Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

methodical

  • 1 oeconomicus

        oeconomicus adj., οἰκονομικόσ, of domestic economy.—As subst, The Householder (a book by Xenophon).
    * * *
    I
    oeconomica, oeconomicum ADJ
    II
    oeconomica, oeconomicum ADJ
    relating to domestic economy; orderly, methodical

    Latin-English dictionary > oeconomicus

  • 2 percenseo

    percensere, percensui, percensitus V TRANS
    enumerate, recite from start to finish; inspect/examine/go over thoroughly; run one's mind over, review; survey, make complete/methodical assessment of

    Latin-English dictionary > percenseo

  • 3 dissero

    1.
    dis-sĕro, sēvi (serui, poet. ap. Macr. S. 2, 14, 12), sĭtum, 3, v. a., to scatter seed, to sow here and there, to sow (rare):

    Caeciliana (lactuca) mense Januario recte disseritur,

    Col. 11, 3, 26:

    semina in areolas,

    id. 11, 2, 30; cf.:

    res in arcas (olitor),

    Varr. L. L. 6, § 64 Müll.:

    dissita pars animae per totum corpus,

    Lucr. 3, 143; cf. id. ib. 377; 4, 888.—
    II.
    To fix in the earth at intervals, to plant here and there:

    taleae mediocribus intermissis spatiis disserebantur,

    Caes. B. G. 7, 73 fin.
    2.
    dis-sĕro, rŭi, rtum ( part. perf. disserta, first in Hier. in Isa. 4, 11; class. form dĭsertus, as a P. a., is very freq.; v. under P. a.), 3, v. a.— Lit., to set forth in order, arrange distinctly; hence, to examine, argue, discuss; or (more freq.) to speak, discourse, treat of a thing (good prose and very freq., esp. in Cic. and Quint.—cf.: disputo, discepto).
    (α).
    With acc. (so in Cic., and usually only with pronouns, but in Tac. also freq. with nominal subjects):

    idonea mihi Laelii persona visa est, quae de amicitia ea ipsa dissereret, quae disputata ab eo meminisset Scaevola,

    Cic. Lael. 1, 4; cf. id. de Sen. 21, 78:

    nihil de ea re,

    Tac. A. 1, 6:

    seditiosa de aliqua re,

    id. ib. 3, 40:

    permulta de eloquentia cum Antonio,

    Cic. de Or. 2, 3, 13; cf.:

    haec cum ipsis philosophis,

    id. ib. 1, 13, 57:

    quae inter me et Scipionem de amicitia disserebantur,

    id. Lael. 10, 33:

    qui haec nuper disserere coeperunt, cum corporibus simul animos interire,

    id. ib. 4, 13:

    haec subtilius,

    id. ib. 5, 18:

    aliquid pluribus verbis in senatu,

    id. Fam. 12, 7; cf. Sall. J. 30 fin.:

    ea, quae disputavi,

    Cic. N. D. 3, 40, 95; cf. id. Fat. 5; id. Tusc. 1, 11, 23:

    ea lege, qua credo omnibus in rebus disserendis utendum esse,

    id. Rep. 1, 24:

    pauci bona libertatis incassum disserere,

    Tac. A. 1, 4; cf. id. ib. 6, 34; id. H. 3, 81:

    cujus negotii initium, ordinem, finem curatius disseram,

    id. A. 2, 27; cf. id. H. 2, 2 fin.:

    paucis instituta majorum domi militiaeque, quomodo rem publicam habuerint, etc., disserere,

    Sall. C. 5 fin. Kritz.; for the latter constr. with a rel. clause, cf. Quint. praef. § 22, and 1, 10, 22; and with acc. and inf.:

    malunt disserere, nihil esse in auspiciis, quam quid sit ediscere,

    Cic. Div. 1, 47, 105; id. Fin. 4, 1, 2 al.—
    (β).
    With de:

    Scipio triduum disseruit de re publica,

    Cic. Lael. 4, 14; so id. Rep. 1, 23 fin. et saep.; cf.

