publicae causā, Cic.: tamen obsequor homini familiarissimo C. Avianio Flacco, cuius causā omnia cum cupio, tum mehercule etiam debeo, Cic. – / Synkop. Perf.-Formen, cupisti, cupisset, cupisse, oft bei Cic., s. Georges Lexik. d. lat. Wortf. S. 185. – Formen nach der 4. Konjug., cupiret, Lucr. 1, 71: cupire, Commod. instr. 2, 7, 15: cupiri, Augustin. ep. 3, 5.

    lateinisch-deutsches > cupio

  • 17 obsecula

    obsecula (opsecula), ae, f. (obsequor), die Willfahrerin, Laev. erotop. fr. 6 M. ( bei Charis. 288, 11).

    lateinisch-deutsches > obsecula

  • 18 obsecutio

    obsecūtio, ōnis, f. (obsequor), die Willfährigkeit, der Gehorsam, Arnob. 6, 17 u.a.

    lateinisch-deutsches > obsecutio

  • 19 obsecutor

    obsecūtor, ōris, m. (obsequor), einer, der gehorcht, legis, Tert. adv. Marc. 4, 9 extr.: uti se obsecutoribus ad cupita, Iul. Val. 3, 2 (3, 1).

    lateinisch-deutsches > obsecutor

  • 20 obsequela

    obsequēla (obsequella), ae, f. (obsequor), die Nachgiebigkeit, Willfährigkeit, Afran. com. 257. Turpil. com. 63 u. 210. Prud. cath. 7, 51. Hieron. in epist. ad Tit. 2: obs. legis, Augustin. de bono viduit. 11: obsequellam facere alci, nachgeben, Plaut. asin. 65, wo Fleckeisen u. Ussing obsequentiam (vgl. jedoch Lachmann Lucr. p. 204): per obsequelam orationis, durch nach dem Munde Reden, Sall. hist. fr. 2, 49 (2, 58).

    lateinisch-deutsches > obsequela

См. также в других словарях:

  • οψίκιον — I Βυζαντινός όρος που σημαίνει κάθε συνοδεία επίσημου προσώπου, για να του αποδοθούν τιμές ή για λόγους ασφάλειας. Ο. ονομαζόταν και το στρατιωτικό τμήμα που προβάδιζε στη βασιλική πομπή. Στα πρώτα χρόνια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, ένα τμήμα… …   Dictionary of Greek

  • οψικάτωρ — ὀψικάτωρ, ορος, ὁ (Μ) ο ακόλουθος κάποιου για λόγους ασφαλείας ή τιμής ένεκεν. [ΕΤΥΜΟΛ. < λατ. obsequor «ακολουθώ» + κατάλ. άτωρ (πρβλ. οψικεύω)] …   Dictionary of Greek

  • οψικεύω — ὀδικεύω (Μ) συνοδεύω κάποιον σε πομπή τιμητικά ή για λόγους ασφαλείας, ακολουθώ σε λιτανεία, ιδίως με λαμπαδηφορία. [ΕΤΥΜΟΛ. < λατ. obsequor «ακολουθώ» + κατάλ. εύω] …   Dictionary of Greek

  • ՀՆԱԶԱՆԴԻՄ — (եցայ.) NBH 2 0105 Chronological Sequence: Unknown date, Early classical, 12c ձ. ὐπακούω obedio, ausculto, obsequor, audio ὐποτάσσομαι subdor, subjicior, subordinor . Հնազանդ լինել. անսալ. ունկնդիր լինել. լսել. եւ Հպատակիլ. ներքոյ անկանիլ.… …   հայերեն բառարան (Armenian dictionary)

  • ՏԵՂԻ — (ղւոյ, ʼի տեղւոյ կամ ւոջէ, ւոջ, ղեաց.) NBH 2 0864 Chronological Sequence: Unknown date, Early classical, 5c, 6c, 7c, 8c, 10c, 11c, 12c, 14c գ. ՏԵՂԻ. τόπος locus στάσις statio. որ եւ ՏԵՂ, ԵՏՂ. Վայր. ուրն՝ զոր գրաւ է իւրաքանչիւր մարմին. կայան.… …   հայերեն բառարան (Armenian dictionary)

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»