    also: consuetudo de omnibus rebus in contrarias partes disserendi,

    Cic. Tusc. 2, 3, 9:

    de Scripturis,

    Vulg. Act. 17, 2 et saep.— Pass. impers.:

    ut inter quos disseritur, conveniat, quid sit id, de quo disseratur,

    Cic. Fin. 2, 1 fin. —Less freq. for de, super aliqua re, Gell. 19, 1, 19.—
    (γ).
    Absol.:

    ut memini Catonem anno ante quam est mortuus mecum et cum Scipione disserere,

    Cic. Lael. 3, 11; so,

    cum aliquo,

    id. Rep. 1, 21:

    ita disseruit: duas esse vias, etc.,

    id. Tusc. 1, 30:

    in disserendo rudes,

    id. Rep. 1, 8; cf. id. ib. 3, 16; Quint. 12, 1, 35; 12, 2, 25 al.:

    causa disserendi,

    Cic. Tusc. 3, 3 fin.:

    ratio disserendi,

    id. Fat. 1; cf. id. Fin. 1, 7; id. Ac. 1, 8, 30; and:

    ars bene disserendi,

    id. de Or. 2, 38:

    adhibita disserendi elegantia,

    id. ib. 2, 2 fin.; cf.:

    disserendi subtilitas,

    id. de Or. 1, 15, 68 et saep. —Hence, dĭsertus, a, um (for dissertus. Cf.:

    difficultas laborque discendi disertam negligentiam reddidit. Malunt enim disserere, nihil esse in auspiciis, quam quid sit ediscere,

    Cic. Div. 1, 47, 105; and: disertus a disserendo dictus, Paul. ex Fest. p. 72, 15), P. a., skilful in speaking on a subject; clear, methodical in speaking; well-spoken, fluent (less than eloquens, eloquent:

    disertos cognosse me nonnullos, eloquentem adhuc neminem, etc.,

    Cic. de Or. 1, 21; and id. Or. 5, 18; cf. also: facundus, loquax, dicax).
    A.
    Prop.:

    disertorum oratione delenitus... utilitates non a sapientibus et fortibus viris sed a disertis et ornate dicentibus esse constitutae,

    Cic. de Or. 1, 9, 36; cf. id. Phil. 2, 39 fin.; id. Rep. 1, 3; Quint. 2, 3, 7 et saep.; Hor. Ep. 1, 5, 19; id. A. P. 370; Ov. M. 13, 228; id. Tr. 3, 11, 21; Mart. 9, 12, 16 et saep.—Cf. also, ora, Ov. Tr. 3, 11, 20; and poet., Arpi, because within its limits Cicero was born, Mart. 4, 55:

    leporum disertus puer,

    Cat. 12, 9:

    callidus et disertus homo,

    i. e. sagacious, shrewd, Ter. Eun. 5, 7, 10.— Comp., Cic. de Or. 3, 32, 129 (with eloquentior).— Sup., Cic. Phil. 2, 43, 111; id. de Or. 1, 54, 231; id. Brut. 91, 315; Cat. 49, 1.—
    B.
    Transf., of discourse:

    illam orationem disertam sibi et oratoriam videri, fortem et virilem non videri,

    Cic. de Or. 1, 54, 231; cf.

    historia,

    id. Brut. 26:

    epilogus,

    id. Att. 4, 15, 4:

    verba,

    Ov. Pont. 3, 5, 8 al.; Quint. 1, 8, 4; cf. id. 2, 11, 5; 8 prooem. § 24; 8, 2, 21.— Comp.:

    sententia,

    Sen. Ep. 21.— Sup.:

    litterae,

    Cic. Att. 7, 2 fin.—Adv., clearly, expressly, distinctly; eloquently.
    (α).
    dĭserte, Plaut. Am. 2, 1, 31; Afran. ap. Non. 509, 23; Liv. 21, 19 Fabri ad loc.; id. 42, 25, 4 al.; Cic. de Or. 1, 10 fin.; id. Tusc. 5, 9, 24; id. Att. 4, 1, 6; id. Q. Fr. 3, 1, 10; Quint. 12, 1, 30; [p. 595] Tac. Or. 9, 26.—
    (β).
    dĭsertim, Liv. Andr., Att. Trag. v. 350 Rib. (ap. Non. 509, 25 sq.); Titin. Com. v. 150 Rib. (ap. Non. ib.); Plaut. Stich. 1, 3, 87.—
    b.
    Comp., Mart. 3, 38.—
    c.
    Sup., Liv. 39, 28; Quint. 6, 2, 26.

    Lewis & Short latin dictionary > dissero

  • 4 methodice

    mĕthŏdĭcē, ēs, f., = methodikê, the methodical part of grammar (post-Aug.):

    grammaticae partes duae, id est ratio loquendi, et enarratio auctorum: quarum illam methodicen, hanc historicen vocant,

    Quint. 1, 9, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > methodice

  • 5 methodicus

    mĕthŏdĭcus, a, um, adj., = methodikos, methodical, belonging to a particular school (post-Aug.):

    medicina,

    Tert. Anim. 6:

    disciplina,

    Cael. Aur. Tard. 4, 1, 6: medici, Cels. praef. § 13.

    Lewis & Short latin dictionary > methodicus

  • 6 oeconomicus

    oecŏnŏmĭcus, a, um, adj., = oikonomikos.
    I.
    Of or relating to domestic economy; subst.: oecŏnŏmĭcus, i, m., a work of Xenophon on domestic economy. in eo libro, qui Oeconomicus inscribitur, Cic. Off. 2, 24, 87; Gell. 15, 5, 8.—
    II.
    Of or belonging to a proper (oratorical) division or arrangement; orderly, methodical:

    oeconomica totius causae dispositio,

    Quint. 7, 10, 11.

    Lewis & Short latin dictionary > oeconomicus

  • 7 ordo

    ordo, ĭnis, m. [from root or-; Sanscr. ar-, to go, strive upward; cf. orior, through an adj. stem ordo-; v. Corss. Krit. Beitr. p. 108], a regular row, line, or series, methodical arrangement, order (class.; syn.: series, tenor).
    I.
    In gen.:

    ordinem sic definiunt compositionem rerum aptis et accommodatis locis,

    Cic. Off. 1, 40, 142:

    vis ordinis et collocationis,

    id. ib. 1, 40, 142:

    arbores in ordinem satae,

    i. e. planted in a quincunx, Varr. R. R. 1, 7; cf. Cic. Caecil. 8, 22; id. Sen. 17, 59.—
    B.
    Esp., right order, regular succession:

    fatum appello ordinem seriemque causarum,

    Cic. Div. 1, 55, 125:

    nihil esse pulchrius in omni ratione vitae dispositione atque ordine,

    Col. 12, 2:

    adhibere modum quendam et ordinem rebus,

    Cic. Off. 1, 5, 17:

    mox referam me ad ordinem,

    will soon bring myself to order, return to order, id. Ac. 2, 20, 67:

    res in ordinem redigere,

    to reduce to order, Auct. Her. 3, 9, 16; so,

    in ordinem adducere,

    Cic. Univ. 3:

    ordinem conservare,

    id. Rosc. Com. 2, 6:

    eundem tenere,

    to preserve, id. Phil. 5, 13, 35:

    sequi,

    id. Brut. 69, 244:

    immutare,

    to change, id. Or. 63, 214:

    perturbare,

    to disturb, id. Brut. 62, 223: cogere or redigere in ordinem, to reduce to order, to humble, degrade:

    decemviri querentes, se in ordinem cogi,

    Liv. 3, 51; 3, 35; Plin. Ep. 1, 23, 1; Quint. 1, 4, 3; so,

    in ordinem redactus,

    Suet. Vesp. 15; cf.

    trop.: gula reprimenda et quasi in ordinem redigenda est,

    Plin. Ep. 2, 6, 5.—
    C.
    Adverb. expressions.
    1.
    Ordine, in ordinem, per ordinem, in ordine, ex ordine, in order, in turn:

    Hegioni rem enarrato omnem ordine,

    Ter. Ad. 3, 2, 53; Plaut. Capt. 2, 3, 17; Ter. Heaut. 4, 3, 28:

    interrogare,

    Cic. Part. 1, 2:

    tabulae in ordinem confectae,

    id. Rosc. Com. 2, 6:

    ordine cuncta exposuit,

    Liv. 3, 50, 4; 30, 15, 1:

    sortiti nocte singuli per ordinem,

    Quint. 4, 2, 72:

    hos Corydon, illos referebat in ordine Thyrsis,

    Verg. E. 7, 20; id. A. 8, 629:

    ut quisque aetate et honore antecedebat, ita sententiam dixit ex ordine,

    Cic. Verr. 2, 4, 64, § 143:

    ordine se vocante,

    when his turn came, Macr. S. 2, 2, § 12:

    in ordine vicis,

    Vulg. Luc. 1, 8.—
    2.
    Ordine, regularly, properly, appropriately:

    omnia ut quidque Egisti ordine scio,

    Plaut. Ps. 5, 2, 15:

    rem demonstravi ordine,

    id. Mil. 3, 3, 2; id. Capt. 2, 3, 17 Brix ad loc.:

    an id recte, ordine, e re publicā factum esse defendes?

    Cic. Verr. 2, 3, 84, § 194:

    si hoc recte atque ordine factum videtur,

    id. Quint. 7, 28.—
    3.
    Ex ordine, in succession, without intermission:

    vendit Italiae possessiones ex ordine omnes,

    Cic. Agr. 1, 2, 4:

    septem illum totos perhibent ex ordine menses Flevisse,

    Verg. G. 4, 507; cf. id. A. 5, 773.—
    4.
    Extra ordinem.
    a.
    Out of course, in an unusual or extraordinary manner:

    extra ordinem decernere provinciam alicui,

    Cic. Prov. Cons. 8, 19:

    crimina probantur,

    in an illegal manner, Dig. 48, 1, 8.—
    b.
    Extraordinarily, i. e. uncommonly, eminently, especially:

    ad eam spem, quam extra ordinem de te ipso habemus, accedunt tua praecipua,

    Cic. Fam. 6, 5, 3.—
    II.
    Transf. concr.
    A.
    In gen.
    1.
    Tres ordines lapidum, three courses of stones, Vulg. 3 Reg. 6, 36.—In building, a row, course, or layer of stones, etc.:

    obstructis in speciem portis singulis ordinibus caespitum,

    Caes. B. G. 5, 51:

    alius insuper ordo adicitur,

    id. ib. 7, 23: tot premit ordinibus caput, tiers or layers of ornaments, Juv. 6, 502. —
    2.
    A row of benches or seats:

    terno consurgunt ordine remi,

    in three rows of oar-banks, Verg. A. 5, 120:

    sex ordinum navem invenit Xenagoras,

    Plin. 7, 56, 57, § 208.—In the theatre, a row of seats: post senatores ex vetere instituto quatuordecim graduum ordines equestri ordini assignati fuere, Suet. [p. 1278] Aug. 44:

    sedisti in quatuordecim ordinibus,

    Cic. Phil. 2, 18, 44.—
    3.
    A train of servants or attendants:

    comitum longissimus ordo,

    Juv. 3, 284.—
    B.
    In milit. lang.
    1.
    A line or rank of soldiers in battle array:

    auxilia regis nullo ordine iter fecerant,

    Caes. B. C. 2, 26:

    ne quisquam ordine egrederetur,

    Sall. J. 45, 2:

    nullo ordine commutato,

    id. ib. 101, 2:

    sine signis, sine ordinibus,

    id. ib. 97, 5; so,

    signa atque ordines observare,

    to keep the ranks, remain in line, id. ib. 51, 1:

    conturbare,

    id. ib. 50, 4:

    restituere,

    id. ib. 51, 3; Liv. 2, 50; 8, 8.—
    2.
    A band, troop, company of soldiers:

    viri fortissimi atque honestissimi, qui ordines duxerunt,

    who have led companies, have been officers, Cic. Phil. 1, 8, 20:

    L. Pupius primipili centurio, qui hunc eundem ordinem in exercitu Pompeii antea duxerat,

    Caes. B. C. 1, 13. —Hence,
    3.
    A captaincy, a command: ordinem alicui adimere, Tab. Heracl. ap. Mazoch. p. 423, n. 47; cf.

    on the contrary: alicui assignare,

    Liv. 42, 34:

    DARE,

    Inscr. Orell. 3456:

    centuriones ad superiores ordines transducere,

    Caes. B. G. 6, 40; cf. id. ib. 5, 4, 4.—
    (β).
    Ordines, chieftains, captains:

    tribunis militum primisque ordinibus convocatis,

    the captains of the first companies, Caes. B. G. 6, 7 fin.; Liv. 30, 4, 1.—
    C.
    In a polit. respect, an order, i. e. a rank, class, degree of citizens:

    et meus med ordo inrideat,

    Plaut. Aul. 2, 2, 55.—In the time of Cicero there were three principal classes, ordo senatorius, equester, and plebeius:

    Fidiculanius cujus erat ordinis? senatoril,

    Cic. Clu. 37, 104; id. Fl. 18, 43:

    proximus est huic dignitati equester ordo,

    Cic. Dom. 28, 74; Suet. Aug. 41:

    inferiores loco, auctoritate, ordine,

    Cic. Verr. 2, 1, 48, § 127: ordo amplissimus, i. e. the Senate:

    quem absentem in amplissimum ordinem cooptarunt,

    id. Cael. 2, 5;

    also termed SPLENDIDISSIMVS ORDO,

    Inscr. Orell. 1180; 1181; and simply ordo, the order, for the Senate:

    ordo Mutinensis,

    Tac. H. 2, 52; Inscr. Grut. 425, 1:

    trecentos ex dediticiis electos utriusque ordinis,

    i. e. of the two upper classes, Suet. Aug. 15.—
    2.
    In gen., a class, rank, station, condition:

    mearum me rerum aequom'st novisse ordinem,

    Plaut. Trin. 2, 4, 50:

    publicanorum,

    Cic. Fam. 13, 9, 2:

    aratorum, pecuariorum, mercatorum,

    id. Verr. 2, 2, 6, § 17:

    homo ornatissimus loco, ordine, nomine,

    id. ib. 2, 1, 48, §

    127: libertini,

    Suet. Gram. 18.—So in the inscrr.: SACERDOTVM, HARVSPICVM, etc., Grut. 320, 12; 304, 7; 302, 2 et saep.; so,

    grammatici alios auctores in ordinem redigerunt, alios omnino exemerant numero,

    recognized among, placed in the rank of, Quint. 1, 4, 3.—
    (β).
    Esp. (eccl. Lat.), an order in the church, an ecclesiastical rank or office:

    ordines sacerdotum et Levitarum,

    Vulg. 2 Esdr. 13, 30:

    secundum ordinem Melchisedek,

    id. Psa. 109, 5.

    Lewis & Short latin dictionary > ordo

См. также в других словарях:

  • methodical — UK US /məˈθɒdɪkəl/ adjective ► used to describe a person or way of doing things that is very organized and careful: methodical approach/manner/way »People looking for work in a recession need to adopt a focused and methodical approach to job… …   Financial and business terms

  • methodical — index precise, procedural, punctilious, regular (orderly), systematic Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • methodical — (adj.) 1560s, with AL (Cf. al) (1) and methodic (1540s), from M.Fr. methodique, from L.L. methodicus, from Gk. methodikos, from methodos (see METHOD (Cf. method)). Related: Methodically …   Etymology dictionary

  • methodical — *orderly, systematic, regular Analogous words: methodized, systematized, organized (see ORDER vb): *careful, meticulous, scrupulous: *logical, analytical Antonyms: unmethodical: desultory Contrasted words: *random, haphazard, casual, hit or miss …   New Dictionary of Synonyms

  • methodical — / methodic [adj] organized, precise all together, analytical, businesslike, by the book*, by the numbers, careful, cut and dried*, deliberate, disciplined, efficient, exact, fixed, framed, in a groove*, logical, methodized, meticulous, neat,… …   New thesaurus

  • methodical — (also methodic) ► ADJECTIVE ▪ characterized by method or order. DERIVATIVES methodically adverb …   English terms dictionary

  • methodical — [mə thäd′i kəl] adj. [< LL methodicus < Gr methodikos + AL] characterized by method; orderly; systematic: also methodic methodically adv. methodicalness n …   English World dictionary

  • methodical — me|thod|i|cal [mıˈθɔdıkəl US ˈθa: ] adj 1.) a methodical way of doing something is careful and uses an ordered system ▪ He always checked every detail in a methodical way. ▪ a methodical approach to answering questions 2.) a methodical person… …   Dictionary of contemporary English

  • Methodical — Methodic Me*thod ic, Methodical Me*thod ic*al, a. [L. methodicus, Gr. ?: cf. F. m[ e]thodique.] 1. Arranged with regard to method; disposed in a suitable manner, or in a manner to illustrate a subject, or to facilitate practical observation; well …   The Collaborative International Dictionary of English

  • methodical — adj. methodical in (methodical in one s work) * * * [mɪ θɒdɪk(ə)l] methodical in (methodical in one s work) …   Combinatory dictionary

  • methodical — [[t]məθɒ̱dɪk(ə)l[/t]] ADJ GRADED If you describe someone as methodical, you mean that they do things carefully, thoroughly, and in order. Da Vinci was methodical in his research, carefully recording his observations and theories... It seemed a… …   English dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»